چپتر 493: دفعه‌ی بعد، به حکم تقدیر
چپتر 493: دفعه‌ی بعد، به حکم تقدیر
بعد از یه شب طولانی تمرین هنرهای رزمی، با هم قدمزنان برمیگشتیم.
پدرم جلوتر حرکت میکرد و من و هوی، هر کدوم یک قدم عقبتر، در دو طرفش راه میرفتیم.
به هوی دستور داده بودم که اگه ممکنه توی این سفر از استتار استفاده نکنه؛ به همین خاطر بود که اون هم همراه ما قدم میزد.
اون پادشاه آدمکشها رو با استتار شکست داده بود، اما زندگی بدون پنهان شدن هم بخشی از زندگی هوی بود.
«اوه، پدر. فکر میکنم قبل از اینکه برگردیم، باید تکلیفم رو با قبیله اژدهای زرین روشن کنم.»
پدرم میدونست که قصد دارم یه فرصت بهشون بدم.
این رو هم میدونست که فرزند سوم رو برای جانشینی در نظر دارم.
«راستش رو بخواید، این کار خیلی سختتر از سر و کله زدن با آدمکشها به نظر میاد، اما اگه چند روز بهم وقت بدید، ردیفش میکنم.»
پدرم با نگاهی پرسشگر بهم خیره شد.
«میتونی فقط توی چند روز انجامش بدی؟»
«با متقاعد کردن معمولی غیرممکنه.»
مسئله، سر و سامان دادن به قلبهای متفاوت و طمعِ رهبر قبیله و سه فرزندش بود.
«بنابراین، قصد دارم بهجای متقاعد کردن، از روش دیگهای استفاده کنم.»
برقی از کنجکاوی در چشمهای پدرم درخشید و بعد ناپدید شد.
نپرسید چه روشی.
بههرحال بهزودی خودش میفهمید.
بعد از برگشتن به اقامتگاهمون، پدرم دوباره مشغول رسیدگی به چوب ماهیگیریش شد.
از هر زاویهای اون رو بررسی میکرد، سعی میکرد نخ رو عوض کنه و حتی با یه خنجر، چوب رو میتراشید تا تعادلش رو تنظیم کنه.
«اگه یه جاسوس از اتحاد رزمی یا اتحاد نامتعارف این صحنه رو میدید، حتماً چنین گزارشی میفرستاد: "اهریمن آسمانی با تمام وجودش در حال ساختن شیء ناشناختهایه. با توجه به تمرکز شدیدش، اون باید یه سلاح فوقالعاده خطرناک باشه که در ظاهرِ یه چوب ماهیگیری استتار شده."»
پدرم به شوخی من واکنشی نشون نداد و روی چوب ماهیگیریش متمرکز موند.
اون حتی از زمانی که داشت بهم هنرهای رزمی درس میداد هم جدیتر بود.
توی لمسهای ظریفش، ارادهای برای هرگز نباختن دیده میشد.
«با این حال، منم قصد ندارم عمداً ببازم!»
در واقع، باید ببرم.
این تنها راهیه که یه فرصت دیگه برای ماهیگیری رفتن پیدا میکنم.
***
چند روز بعد، گئوم آ-رین و گئوم موگوک وارد تالار رهبر قبیله اژدهای زرین شدن.
اونها به خاطر احضار فوری پدرش با عجله خودشون رو رسونده بودن؛ گئوم آ-هیوک و گئوم آ-جونگ هم از قبل اونجا حضور داشتن.
نه فقط اونها، بلکه تمام استادهای قبیله دور هم جمع شده بودن.
همه چهرههای متشنجی داشتن، انگار که در آستانهی روبرویی با یه نبرد بزرگ هستن.
با توجه به اینکه به گئوم آ-رین گفته شده بود گئوم موگوک و محافظش، ایم هیوک رو هم همراه خودش بیاره، مشخص بود که مشکلی توی قبیله پیش اومده.
