چپتر 497: کسانی که نباید به آنها دست زد
چپتر 497: کسانی که نباید به آنها دست زد
استاد سونگ پیرمردی با موهای سپید بود، اما کمرش مثل تیر صاف بود و نگاهی نافذ داشت.
علاوه بر این، ردای سیاه و مرتب او با موهای سپیدش تضاد داشت و حال و هوای عجیبی ایجاد میکرد.
او جعبه بزرگی را که با پارچهای سفید پوشانده شده بود در دست داشت که ابزارهای ناشناخته مختلفی از آن بیرون زده بود.
اولین کسی که به او خوشآمد گفت، جین ها-گون بود.
«خیلی وقت میگذره.»
جین ها-گون از زمان کودکی استاد سونگ را میشناخت.
استاد سونگ در مسائل مربوط به هنرهای اهریمنی، شخصیتی حیاتی برای اتحاد رزمی بود و تحقیقاتش مورد تأیید همگان قرار داشت.
از دیدگاه اتحاد رزمی، چطور میتوانستند قدر کسی را که روی هنرهای رزمی قدرتمندترین دشمنشان مطالعه میکرد، ندانند؟ او حتی در سنین پیری هم با جدیت در حال آموزش شاگردان بسیاری بود.
«حالت چطوره، فرمانده جین؟ خبرهای خوبی از فعالیتهات به عنوان فرمانده شاخه اهریمنکش شنیدم.»
جین ها-گون، گئوم موگوک را به او معرفی کرد.
«ایشون رهبر جوان فرقه الهی هستن.»
استاد سونگ که انتظار نداشت رهبر جوان فرقه اهریمنی را اینجا ببیند، جا خورد.
او با نگاهی تازه گئوم موگوک را ورانداز کرد.
«با اون چیزی که تصور میکردم خیلی فرق داری.»
گئوم موگوک لبخندی زد و به او ادای احترام کرد.
«تعریفتون رو زیاد شنیدم، ارشد.»
«فکر میکردم آدمهای شما از من متنفر باشن.»
«چطور ممکنه؟ توی روزی مثل امروز، دقیقاً به خاطر حضور شماست که شاید بتونیم بیگناهیمون رو ثابت کنیم.»
چشمان استاد سونگ ریز شد.
«بعد از تموم شدن تحقیقات معلوم میشه.»
جو گول که استاد سونگ را آورده بود، با احترام از او درخواست کرد.
«همونطور که میدونید، این موضوع خیلی جدیه. حقیقتِ این اتفاق فقط توی دستهای شماست.»
در همان لحظه، گئوم موگوک رو به جو گول کرد و گفت:
«نکنه امیدوارید که ما مقصر باشیم؟»
جو گول با خودش فکر کرد که شاید واقعاً همینطور باشد.
اگر گروه دیگری به جز فرقه اهریمنی وجود داشت که میتوانست چنین عمل وحشیانهای انجام دهد، این واقعیتی به مراتب ترسناکتر از مقصر بودنِ فرقه اهریمنی بود.
جو گول بار دیگر با احترام از استاد سونگ درخواست کرد.
«روی شما حساب میکنم.»
این درخواستی لبریز از امید بود؛ امید به اینکه او در شناسایی هنرهای اهریمنی اشتباه نکند.
«صرفنظر از اینکه چی آرزو میکنید، من فقط حقایق رو همونطور که هستن فاش میکنم.»
استاد سونگ به سمت جسد رهبر فرقه عدالت بزرگ رفت.
او جعبه را باز کرد، ابزارهایش را بیرون آورد و تحقیقات را با جدیت آغاز کرد.
نمونهای از خون جسد را جمعآوری کرد و آن را با مایع درون یک بطری کوچک مخلوط کرد.
او با دقت زخمها را بررسی کرد و داروهای مختلفی را روی گوشتهای بریدهشده، استخوانها و اندامهای داخلی امتحان کرد.
او فقط به معاینه جسد بسنده نکرد.
بررسی کرد که خون به کجا پاشیده شده و چه آثاری روی دیوارها باقی مانده است.
او پودری شیمیایی روی زمین پاشید تا ردپاها را آشکار کند و سعی کرد تشخیص دهد که از چه نوع تکنیک گامی استفاده شده است.
