چپتر 488: وضعیت گروگانگیری
چپتر 488: وضعیت گروگانگیری
ساختن یکی به این معنی نیست که شمشیرم رو زمین میذارم.
میونگ شین برای خودش قراردادی تعیین کرده بود.
برای گرفتن انتقام والدین فوتشدهاش.
این اولین قراردادی بود که او در تمام زندگیاش برای خودش بسته بود و آخرینش هم میشد.
او با همین یک سکه، قرارداد خودش رو پذیرفته بود؛ پس حالا باید در ازای یک سکه، قراردادی رو از طرف شخصی دیگه قبول میکرد.
البته اگه از این مبارزه جون سالم به در میبرد.
در این لحظه، میونگ شین طعم آرامشی رو چشید که هرگز در زندگیاش حس نکرده بود.
او بالاخره داشت به زندگی خودش، که هیچوقت جرئت رویارویی باهاش رو نداشت، مستقیماً نگاه میکرد.
حتی در این شرایط، پادشاه آدمکشها فقط به او خیره شده بود و هیچ احساسی رو بروز نمیداد.
«حتی در این لحظه که دارم ترکت میکنم، اون نگاه تنها چیزیه که میتونی بهم بدی؟»
او حرفی رو که گئوم موگوک گفته بود به یاد آورد.
ـ بهش معنا نده.
تا به حال، او باور داشت که پشت اون چشمهای شفاف، قلبی عمیق نهفتهست که او ازش بیخبره.
دوباره حرفهای گئوم موگوک به ذهنش خطور کرد.
ـ حتی اگه معنایی هم داشته باشه، اون معنا مگه چقدر میتونه بزرگ باشه؟
درسته، هیچچیزی توی اون چشمها نبود.
او فقط از ترس اینکه اگه واقعاً هیچچیزی نباشه، زندگی خودش هم پوچ و بیارزش بشه، ناامیدانه سعی کرده بود معنایی براش پیدا کنه.
مسئله این نبود که او برای پادشاه آدمکشها خاص بوده، بلکه این بود که «خودِ خاصش» زنده مونده بود.
میونگ شین وقتی ذهنش رو پاک کرد، دیگه به پشت سرش نگاه نکرد.
او رئیس سازمانی بود که خانوادهاش رو نابود کرده بود و با پنهان کردن این حقیقت، او رو به عنوان یه آدمکش بزرگ کرده بود.
همین به تنهایی دلیل کافی بود تا کار رو با او به سرانجام برسونه.
قبل از اون، به گئوم موگوک اطلاع داد.
«بین مهمونها، پنج تا آدمکش مخفی شدن.»
با این حرف، مهمونها که از قبل به خاطر اتفاقات پیشاومده خشکشون زده بود، رنگشون پرید.
نه تنها یه درگیری راه افتاده بود، بلکه آدمکشها هم در لباس مهمون بینشون بودن؟
اونها واقعاً میخواستن به بیرون فرار کنن، اما نمیتونستن.
صاحب مغازه که هویتش فاش شده بود، دم در ورودی ایستاده بود و حرکت کردن در این شرایط، قطعاً به معنای استقبال زودتر از مرگ بود.
بعضیها از ترس اشک میریختن، بعضیها روی زمین ولو شده بودن و بقیه در حالی که بدنشون میلرزید، نظارهگر اوضاع بودن.
گئوم موگوک به خودش زحمت نداد که به امنیت اونها اشاره کنه.
او به آدمکشها هشدار نداد که به اونها دست نزنن و بلوف هم نزد که اگه گروگانها کشته بشن، براش اهمیتی نداره.
اگه اونها دربارهاش تحقیق کرده بودن، خوب میدونستن که او کسیه که برای نجاتشون تلاش میکنه.
اونها فعالانه از اونها به عنوان گروگان استفاده میکردن.
اما این موضوع یه جنبهی خوب هم داشت.
اونها بیدلیل گروگانها رو نمیکشتن.
میونگ شین دقیقاً اون پنج نفر رو نشون داد.
«آدمکشها نفرات سوم، چهارم، پنجم، هشتم و نهم از سمت چپ هستن.»
در اون سمت، پادشاه آدمکشها و پنج آدمکش فاششده حضور داشتند.
در این سمت، گئوم موگوک، هوی و میونگ شین ایستاده بودند.
در اون تقابل پرتنش، نگاههای گئوم موگوک و پادشاه آدمکشها در میان هوا به هم گره خورد.
پادشاه آدمکشها مضطرب نبود.
