چپتر 499: هفت، هشت و نه، همگی جمع شدهاند.
چپتر 499: هفت، هشت و نه، همگی جمع شدهاند.
جین ها-گون از پنجرهی دفتر ارباب بخش پایتخت مرکزی به بیرون خیره شده بود.
رزمیکارها در صفوف منظم وارد میدان تمرین میشدند.
آنها جنگجوهایی از بخش شانشیِ اتحاد رزمی بودند که به عنوان نیروی کمکی اعزام شده بودند.
از تمام بخشها و شاخههای همسایهی پایتخت مرکزی، رزمیکارها مدام در حال سرازیر شدن به اینجا بودند.
آنها که پیش از این اخبار این مکان را شنیده بودند، چهرههایی عبوس داشتند.
به نظر میرسید برای نبرد با فرقه اهریمنی آماده شدهاند.
و آنها تنها کسانی نبودند که چنین وضعیتی داشتند.
اخبار درگیریهای پراکنده بین رزمیکارهای طریقت راستین و پیروان اهریمنی از سراسر پایتخت مرکزی به گوش میرسید.
جو واقعاً شوم و نگرانکننده بود.
جو گول، ارباب بخش، با فاصلهی کمی از جین ها-گون ایستاده بود.
«رهبر اتحاد به شما اختیار تام داده تا دربارهی اجرای آرایش تور آسمانی تصمیم بگیرید.»
این یعنی او باید خودش موقعیت را میسنجید و قضاوت میکرد.
جین ها-گون میتوانست سنگینی این مسئولیت را حس کند.
اگر در این مورد اشتباه میکرد، شاید هرگز نمیتوانست جانشین شود.
پدربزرگش کسی نبود که فقط به خاطر اینکه او نوهاش است، از اشتباهاتش بگذرد.
برعکس، او با معیارهای بسیار سختگیرانهتری مورد قضاوت قرار میگرفت.
به همین دلیل بود که باید با دقت فکر میکرد و اوضاع را به درستی پیش میبرد.
«اگر قصد دارید آرایش تور آسمانی را مستقر کنید، باید همین الان این کار را انجام بدید.»
زمان برای آرایش تور آسمانی حیاتی بود.
اگر بعد از فرار دشمن مستقر میشد، دیگر هیچ فایدهای نداشت.
قلب جو گول از عجله میتپید، اما افکار جین ها-گون متفاوت بود.
«چه مقصر اهریمن تیغه آسمان خونین باشه و چه نباشه.»
نگاه جین ها-گون به دوردستها، فراتر از دیوارها افتاد.
«همهشون همینجان.»
هم کسی که این نقشه را کشیده بود و هم کسی که در تله افتاده بود.
«اونا هیچ قصدی برای فرار ندارن. قصد دارن همینجا کار رو تموم کنن.»
اگر قضیه این بود، به جای پراکنده کردن نیروها با استقرار آرایش تور آسمانی، بهتر بود آنها را در یکجا جمع کنند تا برای حوادث بعدی آمادگی بیشتری داشته باشند.
در همین لحظه، یکی از زیردستان وارد دفتر شد و گزارش داد.
«یه خبرچین پیدا کردیم که مقصر رو دیده.»
جین ها-گون و جو گول جا خوردند.
«فوراً بیاریدش داخل.»
با دستور جو گول، زیردست با مردی بازگشت.
مردی که با چهرهای پر از تنش و ترس وارد شد، دستفروشی بود که در بازار بساط میکرد.
«یه روز قبل از اون فاجعه، یه رزمیکار بود که پرسید فرقه عدالت بزرگ کجاست.»
جو گول از او بازجویی کرد.
«یادت هست چه جور شخصی بود؟»
«قدش کوتاه و جثهش لاغر بود.»
«سنش چطور؟ پیرمرد بود؟»
«نه. یه مرد جوان بود.»
با شنیدن کلمهی «جوان»، جو گول در دلش ناامید شد.
او انتظار کسی را داشت که اهریمن تیغه آسمان خونین را دیده باشد.
«چه جور سلاحی همراهش بود؟»
«یه تیغه بزرگ به پشتش بسته بود.»
با اشاره به تیغه بزرگ، دوباره برقی در چشمان جو گول درخشید.
«چهرهش یادت هست؟»
«بله، یادمه چون صورت عجیبی داشت.»
جو گول فوراً به زیردستش دستور داد تا مرد را پیش یک نقاش ببرد و طرحی از چهرهی آن شخص بکشد.