همونطور که اون رسید، صدای یکی از رزمیکارای قبیله اژدهای زرین از بیرون شنیده شد.
«مهمانها وارد شدن.»
با شنیدن این حرف، چهرهی گئوم چونبانگ از شدت تنش منقبض شد.
گئوم آ-رین تا حالا پدرش رو اینقدر مضطرب ندیده بود.
لحظهای بعد، چهار رزمیکار وارد تالار شدن.
گئوم آ-رین به محض دیدن اونها فهمید که چرا پدرش اینقدر نگرانه.
«پیروان اهریمنی!»
انرژیای که از اونها ساطع میشد، انرژی اهریمنی بود.
علاوه بر این، اونها هیچ تلاشی برای پنهان کردن انرژی اهریمنیشون نمیکردن.
بهخصوص هالهی رزمیکار اهریمنیای که در مرکز قدم برمیداشت، فوقالعاده بود.
«استادهای تراز اول!»
همونطور که انتظار داشت، اون مرد یه آدم معمولی نبود.
مرد میانسال با لحنی سرد خودش رو معرفی کرد.
«من دهیانگ، ارباب بخش شانشیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی هستم.»
گئوم آ-رین حتی بیشتر از قبل غافلگیر شد.
در کمال تعجب، اون فقط یه استاد ساده از فرقه اهریمنی نبود، بلکه خودِ ارباب بخشِ مسئول منطقهی شانشی شخصاً اومده بود.
فقط سه استاد به عنوان همراه پشت سر دهیانگ حرکت میکردن، اما حضور اونها از حضور دهها مردی که برای ترسوندن بقیه میان، رعبآورتر بود.
گئوم چونبانگ قدمی به جلو گذاشت و با ادب به اونها سلام کرد.
ارباب بخشِ فرقه اهریمنی کسی نبود که بشه باهاش سرسری رفتار کرد.
«من گئوم چونبانگ، رهبر قبیله اژدهای زرین هستم.»
گئوم چونبانگ استادی بود که هنر الهی اژدهای زرین رو آموخته بود، اما از دوران کودکی، ترسی عمیق از رزمیکارها در دل داشت.
و حالا، در مواجهه با این پیروان اهریمنی، اون ترس دوباره زنده شده بود.
با این حال، تمام تلاشش رو کرد تا خونسرد به نظر برسه.
«قبیلهی ما معمولاً با فرقه والامقام شما مراودهای نداره. میتونم بپرسم چه چیزی شما رو به اینجا کشونده؟»
امروز صبح، یه پیام فوری از بخش شانشیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی رسیده بود.
اون یه اخطاریه بود که بهشون میگفت نه تنها رهبر قبیله، بلکه تمام جانشینها هم باید جمع بشن و منتظر بمونن.
روشی که اونها کارها رو پیش میبردن، مخصوص فرقه اهریمنی بود.
اونها فقط زمان بازدیدشون رو اعلام کرده بودن، بدون اینکه دلیلی بیارن.
گئوم چونبانگ به محض دریافت پیام، از بخش شانشیِ اتحاد رزمی درخواست کمک کرده بود.
اما فرقه اهریمنی قبل از اینکه استادهای اتحاد رزمی برسن، وارد شده بودن.
دهیانگ نگاهی به افراد داخل تالار انداخت.
کسانی که چشمشون با چشمهای اون تلاقی میکرد، از درون دچار تنش میشدن.
صرفنظر از سطح مهارتشون در هنرهای رزمی، اونها میدونستن که درگیر شدن با فرقه اهریمنی میتونه منجر به نابودی قبیلهشون بشه.
نگاه دهیانگ روی گئوم آ-هیوک متوقف شد.
یکی از رزمیکارهایی که همراهش اومده بود، از طریق انتقال پیام ذهنی بهش اطلاع داده بود که این شخص گئوم آ-هیوک هستش.
