چپتر 495: راه اهریمنی‌ات با خون رنگین می‌شود
چپتر 495: راه اهریمنی‌ات با خون رنگین می‌شود
«فکر میکنی کدوم رنگ بیشتر بهم میاد؟»
گئوم موگوک در هر دستش یک تکه زره محافظ داشت.
در دست چپش «زره مخفی آهنین» و در دست راستش «زره خورشید تابان» بود.
هر دوی اینها زرههایی بودن که رزمیکارهای دنیای رزمی برای به دست آوردنشون تا پای مرگ میجنگیدن.
«نباید کارایی رو به رنگ ترجیح بدی؟»
گئوم موگوک در واکنش به پاسخ محتاطانه هوی، با قاطعیت سرش رو تکون داد.
«تو نمیفهمی! هر چی هم که بشه، استایل مهمترین چیزه. فقط تصور کن؛ وسط یه نبرد مرگ و زندگی هستی، ردات پاره میشه و زرهت از زیرش معلوم میشه!»
گئوم موگوک یکی از زرههایی رو که کنار انداخته بود، بالا گرفت.
«تصور کن یه چیز بدریخت مثل این رو زیر لباست پوشیده باشی! آه، ترجیح میدم همونجا بهم خنجر بزنن.»
گئوم ووجین با نگاهی ترحمآمیز به پسرش خیره شد.
«همش تقصیر توئه که نمیتونم انتخاب کنم.»
گئوم ووجین با چهرهای مبهوت پرسید: «چرا تقصیر منه؟»
«اون زره شوکهکننده روح که اول برداشتی از همه باحالتره. اصلاً نمیتونم چیزی باحالتر از اون پیدا کنم. با این حساب، قصد نداری اون رو به پسرت واگذار کنی؟»
البته که چهره گئوم ووجین فریاد میزد: «عمراً.»
«بالاخره پیداش میکنم. یه زره که باحالتر و حتی خیرهکنندهتر باشه.»
گئوم موگوک دوباره مشغول انتخاب زره شد.
بعد از اینکه چندتای دیگه رو جدا کرد، رو به اونا پرسید: «کدوم یکی از اینا بهتره؟»
با این حال، گئوم ووجین مشغول انتخاب زره برای هوی بود.
اون خوب میدونست که اگه هوی رو به حال خودش بذاره، هیچوقت چیزی برای خودش انتخاب نمیکنه.
«این رو امتحان کن.»
«من خوبم، رهبر فرقه.»
«امتحانش کن.»
«چشم.»
در حالی که هوی داشت زره رو میپوشید، گئوم موگوک لباسهایی رو که در دست داشت تکون داد.
«یه آدم اینجا ایستادهها! نکنه یه زرهی پوشیدم که خودبهخود نامرئیم میکنه؟»
گئوم ووجین خودش رو به نشنیدن زد و فقط روی هوی تمرکز کرد.
زرهی که گئوم ووجین برای هوی انتخاب کرده بود، «زره بیسایه» بود.
این سبکترین زره بین تمام زرههای موجود در اینجا بود؛ مناسبترین گزینه برای هوی که برای استتار و سرعت ارزش زیادی قائل بود.
«بهت میاد.»
چشمهای هوی موقع نگاه کردن به آینه برنزی لرزید.
دلیلش ظاهر خودش در زره بیسایه نبود؛ بلکه به خاطر این بود که آینه، چهره راضیِ رهبر فرقه رو نشون میداد که داشت بهش نگاه میکرد.
«نمیدونم لایق دریافت چنین چیز ارزشمندی هستم یا نه.»
«بگیرش.»
«چشم.»
البته که گئوم ووجین فقط زره محافظ برای هوی انتخاب نکرد.
از اونجایی که میدونست اگه انتخاب رو به عهده هوی بذاره، اون قطعاً بدترین گزینه رو برمیداره، گئوم ووجین شخصاً سلاحی هم برای اون انتخاب کرد.
«این رو نگه دار.»
چیزی که گئوم ووجین بهش داد، یه خنجر بود.
لبه تیز تیغه طوری به نظر میرسید که انگار نه تنها گوشت و استخوان، بلکه قلب آدم رو هم میشکافه و روی دستهاش حروف غیرقابلتفسیمی حک شده بود.
«این یه خنجر معمولی نیست.»
«این روح آرامه.»
هوی با شنیدن نام «روح آرام» جا خورد.
این خنجری بود که وصفش رو شنیده بود؛ بهترین خنجری که تمام خنجرزنها میشناختن.
معروف بود که این خنجر حتی از «قلب پاک آسمانی» که گئوم ووجین در ابتدا انتخاب کرده بود هم بهتره.
