چپتر 5: فصل ۵. درنده چنگال‌هایش را پنهان نمی‌کند
چپتر 5: فصل ۵. درنده چنگال‌هایش را پنهان نمی‌کند
برای پیدا کردن شکارگاه، نیازی نبود راه دوری بریم.
کوهستان پشت مقر اصلی فرقه به ناهمواری و صعبالعبور بودن معروف بود و با وجود آرایشهای دفاعی و سازوکارهایی که در جایجای اون نصب شده بود، اصلاً کسی نمیتونست واردش بشه.
در این مکان متروکه، فقط دو نفر حضور داشتیم: من و پدرم.
«آه، فکر کنم سه نفر هستیم.»
هوی، محافظ پدرم، احتمالاً یه جایی همون اطراف در حال تعقیب ما بود و خودش رو پنهان کرده بود.
من «عمو هوی» صداش میکردم.
وقتی بچه بودم زیاد میدیدمش، اما هرچی بزرگتر شدم، فرصت دیدنش کمتر شد.
هوی، محافظی بود که پدرم اعتماد مطلقی بهش داشت.
اگه من لی آن رو داشتم، پدرم هم هوی رو داشت.
نیروم رو جمع کردم و محیط اطراف رو کاوش کردم، اما هیچ اثری از هوی پیدا نکردم.
همونطور که از استادی که به بالاترین سطح در هنر استتار رسیده بود انتظار میرفت.
البته، حتی همین هوی هم... اون روز به دست هوا موگی کشته شد.
اولین چیزی که پدرم اون روز بهم گفت این بود:
«این همه بار و بندیل دستوپاگیر چیه؟»
یه کیسه چرمی به اندازه بدن خودم رو حمل میکردم.
«چیزایی هستن که برای چند روز لازم دارم.»
«چند روز؟ من قصد دارم فقط یه روز اینجا بمونم و بعد برگردیم پایین.»
«اما هیچوقت نمیشه مطمئن بود، مگه نه؟ شاید شکار با من اونقدر بهتون خوش بگذره که بخواید چند روز بیشتر بمونید.»
چهره پدرم به وضوح فکر درونیش رو نشون میداد: «انگار که همچین اتفاقی میافته.»
«خیالات خامی داری.»
هنوز حتی یه ساعت هم از همراهیم با پدر نگذشته بود، اما متوجه چیزی شدم که قبلاً نمیدونستم.
اینکه خاطره من از پدرم کاملاً تحریف شده بود.
من پدرم رو به عنوان مردی به یاد میآوردم که خیلی کم حرف میزد.
اما پدر خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر میکردم صحبت میکرد.
«از اون چیزی که فکر میکردم بهتر بودی.»
داشت عملکردم رو در مبارزه تمرینی مقابل گو پیونگ-هو ارزیابی میکرد.
هرچند حرکاتم فاقد نیروی درونی بود، اما مهارتهایی که در زندگی قبل از بازگشتم انباشته کرده بودم، خودشون رو نشون داده بودن.
زحمتی برای فریب دادن پدرم به خودم ندادم.
«داشتم مهارتم رو پنهان میکردم.»
«به نظر هم همینطور میرسید.»
با استفاده از جو موجود، یه شوخی هم اضافه کردم.
«من یه گربه نیستم که فقط فیسفیس کنه، بلکه درندهایم که چنگالهاش رو پنهان کرده.»
پدر از حرکت ایستاد و به عقب نگاه کرد.
«اگه درندهای، چرا چنگالهات رو پنهان میکنی؟»
«آه، از این زاویه بهش فکر نکرده بودم.»
«واسه همینه که یه گربهای.»
همونطور که میخواست دوباره راه بیفته، ناگهان پرسید:
«در تکنیک شمشیر آسمان پرنده به چه سطحی از تسلط رسیدی؟»
تکنیک شمشیر آسمان پرنده، هنر رزمیای بود که به کسانی که از خون اهریمن آسمانی بودن منتقل میشد.
هرچند با هنر اهریمنی نه مصیبت که فقط به اهریمن آسمانی میرسید قابل مقایسه نبود، اما یه هنر رزمی برتر در سطح هنرهایی محسوب میشد که شهریاران اهریمنی تمرین میکردن.