«تو گئوم آ-هیوک هستی؟»
«بله، خودم هستم.»
هرچند اون اواخر نسبت به پدرش سرکش و تندخو شده بود، اما جرئت نمیکرد جلوی پیروان اهریمنی بیگدار به آب بزنه.
«مردی به اسم میونگ شین رو میشناسی؟»
«اون دیگه کیه؟»
«حتی فکر انکار کردن رو هم نکن. ما مدرک داریم که تو مکرراً به کارگاه آهنگری اون میرفتی و باهاش ملاقات میکردی.»
تازه اون موقع بود که گئوم آ-هیوک متوجه شد.
اسم واقعیِ اون مردی که دنبالش راه میافتاد و "ارشد" صداش میکرد، میونگ شین بود.
«ما همچنین مدرک داریم که مقدار زیادی از بودجهی قبیله اژدهای زرین به سمت اون سرازیر شده.»
گئوم آ-هیوک با آرامش توضیح داد.
«درسته. اون توی مسائل مختلف به قبیلهی ما کمک میکرد.»
دهیانگ با لحنی سرد گفت:
«اون یه آدمکش از دفتر کل دنیای زیرین بود؛ مردی که فرقهی ما حکم مرگش رو صادر کرده بود.»
نه تنها گئوم آ-هیوک، بلکه گئوم چونبانگ هم شوکه شد.
این حقیقت که اون یه آدمکش از دفتر کل دنیای زیرین بود به اندازهی کافی غافلگیرکننده بود، اما چیزی که بیشتر شوکهشون کرد این بود که اونها دشمن فرقه اهریمنی بودن.
گئوم چونبانگ با عجله بهجای پسرش قدمی به جلو گذاشت.
«ما از این موضوع اطلاعی نداشتیم.»
دهیانگ با چشمهایی سرد به گئوم چونبانگ خیره شد.
«بعد از اینکه تحقیقاتمون رو انجام دادیم، میفهمیم. ما گئوم آ-هیوک رو با خودمون میبریم.»
رنگ از چهرهی گئوم چونبانگ پرید.
اصلاً معلوم نبود اگه پسرش توسط فرقه اهریمنی برده بشه، چه بلایی سرش میاد.
از طرف دیگه، گئوم آ-هیوک اول دربارهی میونگ شین پرسید.
«اون الان کجاست؟»
«اون؟»
چهرهی دهیانگ درهم رفت.
«حتی بعد از اینکه گفتم اون هدفِ حکم مرگ ما بوده، باز هم با احترام ازش یاد میکنی؟»
درست وقتی که گئوم چونبانگِ وحشتزده میخواست برای نجات پسرش دخالت کنه، دهیانگ خبر تکاندهندهای رو داد.
«میونگ شین، و همچنین تمام آدمکشهای دفتر کل دنیای زیرین، توسط فرقهی ما نابود شدن.»
با شنیدن خبر مرگ میونگ شین، چهرهی گئوم آ-هیوک سنگی شد.
اما گئوم چونبانگ در دلش خوشحال بود.
پسرش اونقدر شیفتهی اون مرد شده بود که حتی آدمکشها رو هم بسیج کرده بود.
اما حالا، مردی که تأثیر بدی روی پسرش داشت، مرده بود.
از این نظر، فرقه اهریمنی حکم ولینعمتش رو داشت.
«شما اون رو کشتید؟»
گئوم آ-هیوک صداش رو بالا برد.
اون از شنیدن خبر مرگ میونگ شین برآشفته شده بود. اون مرد بیشتر از هر کس دیگهای بهش چیز یاد داده بود و گئوم آ-هیوک واقعاً دوستش داشت و بهش احترام میذاشت.
گئوم چونبانگ سریع مداخله کرد تا جلوی پسرش رو بگیره.
«تو، ساکت باش.»
اما گئوم آ-هیوک حرفی رو زد که نباید میزد.