«چرا روح آرام رو برای خودتون برنداشتین؟ شما باید ازش استفاده کنین، رهبر فرقه.»
«خودت که میدونی، تا حالا دیدی من از خنجر استفاده کنم؟ از طرف دیگه، تو از خنجر استفاده میکنی، مگه نه؟»
هوی متوجه شد.
گئوم ووجین اول روح آرام رو دیده بود، اما دومین گزینه برتر یعنی قلب پاک آسمانی رو برای خودش برداشته بود تا این یکی رو به اون بده.
«رهبر فرقه!»
گئوم ووجین روح آرام رو جلو آورد و هوی با دستهایی لرزان اون رو پذیرفت.
«حالا نیروی درونیت رو بهش تزریق کن. همونطور که میدونی، بار اول خیلی مهمه.»
هوی با احتیاط نیروی درونیش رو به روح آرام تزریق کرد.
ووووم.
روح آرام در پاسخ به نیروی درونی هوی به لرزه دراومد.
این لحظه دیدار با ارباب جدیدش بود.
«آه!»
هوی که به ندرت احساساتش رو نشون میداد، در این لحظه نتونست تحسینش رو پنهان کنه.
فقط با یک بار تزریق نیروی درونی، میتونست حس کنه که روح آرام چه خنجر فوقالعادهایه.
این اولین بار بود که چنین خنجر نابی رو به دست میگرفت.
این سلاح بهش اعتمادبهنفسی میداد که حس میکرد اگه باهاش بجنگه، به هیچکس نمیبازه.
«از این به بعد بیا با هم خوب پیش بریم.»
هوی کمربند چرمیِ همیشگیش رو روی زره بیسایه بست.
چندین خنجر و چند وسیله با کاربرد نامعلوم در کمربندش جا گرفته بودن.
هوی یکی از خنجرها رو بیرون کشید و روح آرام رو جایگزینش کرد.
بعد رو به گئوم ووجین کرد، با احترام دستهاش رو به هم گره زد و سرش رو خم کرد.
«ممنونم، رهبر فرقه.»
چیز دیگهای نگفت. هیچ کلمهای نمیتونست احساسات الانش رو توصیف کنه.
«بهت میاد. یه نگاهی به اطراف بنداز و هر چیز دیگهای که لازم داری بردار.»
«همین هم بیشتر از حد نیازه.»
هوی با قاطعیت این رو گفت.
گئوم ووجین با دیدن عزم راسخ اون، که انگار اگه اصرار کنه ممکنه همینها رو هم پس بده، دیگه پافشاری نکرد.
گئوم ووجین تازه بعد از اینکه اول به فکر هوی بود، نگاهی به پسرش انداخت.
انتظار داشت که اون دمغ شده باشه و با خودش بگه چرا پدرش برای اون چیزی انتخاب نمیکنه.
«خب، چطور به نظر میام؟»
گئوم موگوک از قبل لباسهاش رو کامل پوشیده بود.
«تصمیم گرفتم زره پرنده اژدهای سیاه رو بپوشم تا با رنگ زره تو ست بشه، پدر.»
زره پرنده اژدهای سیاه انتخابی عالی بین زرهها بود.
و این تمامش نبود.
از مچبندها و کمربندی با کیسههای کوچک گرفته تا زانوبند، آرنجبند و حتی دستکشهای مخصوص مشتزنها.
هر چیزی که قابلیت پوشیدن داشت، تنش کرده بود.
گئوم ووجین خیره به گئوم موگوک نگاه کرد و گفت: «بهت گفتم درست لباس بپوش.»
«اما بهت نگفتم چهار لایه روی هم بپوشی.»
گئوم موگوک برای لحظهای جا خورد.
«نکنه هنر اهریمنیای رو یاد گرفتی که بهت اجازه میده با زرهها صحبت کنی؟»
«حتی بدون یاد گرفتن چنین هنر اهریمنیای، مگه نمیتونم فقط با نگاه کردن به آینه برنزی متوجه بشم؟»
گئوم موگوک جلوی آینه برنزی ایستاد.
بدنش حجیمتر از حد معمول شده بود.
هر کسی میتونست بفهمه که چندین لایه لباس روی هم پوشیده.
«یه کم تابلوعه.»
گئوم موگوک در واقع چهار لایه زره محافظ روی هم پوشیده بود.
«قصد داری اونها رو به کی بدی؟»
«این آثار باستانیِ گرانبها، مگه میشه کسی نباشه که بخوام بهش بدم؟ اوه، و همونطور که گفتی پدر، قصد داشتم این زره پرنده اژدهای سیاه رو بپوشم. این "گرگهای دوقلو" رو هم میپوشم.»