البته، یاد گرفتن یه هنر رزمی سطح بالا لزوماً کسی رو قویتر نمیکرد.
بسته به اینکه چه کسی اون رو به کار ببره، حتی یه هنر رزمی ضعیفتر هم میتونست برای کشتن کسی با هنر قویتر استفاده بشه.
با این قضاوت که نمیتونم پدر رو فریب بدم، صادقانه جواب دادم.
«به استادی بزرگ رسیدم.»
در همون لحظه!
پیییینگ!
جریانی از باد انگشت از نوک انگشت پدر شلیک شد و از کنار گونهم گذشت.
اگه از روی غریزه سرم رو نچرخانده بودم تا جاخالی بدم، گونهم رو سوراخ میکرد.
پدر با نگاهی متعجب پرسید:
«واقعاً به استادی بزرگ رسیدی!»
گونهم رو که از شدت باد انگشت میسوخت مالیدم و با فریاد پرسیدم:
«یا خدا! شما بدون اینکه حتی حرفم رو باور کنید، باد انگشت شلیک کردید. اگه نمیتونستم جاخالی بدم چی؟»
«اونوقت تقاص دروغ گفتنت رو پس میدادی. اگه به استادی بزرگ رسیده بودی، باید میتونستی جاخالی بدی.»
«یه زخم اصلاً به این چهره خوشتیپ که به شما رفته نمیآد، پدر!»
پدر بعد از اینکه یه بار پوزخند زد، دوباره شروع به راه رفتن کرد.
«بیخود نبود که خودِ گذشتهم ازش میترسید.»
کدوم پدری در دنیا بدون تردید به سمت پسر خودش باد انگشت شلیک میکنه؟ اون هم دقیقاً به سمت صورتش! این حملهای نبود که من رو بکشه، اما اگه جاخالی نمیدادم، زخم بزرگی به جا میذاشت.
پدر در حالی که جلوتر میرفت، بدون اینکه به عقب نگاه کنه گفت:
«رسیدن به استادی بزرگ در سن تو... قابل توجهه.»
در زندگی گذشتهم، تازه در اواسط سیسالگی به استادی بزرگ رسیده بودم، پس طبیعی بود که پدر غافلگیر بشه.
در هر صورت، از اونجایی که پدر وقتی پای هنرهای رزمی وسط بود کاملاً جدی میشد، این تعریف بالاترین تمجید بود.
«ممنونم.»
بعد از اون، برای مدتی طولانی بدون هیچ صحبتی از کوه بالا رفتیم.
اگه در یه اتاق اینطور بدون هیچ حرفی مینشستیم، فضا خفهکننده میشد.
اما عمل بالا رفتن از کوه فرق داشت.
فقط راه رفتن در سکوت، مثل داشتن یه گفتگوی بیکلام بود.
این من بودم که سکوت طولانی رو شکستم.
«شکار کردن رو از کی یاد گرفتید؟»
بعد از مکثی کوتاه، پدر لب باز کرد.
«از برادر بزرگترم یاد گرفتم.»
«مگه من عمو داشتم؟»
«مرد. به دست من، وقتی همسن تو بود.»
لحظهای سکوت حکمفرما شد.
به جای گفتن کلمات مودبانه برای تسلیت، فکر واقعیم رو به زبون آوردم.
«خوب کاری کردی.»
پدر از راه رفتن ایستاد و با نگاهی تیز به من خیره شد.
«اگه این کار رو نمیکردید، من اصلاً به دنیا نمیاومدم.»
پدر بعد از اینکه لحظهای سرد به من خیره شد، دوباره به راه افتاد.
چطور ممکنه پدرم از نزاع بین برادرها زخمی در قلبش نداشته باشه؟ در زندگی گذشتهم بارها این رو دیده بودم.
هرچه یه نفر از بیرون قویتر به نظر میرسید، زخمهای قلبش عمیقتر بود.
به همین خاطر بود که اون حرف رو همینطوری پراندم، انگار که بخوام نیشتری به یه دمل بزنم.
در زندگی گذشتهم درسی یاد گرفته بودم.