او تمام تحقیقات ممکن را انجام داد.
مگر اینکه از فرمی استفاده شده باشد که اثر بسیار متمایزی از خود به جای بگذارد، وگرنه حتی با این روشها هم تشخیص دقیق هنر رزمی دشوار بود.
در این دنیای رزمی، هنرهای رزمی مشابه بسیار زیادی وجود داشت.
گئوم موگوک و جین ها-گون بعد از لحظهای تماشا، به سمت پنجره رفتند.
جو گول نتوانست دنبالشان برود و از دور آنها را زیر نظر گرفت.
او از اینکه جین ها-گون در چنین شرایطی با رهبر جوان فرقه اهریمنی معاشرت میکرد، ناخشنود بود.
گئوم موگوک و جین ها-گون در سکوت به بیرون از پنجره خیره شدند.
رزمیکاران اتحاد رزمی در حال انتقال اجساد به حیاط بودند.
جین ها-گون متوجه شد.
نگاه گئوم موگوک در حالی که آن صحنه را تماشا میکرد، هیچ فرقی با نگاه خودش نداشت.
او هم به همان اندازه خشمگین و غمگین بود.
جین ها-گون با دانستن اینکه او چنین انسانی است، فکر کرد که شاید شک قبلیاش به گئوم موگوک از شخصیت خودش نشأت گرفته باشد.
او کسی بود که واقعاً به هیچکس اعتماد نمیکرد.
نه، شاید او کسی بود که اعتماد کردن را بلد نبود.
«چرا رفتی به شانشی؟»
گئوم موگوک به سوال جین ها-گون صادقانه پاسخ داد.
«عمارت فلکسایِ فرقه اصلی، شریان مالی اون عوضیها رو توی شانشی پیدا کرد. رفتم تا قطعش کنم.»
جین ها-گون به گئوم موگوک نگاه کرد.
«قطعش کردی؟»
«تمیز و بینقص.»
لبخند کمرنگی روی لبان جین ها-گون نشست و بلافاصله محو شد.
«فکر میکنی کار خودشون بوده؟»
«شاید آره، شاید هم نه.»
انتقام گرفتن به خاطر از بین بردن پادشاه آدمکشها؟ اگر اینطور بود، این اولین باری میشد که کسانی که در سایهها توطئه میکردند، دست به یک حمله پیشدستانه میزدند.
اما پادشاه آدمکشها همین چند وقت پیش کشته شده بود.
آیا آنها میتوانستند به این سرعت یک حمله انتقامجویانه ترتیب بدهند؟ این حادثه به نظر دقیق برنامهریزی شده بود؛ آیا آنها واقعاً زمان کافی برای آمادهسازی داشتند؟
گئوم موگوک پیامی تلهپاتیک برای جین ها-گون فرستاد.
— من با پدرم بیرون اومدم.
جین ها-گون با چهرهای غافلگیرشده به گئوم موگوک نگاه کرد.
— این رو بهت میگم چون نمیخوام بهت کلک بزنم.
— الان کجاست؟
— توی یکی از مخفیگاههای فرقه اصلیه.
گئوم موگوک به جین ها-گون خیره شد.
— این همون مدرکیه که میخوای.
اینکه ما این کار رو نکردیم.
مگه میشه وقتی پدرم باهامه، دست به چنین کاری بزنم؟
جین ها-گون حالا کاملاً به او باور داشت.
او میدانست که گئوم موگوک چقدر به اهریمن آسمانی علاقه دارد و برایش احترام قائل است.
او از آن آدمهایی نبود که برای فریب دادن، فارغ از هر نوع حیلهگری، از نام پدرش سوءاستفاده کند.
— ممنون که بهم گفتی.
— وقتی من رهبر فرقه بشم و تو رهبر اتحاد، ممکنه دوباره با چنین موقعیتهایی روبرو بشیم.
اون موقع، تو هم حقیقت رو به من بگو.
مثل الانِ من، صادق باش.
اون وقت میتونیم بر هر تلاشی برای تفرقهاندازی یا هر سوءتفاهمی غلبه کنیم.
آن دو به یکدیگر نگاه کردند و سپس دوباره به حیاط چشم دوختند.
اجساد هنوز در حال جابهجایی بودند.
در این میان، تحقیقات استاد سونگ ادامه داشت.