زره پرنده اژدهای سیاه طرح ظریفی از یک اژدهای سیاه داشت و مچبندهای گرگهای دوقلو هم طرح گرگ باحالی روشون بود.
«من حتی حس استایلم رو فدا کردم تا همه اینها رو بپوشم.»
وقتی گئوم موگوک قیافهای مظلوم به خودش گرفت و تظاهر کرد که میخواد زره رو دربیاره، گئوم ووجین لب به سخن گشود.
«بسه دیگه. حالا که پوشیدیشون، همونها رو ببر.»
چهره گئوم موگوک بلافاصله از خوشحالی درخشان شد.
«همونطور که انتظار میرفت! پدرم بهترینه!»
گئوم موگوک لایههای زره و تجهیزات محافظتی رو درآورد.
با نگاه کردن به زرههایی که درمیآورد، مشخص بود که حتی در این شرایط هم بهترینها رو گلچین کرده.
گئوم موگوک زره پرنده اژدهای سیاه و گرگهای دوقلو رو خودش پوشید و بقیه رو مرتب تا کرد تا با خودش ببره.
گئوم ووجین در سکوت پسرش رو تماشا میکرد.
خودش رو به ندیدن زد وقتی دید پسرش مخفیانه «شمشیر درخشان باد خونین» رو بین زرهها قایم کرد.
گئوم موگوک بعد از بستهبندی زرهها، رداهای رزمیای رو که کنار گذاشته بود آورد.
«بیاین، این رداهای رزمی رو روی زرههاتون بپوشین.»
اونها رو از جایی پیدا کرده بود؛ رداهای رزمیای که از «نخ کرم ابریشم آسمانی» ساخته شده بودن.
اگرچه به اندازه گنجینهای مثل «نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی» باشکوه نبودن، اما کیفیتشون به مراتب بهتر از رداهای رزمی معمولی بود.
این رداها از لباسهای معمولی سبکتر، اما به طرز بینظیری بادوام و خنک بودن.
او بهترینش رو به پدرش و دومی رو به هوی داد.
هوی با خودش فکر کرد: «از اون رنگ خوشم نمیاد.»
«لازم نیست این کار رو بکنی. من همین الانش هم به تو باختم، رهبر جوان فرقه.»
و به این ترتیب، هر سه نفر که حالا به درستی مجهز شده بودن، شونهبهشونه جلوی آینه برنزی ایستادن.
اگرچه رنگها متفاوت بود، اما رداهای رزمی با طرح یکسانی به تن داشتن که باعث میشد شبیه به برادران رزمی از یک فرقه به نظر برسن.
البته که گئوم موگوک پدرش رو استاد خودش نکرد.
«از این به بعد، شما رو ارشد صدا میزنم. از اونجایی که جوونتر به نظر میرسین، پدر، شما میشین ارشد دوم، و عمو هوی هم میشه ارشد اول. برادرای ارشد! بیاین همینطوری بزنیم به دلِ شلوغترین خیابونِ بازارِ پایتخت مرکزی. دخترا براتون صف میکشن.»
در اون لحظه، گئوم موگوک اون صحنه رو دید.
دو مردی که در آینه برنزی به او نگاه میکردن، هر کدوم لبخندی متفاوت بر لب داشتن.
آره، همینطوری لبخند بزنین.
زندگیتون رو با همین لبخندها بگذرونین.
من مدام باعث خندهتون میشم.
حتی اگه یه شوخیِ بیمزه باشه، حتی اگه لودگیم از حد بگذره، باز هم تلاش میکنم.
چون حتی در همین لحظه که لبخند میزنیم، زمان در حال گذره.
وقتی برای اخم کردن نداریم.
پدرش به سمت ورودی غار قدم برداشت و به هوی فرمان داد.
«بعداً برگرد و هر چی اینجا باقی مونده رو به خزانه اهریمن آسمانی منتقل کن.»
***
بوی خون درست از همون ورودی به مشام میرسید.
جین ها-گون، فرمانده شاخه اهریمنکش، که وارد عمارت شده بود، چهرهاش در هم رفت.
اینکه بوی خون حتی بیرون از عمارت هم اینقدر تند باشه، یعنی آدمهای زیادی کشته شده بودن.
رزمیکاران اتحاد رزمی که نگهبان ورودی بودن، با احترام در برابر جین ها-گون تعظیم کردن.
جین ها-گون رزمیکاران شاخه اهریمنکش رو به داخل عمارت هدایت کرد.