«این یه حقیقت شناختهشدهست که اهریمن تیغه آسمان خونین هنرهای رزمی خودش رو به اولین شاگردش منتقل کرده. شاید مقصر همون شاگرد باشه.»
با این حال، جین ها-گون جور دیگری فکر میکرد.
عجیب بود که مدارک و شواهد اینقدر تمیز و راحت خودشان را نشان میدادند.
«ارباب بخش، واقعاً فکر میکنید کسی که برای نابود کردن یه فرقه میره، توی خیابون آدرس اونجا رو میپرسه؟»
جو گول پاسخی برای این حرف نداشت، اما موضوع دیگری برای گفتن داشت.
«اما اگه اون مرد همون شاگرد اول اهریمن تیغه آسمان خونین باشه چی؟ فکر میکنی ممکنه یه پیرو اهریمنی که دقیقاً همون هنر رزمی رو یاد گرفته، به طور اتفاقی برای یه کار دیگه به مکانی بره که با همون هنر رزمی نابود شده؟»
رد کردن این حرف هم برای جین ها-گون دشوار بود.
اگر معلوم میشد او شاگرد اول اهریمن تیغه آسمان خونین است، همه باور میکردند که این حادثه کار فرقه اهریمنی بوده است.
همانطور که جو گول گفت، بعید بود چنین تصادفی رخ دهد.
«فعلاً تا جایی که میتونید از روی طرح اون شاهد کپی بزنید و توی تمام پایتخت مرکزی پخش کنید. پیدا کردن اون اولویت اول ماست.»
جدا از اعتمادی که به گئوم موگوک داشت، نمیتوانست این احتمال اندک را که شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین مرتکب این فاجعه شده باشد، نادیده بگیرد.
«باید آرایش تور آسمانی رو مستقر کنید.»
«خودم در این مورد تصمیم میگیرم. فعلاً روی پیدا کردن اون تمرکز کنید.»
«فهمیدم.»
جو گول به بیرون رفت.
جین ها-گون با یکی از زیردستان شاخه اهریمنکش صحبت کرد.
«پیامی برای رهبر جوان فرقه بفرست. بهش بگو میخوام مخفیانه ببینمش.»
نور ضعیف ماه بر روی تکتک برگهای علف نشسته بود.
گئوم موگوک در یک دشت وسیع و باز تنها ایستاده بود.
اگرچه به سو دهریونگ اطمینان داده بود که همهچیز درست میشود، اما گئوم موگوک نگران اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
او دقیقاً به این دلیل نگران بود که میدانست او چقدر قدرتمند است.
و به این دلیل که تمام تماسها با آن مرد قدرتمند قطع شده بود.
«ارشد.»
دلتنگش شده بود.
او را تصور کرد که تیغه بهشتکش را در زمین فرو کرده، به شمشیر تکیه داده و در حال نوشیدن است.
«وقتی همهی اینا تموم شد، بیا با هم به اون شمشیر تکیه بدیم و یه نوشیدنی بخوریم، ارشد.»
در همین لحظه، شخصی ظاهر شد.
کسی که به آرامی قدم برداشت تا در کنار گئوم موگوک بایستد، جین ها-گون بود.
«اومدی؟»
«ممنون که اومدی.»
«معلومه که اگه صدام کنی میام. حتماً سرت شلوغه، چرا ازم خواستی بیام اینجا؟»
با این حرف، جین ها-گون تکه کاغذی را از ردایش بیرون آورد و به گئوم موگوک داد.
آن کاغذ طرحی از چهرهی یک نفر بود.
«شباهتش خوبه؟»
در پاسخ به سؤال جین ها-گون، گئوم موگوک بدون درنگ جواب داد:
«عین خودشه. انگار برای کشیدن پرتره جلوش نشسته بوده.»
این کلمات در واقع اعترافی بود به اینکه شخصِ توی نقاشی، همان شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین است.
«خبرچین کی بود؟»
«ظاهراً اون مرد توی بازار از یه دستفروش آدرس فرقه عدالت بزرگ رو پرسیده.»
«اون شخص حتماً روزانه با صدها نفر سر و کار داره، عجیب نیست که این چهره رو اینقدر دقیق یادش مونده؟»
و فراتر از همه، این نقاشی ویژگیهای ظاهری سو دهریونگ را به طرز فوقالعادهای به تصویر کشیده بود.
کشیدن چنین طرحی ممکن نبود، مگر اینکه از قبل آماده شده باشد.