میشه یه جسد رو دفن کرد، اما نباید زخمهای قلب رو دفن کرد.
احتمالاً به همین خاطر بود که تونستم چنین حرفهایی رو از پدر بشنوم.
«اون زمان، من... نمیتونستم راهی پیدا کنم.»
میدونستم منظورش چیه.
نمیتونست راهی پیدا کنه که بدون کشتن برادرش، در جنگ جانشینی پیروز بشه.
پاسخ من قاطع بود.
«از من هم چنین انتظاری نداشته باشید.»
پدر نگاهی به من انداخت.
نگاهش حتی از قبل هم سردتر بود، اما من چیزی رو که باید میگفتم، گفتم.
«من نمیتونم کاری رو انجام بدم که شما نتونستید، پدر. و شما باید قبل از گفتن چنین حرفهایی، برادری بهم میدادید که ارزش نگران شدن داشته باشه. خودتون که میدونید برادرم چقدر پست و سنگدله.»
«چه راحت پشت سرش بدگویی میکنی.»
«لیاقتش همینه که بهش بد و بیراه بگم.»
در واقع، این هم کافی نبود.
وقتی به کارهایی فکر میکردم که برادرم در آینده برای جانشین شدن انجام میداد...
«اون داره در مرزها سختی میکشه و تو فقط اینجا در آرامش نشستی و بهش ناسزا میگی.»
«کسی در جایگاه ارباب جوان اولِ فرقه الهی اهریمن آسمانی، حتی اگه در عمیقترین سلول زندان تندر هم زندانی بشه، سختی نمیکشه، چه برسه به مرزها.»
برادرم در حال حاضر تحت فرمان پدرم مشغول فعالیت بود.
در این زمان، برادرم هنوز چهره واقعی خودش رو رو نکرده بود و چون به نوبه خودش آدم لایقی بود، پدرم بیشتر از من بهش اعتماد داشت.
نه تنها این، بلکه خیلی از پیروان اهریمنی داخل فرقه سعی میکردن خودشون رو با اون همسو کنن.
«برادرم هیچوقت از جایگاه جانشینی دست نمیکشه. تلاش برای جانشین شدن در حالی که اون رو زنده بذارم، حماقتی متکبرانه است.»
حسی که در چهره پدرم موقع نگاه کردن به من موج میزد، این بود: «پس تو همچین بچهای بودی؟»
نگاه من با استواری جواب داد: «بله!»
پدر دوباره شروع به راه رفتن کرد.
من در زندگی گذشتهم ازدواج نکردم.
پس دقیقاً نمیدونم یه فرزند چه نوع احساساتی رو برای یه مرد به همراه میآره.
به همین خاطره که کنجکاوم.
من برای پدرم چه جور موجودی هستم؟
چه مدت بود که همینطور از کوه بالا میرفتیم؟
«هیس.»
با علامت پدرم، سرم رو بلند کردم.
پدر با انگشتش مستقیماً به نقطهای در دوردست اشاره میکرد.
«میبینیش؟»
چشمهام رو کاملاً باز کردم، اما تنها چیزی که میدیدم جنگل انبوه بود؛ هیچ چیز دیگهای دیده نمیشد.
«نمیبینمش.»
«من میبینم.»
«اونجا چیه؟»
«شام.»
«پس باید بگیریمش.»
همونطور که داشتم کمانی رو که از کیسه چرمیم آویزون بود در میآوردم، پدر جلوی حرکت عجولانه من رو گرفت.
«چطور میخوای چیزی رو که حتی نمیتونی ببینی شکار کنی؟ اول چشمات رو ببند و محیط اطرافت رو حس کن.»
«چشم.»
استادها حریفهاشون رو از روی نوسانات هوای اطراف میسنجن.
این همون چیزیه که معمولاً به عنوان هاله حریف شناخته میشه.
در اون نزدیکی فقط یه هاله حس میشد؛ هاله پدرم.
آروم بود.
و دقیقاً به همین خاطر ترسناک بود.
من بهتر از هر کسی میدونستم اون هاله وقتی خشمگین بشه چقدر درنده میشه. طوفانی که میتونست دنیا رو زیر و رو کنه، توی اون دریای صلحآمیز خفته بود.