رزمیکار میانسالی که در حیاط منتظر بود، جو گول، ارباب لشکرِ بخش پایتخت مرکزیِ اتحاد رزمی بود.
«خوش اومدین، فرمانده جین.»
«ارباب لشکر جو، خیلی وقت بود ندیده بودمتون.»
رفتار جو گول با جین ها-گون بسیار محترمانه بود.
هرچند هنوز به طور رسمی به عنوان جانشین انتخاب نشده بود، اما این یه حقیقتِ پذیرفته شده بود که جین ها-گون رهبر بعدیِ اتحاد خواهد بود.
او به عنوان فرمانده شاخه اهریمنکش، با ادامه دادن به کارهای خیرخواهانه و عدالتطلبانهاش، مدام در حال تثبیت اعتبار خودش بود.
«آخه چه اتفاقی افتاده؟»
«در عمارت میراث حادثهای رخ داده، برای همین فوراً از شما درخواست کمک کردیم، فرمانده.»
به طور معمول، هر اتفاقی که میافتاد، روال کار این بود که اول بخش پایتخت مرکزی به اون رسیدگی کنه.
اینکه از همون ابتدا او رو فراخونده بودن، یعنی موضوع بسیار مهم و جدی بوده.
«لطفاً بفرمایین داخل.»
جو گول، جین ها-گون رو به سمت ساختمان هدایت کرد.
هر چی به ساختمان نزدیکتر میشدن، بوی خون غلیظتر میشد.
«عمارت میراث یه فرقه مشهور اینجا در پایتخت مرکزیه. اربابش مردی بود که برای عدالت ارزش زیادی قائل بود و بین رزمیکارای پایتخت مرکزی احترام زیادی داشت.»
با ورود به ساختمان، صحنه داخل واقعاً یه حمام خون بود.
خون به همه جا پاشیده شده بود.
«به نظر میرسه غافلگیر شدن.»
ردی از خون در طول راهرو ادامه داشت.
قطعاً نحوه برخورد جو گول با این موقعیت با همیشه فرق داشت.
اینکه میگفت غافلگیر شدن، یعنی هنوز نمیدونستن مقصر کیه.
معمولاً زمانی از شاخه اهریمنکش درخواست کمک میشد که مقصر شناسایی شده بود، اما برای نیروهای اون بخش بیش از حد قدرتمند بود.
اما حالا، اونا حتی مقصر رو نمیشناختن، با این حال او رو صدا کرده بودن.
چرا؟
او به زودی با باز کردن در و ورود به تالار بزرگ، دلیلش رو فهمید.
اونجا هم غرق در خون بود.
نگاه جین ها-گون روی دیوار پشتی ثابت موند.
کلماتی با خون روی اون نوشته شده بود.
با دیدن اون، چشمهای جین ها-گون از تعجب گرد شد.
طریقت اهریمنی، سلطه بر جهان.
اگه کسی میپرسید کدوم چهار کلمه میتونه فرمانده شاخه اهریمنکش رو بیشتر از همه شوکه کنه، جواب همین چهار کلمه بود.
جین ها-گون به کلماتی که با خون نوشته شده بود نگاه کرد و پرسید:
«جسدای عمارت میراث کجان؟»
او باید فوراً بررسی میکرد که آیا اونا با هنرهای اهریمنی کشته شدن یا نه.
«هیچ جسدی وجود نداره.»
جین ها-گون که به نوشتهها خیره شده بود، سریع نگاهی به جو گول انداخت.
«جسدی نیست؟»
«بله، حتی یه جسد هم پیدا نشد. اما با توجه به مقدار خونی که باقی مونده، بعیده که زنده باشن.»
نگاه جین ها-گون دوباره به دیوار برگشت.
«چه کسی ممکنه چنین کار عجیبی بکنه و جسد کسایی که کشته رو با خودش ببره؟ حتماً کار فرقه اهریمنیه.»
در برابر ادعای جو گول، جین ها-گون با آرامش پرسید:
«ارباب لشکر جو، اگه من اسم شما رو اونجا بنویسم، یعنی کار شما بوده؟»
جو گول در درونش دستپاچه شد.
او انتظار داشت فرمانده شاخه اهریمنکش به طور طبیعی فرض کنه که این کارِ فرقه اهریمنیه.
«اما کی جرئت میکنه خودش رو جای فرقه اهریمنی جا بزنه؟»
«در گذشته مواردی بوده که کسایی خودشون رو جای فرقه اهریمنی جا زدن. پس زود قضاوت نکنین.»
جو گول دیگه روی نظرش پافشاری نکرد.
«تند رفتم.»
چه کار یه پیروِ واقعیِ اهریمن باشه، چه کسی که سعی داره پاپوش بدوزه، این حادثه رو نمیشد نادیده گرفت.