تحقیقات او دقیق و با اشتیاق بود.
او حتی یک بار هم از بوی بد مواد شیمیایی چهره درهم نکشید.
او روی زمینِ آغشته به خون دراز کشیده بود و به دنبال چیزی میگشت و سعی میکرد با وصل کردن نخهای قرمز در گوشه و کنار تالار، صحنه نبرد را بازسازی کند.
چقدر زمان به این شکل گذشت؟
سرانجام، استاد سونگ تحقیقاتش را به پایان رساند.
همه دور استاد سونگ جمع شدند.
در میان نگاههای متمرکز و مضطرب، استاد سونگ با آرامش لب به سخن گشود.
«من هنر رزمی رو شناسایی کردم.»
نه تنها جین ها-گون و جو گول، بلکه گئوم موگوک هم با چهرهای منقبض منتظر پاسخ او بودند.
«هنر رزمیای که رهبر فرقه عدالت بزرگ رو به قتل رسونده...»
نگاه استاد سونگ به سمت گئوم موگوک چرخید.
«هنر اهریمنیه.»
جین ها-گون جا خورد، در حالی که جو گول چهرهای به خود گرفت که انگار میگوید: «میدونستم.»
از طرف دیگر، گئوم موگوک آرام بود.
این توطئه واقعاً خوب برنامهریزی شده بود.
اگرچه به استاد سونگ گفته بود که او بیگناهیشان را ثابت خواهد کرد، اما پیشبینی میکرد که شاید مقصر برای کشتن از هنرهای اهریمنی استفاده کرده باشد.
جو گول از استاد سونگ پرسید:
«تونستید دقیقاً تشخیص بدید که از کدوم هنر اهریمنی استفاده شده؟»
در کمال تعجبِ همگان، استاد سونگ سر تکان داد.
حقیقتی تکاندهنده از لبان او جاری شد.
«این هنر اهریمنیِ یه فرمانروای اهریمنیه.»
هر سه شنونده شوکه شدند.
این بار گئوم موگوک که تا پیش از این آرام بود، بیش از همه غافلگیر شد.
او واقعاً انتظار نداشت که نام هنرهای اهریمنیِ یک فرمانروای اهریمنی به میان بیاید.
حتی جو گول که مطمئن بود کار، کارِ هنرهای اهریمنی است، با شنیدن نام فرمانروای اهریمنی مضطرب شد.
مقصر یک فرمانروای اهریمنی است؟ این مشکلی در سطحی کاملاً متفاوت از قبل بود.
«اون کیه؟ کدوم فرمانروای اهریمنی؟»
در پاسخ به سوال لرزانِ جو گول، استاد سونگ نام شخصی را برد.
«اهریمن تیغه آسمان خونین.»
«!»
«چیزی که رهبر فرقه عدالت بزرگ رو کشت، فرم تیغه اهریمنی بهشتکشِ اون بود.»
سکوتی سنگین بر فضا حاکم شد.
اهریمن تیغه آسمان خونین، عمارت میراث و فرقه عدالت بزرگ را نابود کرده بود.
اگر این خبر در دنیای رزمی پخش میشد، نه تنها دنیای رزمیِ پایتخت مرکزی، بلکه کل دنیای رزمی به آشوب کشیده میشد.
این اتفاقی بود که به راحتی میتوانست جرقه جنگی بین اتحاد رزمی و فرقه الهی اهریمن آسمانی باشد.
جین ها-گون به گئوم موگوک نگاه کرد.
گئوم موگوک در سکوت به استاد سونگ خیره شده بود.
جو گول که این واکنش را به معنای تأیید حرفهای استاد سونگ تعبیر کرده بود، به سرعت به سمت ورودی دوید.
او سپس تمام زیردستانش را از بیرون صدا زد.
گئوم موگوک توجهی به او نکرد.
اولین فکری که بعد از شنیدن حرفهای استاد سونگ به ذهنش خطور کرد، این بود:
«نکنه این استاد سونگ هم توسط هوا موگی تطمیع شده باشه؟»
او چنین نتیجهگیری مضحکی را ارائه داده بود.
با این حال، در زندگیِ قبل از بازگشتش، استاد سونگ هرگز در ارتباط با دوازده پادشاه زودیاک ظاهر نشده بود.