چهرهاش طوری بود که انگار این موقعیت هم فقط یکی از هزاران چیزیه که پیشبینی کرده بود.
«چرا با اونها دست یکی کردی؟»
کدوم خواسته و میل پادشاه آدمکشها تحریک شده بود که باعث شده بود با اونها متحد بشه؟
پادشاه آدمکشها با بیتفاوتی جواب داد:
«نمیتونم دربارهی مشتری حرف بزنم. این اصل آدمکشهاست.»
چون اونها مشتریهای این ماموریت بودن.
گئوم موگوک به آرامی شمشیر اهریمن سیاه خودش رو بیرون کشید و گفت:
«منم یه اصل دارم. طریقت اهریمنی من میزهای یه میخانه رو نمیشکنه. اما امروز، مجبورم اون اصل رو زیر پا بذارم.»
درست زمانی که یه مبارزهی بزرگ در حال شکلگیری بود، هوی لب به سخن گشود.
«پنج تا آدمکش نیستن، بلکه شش نفرن. از جمله اون شخصی که اونجا نشسته.»
کسی که هوی بهش اشاره کرد، مهمونی بود که تنها اومده بود و در گوشهای نشسته بود.
او کسی بود که حتی میونگ شین هم نمیشناختش.
هوی با غریزهی منحصربهفرد خودش به عنوان یه رزمیکار کاروان حفاظتی، آدمکشی رو که هویتش رو پنهان کرده بود، پیدا کرده بود.
«همونطور که انتظار میرفت! چشمهای پیرمرد رو نمیشه فریب داد.»
در حالی که گئوم موگوک خوشحال شده بود، پیام تلهپاتیک هوی رسید.
ـ هنوز یه نفر هست که دربارهاش مطمئن نیستم.
گاردت رو پایین نیار.
اگه این درست بود، یعنی اونها تدارکات زیادی دیده بودن.
یعنی آدمکشی رو بین مهمونها پنهان کرده بودن که حتی میتونست چشمهای هوی رو هم فریب بده.
در این میان، میونگ شین از وجود آدمکشی که نمیشناخت، به یک چیز پی برد.
«بهم اعتماد نداشتی.»
در حالت عادی، او باید در این مبارزه برای کشتن گئوم موگوک به پادشاه آدمکشها کمک میکرد.
در چنین شرایطی، اصلاً نباید آدمکشی وجود میداشت که او ازش بیخبر باشه.
شاید اون شخص برای کشتن خودِ او آماده شده بود.
او ناگهان حرفی رو که پادشاه آدمکشها گفته بود به یاد آورد.
ـ اگه با هم دوست نبودیم، خیلی وقت پیش مرده بودی.
رابطهاش با او حتی از قبل هم روشنتر شد.
حالا حتی کوچکترین احتمالی که ممکنه اشتباه قضاوت کرده باشه، از بین رفته بود.
«من به خاطر دوست بودنمون زنده نموندم.»
حالا میتونست به وضوح ببینه.
او فقط متعجب و کنجکاو بود که بچهای که از روی کنجکاوی برداشته بود، به نفر دومش تبدیل شده.
او فقط به ماموریتهای تروری نیاز داشت که نفر دومش به خاطر عمارت دنیای زیرین انجام میداد.
این تنها دلیلی بود که او رو زنده نگه داشته بود.
میونگ شین فقط به خاطر اینکه نمیخواست احساس بدبختی کنه، این حقیقت رو انکار کرده بود.
او فقط با زحمت بهش معنا داده بود و حتی تا جایی پیش رفته بود که یه صخرهی یخی در ذهنش ساخته بود.
تصویری از خودش که در حال بالا رفتن از اون صخرهی یخی در قلبش بود و به قله میرسید، در ذهن میونگ شین نقش بست.
«حالا که دیگه با هم دوست نیستیم، بیا و سعی کن منو بکشی!»
ارادهی کشتن پادشاه آدمکشها در چشمهای میونگ شین شعلهور شد.
گئوم موگوک به هوی نگاه کرد.
هرچند حرفی نزد، اما هوی میتونست منظور گئوم موگوک رو درک کنه.
منظورش این بود که هوای پشت سر میونگ شین رو داشته باشه.
این مبارزه، مبارزهی خودِ گئوم موگوک بود، اما در عین حال مبارزهی میونگ شین و هوی هم محسوب میشد.
گئوم موگوک قصد داشت در حالی که اون دو نفر میجنگن، کار تمام آدمکشهای اینجا رو تموم کنه.