«فرقه اهریمنی براش پاپوش درست کرده و اون رو کشته!»
«بهت گفتم خفه شو!»
«اون چنین آدمی نبود. این یه توطئه از طرف اون عوضیهای فرقه اهریمنیه...»
گئوم چونبانگ سریعاً به نقطهی سکوت و نقطهی فلجکنندهی پسرش ضربه زد.
حتی با این وجود، گئوم آ-هیوک با چشمهایی پر از سرکشی به اونها خیره شده بود.
استادهای قبیله که اونجا حضور داشتن، از بیملاحظگی گئوم آ-هیوک اخم کردن.
«لطفاً گستاخی پسرم رو ببخشید.»
دهیانگ فقط نگاه سردی به اون انداخت.
حالا که کار به اینجا کشیده بود، گئوم چونبانگ اصلاً نمیتونست اجازه بده پسرش رو با خودشون ببرن.
اگه با چنین وضعیت آشفتهای میرفت، تا فردا زنده نمیموند.
درست در همین لحظه، افرادی که گئوم چونبانگ منتظرشون بود، از راه رسیدن.
رزمیکارهای بخش شانشیِ اتحاد رزمی وارد شدن.
«خوش اومدید!»
گئوم چونبانگ با گرمی ازشون استقبال کرد.
با این حال، ارباب بخشی که معمولاً باهاش صمیمی بود، خودش نیومده بود و فقط چند نفر از زیردستهاش رسیده بودن.
«ما اومدیم تا پیامی رو از طرف ارباب بخشمون برسونیم.»
در کمال تعجب، اتحاد رزمی از قبل از وضعیت اینجا باخبر بود.
و حرفهایی که از دهنشون بیرون اومد، مثل صاعقهای در آسمان صاف بود.
«آدمکشهای دفتر کل دنیای زیرین، توسط اتحاد رزمی هم به عنوان دشمنان شماره یک دنیای رزمی شناخته میشن.»
اینکه ارباب بخش شانشیِ اتحاد رزمی فقط زیردستهاش رو برای رسوندن این خبر فرستاده بود، به این معنی بود که اون هیچ قصدی برای دخالت توی این موضوع نداره.
دهیانگ انرژی اهریمنی سردی از خودش ساطع کرد و گئوم چونبانگ رو تحت فشار گذاشت.
«میتونیم الان ببریمش؟»
گئوم چونبانگ نمیتونست مخالفتی کنه.
اون با دشمن فرقه اهریمنی و دشمن شماره یک دنیای رزمی همدست شده بود. یه حرکت اشتباه میتونست کل قبیله اژدهای زرین رو به خطر بندازه.
«حالا که اوضاع اینطوریه، فعلاً باید برادرم رو بفرستید بره.»
پسر دوم، گئوم آ-جونگ، قدمی به جلو گذاشت.
گئوم چونبانگ براش اخم کرد. گئوم آ-جونگ دیگه حرفی نزد و عقب کشید.
ته دلش غوغایی بود؛ لحظهای که کار برادر بزرگترش تموم میشد، بالاخره رسیده بود.
همون موقع، گئوم آ-رین سنگینی نگاه گئوم موگوک رو در کنارش حس کرد.
اون با چهرهای آروم بهش خیره شده بود، انگار که انتظار چنین اتفاقی رو داشت. چشماش میپرسید: «میخوای همینطوری اونجا بایستی؟»
پیامی تلهپاتیک براش فرستاد: «باید چیکار کنم؟»
«خودت چی میخوای؟ میخوای بیای جلو و برادرت رو نجات بدی؟»
«راستش رو بخوای، نه.»
«با این حال، باید جلوی بردنش رو بگیری. اگه میخوای جانشین بشی.»
این نصیحت گئوم موگوک بود که انگار کل موقعیت رو مثل کف دستش میدید.