شاید از توی سایهها بهشون کمک کرده باشه، اما بعید بود.
دوازده پادشاه زودیاک بعد از اینکه فرقه الهی اهریمن آسمانی به انزوا رفت ظاهر شده بودن، و اون روزها، استاد سونگ فرد غیرضروریای به حساب میاومد.
علاوه بر این، یه موضوع دیگه هم بود.
اگه اون عوضیها تونسته بودن خامش کنن، با دونستن اینکه بلافاصله باعث شک و تردید میشه، چنین نتیجهای رو جلوی روش ارائه نمیداد.
ادعا میکرد که اینجا یه هنر رزمی دیگه به کار رفته، بعد پیش رهبر اتحاد رزمی میرفت تا بینشون تفرقه بندازه و چیزی شبیه به این میگفت که نمیتونسته جلوی رهبر جوان فرقه حقیقت رو بگه.
«این مرد نوکر اونا نیست.»
به همین خاطر بود که این نتیجه برای گئوم موگوک بسیار غافلگیرکننده و تکاندهنده بود.
جین ها-گون دوباره از استاد سونگ تایید خواست.
«مطمئنی که این هنر رزمیِ اهریمن تیغه آسمان خونینه؟ همونطور که میدونی، این موضوع خیلی مهمیه.»
در پاسخ، استاد سونگ با قاطعیت گفت:
«مطمئنم.»
استاد سونگ ذرهای تردید از خودش نشون نداد.
او با چهرهای مطمئن، به تضمین خودش اعتبار بخشید.
«حتی اگه به جای رهبر جوان فرقه، خودِ رهبر فرقه اهریمنی هم اینجا بود، جوابم همین میبود. میتونم با گرو گذاشتن نامم این رو بگم.»
جین ها-گون از این اطمینان او گیج شده بود.
وقتی او اولین بار گفت که اینها هنرهای اهریمنیه، جین ها-گون فکر کرده بود که طراحان این توطئه، استادی رو اجیر کردن که برای انجام این کار از هنرهای اهریمنی استفاده میکنه.
اما هنر رزمیِ یه فرمانروای اهریمنی؟
«مگه کسی میتونه هنرهای اهریمنیِ یه فرمانروای اهریمنی رو جعل کنه؟»
این کار غیرممکن به نظر میرسید.
«اگه واقعاً کارِ اهریمن تیغه آسمان خونین باشه چی؟»
جین ها-گون به گئوم موگوک نگاه کرد.
نمیدونست در این شرایط باید به گئوم موگوک چی بگه.
نه میتونست بگه که به قضاوت استاد سونگ اعتماد داره، و نه میتونست جلوی استاد سونگ بگه که به گئوم موگوک اعتماد داره.
در همین لحظه، گئوم موگوک از جین ها-گون پرسید:
«اگه مدرکی پیدا میشد که نشون میداد رهبر اتحاد رزمی این کار رو انجام داده، اون مدرک رو باور میکردی؟»
این یه فرضِ اونقدر پوچ بود که جین ها-گون حتی جوابش رو هم نداد.
«هیچوقت باورش نمیکردی، درسته؟ این دقیقاً همون حسیه که من الان دارم.»
گئوم موگوک با دقت به استاد سونگ خیره شد.
«اگه اون درباره نتایج دروغ نمیگه، پس باید بفهمیم اون عوضیها چطوری چنین نتیجهای رو به وجود آوردن.»
در این هنگام، استاد سونگ با صلابت اعلام کرد:
«من دروغ نگفتم. اینکه حرفم رو باور کنی یا نه، اهمیتی نداره.»
گئوم موگوک در سکوت سرش رو تکون داد.
«امیدوارم همینطور باشه. نمیدونم اونا کی هستن، اما مدام دست روی چیزهایی میذارن که مطلقاً نباید سمتشون برن. اونا پدرم رو خشمگین کردن، و حالا من رو هم عصبانی کردن.»
این همچنین به این معنی بود که دشمن چیزهای زیادی درباره پدرش و خودش میدونه.
در این میان، رزمیکارهای بخش پایتخت مرکزی به تالار بزرگ هجوم آوردن و گئوم موگوک رو لایهلایه محاصره کردن.
رزمیکارهای شاخه اهریمنکش هم با فکر اینکه اتفاقی افتاده، وارد شدن و اوضاع رو زیر نظر گرفتن.