«یه جعل؟»
«اون خبرچین تا الان یا غیبش زده یا کشته شده.»
از آنجایی که او قبلاً شهادتش را داده و جزئیات را برای نقاشی فراهم کرده بود، دیگر چیزی تغییر نمیکرد.
مردم فقط فکر میکردند که او برای از بین بردن شواهد ساکت شده است و نفرتشان از فرقه اهریمنی فقط شدیدتر میشد.
«در موردش تحقیق میکنم.»
فکری در گوشهای از ذهن جین ها-گون جرقه زد.
«نکته این نیست که خودت ممکنه سرش رو زیر آب کرده باشی؟»
تا در مقابل، او را فریب دهد.
این حقیقت که او هنوز چنین افکاری داشت، باعث شد بفهمد که هنوز کاملاً به او اعتماد ندارد.
«شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین الان کجاست؟»
«پیش منه.»
جین ها-گون به نقاشی در دست گئوم موگوک نگاه کرد و گفت:
«از فردا، این نقاشی توی کل پایتخت مرکزی پخش میشه. شایعات پخش میشه که مقصر، شاگرد اول اهریمن تیغه آسمان خونینه.»
گئوم موگوک به جین ها-گون نگاه کرد.
«این برای تو سخت میشه.»
سخت، کلمهی ناچیزی برای توصیف وضعیت بود.
او مسئول پیدا کردن مقصر بود و پدربزرگش بر اساس اینکه او چگونه این موضوع را حل میکند، دربارهی جانشین کردنش تصمیم میگرفت.
«اون رو به من تحویل بده.»
این کلمات تا گلوی او بالا آمدند.
میخواست خودش تحقیق کند و مطمئن شود.
در حال حاضر، ایمان او به گئوم موگوک، نُه از ده بود.
اون یه بخش باقیمونده مدام داشت عذابش میداد.
«اگه توسط آدمهای شما دستگیر بشه، دیگه نمیتونه خلاص بشه. اون به فرم تیغه اهریمنی بهشتکش مسلطه که رهبر فرقه عدالت بزرگ رو باهاش کشتن، و حتی روز قبلش هم از اون فرقه دیدن کرده بود. اما میدونی چیه؟»
گئوم موگوک با لبخندی محو گفت:
«این آدم نفر اول ورودی عمارت دنیای زیرین بود. ممکنه اینقدر عبوس به نظر بیاد، اما همونقدر هم باهوشه. اون از اون آدمهایی نیست که موقع نابود کردن یه فرقه کلهشق طریقت راستین، اینطوری از خودش ردپا و مدرک به جا بذاره.»
جین ها-گون هم همین فکر رو میکرد، اما...
«اما در نهایت، مدارکی که فاش شده باید به حقیقت تبدیل بشن. اگه برات اون شاگرد مهمه، باید مقصر واقعی رو پیدا کنی. اونم در سریعترین زمان ممکن.»
آن دو برای لحظهای در سکوت ایستادند.
وزش باد باعث شد علفها مثل موج حرکت کنن و صدای جیرجیرکها از دوردست به گوش میرسید.
«فکر میکنی با این همه زحمت، دنبال چی هستن؟»
گئوم موگوک در پاسخ به سؤال جین ها-گون، با آرامش گفت:
«یه جنگ بین آدمهای شما و آدمهای ما.»
«!»
جین ها-گون شوکه شد.
او فکر میکرد آنها میخواهند با تفرقهاندازی به هدفی برسند، اما هیچوقت تصور نمیکرد هدفشان یک جنگ بین جناحهای راستین و اهریمنی باشد.
جین ها-گون با چشمانی که میپرسید آیا جدی است، به گئوم موگوک نگاه کرد.
و گئوم موگوک کاملاً جدی بود.
«معتقدم این حوادث فقط شروع ماجراست. بعد از اینکه اینطوری درگیری بین ما رو بالا بردن، یه حادثه دیگه به راه میندازن. نمیدونم نقشهشون چیه، اما تا اون موقع دیگه راه برگشتی وجود نداره.»
این حوادث وحشتناک فقط شروع کار بود؟
«با راه انداختن یه جنگ...؟»
حتماً باید چیزی نصیبشان میشد که چنین کار بزرگی را شروع کنند، نه؟
«اون رو دیگه نمیدونم. اینکه چی میخوان.»
اولش گئوم موگوک فکر کرده بود شاید این یک کینه شخصی از طرف اهریمن تیغه آسمان خونین باشد.
