چپتر 492: راه فرو نشاندن اضطراب، مهارت است.
چپتر 492: راه فرو نشاندن اضطراب، مهارت است.
هوی بلافاصله بعد از تموم شدن حرفش، با یه حرکت شمشیرش رو کشید.
پادشاه آدمکشها در حالی که خون از دهنش بیرون میپاشید، به پشت روی زمین افتاد.
اون حتی قبل از اینکه بدنش به زمین بخوره، در جا تموم کرده بود.
این لحظهی مرگ پادشاه آدمکشها بود؛ مردی که در حال حاضر فقط رئیس دفتر کل دنیای زیرین بود، اما قرار بود روزی به پادشاهی در میان آدمکشها تبدیل بشه و جایگاهی رو بین دوازده پادشاه زودیاک از آن خودش کنه.
هوی نه روی مرگ اون مرد درنگ کرد و نه روی نبرد مرگ و زندگیای که همین الان پشت سر گذاشته بود.
شششوینگ.
هوی بعد از اینکه با یه حرکت سریع خون رو از روی تیغهاش پاک کرد، شمشیرش رو توی غلاف برگردوند.
هوی جوری که انگار با پاک کردن اون خون، نبرد اخیر رو هم از ذهنش بیرون میفرستاد، حتی نگاهی هم به جسد پادشاه آدمکشها ننداخت.
او مبارزه برای کشتن رو تموم کرده بود و حالا دوباره به مردی تبدیل شده بود که وظیفهاش محافظت کردنه.
گئوم موگوک به سمت هوی رفت و با احترامی رسمی باهاش صحبت کرد.
اون حرف دیگهای نزد.
در اون لحظه، اینها تنها کلماتی بودن که یه جنگجوی محافظ نیاز داشت بشنوه.
«ممنونم که ازم محافظت کردی.»
هوی برای لحظهای در سکوت به گئوم موگوک نگاه کرد.
در واقع این اون بود که باید تشکر میکرد.
اگه وقتی پادشاه آدمکشها و آدمهاش حمله کردن، رهبر جوان فرقه هنر اهریمنی نه مصیبت رو آزاد نکرده بود، اون همون موقع کشته میشد.
اما این تنها راهی نبود که رهبر جوان فرقه بهش کمک کرده بود.
هوی در تمام طول مبارزه، با این فکر جنگیده بود که باید از اون محافظت کنه.
فقط وقتی کسی رو برای محافظت کردن داشت، میتونست بهترینِ خودش رو نشون بده.
میونگ شین به اون دوتا نگاه کرد.
گئوم موگوکِ پرحرف و هویِ کمحرف.
اونها خیلی با هم فرق داشتن، اما میونگ شین ناگهان حس کرد که یه جورایی شبیه هم هستن.
چرا همچین فکری به سرش زده بود؟
بعد، میونگ شین تصویر گئوم موگوک رو بعد از کشتن آدمکشها به یاد آورد.
اون متوجه شد که ظاهر تنهای اون مرد، شباهت زیادی به هالهی این مرد، یعنی هوی، داره.
میونگ شین فکرش رو به زبون آورد.
«یه جورایی، شما دوتا شبیه هم به نظر میاین.»
گئوم موگوک با شنیدن حرف میونگ شین، شروع به شوخی کرد.
«من و عمو وجه اشتراک زیادی داریم. خوشتیپ، باحال و ساکتیم.»
هوی لبخند کمرنگی زد، در حالی که میونگ شین با شنیدن کلمهی «ساکت»، با ناباوری بهش نگاه کرد.
در اون فضای دلپذیر، هر سه مرد نگاهی به هم انداختن.
نگاه هوی هم نسبت به میونگ شین، در مقایسه با قبل از شروع نبرد، نرمتر شده بود.
اون هنوز هم از آدمکشها خوشش نمیومد، اما حداقل برای امروز، اونها همرزمهایی بودن که جونشون رو با هم به خطر انداخته بودن.
گئوم موگوک وضعیت هوی رو بررسی کرد.
«زخمهات در چه حالن؟ مشکلی نداری؟»
اون میدونست که هوی از زخمهای جدی قسر در رفته، اما تمام بدنش غرق در خون بود.