جین ها-گون به جو گول گفت:
«فوراً وضعیت آمادهباش اعلام کنین و تمام رزمیکارای بخش رو برای این پرونده به کار بگیرین. از تمام بخشها و شاخههای مجاور، نه فقط پایتخت مرکزی، درخواست همکاری کنین و هر کسی که از شهر خارج میشه رو به دقت بازرسی کنین.»
«فوراً اجراش میکنم.»
جو گول بعد از دریافت دستوراتش، با عجله به بیرون رفت.
جین ها-گون آهی کشید و دوباره به کلمات حک شده روی دیوار نگاه کرد.
طریقت اهریمنی، سلطه بر جهان.
او ناخودآگاه به یاد یک نفر افتاد.
وقتی کلمات «طریقت اهریمنی» رو میدید، یه نفر به طور طبیعی به ذهنش خطور میکرد.
طریقت اهریمنیِ تو داره به خون آلوده میشه.
«الان کجایی؟»
***
کالسکه همچنان به سمت جنوب در حرکت بود.
«آه، پس اینم از خداحافظی با پایتخت مرکزی.»
کمی جلوتر و کالسکه از پایتخت مرکزی خارج میشد.
«واقعاً نمیخواین برین؟ بیاین فقط بمونیم و سه روز خوشگذرونی کنیم. میگن زنای پایتخت مرکزی خیلی زیبان.»
در اون لحظه، گئوم ووجین به آرامی گفت:
«استراتژیست اعظم ساما میونگ منتظره.»
پدرش که تمام شوخیهای بیمزه او رو نادیده گرفته بود، بالاخره جواب داد.
گئوم موگوک کسی نبود که این فرصت رو از دست بده.
«این به خاطر اینه که شما از دلِ استراتژیست اعظم خبر ندارین. استراتژیست اعظم ساما میونگ احتمالا داره از آزادیِ کمیابش لذت میبره. نفر دومِ یه نفر بودن و بالاتر از همه بودن عالیه، اما مگه آدم گاهی دلش نمیخواد فقط از بالاتر از همه بودن لذت ببره، بدونِ اون بخشِ "نفر دوم بودن"؟ هر روز صبح، احتمالا توی حیاط تالار اهریمن آسمانی حرکات کششی انجام میده و با خودش فکر میکنه: "چقدر بدونِ رهبر فرقه اینجا خوبه! رهبر فرقه، لطفاً بمونین و فقط سه روز دیگه توی پایتخت مرکزی خوش بگذرونین!" احتمالا داره همین کار رو میکنه!»
انگار که واقعاً داشت چنین صحنهای رو از ساما میونگ تصور میکرد، لبخند کمرنگی روی لبهای گئوم ووجین نشست.
درست در همون لحظه، کالسکه به آرامی متوقف شد.
«اوه! عمو هوی تنها کسیه که دلِ من رو درک میکنه! داری کالسکه رو برمیگردونی؟»
اما مشخص بود که هوی به این دلیل کالسکه رو متوقف نکرده.
«رزمیکارا دارن جاده رو کنترل میکنن.»
با حرف هوی، گئوم موگوک سرش رو بیرون آورد و صفی از کالسکهها و مردم رو در جاده دید.
در دوردست، رزمیکاران اتحاد رزمی در حال بازرسی مسافران بودن.
با دیدن اینکه تعدادشون نه سه چهار نفر، بلکه دهها نفر بود، مشخص میشد که این یه ایست بازرسی معمولی نیست.
در اون لحظه، یه رزمیکار از عمارت فلکسای که خودش رو به شکل یه مسافر درآورده بود، تکه کاغذ تاشدهای رو به هوی داد و در میان جمعیت ناپدید شد.
هوی پیام رو به گئوم موگوک رسوند.
گئوم موگوک کاغذ رو باز کرد و محتویاتش رو چک کرد.
شوخطبعی در یک لحظه از چهرهاش محو شد.
«یه اتفاقی افتاده. تمام اعضای عمارت میراث، یکی از فرقههای طریقت راستین در پایتخت مرکزی، ناپدید شدن و کلمات "طریقت اهریمنی، سلطه بر جهان" با خون روی دیوار نوشته شده.»
در اون لحظه، گئوم موگوک اون رو دید.
هالهای سرد و لرزان در چشمهای پدرش درخشید.
هر کسی که بود، کلماتی رو به جا گذاشته بود که نباید میذاشت.
کمی بعد، گئوم ووجین به آرامی چشمهاش رو بست و با صدایی ملایم گفت:
«کالسکه رو برگردون.»