«در سریعترین زمان ممکن کارشون رو تموم میکنم و به اون دو تا کمک میکنم.»
گئوم موگوک فریاد زد:
«اونایی که به عنوان آدمکش شناسایی نشدن، همگی بخوابید روی زمین!»
سپس، همه به جز آدمکشها روی زمین دراز کشیدند.
همزمان، میونگ شین به سمت پادشاه آدمکشها یورش برد.
جینگ، جینگ، جینگ!
خنجرهای اون دو مرد در میان هوا به هم برخورد کردن.
اونها بهتر از هر کسی همدیگه رو میشناختن.
هنرهای رزمیشون و مهارتهاشون رو.
پادشاه آدمکشها که تحت فشارِ تکانهی شدید میونگ شین به عقب رانده شده بود، از میخانه به بیرون پرید.
گئوم موگوک میتونست بفهمه.
او عمداً میونگ شین رو به بیرون کشونده بود.
چون اطمینان داشت که آدمکشهای باقیمونده در اینجا میتونن گئوم موگوک رو بکشن.
تا اونها بتونن آزادانه از چیزی که در این فضای مرگبار آماده کرده بودن، استفاده کنن.
هوی به گئوم موگوک نگاه کرد و گئوم موگوک با سکوت سر تکون داد.
در حالت عادی، او هرگز این مکان رو ترک نمیکرد، اما گئوم موگوک با چشمهاش با او حرف زد.
بهم اعتماد کن و از اون محافظت کن.
منم بلافاصله میام بیرون.
تردید هوی طولانی نشد.
دلیلی که او این بار داوطلب شده بود تا محافظ گئوم موگوک باشه، فقط محافظت از جون او نبود.
او میخواست از افرادی که گئوم موگوک سعی در محافظت ازشون داشت و در نهایت، حتی از باورهای او محافظت کنه.
ارباب.
هوی بدون هیچ صدایی ناپدید شد.
در همان لحظه، آدمکشهای داخل تالار همگی دستهاشون رو به سمت گئوم موگوک دراز کردن.
یک سلاح مخفیِ ویژه درون آستینهای اونها پنهان شده بود.
تندر روحکش.
سلاحی برای ترور که در عمارت دنیای زیرین ساخته شده بود.
تندر روحکش سلاح مخفیِ چنان قدرتمندی بود که اگه نیروی درونیِ کاربر حتی ذرهای کم بود، بازوش از جا کنده میشد.
کوآ-کوآ-کوآ-کوانگ!
سلاحهای پنهان مثل یک انفجار به بیرون پرتاب شدن.
گئوم موگوک میزی رو برگردوند و نیروی درونیش رو به اون تزریق کرد.
در همون لحظه، وقتی سعی داشت با میز جلوی حملات رو بگیره...
شوک، شوک، شوک!
از سوراخهای کوچیکی که زیر میز تعبیه شده بود، سوزنهای فولادی به سمت گئوم موگوک شلیک شد.
این دستگاهی بود که پیشبینی میکرد حریف با برگردوندن میز سعی میکنه جلوی حمله رو بگیره.
این حرکت مخفی چنان قدرتمند بود که میشد گفت تندر روحکشِ اون شش آدمکش، فقط فریب و نقشهای برای این حمله غافلگیرانه بوده.
خوشبختانه، واکنش غریزی گئوم موگوک برای فرار، سریعتر از حمله بود.
اگه فقط ذرهای دیر میجنبید، طعمه این حمله ناگهانی میشد.
پا-پا-پا-پا-پا-پاک!
با این حال، سلاحهای پنهان پرواز کردن و توی میز فرو رفتن.
تندر روحکش یه سلاح پنهان معمولی نبود.
هر شلیک اونقدر قدرت داشت که یه شمشیر آهنی رو بشکنه و توی دیوار سنگی نفوذ کنه.
اما نمیتونست میزی رو که با نیروی درونی گئوم موگوک تقویت شده بود، خرد کنه.
گئوم موگوک میز رو پرتاب کرد و به سمت یکی از آدمکشها پرید.
درست لحظهای که آدمکش شمشیرش رو پایین آورد تا به میز ضربه بزنه!
گئوم موگوک دیگه پشت اون نبود.
سویش.
شمشیر گئوم موگوک که انگار روی زمین لیز میخورد، با سرعت به جلو رفت و موقع رد شدن، شکم آدمکش رو درید.
آدمکش که بدنش دو نیم شده بود، روی زمین افتاد.
بوی تند خون فضا رو پر کرد و صدای جیغ از دهان مهمونهایی که روی زمین دراز کشیده بودن، بلند شد.