«حالا، یه جریان واحد از انرژی رو بفرست بیرون. فقط یه جریان.»
همونطور که پدر دستور داد عمل کردم و یه جریان واحد از انرژی رو ساطع کردم.
«آروم، بدون اینکه جریان انرژی قطع بشه. بدنت رو مثل یه کلاف نخ تصور کن و آروم بکشش بیرون.»
توی زندگی قبلیم، قبل از بازگشت، هیچوقت چنین جریان نازک و نخمانندی از انرژی رو بیرون نفرستاده بودم.
دلیل مشخصی برای ساطع کردن انرژی وجود داره: غلبه بر حضور حریف با هاله خودم.
اما حالا، داشتم به شکلی انرژی ساطع میکردم که هیچوقت تصورش رو هم نکرده بودم.
«نازکتر. نباید پاره بشه!»
این هم اولین باری بود که یاد میگرفتم انرژی ساطعشده از بدن میتونه تا این حد پیش بره.
«بیشتر، بیشتر، بیشتر.»
اگه پدرم کنارم نبود و تشویقم نمیکرد، هیچوقت نمیتونستم انرژیم رو تا این حد امتداد بدم.
و لحظه بعد، انرژیم به چیزی برخورد کرد.
«به چیزی خورد؟»
پدر همونقدر سریع که من متوجه شدم، فهمید انرژیم به چیزی خورده.
«بله. حسش میکنم.»
«چه حسی داره؟»
«شبیه یه درخته.»
در کمال تعجب، حسی نسبت به اون داشتم. واقعاً فقط یه حس بود، برای همین نمیدونم چطور توضیحش بدم. اما قطعاً یه درخت بود.
«اطرافش رو جستوجو کن. آروم.»
حس میکردم انگار نخ کلاف داره تموم میشه و از دستم در میره. اما تمرکزم رو از دست ندادم. انرژیم رو حتی بیشتر امتداد دادم تا اطراف رو کاوش کنم.
بعد، یه انرژی زنده رو زیر درخت پیدا کردم.
«شاید یه گراز وحشیه؟»
وقتی پدر جواب نداد، آروم چشمام رو باز کردم. پدر با چهرهای غافلگیرشده بهم خیره شده بود.
«یا شایدم یه خرس؟ موهاش زبر بود و بدنش کشیده، حس یه گراز وحشی رو داشت.»
«یه گراز وحشیه.»
به نقطهای که انرژیم بهش رسیده بود نگاه کردم. هنوز با چشمام دیده نمیشد. من یه گراز وحشی رو در فاصلهای دور توی جنگل پیدا کرده بودم.
«حس کردنش از این فاصله اونم توی اولین تلاش، کار راحتی نیست.»
حتی بعد از اینکه خودش شاهدش بود، به نظر میرسید باور کردنش برای پدر سخت باشه.
وقتی بهش فکر میکردم، تکنیک چند لحظه پیش فقط یه مهارت متفرقه برای شکار نبود؛ یه تکنیک مخفی قدرتمند بود که میشد توی هنرهای رزمی ازش استفاده کرد.
«نقشه کشیده بودین وقتی شکست خوردم مسخرهم کنین، نه؟»
«چون طبیعتاً باید شکست میخوردی.»
«من پسر شمام، پدر.»
«حتی منم نتونستم توی اولین تلاش انجامش بدم.»
«اما مگه من صاحب پیکر رزمی آسمانی نیستم؟»
با شنیدن نام پیکر رزمی آسمانی، نگاه پدر کمی تغییر کرد.
اون زمان، نسبت به پدرم بابت پیکر رزمی آسمانیم کینه داشتم.
— تو که اینقدر مشتاقانه دنبال قدرتی، تو که حتی برای پیدا کردن استعدادی که بتونه بچههای خودت رو در هم بکوبه مسابقه رزمی برگزار میکنی تا یه جانشین قوی پیدا کنی، چرا به من که پیکر رزمی آسمانی داشتم بیتوجهی کردی؟ چرا ازم حمایت نکردی؟
حتی فکر میکردم شاید پدر بهم حسادت میکنه. بله، خودِ گذشتهم اونقدر حقیر بود.