اما اگر اینطور بود، داشتند قضیه را بیش از حد بزرگ میکردند.
علاوهبر این، آنها حتی سو دهریونگ را هم وارد ماجرا کرده بودند.
«یه چیزی فراتر از اینهاست.»
جین ها-گون آهی سبک کشید.
«این کار دشواریه.»
در میان این دشواری، بارقهای از امید وجود داشت که گئوم موگوک آن را یافته بود.
«اما یه حقیقت هست که اونا نادیده گرفتن.»
«اون چیه؟»
«من و تو.»
گئوم موگوک به جین ها-گون نگاه کرد.
«این حقیقت که ما دوستهای نزدیکتری از اون چیزی هستیم که اونا فکر میکنن.»
جین ها-گون با دیدن نگاه گئوم موگوک، چشم از او دزدید.
احساس کرد زمانش رسیده که این را بگوید.
«من فقط نه بخش از ده بخش بهت اعتماد دارم. با این حال هنوزم دوستیم؟»
جین ها-گون شجاعتش را جمع کرد.
این همان بخشی بود که همیشه عذابش میداد؛ اینکه گئوم موگوک او را دوست خود میدانست، اما او نمیتوانست کاملاً به او اعتماد کند.
سپس، پاسخی غیرمنتظره شنید.
«تو نه از ده به من اعتماد داری؟ من فقط هشت از ده بهت اعتماد دارم.»
فکر کرد باز هم دارد شوخی میکند، اما گئوم موگوک جدی بود.
«تو واقعاً مردی هستی که تقدیرش اینه که یه قهرمان بزرگ بشه. اینکه فکر کنی اعتماد نه از ده کافی نیست... هی، رفیق. تو فرمانده شاخه اهریمنکشی و من رهبر جوان فرقه الهیام. اونوقت تو نه از ده به من اعتماد داری؟»
برای جین ها-گون، اعتماد کلمهای بود که تنها زمانی میشد از آن استفاده کرد که تمام ده بخش کامل باشد.
«بیا با همون رابطه هشت از ده پیش بریم. برای اون هشت بخش، جوری تلاش میکنیم که انگار جونمون بهش بستگی داره. اما بیا اون دو بخش باقیمونده رو به عنوان یه حاشیه امن بذاریم کنار. ما فقط انسانیم، گاهی باید شک کنیم و حتی از هم بدمون بیاد، مگه نه؟»
جین ها-گون در سکوت به گئوم موگوک خیره شد.
او چنین حرفهایی میزد، در حالی که کلماتی مثل «شک» و «بیزاری» اصلاً به شخصیتش نمیآمد.
«اگه اون دو بخش دیگه بهت خیانت کنن چی؟»
«چطور اون دو بخش میتونن بهت خیانت کنن؟ وقتی اون هشت بخش دیگه سر جاشون هستن.»
«...»
جین ها-گون هرگز به این شکل به اعتماد بین آدمها فکر نکرده بود.
او همیشه فکر میکرد همان یک بخشِ گمشده است که به او خیانت خواهد کرد.
«اگه اون هشت بخش محکم باشن، شورش اون دو بخش دیگه خیانت نیست، بلکه بیشتر شبیه یه ناامیدی کوچیکه. اگه اون هشت بخش استوار باشن، میتونیم از بارِ اینکه مجبور باشیم به کسی کاملاً اعتماد کنیم، رها بشیم. اصلاً، اعتماد دادن سختتر از اعتماد کردنه، مگه نه؟ اعتماد کامل؟ بیا اینقدر زندگی رو برای خودمون خستهکننده نکنیم. من و تو باید چندتا اشتباه بکنیم، یه کم از هم بدمون بیاد و همینطوری زندگی کنیم. همین که با اطمینان به اون هشت بخش اعتماد کنیم، کافیه.»
جین ها-گون نمیتوانست بفهمد.
آیا گئوم موگوک میدانست که او مدتهاست با این مسئله دستوپنجه نرم میکند؟ اگر نه، چطور میتوانست ذهن یک نفر را اینطور آرام کند؟ چطور ممکن بود؟
«پس گمانم با هم دوستیم.»
«البته. حالا که حرفش شد، میخوای طعمه رو ببینی؟»
«طعمه؟»
گئوم موگوک برگشت.
سپس، از پشت یک درخت در آن دوردستها، مردی به سمتشان قدم برداشت.
جین ها-گون مردی را که از راه رسید، به عنوان همان سو دهریونگِ توی نقاشی شناخت.