«خوبم. خوشبختانه فقط زخمهای سطحیان.»
هوی جلوی رداش رو باز کرد.
«به خاطر این چیزی که شما بهم دادین، رهبر جوان فرقه، تونستم هجومیتر بجنگم.»
اینطور نبود که اون فقط به خاطر نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی پادشاه آدمکشها رو شکست داده باشه، اما هوی اعتبار این کار رو به گئوم موگوک داد.
هوی همچین مردی بود.
اون اعتبار کارهاش رو به بقیه میداد و زندگیاش رو صرف محافظتِ بیصدا از بقیه میکرد.
همین سبک زندگی بود که امروز پادشاه آدمکشها رو به زانو درآورده بود.
«امروز فوقالعاده بودی، عمو.»
هوی لبخند کمرنگی زد.
گئوم موگوک میخواست امروز تا جایی که میتونه ازش تعریف کنه، اما به نظر میرسید هوی با همچین فضایی راحت نیست.
برای همین، هوی سریع بحث رو عوض کرد.
«تمیزکاریِ اینجا رو به بخش محلی میسپارم.»
«لطفاً همین کار رو بکن.»
حالا میونگ شین از گئوم موگوک پرسید.
«من باید چیکار کنم؟»
«چرا از من میپرسی؟»
چون سرنوشتم توی دستهای توئه.
اوضاع از این قرار بود.
اگه بهش میگفتن که باید زیردست بشه، باید میشد و اگه بهش میگفتن بمیر، باید میمرد.
البته، این فکری بود که از نشناختنِ مردی به اسم گئوم موگوک نشأت میگرفت.
«از این به بعد باید اونطوری که صلاح میدونی زندگی کنی.»
میونگ شین قبل از اینکه با احتیاط سوالش رو بپرسه، لحظهای مکث کرد.
«واقعاً مشکلی نداره که همینطوری برم؟»
گئوم موگوک سرش رو به نشونهی تایید تکون داد.
میونگ شین میتونست حسش کنه.
گئوم موگوک واقعاً داشت سعی میکرد بهش آزادی بده.
بعد، بدون اینکه خودش متوجه بشه، جملهای مثل یه واگویه از لبهاش خارج شد.
«حالا قراره با زندگیم چیکار کنم؟»
این سوالی بود که از خودش پرسید، نه از گئوم موگوک.
گئوم موگوک اون بلاتکلیفی رو یه جور لذت میدونست.
«مگه الان بهترین زمان نیست؟ همین الان که هیچچیزی قطعی نشده. آدم وقتی داره یه چیزی رو انتخاب میکنه یا وقتی داره نقشه میکشه، در بهترین حالتشه. پس از این لحظه لذت ببر.»
تو واقعاً...
میونگ شین نمیدونست تا حالا چند بار این جمله رو دربارهی گئوم موگوک گفته یا بهش فکر کرده.
میونگ شین احساسات واقعیاش رو برای گئوم موگوک فاش کرد.
«خودت گفتی. گفتی چقدر خوب میشد اگه یه جایی توی این دنیا، حداقل یه آدمکش باحال پیدا میشد که از یه بچهی یتیم که والدینش رو ناعادلانه از دست داده، فقط یه سکه به عنوان دستمزد برای کشتنِ آدمهای شرور قبول میکرد. اما تو من رو اشتباه شناختی. من اونقدر بزرگمنش نیستم که برای یه سکه قرارداد قبول کنم. من با اصول خودم به ماموریتهای ترور میرفتم، اما حتی اون موقع هم خیلی تشنهی پول بودم.»
گئوم موگوک با چشمهایی روشن و عمیق بهش نگاه کرد.
اما تو در آینده، همچین زندگیای داشتی.
هرچند، هیچ تضمینی نیست که توی این زندگی هم دوباره همون مسیر رو بری.
اون زندگیِ قبل از بازگشتش بود و توی این زندگی، اون آدم دیگهای بود.
توی این زندگی، اونها به وضوح داشتن زندگیهای متفاوتی رو تجربه میکردن.