خوشبختانه، هیچ اتفاقی برای جین ها-گون نیفتاده بود.
گئوم موگوک به جین ها-گون گفت:
«من دیگه باید برم.»
جین ها-گون هیچ اثری از دستپاچگی در چشمهای گئوم موگوک ندید، انگار که نه انگار نقشهاش لو رفته باشه.
نگاه او مثل همیشه شفاف و عمیق بود.
«باید هر چه سریعتر حقیقت رو فاش کنی.»
جین ها-گون به گئوم موگوک اعتماد داشت.
او به فرقه اهریمنی اعتماد نداشت، به پیروان راه اهریمنی اعتماد نداشت و به اهریمن تیغه آسمان خونین هم اعتماد نداشت، اما به دوستش اعتماد داشت.
«این کار رو میکنم. ممنونم.»
وقتی گئوم موگوک خواست اونجا رو ترک کنه، جو گول راهش رو سد کرد.
رزمیکارهای بخش، نیروی درونیشون رو بالا بردن و همزمان شمشیرهاشون رو به سمت او گرفتن.
«حالا که معلوم شده هنر رزمیِ مقصر از هنرهای اهریمنیه، نمیتونیم بذاریم همینطوری بره.»
او فکر میکرد اگه این حادثه کارِ فرقه اهریمنی باشه، این یه فرصت طلایی برای دستگیر کردنِ رهبر جوان فرقهست.
در این هنگام، جین ها-گون به او گفت:
«حتی اگه بخوایم دستگیرش کنیم، فقط با نیروهای خودمون نمیتونیم. پس بذار بره.»
جو گول تنها کسی نبود که از این حرفها تعجب کرد.
فکرِ بقیه رزمیکارهای بخش پایتخت مرکزی که اونجا حضور داشتن هم همین بود.
«شاید برای ما اینطور باشه، اما با حضور فرمانده شاخه جین و شاخه اهریمنکش، اون میگه که نمیتونیم یه رهبر جوان فرقه رو دستگیر کنیم؟»
در اون لحظه، جو گول دچار سوءتفاهم بزرگی شد.
«داره میذاره بره چون با هم دوستن.
ببین اینجا رو فرمانده شاخه جین.
این اتفاق میتونه تو رو از جایگاهت به عنوان جانشین پایین بکشه.»
جین ها-گون به جو گول نگاه کرد و گفت:
«راه رو باز کن.»
نگاه جین ها-گون چنان قاطع بود که او دیگه نمیتونست لجبازی کنه.
وقتی جو گول به زیردستهاش دستور داد، رزمیکارهای بخش بالاخره همزمان شمشیرهاشون رو غلاف کردن و راه رو باز کردن.
گئوم موگوک در سکوت از بین رزمیکارهای اتحاد رزمی عبور کرد و بیرون رفت.
جین ها-گون کنار پنجره ایستاده بود و گئوم موگوک رو تماشا میکرد که از حیاط گذشت و ساختمان رو ترک کرد.
او خشم و اضطراب رو در نگاهِ جو گول و رزمیکارهای بخش که به پشتِ سرش خیره شده بودن، حس میکرد.
افراد زیادی نبودن که دوستیِ بین نوه رهبر اتحاد رزمی، که کاندیدای قدرتمند جانشینی بود، و رهبر جوان فرقه اهریمنی رو درک کنن.
علاوه بر این، استاد سونگ شخصیتی بود که همه در زمینه هنرهای اهریمنی بهش اطمینان داشتن.
با توجه به شرایط، این نتیجه هم به سرعت از طریق شایعات پخش میشد.
«رفیق، زمان زیادی باقی نمونده.»
***
وقتی به مخفیگاه برگشتم، پدرم در حیاط بود و داشت گردش انرژی انجام میداد.
پدر اخیراً به شدت روی تمرینات تکنیک قلبش تمرکز کرده بود.
نفسم رو حبس کردم و منتظر موندم تا تمرین پدر تموم بشه.
و در لحظهای که پدر گردش انرژیاش رو کامل کرد، اون رو دیدم.
انرژیای که دور بدنش میچرخید، مثل یه سراب در گرمای لرزان شکل گرفت.