از ته دل تعجب کرد که گئوم موگوک او را به اینجا آورده است.
گئوم موگوک به جای معرفی کردن، از سو دهریونگ پرسید:
«از یک تا ده، چقدر به من اعتماد داری؟»
پرسیدن این سؤال چه فایدهای داشت؟ معلوم بود که ده است.
او کسی بود که سو دهریونگ بیش از هر کس دیگری در این دنیا به او اعتماد داشت.
البته، اگر سو دهریونگ وقتی فرصتی برای چنین شوخیای پیدا میکرد، رک و پوستکنده جواب میداد، دیگر سو دهریونگ نبود.
«حدوداً هفت نمیشه؟»
گئوم موگوک به جین ها-گون گفت:
«اون دست راست منه، با این حال میگه هفت.»
«با توجه به اینکه وقتی اولین بار همدیگه رو دیدیم از یک شروع کردیم، این پیشرفت بزرگیه. اون موقع واقعاً حتی یه ذره هم بهت اعتماد نداشتم.»
یک رهبر جوان فرقه که میگفت فرقه را تغییر خواهد داد؟
گئوم موگوک کاغذی را که در دست داشت به سو دهریونگ داد.
«بیا، این رو به عنوان یادگاری نگه دار.»
سپس به جین ها-گون گفت:
«این نقاشی رو لازم نیست فردا پخش کنی.»
با این حرف گئوم موگوک، جین ها-گون جا خورد.
او متوجه شد که این یعنی گئوم موگوک دارد سو دهریونگ را به او میسپارد.
«جدی میگی؟»
گئوم موگوک سر تکان داد.
«دلیلی که این آدم رو بهت میسپارم این نیست که اون مقصره. این آدم دست راست منه. اگه اون مقصر باشه، پس منم هستم.»
و با این حال او اینقدر به او اعتماد داشت.
«چرا، وقتی میدونی اون نمیتونه به این راحتی خلاص بشه؟»
دلیل سپردن او چیزی بود که جین ها-گون به آن فکر نکرده بود.
«اگه آدمهای شما نتونن این مرد رو پیدا کنن، اونا فقط میرن و یه خاندان دیگه رو نابود میکنن.»
جین ها-گون فهمید.
او میگفت تا زمانی که سو دهریونگ در اسارت او باشد، دستکم آنها حادثه جدیدی به راه نخواهند انداخت.
این تصمیمی به خاطر دنیای رزمی طریقت راستین بود.
البته، این تنها دلیل گئوم موگوک برای آوردن سو دهریونگ نبود.
«قصد دارم غافلگیرشون کنم.»
«غافلگیر؟ منظورت چیه؟»
«اونا انتظار داشتن که من هیچوقت دست راستم رو تسلیم نکنم. اونا حتماً از رابطه بین من و اون خبر دارن. اما اگه من اون رو به تو تحویل بدم، اونا چیکار میکنن؟»
او قصد داشت با حرکتی غیرمنتظره، طعمهای بیندازد.
او مصمم بود از واکنش و پاسخ آنها، سرنخی برای ردیابیشان پیدا کند.
«کنجکاو شدم. چرا بعد از اینکه پای ارشد اهریمن تیغه رو وسط کشیدن، حالا سراغ شاگردش اومدن؟ دست راست من چه نقشی توی نقشهشون داره؟»
آیا تنها نقشش ایجاد درگیری بین فرقه اصلی و اتحاد رزمی است؟ یا دلیل دیگری هم وجود دارد؟
گئوم موگوک به جین ها-گون گفت:
«ممکنه در طول حل کردن این معما، در خطر بیفتی.»
او نمیدانست وقتی سو دهریونگ توسط اتحاد رزمی دستگیر شود، آنها چطور سعی خواهند کرد با او برخورد کنند.
این یعنی صرفاً همراه بودن با سو دهریونگ میتوانست او را در خطر قرار دهد.
با وجود هشدار خطر، جین ها-گون لبخندی محو زد.
«اگه اون "هفت" میتونه اینقدر شجاعانه قدم پیش بذاره، مگه من "نه" نیستم؟»
شوخی او از آن شوخیهای کمیاب بود، بنابراین گئوم موگوک با خوشحالی آن را پذیرفت.
«پس گمانم هفت، هشت و نه، همگی اینجا جمع شدن.»
هر سه با هم خندیدند.
بعد از فروکش کردن تنش، گئوم موگوک به سو دهریونگ نگاه کرد و گفت:
«ای تبهکار، حالا وقت مجازاتته.»