وقتی برای فکر کردنِ طولانی نبود. رزمیکاران اهریمنی برای بردن گئوم آ-هیوک نزدیک میشدن.
اون میترسید و برای جلو اومدن توی چنین شرایطی تردید داشت، اما شجاعتش رو جمع کرد. اون به نصیحت گئوم موگوک اعتماد کرد.
«ارباب لشکر، درخواستی دارم.»
نگاه همه روی اون متمرکز شد. گئوم آ-رین با آرامش با دهیانگ صحبت کرد.
«حتی اگه مجبورید در این باره تحقیق کنید، ازتون میخوام این کار رو داخل محوطه قبیله ما انجام بدید.»
«میدونی داری با کی حرف میزنی که چنین درخواستی میکنی؟»
«چون میدونم دارم این رو میگم. ما یه فرقه رزمی نیستیم، بلکه قبیلهای متعلق به دنیای بازرگانانیم. اگه فرقه الهی اهریمن آسمانی به اینجا هجوم بیاره و یکی از بستگان خونی قبیله ما رو با خودش ببره، قطعاً نه تنها خشم کل دنیای بازرگانان، بلکه رزمیکارها رو هم برمیانگیزه. علاوه بر این، ما از بازجویی فرار نمیکنیم. فقط درخواستمون اینه که اجازه بدید تحقیقات همینجا انجام بشه.»
صداش میلرزید، اما حرفی که باید رو زد.
«و اگه رد کنم چی؟»
اگه میخواست ضعف نشون بده، اصلاً نباید قدم جلو میذاشت.
«تلاش میکنم تا این موضوع رو در دنیای رزمی علنی کنم. این کار حتی ممکنه به شهرت شما به عنوان یه ارباب لشکر لطمه بزنه.»
فضای متشنجی بین اون دو نفر حاکم شد. گئوم آ-رین مطمئن بود که فرقه اهریمنی بیگدار به آب نمیزنه.
با حضور رزمیکارهای اتحاد رزمی، اونا دعوا راه نمیانداختن. انجام چنین کاری موضوع رو به یه حادثه واقعاً بزرگ تبدیل میکرد.
«این موضوع به یکی از بستگان خونی رهبر قبیله مربوط میشه. ازتون میخوام با احتیاط بیشتری باهاش برخورد کنید.»
اون با احترام و در حالی که سرش رو خم کرده بود، درخواستش رو مطرح کرد. اعضای قبیله با تعجب بهش خیره شده بودن.
اگه اون فقط برای جانشینی میجنگید، مثل پسر دوم سعی میکرد گئوم آ-هیوک رو همراه پیروان اهریمنی بفرسته بره. دهیانگ هم به خوبی از وضعیت اونا آگاه بود.
«شنیدم که با برادرهات بر سر جانشینی اختلاف داری. چرا اومدی جلو؟»
گئوم آ-رین با آرامش جواب داد: «جنگ برای جانشینی مهمه، اما افتخار قبیلهمون مهمتره.»
گئوم چونبانگ و اساتید قبیله با چهرههایی متعجب بهش نگاه کردن.
بهخصوص گئوم چونبانگ که عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفته بود. دخترش داشت سعی میکرد برادرش رو نجات بده و همزمان از افتخار قبیله محافظت کنه.
حداقل در این لحظه، اون از خودش و هر کس دیگهای که اونجا بود، بهتر عمل کرده بود.
دهیانگ که بهش خیره شده بود، قدمی به عقب برداشت.
«تو بین بچهها از همه بهتری.»
و این تعریف غیرمنتظره رو به زبون آورد.
«خیلی خوب، تحقیقات رو همینجا انجام میدیم. فعلاً عقبنشینی میکنیم و فردا بازرسها رو میفرستیم.»
گئوم آ-رین برای ابراز قدردانی، دستهاش رو به نشانه احترام به هم کوبید. «از حسن توجهتون ممنونم.»