«سر فرصت تصمیم بگیر که چطور میخوای زندگی کنی.»
«همین الان تصمیمم رو گرفتم.»
گئوم موگوک با تعجب پرسید.
«درسته که آدم همچین تصمیم مهمی رو به این راحتی بگیره؟»
«واسه همینه. چون خیلی مهمه، حتی اگه کلی هم بهش فکر کنم، نمیتونم جواب درستی براش پیدا کنم. فکر کردنِ زیاد فقط باعث میشه آدم حرکت اشتباهی بزنه. توی همچین مواقعی، اولین فکری که به ذهن آدم میرسه، معمولاً همون جواب درسته.»
میونگ شین همچین فکری داشت.
اون تمام عمرش رو به عنوان یه آدمکش زندگی کرده بود، دیگه چه جور زندگیای میتونست داشته باشه؟ یه میخانه یا مسافرخانه باز کنه و یه زندگی بیدغدغه داشته باشه؟ احتمالاً فقط با سر و کله زدن با مشتریهای دردسرساز اعصابش خرد میشد.
«فکر میکنم یه کارگاه آهنگری کوچیک راه بندازم و اونطوری زندگی کنم.»
ساختن سلاحها و ابزارهای مختلف، چیزی بود که واقعاً بهش عشق میورزید.
«خیلی بهت میاد.»
گئوم موگوک اون رو در حال کار توی یه کارگاه آهنگری کوچیک تصور کرد.
سرنوشت مردی رو که از همچین طوفانهایی عبور کرده بود، همینطوری به حال خودش رها نمیکرد.
شاید ماجرای اجرای عدالت برای یه سکه، دقیقاً توی همون کارگاه اتفاق میافتاد.
«اگه یه روز، وقتی داری روی فولاد پتک میزنی، یهو این فکر به سرت زد که "این اون چیزی نیست که میخواستم"، برو و استاد صنعتگر گواک رو توی کارگاه آهنگری فرقه اصلیمون ببین. اگه بهش بگی که من تو رو فرستادم، باهات ملاقات میکنه. اون مرد جوابت رو میده، چه برای خستگی از کارت باشه و چه برای خستگی از زندگیت.»
چشمهای میونگ شین با شنیدن این لطفِ گئوم موگوک، برقی زد.
«چرا اینقدر در حق من خوبی میکنی؟»
«فقط به خاطر تو نیست. با دیدن مهارتهای تو، مطمئنم که استاد صنعتگر گواکِ ما هم یه جوری سر ذوق میاد. مگه این برای هر دوی شما و همینطور برای فرقه اصلیمون خوب نیست؟»
هرچند گئوم موگوک این رو گفت، اما میونگ شین میتونست حسش کنه.
این محبت واقعاً برای اون بود.
اون نگفت که هرگز این خوبی رو فراموش نمیکنه.
این چیزی بود که همیشه باید با عمل بهش جواب داده میشد.
«هر از گاهی اگه چیز خوبی ساختم، برات میفرستم.»
«ما از اون آدمهایی نیستیم که هدیه رو رد کنیم. با کمال میل قبول میکنم.»
اون دو مرد به هم نگاه کردن و لبخند زدن.
میونگ شین با احترام دستهاش رو گره کرد و تعظیم کرد.
خداحافظی آخرش خیلی رسمی بود.
«من باور دارم که رهبر جوان فرقه به اهریمن آسمانیای تبدیل میشه که دنیای رزمی تا حالا به خودش ندیده. دعا میکنم که به هدف بزرگت برسی.»
گئوم موگوک هم در جواب خداحافظی صادقانهی اون، به طور رسمی تعظیم کرد.
هر چی نباشه، این مرد کسی بود که تمام عمرش به یه سازمان زنجیر شده بود.
«امیدوارم آزادانه زندگی کنی.»
میونگ شین بعد از تکون دادن سرش، با ادب به هوی هم تعظیم کرد.
«با ملاقات با شما، یاد گرفتم که زندگی برای محافظت کردن، خیلی سختتر و ارزشمندتر از زندگی برای کشتنه.»