اون فرم، روح اهریمن آسمانی بود.
این توهم بهم دست داد که روح اهریمن آسمانی که از انرژی ساخته شده بود، داره به من خیره میشه.
دیدنش در هر زمانی ترسناک بود، اما از اینکه بعد از مدتها روح اهریمن آسمانی رو میدیدم، خوشحال بودم.
این خوشحالی کوتاه بود؛ روح اهریمن آسمانی دوباره به انرژی تبدیل شد، پراکنده شد و جذب بدن پدر شد.
وقتی پدر به آرامی چشمهاش رو باز کرد، نگاهش مثل یه مغاک عمیق بود.
«دیدیش؟»
«بله، دیدمش.»
نگاه پدر نافذتر شد.
«انرژیِ هنر اهریمنی نه مصیبت رو فقط کسانی میتونن ببینن که خودشون هنر اهریمنی نه مصیبت رو یاد گرفته باشن، و تنها زمانی که سطح تسلط فرد به ستاره هفتم برسه، فرمِ روح اهریمن آسمانی به صورت محو شروع به ظاهر شدن میکنه. این یعنی تسلط تو به ستاره هفتم رسیده.»
پدر از اینکه من به این زودی به ستاره هفتم رسیده بودم، متعجب به نظر میرسید.
«خیلی سریعتر از موفقیتِ خودمه.»
و گفته میشد که پدر خودش با سرعتی بیسابقه به اون سطح رسیده بود.
با توجه به زمانی که یادگیریِ هنر اهریمنی نه مصیبت رو شروع کرده بودم، این یه موفقیتِ باورنکردنی و سریع بود.
البته این موفقیت طبیعی بود.
علاوه بر آموزشهای مکرر پدر، من با استفاده از هنر مخفی زمان آسمانی، برای مدت زمانِ خیلی طولانیتری تمرین کرده بودم.
«این به خاطر آموزشهای عالیِ شماست، پدر.»
موفقیت من مطمئناً باعث تحریکِ پدر میشد.
میخواستم به استادی بزرگ برسم و حتی شده یک روز زودتر، روح اهریمن آسمانی رو فرود بیارم.
به شدت کنجکاو بودم که روح اهریمن آسمانیِ من چه تفاوتی با روحِ پدر خواهد داشت.
«موضوعی که برای رسیدگی بهش رفته بودی چی شد؟»
«دقیقاً همونطوری بود که پیشبینی کرده بودید، پدر.»
قبل از تماس با رهبر اتحاد رزمی، پدر بهم گفته بود که برم و اول تایید کنم که فرقه عدالت بزرگ با چه نوع هنر رزمیای مورد حمله قرار گرفته.
دلیل اینکه او از من خواست این رو تایید کنم این بود که خودش هم فکر میکرد ممکنه اونا با هنرهای اهریمنی ضربه خورده باشن.
«چه نوع هنر اهریمنیای بود؟»
پدر حتماً فکر میکرد که اون یه هنر اهریمنیِ شناختهشدهست.
چون این تنها راهی بود که میتونستن جرم رو به طور قطع به گردن ما بندازن.
اما حقیقتی بازگو شد که حتی پدر هم نمیتونست از شنیدنش تعجب نکنه.
«هنر رزمیِ ارشد اهریمن تیغه بود.»
نگاه پدر سرد شد.
اونا به راه اهریمنی دستدرازی کرده بودن، و به یه فرمانروای اهریمنی توهین کرده بودن، پس خشم او طبیعی بود.
«نمیدونم چطوری جعلش کردن، اما از اونجایی که استاد سونگ، کارشناسِ هنرهای اهریمنیِ فرقهمون، اون رو شناسایی کرده، اتحاد رزمی بابت این حادثه توضیح خواهد خواست. البته، ارشد اهریمن تیغه در فرقه اصلی مشغولِ مطالعه کتاب و آموزش به دهریونگ هست، پس مشکلی پیش نمیاد.»
در همین لحظه، با راهنماییِ یکی از رزمیکارهای مخفیگاه، شخصی وارد محوطه شد.
واقعاً انتظار نداشتم که او بیاد، برای همین با چهرهای متعجب بهش خیره شدم.
سو دهریونگ، در حالی که یه تیغه بزرگ پشتش بود، داشت وارد مخفیگاه میشد.