دهیانگ نگاهی به گئوم آ-هیوک انداخت و با خونسردی بهش هشدار داد: «از اینجا تکون نخور. اگه بری، فرمان قتلت صادر میشه.»
با این حرف، همه پیروان اهریمنی عقبنشینی کردن. رزمیکارهای اتحاد رزمی هم بعد از اونا رفتن.
اونا نشون دادن که حداقل در این مورد، قصد ندارن خودشون رو زیاد درگیر کنن.
گئوم چونبانگ به گئوم آ-رین نگاه کرد و با حالتی تحسینآمیز سر تکون داد. اساتید قبیله هم با نگاهی ملایمتر بهش خیره شدن.
در مقابل، نگاهشون به گئوم آ-هیوک سرد بود. اون نزدیک بود قبیله اژدهای زرین رو به خطر بزرگی بندازه.
وقتی اوضاع آشفته تالار آروم شد، گئوم موگوک و گئوم آ-رین جلوی تالار رهبر قبیله جداگانه با هم صحبت کردن.
«من دیگه از اینجا میرم.»
«چی گفتی؟»
«کاری که برای انجام دادنش اومده بودم تموم شده، پس باید برم.»
کاری که برای انجام دادنش اومده بود؟ فکری از ذهن گئوم آ-رین گذشت.
«نکنه... اتفاقی که الان افتاد، کار تو بود؟»
«خودت چی فکر میکنی؟ فرقه الهی اهریمن آسمانی به همین راحتی عقبنشینی میکرد؟ اونم در حالی که ازت تعریف هم کردن؟»
«...» اون گیج شده بود. «اما چطوری؟»
تو فرقه اهریمنی رو به حرکت درآوردی؟ اونم ارباب لشکر شانشی رو؟ آخه چطوری؟ یعنی این مرد یه رزمیکار اهریمنیه؟ اما من حتی ذرهای انرژی اهریمنی ازش حس نکردم.
یا شاید اتحاد رزمی رو تکون داده تا فرقه اهریمنی رو به حرکت دربیاره؟ یعنی نوه رهبر اتحاد رزمی واقعاً این مرد رو دوست داره؟ انواع و اقسام فکرها از ذهنش میگذشت.
«به خاطر این اتفاق، برادرت که کاندیدای قدرتمندی بود، از جایگاه جانشینی کنار زده شد. در عوض، تو به یه کاندیدای قوی تبدیل شدی. تو بدهیهای گروههای مختلف بازرگانی رو در شانشی جمع کردی و به نیازمندها کمک کردی. و این بار هم برای نجات برادرت و محافظت از افتخار قبیله قدم جلو گذاشتی.»
«اما برادر دومم هنوز اینجاست.»
گئوم موگوک با دقت بهش خیره شد و گفت: «انتظار داری اون رو هم من برات حل کنم؟»
برای یه لحظه، گئوم آ-رین جا خورد. چشمای گئوم موگوک داشتن حرف میزدن: «مگه این کاری نیست که خودت باید از پسش بربیای؟ خودت تواناییهات رو به عنوان یه جانشین به همه نشون بده.»
«نه. خودم باید انجامش بدم.»
در حال حاضر، گئوم آ-جونگ کسی نبود که توی ذهنش باشه. «با این حال، وارد کردن فرقه اهریمنی به این ماجرا یه اشتباه بود.»
گئوم موگوک به آسمون نگاه کرد. نگاهش عمیق شد و بالاخره حرفهایی رو که قصد داشت موقع رفتن بزنه، به زبون آورد:
«تو، پدرت و برادرات آدمهای خوبی نیستید. شما برای افزایش ثروت خودتون با پلیدی دست دوستی دادید. حتی سعی کردید جاهایی مثل خاندان شمشیر قبیله جو رو با قراردادهای ناعادلانه فریب بدید. احتمالاً خطاهای دیگهای هم مرتکب شدید.»