حملات تندر روحکش دوباره روی سر گئوم موگوک باریدن گرفت.
پا-پا-پا-پا-پا-پاک!
سلاحهای پنهان کف زمین رو سوراخ کردن.
اما گئوم موگوک از قبل توی هوا چرخیده بود و به سمت دومین آدمکش هجوم میبرد.
در همون حال بود که...
آدمکش دیگهای به چرتکه روی پیشخوان ضربه زد.
در اون لحظه!
پو-پو-پو-پونگ!
مهرههای چرتکه همگی با هم به جلو پرتاب شدن.
اونها معمولی به نظر میرسیدن، اما وقتی از هم جدا شدن و به پرواز دراومدن، اصلاً معمولی نبودن.
سلاح پنهانی که معروف بود هر دشمنی رو در محدوده خودش حتماً میکشه، چیزی نبود جز...
مهرههای چرتکه اهریمنی.
دهها مهره چرتکه با سرعتی وحشتناک به پرواز دراومدن.
مهرههای چرتکه اهریمنی سلاحهای پنهان سادهای نبودن.
شایعه بود که اونها حتی میتونن در انرژی محافظتی استادان بزرگ هم نفوذ کنن.
گئوم موگوک بدنش رو پرتاب کرد.
به نظر میرسید این حملهای غیرقابلاجتناب باشه، اما گئوم موگوک در میان اون خطوط مرگ، فضایی برای زنده موندن پیدا کرد.
او کمر، بازوها و بدنش رو به طرز عجیبی پیچوتاب داد تا از حملات دوری کنه.
فرم بدنش عجیب و غریب شده بود، اما حتی یک مهره هم به بدن گئوم موگوک برخورد نکرد.
مهرههای چرتکه اهریمنی از کنار تمام بدنش رد شدن.
پوک-پوک-پوک-پوک-پوک-پوک-پوک!
مهرههای چرتکه دیوارهای اطراف رو سوراخ کردن و دور شدن.
نور خورشید از سوراخهای ایجاد شده روی دیوارها به داخل اتاق تابید و دهها خط نوری ایجاد کرد.
ضیافتی از نور که در یک لحظه خلق شده بود.
در نگاه اول، این صحنه رویایی به نظر میرسید.
در میان خطوط نوری که خورشید ساخته بود، تیغههای سلاحهای پنهان موقع پرواز میدرخشیدن.
ماهرترین آدمکشها هیچ تردیدی نداشتن.
قضاوتشون سریع بود و اعمالشون بدون ترس.
اگه حریفشون کسی غیر از گئوم موگوک بود، الان داشتن به خاطر انجام موفقیتآمیز ماموریت به هم تبریک میگفتن.
گئوم موگوک در حالی که از سلاحهای پران جاخالی میداد، از روی پیشخوان پرید.
پاو!
فک آدمکشی که مهرههای چرتکه اهریمنی رو پرتاب کرده بود، خرد شد و او به عقب پرتاب شد.
سپس، آدمکش دیگهای پرده مهرهای که به آشپزخونه آویزون بود رو کشید.
لحظهای که پرده کشیده شد...
چوآ-آه-آه-آه-آه-اک!
از بالای پیشخوان، پودر ذوبکننده استخوان روی سر گئوم موگوک ریخت.
چی-ای-ای-ای-ای-یک.
بوی وحشتناکی همراه با دود بلند شد.
حمله قبلی با چرتکه و این حمله با مایع سمی، یه کمین زنجیرهای بودن.
نقشه این بود که به محض اینکه کسی سعی کنه فرد پرتابکننده چرتکه رو از بین ببره، پودر ذوبکننده استخوان روی سرش بریزه.
اما فرم بدنی گئوم موگوک در یک لحظه فضا رو شکافت و فرار کرد.
چهار گام باد الهی در این فضای تنگ، قدرت الهی واقعاً بزرگی از خودش نشون داد.
آدمکش دیگهای در حالی که به میزی لگد میزد، به جلو هجوم آورد.
لحظهای که به میز لگد زد، میز خرد شد و اشیاء روی اون به هوا پرتاب شدن.
کاسهها، بطریهای شراب و ظرفهای روی میز توی هوا معلق شدن.
در میان اونها یه جاجوپستیکی (ظرف چوب غذاخوری) بود که توش چوبهای غذاخوری قرار داشت.
پونگ!
چیزی که جلوی صورت گئوم موگوک منفجر شد، همون ظرف چوبهای غذاخوری بود.