هوی هم دستهاش رو گره کرد و اون رو بدرقه کرد.
«هر جا که هستی، خوب زندگی کن.»
و به این ترتیب، میونگ شین اونجا رو ترک کرد.
گئوم موگوک تا وقتی که قامت اون کاملاً ناپدید شد، تماشاش کرد.
«دیدن کسی که اینطوری زندگی جدیدی رو شروع میکنه، حس خوبی میده.»
هوی میتونست نوعی اشتیاق رو در چشمهای گئوم موگوک حس کنه.
شاید این رهبر جوان فرقه، بیش از هر کس دیگهای، مشتاقانه آرزوی چنین زندگی آزادانهای رو داشت.
گئوم موگوک سرش رو به سمت هوی چرخوند.
اشتیاقی که لحظهای پیش چشمهاش رو پر کرده بود، ناپدید شد.
«عمو، بیا ما هم برگردیم.»
گئوم موگوک و هوی در حالی که شونهبهشونهی هم قدم میزدن، اونجا رو ترک کردن.
***
پدرم در اقامتگاهش در مخفیگاه فرقه الهی اهریمن آسمانی، مشغول ساختن چیزی بود.
پشتش به من بود و چنان غرق در کارش بود که حتی نتونستم بهش سلام کنم.
«نگو که... داری سلاحی میسازی که بتونه دنیای رزمی رو فتح کنه؟»
جوِ اونجا دقیقاً همینطوری بود.
بعد، پدرم چرخید تا با من روبرو بشه.
با دیدن چیزی که در دست داشت، بلند خندیدم.
«نه. انگار نقشه کشیدی ماهیها رو فتح کنی.»
چیزی که میساخت، یه چوب ماهیگیری بود.
توی راهِ اومدن به شانشی، من پدرم رو در دو دوئل ماهیگیری شکست داده بودم.
گفته بودیم که توی راه برگشت یه دوئل دیگه خواهیم داشت و پدر از همین حالا داشت آماده میشد.
پدرم طبیعتاً باور داشت که ما به سلامت برمیگردیم.
«برگشتم، پدر.»
«رهبر فرقه، پس از اتمام ماموریتم بازگشتم.»
وقتی سلام رسمیمون رو دادیم، پدر قبل از پسر خودش، به هوی توجه کرد.
«زخمی شدی.»
هوی قبل از ورود، لباسهای رزمی خونآلودش رو عوض کرده بود، اما پدر با یه نگاه متوجه شد.
«چیزی نیست، فقط چندتا خراش جزئیه.»
نمیتونستم بذارم نگاه نگرانش به هوی همینطوری بگذره.
دستم رو جلوی پدرم بالا آوردم.
«پسرت هم اینجاست! شاید زخمهای درونی نامرئی داشته باشم!»
پدر وانمود کرد که صدام رو نمیشنوه و از جاش بلند شد و به سمت یکی از دیوارها رفت.
بعد، توی یه کیسه چرمی که اونجا گذاشته شده بود، شروع به جستجو کرد.
پدر معمولاً چیزها رو با بیرون کشیدن از خلأ به دست میآورد، پس اون چی بود که خودش داشت دنبالش میگشت؟
چیزی که پدر از کیسه چرمی بیرون آورد و به هوی داد، یه بطری کوچک و کاملاً سفید بود.
«این رو بمال.»
اون مرهم زرینی بود که اهریمن آسمانی ازش استفاده میکرد.
طبیعتاً، کارایی اون با مرهمهای معمولی قابل مقایسه نبود.
«نمیتونم. جسارت نمیکنم داروی رهبر فرقه رو استفاده کنم.»
«بمالش.»
با دستور قاطع پدر، هوی دیگه نمیتونست مخالفت کنه.
«ممنونم.»
نگاه پدر وقتی هوی سرش رو خم کرد، عمیق بود.
این واقعیت که هوی اینقدر زخمی شده بود، به پدر میگفت که نبرد چقدر شدید بوده.
«پدر! منم یه بریدگی دارم!»
بعد، پدر با یه خنده تحقیرآمیز، دستش رو دراز کرد.