گئوم آ-رین نمیتونست بهانهای بیاره. چون حقیقت داشت.
«اما میدونی چرا دارم بهت یه فرصت میدم؟»
گئوم آ-رین با صدایی لرزون پرسید: «چرا؟»
«چون آدمکشهای دفتر کل دنیای زیرین عمداً شما رو هدف قرار داده بودن. اون عوضیها اونقدر پست هستن که به هر طریقی شما رو به دام میانداختن. البته، این موضوع گناهِ فریب خوردنتون رو پاک نمیکنه.»
نگاه گئوم موگوک به سمت اون چرخید. نگاهی جدی بود، متفاوت از هر نگاهی که قبلاً ازش دیده بود.
«تمام خطاهایی رو که موقع اداره سازمان مخفیت مرتکب شدی، جبران کن. این پایان ماجرا نیست. بعد از جانشین شدن، و حتی بعد از اینکه رهبر قبیله شدی، باید با نیت جبران اشتباهات گذشتهت زندگی کنی. من تو رو انتخاب کردم چون باور داشتم تو از اون آدمهایی هستی که حداقل میتونه از پس این کار بربیاد.»
گئوم آ-رین بالاخره تونست بفهمه. مقام جانشینی که اون بهش قول داده بود، یه پاداش نبود، بلکه یه مجازات بود. اون انتخاب شده بود چون به نظر میرسید کسیه که به بهترین شکل این مجازات رو میپذیره.
«قبلاً ازت پرسیدم. میتونی برادرات رو بکشی؟ اون موقع جواب دادی که مطمئن نیستی. حالا دوباره بهم جواب بده. میتونی بکشیشون؟»
بعد از لحظهای فکر، سرش رو به نشانه مخالفت تکون داد. «فکر نمیکنم بتونم.»
گئوم موگوک نگرانیش رو برطرف کرد: «به خاطر همینه که فرقه الهی اهریمن آسمانی در واقع بهت کمک میکنه. تا وقتی اونا دارن تماشات میکنن، برادرات جرئت نمیکنن جایگاهت رو هدف بگیرن. در این بین، قدرتت رو بساز. تا بتونی حتی بدون نظارت و مدیریت خارجی، از خودت محافظت کنی.»
گئوم آ-رین حس کرد که مبهم متوجه شده از این به بعد چطور باید زندگی کنه. این مردِ غیرقابلدرک، شخصیتی بسیار بزرگتر از اون چیزی بود که تصورش رو میکرد.
کسی که میتونست دفتر کل دنیای زیرین رو نابود کنه، فرقه اهریمنی رو درگیر کنه و چنین فرصتی رو بهش بده.
«خب دیگه، من میرم.»
گئوم موگوک با قدمهای بلند دور شد. اون که متوجه شد گئوم موگوک داره همینطوری میره، دستپاچه شد.
«خیلی ازت ممنونم!»
گئوم موگوک که دیگه کمی فاصله گرفته بود، رو برگردوند و فریاد زد: «به زندگی به عنوان یه آدم خوشروزی در غذا ادامه بده!»
گئوم آ-رین لبخند زد. اون به شوخی خودش رو به رهبر گروه بازرگانی رود سیمین به عنوان زنی خوشروزی در غذا معرفی کرده بود و حالا اون مرد از همون کلمات برای خداحافظی نهاییش استفاده میکرد.
«تو واقعاً کی هستی؟»
«من گئوم یون هستم.»
اون گفته بود که «یونِ» اسمش به معنای «دوده»، نه «سرنوشت». و واقعاً هم داشت مثل دود ناپدید میشد.
گئوم آ-رین نتونست از اونجا تکون بخوره تا زمانی که گئوم موگوک از جلوی چشماش ناپدید شد.
«دفعه بعد، بیا نه به عنوان "یونِ" دود، بلکه به عنوان "یونِ" سرنوشت همدیگه رو ببینیم.»