این دستگاهی بود که اگه به ظرف شوکی وارد میشد و چوبها بیرون میپریدن، ظرف منفجر میشد و دود سمی آزاد میکرد.
وقتی حریف میزی رو خرد میکنه یا برمیگردونه، کی به یه ظرف چوب غذاخوری اهمیت میده؟ این هم یکی دیگه از ساختههای میونگ شین بود.
به همین دلیل بود که پادشاه آدمکشها، میونگ شین رو با خودش بیرون برده بود.
چون بیشتر چیزهایی که برای امروز آماده شده بود، توسط میونگ شین طراحی شده بود.
هو-اوک.
گئوم موگوک که دود سمی به صورتش خورده بود، روی زمین افتاد.
مردی که با برگردوندن میز حمله کرده بود هم همراه او سقوط کرد، در حالی که سینهش با شمشیر گئوم موگوک شکافته شده بود.
او حتی در حال مرگ هم لبخندی رضایتبخش بر لب داشت، چون فکر میکرد ماموریتش رو کامل کرده.
دو آدمکش با احتیاط نزدیک شدن تا از مرگ گئوم موگوکِ از پا افتاده مطمئن بشن.
لحظهای که داشتن گئوم موگوک رو بررسی میکردن و میخواستن با فرو کردن خنجرهاشون در دو طرف گردنش کارش رو تموم کنن!
شویک.
خنجرهاشون توی هوا متوقف شد.
گئوم موگوک که در لحظهای نامعلوم چشماش رو باز کرده بود، مچ دستهای اونها رو با هر دو دستش گرفت.
دستهای گئوم موگوک مچ اونها رو محکم نگه داشته بود.
درست وقتی که میخواستن با دستهای دیگهشون ضربه بزنن...
هووش!
گئوم موگوک دود سمی رو که توی دهنش نگه داشته بود، بیرون داد.
سم اونقدر قوی بود که دو آدمکش در حالی که فریادهای دردناکی میکشیدن، به کام مرگ رفتن.
سپس، این بار آخرین آدمکش باقیمونده، گروگانی رو که روی زمین دراز کشیده بود گرفت و بالا کشید.
«آآآآه!»
آدمکش که زنی رو گروگان گرفته بود، خنجری زیر گلوش گذاشت.
«شمشیرت رو بنداز. وگرنه این ضعیفه میمیره.»
«انگار درست درباره من تحقیق نکردی. من اون آدمی نیستم که فقط چون گروگانگیری راه انداختی، شمشیرش رو زمین بذاره.»
به محض اینکه حرفش تموم شد، گئوم موگوک به سمتش هجوم برد.
شوئییییک.
او از گام چشمکزن استفاده کرد تا به سمت آدمکشی که گروگان رو نگه داشته بود، یورش ببره.
لحظهای که آدمکش زنِ گروگان رو مثل سپر به جلو هل داد و از پشتش شمشیرش رو فرو کرد...
سویش!
پوک!
صدای پاره شدن گوشت پشت سر هم شنیده شد.
متأسفانه، هم گروگان و هم آدمکش روی زمین افتادن.
خون از گردن بریده شده زنِ گروگان جاری شد و خون از قلب آدمکش بیرون زد.
شاید کسی فکر میکرد آدمکش گروگان رو کشته، اما در کمال تعجب، گئوم موگوک هر دوی اونها رو کشته بود.
آدمکش در حال مرگ با چهرهای متعجب پرسید:
«... از کجا فهمیدی؟»
توی دست زنِ گروگانی که مرده بود، یه خنجر قرار داشت.
در کمال ناباوری، او هم یه آدمکش بود.
او که به جلو هل داده شده بود، قرار بود در لحظه حساس یه حمله غافلگیرانه انجام بده.
در واقع، مهارتهای رزمی او از آدمکشی که گروگانش گرفته بود، قویتر بود.
هسته اصلی آدمکشهایی که امروز اینجا آماده شده بودن، او بود.
این یه حمله غیرمنتظره و مرگبار بود که حتی گئوم موگوک هم اگه از قبل نمیدونست، شاید نمیتونست ازش جاخالی بده.
اما گئوم موگوک انگار که از قبل میدونست، اول او و بعد آدمکش پشت سرش رو از دم تیغ گذروند.
گئوم موگوک کلماتی رو به آدمکش در حال مرگ گفت که او حتی بعد از مرگ هم هرگز نمیفهمیدشون:
«چون پیرمرد گفت هنوز یه نفر هست که بهش شک داره.»