کیسه چرمی خودش باز شد و این بار، یه بطری دیگه بیرون پرید و به سمت من شلیک شد.
«این بیحوصلهترین مدلِ برداشتنِ وسیلهای بود که تا حالا دیده بودم.»
این همهاش نبود.
بعد از چک کردن بطری دارو، فریاد زدم.
«این دیگه خیلی زیاده! این یه مرهم زرینه که منم دارم!»
اون چیزی که به هوی داد، باکیفیتترین محصول و مخصوصِ اهریمن آسمانی بود، در حالی که این یه مرهم زرینِ درجه پایینتر بود.
هوی که نگاهش با نگاه من تلاقی کرد، با چهرهای که انگار نمیدونست باید چیکار کنه، سرش رو پایین انداخت.
«میخوای بردار، نمیخوای بذار سر جاش.»
وقتی پدر دستش رو دراز کرد تا اون رو پس بگیره، سریع اون رو توی ردام قایم کردم.
«با این حال، این اولین مرهم زرینیه که پدر بهم داده، پس باید ازش استفاده کنم. برای یه مدت خیلی خیلی طولانی، با صرفهجویی ازش استفاده میکنم.»
پدر از جاش بلند شد.
«از اونجایی که گذاشتی اون مرد زخمی بشه، باید مجازات بشی، مگه نه؟ دنبالم بیا.»
اگه قراره هوی رو جلو بفرستی، مسئولیت محافظت از اون با توئه.
این یعنی من اون قول رو شکسته بودم.
«این یه سوءتفاهمه. من تمام تلاشم رو کردم که زخمی نشه چون میترسیدم دلِ عمو به درد بیاد! البته، شاید من تنها کسی بودم که خیلی سخت تلاش میکرد! پدر!»
پدر من رو به یه فضای باز و خلوت نزدیک مخفیگاه برد.
اونجا، شمشیرش رو بیرون کشید و گفت.
«از این به بعد، نباید هیچ موقعیتی درست کنی که نیاز به مالیدن دارو داشته باشی.»
میدونستم.
قصد داشت از طریق یه دوئل، درسی بهم بده.
این یه مجازات نبود، بلکه یه پاداش بود.
پاداشی برای هر دوی ما که به سلامت برگشته بودیم و روش پدر برای ابراز خوشحالیاش.
«ممنونم، پدر.»
در فاصلهی ده قدمی پدرم ایستادم.
و دوئل امروز متفاوت بود.
پدر هیچ هالهای از خودش نشون نداد.
اما با این حال، انرژیای وجود داشت که بر فضا مسلط بود.
اون انرژیِ شمشیر اهریمن آسمانی بود.
به نظر میرسید پدر میخواد من فقط انرژیِ شمشیر رو حس کنم.
«در این صورت؟»
من هم تمام هالهام رو عقب کشیدم.
سعی کردم حتی یه ذره انرژی، حتی کوچکترین حضوری رو هم نشون ندم و به آرامی شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون کشیدم.
انرژی ملموسِ شمشیر اهریمن آسمانی.
انرژی ملموسِ شمشیر اهریمن سیاه.
خیلی وقت بود که اینطوری فقط روی حس کردن انرژیِ شمشیر اهریمن سیاه تمرکز نکرده بودم.
«حالا که فکر میکنم، خیلی غفلت کرده بودم.»
یاد گرفتن هنر اهریمنی نه مصیبت، استفاده از هنر مخفی زمان آسمانی، افزایش نیروی درونیام.
اونقدر روی چیزهای دیگه تمرکز کرده بودم که از شمشیر اهریمن سیاه غافل شده بودم.
ناگهان یاد زمانی افتادم که بعد از بازگشتم، برای اولین بار با لی آن ملاقات کردم.
اون موقع هم همین فکر رو کرده بودم.
وجود اون رو بدیهی فرض کرده بودم.
درست مثل کسی که هر روز بدون اینکه بدونه هوا چقدر باارزشه، زندگی میکنه.
این هم همونطور بود.
من تا الان با این شمشیر اهریمن سیاه با دشمنهام روبرو شده بودم، اما به جای قدردانی، اون رو بدیهی دونسته بودم.
«من خیلی احمقم. پدر، بابت آموزشهات خیلی ممنونم.»
لبخند محوی روی لبهای پدر نشست.
اون قطعاً یه لبخند از سر رضایت بود.
به این ترتیب، پدر مدام به من آموزش میده و من رو تحریک میکنه.
و درس امروز فقط همین نبود.
«هنر اهریمنی نه مصیبت رو اجرا کن.»
من هنر اهریمنی نه مصیبت رو در مقابل پدر اجرا کردم.
بدون پنهان کردن دستاوردهام، اون رو با تمام توانم انجام دادم.
پدر نیاز داشت سطح دقیق مهارت من رو بدونه.
امیدوار بودم که این به نوبهی خودش، به نیروی محرکهای برای تحریک دوبارهی پدر تبدیل بشه.
«پدر، هنر اهریمنی نه مصیبتِ من چقدر با مالِ تو متفاوته؟»
بعد از دیدن هنر اهریمنی نه مصیبتِ من، پدر دوباره فرمول اون رو تدریس کرد.
این همون هنر رزمی بود و من بارها اون درس رو شنیده بودم، اما امروز نکاتی وجود داشت که متفاوت به نظر میرسید.
احتمالاً به این دلیل بود که سطح تسلط من تغییر کرده بود و سطح تسلط پدر هم تغییر کرده بود.
حتی کلمات تکراری هم متفاوت به نظر میرسیدن.
واقعاً، تمرین کردن با پدر جوریه که انگار با هر کلمهای که رد و بدل میکنیم، مهارتهام بهتر میشه.
پرسیدن و پاسخ دادن، فکر کردن و دوباره اجرا کردن.
زمانی که اون دور از تمرین تموم شد، شب عمیق شده بود.
برای لحظهای، همراه با پدر به ماه درخشان نگاه کردم.
بعد، پدر ناگهان پرسید.
«چیه که نگرانت میکنه؟»
این اولین بار بود که چنین سوالی ازم پرسیده میشد.
به نظر میرسید بعد از دیدن تغییرات من از زمان بازگشتم، اون نگرانیِ ریشهدار رو در وجود پسرش خونده بود.
«تو یه پسر کامل به دنیا آوردی، اما اون فقط یه اختلال اضطراب داره.»
«چه جور اضطرابی؟»
«این یه اضطرابه که یه شرارت بزرگ، که به من و پدر حسادت میکنه، سعی داره ما رو ببلعه.»
پدر چهرهای گرفت که انگار متوجه نمیشه.
«مگه نگفتی ما تنها وجودی هستیم که میتونیم اون شرارت رو ببلعیم؟»
پدر طریقت اهریمنی رو که دربارهاش حرف زده بودم، دقیقاً به یاد داشت.
«انگار میترسم با دشمنی روبرو بشم که برای بلعیدن خیلی بزرگ باشه.»
پدر دربارهی این نگرانی چی فکر میکرد؟
بعد از اینکه لحظهای بهم خیره شد، پدر از جاش بلند شد و شمشیرش رو بیرون کشید.
«پس باید دهن و شکممون رو بزرگتر کنیم.»
این پاسخ ساده و روشن، همچنین جملهای بود که مسیری رو که باید در اون قدم برمیداشتم، تعریف میکرد.
بله، اضطراب رو باید با مهارت پر کرد.
دهنم رو کاملاً باز کردم و روی پاهام پریدم.
«بله! هر چقدر هم بزرگ باشه، درسته میبلعمش.»
و به این ترتیب، تمرینات رزمی من با پدر در تمام طول شب ادامه پیدا کرد.
ماهی که ما رو تماشا میکرد غروب کرد و ستارههای صبحگاهی جاش رو گرفتن.
بعد، وقتی حتی ستارهها هم عقبنشینی کردن، نور سپیدهدم جای اونها رو پر کرد.
در حالی که یه انرژی سرخرنگ و درخشان زمین رو بیدار میکرد، سایهی مردی بلند شد.
در تمام طول تمرین، یک نفر با پشتِ چرخیده ایستاده بود و به تنهایی از ما محافظت میکرد.