اما حالا میدونم. که دنیا فقط طبق خواستههای من نمیچرخه.
موضوع این نبود که بابت داشتن پیکر رزمی آسمانی انتظار رفتار خاصی داشته باشم، بلکه باید از این بدن استفاده میکردم تا خودم رو خاص کنم.
حالا میدونم فقط وقتی انتظارات و خواستههای همه روی اون ویژگی خاص قرار بگیره، پیکر رزمی آسمانی واقعاً به نعمتی از طرف آسمان تبدیل میشه.
«داری چیکار میکنی؟ قصد داری امشب گرسنه بمونی؟»
کمانم رو با قدرت کشیدم و تیری به سمتی که انرژی رو حس کرده بودم پرتاب کردم.
پیییینگ.
در تاریکی، آتیشی روشن بود و بالای اون، گوشت گراز وحشی که به خوبی آماده شده بود، داشت میپخت.
«کی قصابی کردن رو یاد گرفتی؟»
«از روی کتاب یاد گرفتم.»
«برای کسی که از روی کتاب یاد گرفته، به نظر خیلی ماهر میای.»
پدر، من احتمالاً خودم صدها گراز وحشی شکار کردم و خوردم.
موضوع رو زیرپوستی عوض کردم.
«اون چیزی که روش نشستین، برای چاپلوسی آمادهش کرده بودم. ارزشش رو داشت که این همه راه با خودم بکشمش.»
پدر روی پوست ببری که توی کیسه چرمیم آورده بودم نشسته بود. با شنیدن فخرفروشی من، گوشه لبهای پدر کمی کش اومد.
سخته که یه پوزخند روی صورت کسی اینقدر خوب به نظر برسه، اما پدر این کار دشوار رو بدون هیچ تلاشی انجام میداد.
«گفتی میخوای با من بیای شکار چون میخوای خودت رو توی دل من جا کنی و جانشین بشی؟»
«نه. خوب میدونم این چیزها روی شما جواب نمیده، پدر.»
«خوبه که میدونی.»
«من حتی بدون کمک شما هم میتونم به عنوان جانشین انتخاب بشم، پدر.»
«خیلی اعتمادبهنفس داری.»
«البته، برادر حریص، ظالم و بدخلقم سد راهم میشه.»
«دوباره شروع کردی، باز داری پشت سرش بدگویی میکنی.»
«مجبورم. مگه چند بار فرصت گیرم میاد که جلوی داوری که بهمون امتیاز میده، علناً ازش انتقاد کنم؟»
پدر، اگه واقعاً خواهان برادری صلحآمیز توی خانواده بودی، باید از همون اول تصمیم میگرفتی. جانشین فلانی هست، فکر و خیال بیخود نکنین. مگه نه اینه که جنگ برای جانشینی حتی وقتی همهچیز مشخصه، باعث دعوا و کشتوکشتار و کلی هرجومرج میشه؟
«چرا گفتی میخوای با من بیای شکار؟»
«دو تا دلیل داره. اول، برای یاد گرفتن چیزی، هر چیزی، تا قویتر بشم. فکر کنم توی اولی موفق شدم.»
«و وقتی قویتر شدی؟»
با نگاه تحریکآمیز پدر، که انگار میپرسید آیا هدفم جایگاه اونه، سریع جواب دادم.
«دلیلم برای قویتر شدن این نیست که اهریمن آسمانی بشم. شما هنوز سالم و سرحالین پدر، و من نمیخوام جوونیم رو با دنبال کردن لقب اهریمن آسمانی هدر بدم. اگه فقط بتونم جانشین بشم و هنرهای رزمی اهریمن آسمانی رو یاد بگیرم، راضیم.»
با توجه به سنمون، از نظر پدر، هم من و هم برادرم هنوز به طرز مضحکی برای جانشین شدن بیصلاحیت به نظر میرسیدیم. در واقعیت، پدر حدود ده سال دیگه برادرم رو به عنوان جانشین انتخاب کرد.
توی وضعیتی که الان دارم، نمیتونم ده سال صبر کنم.
داشتن استعداد پنهان کافی نیست. وقتشه که درفش رو از کیسه بیرون بیارم و شروع کنم به سیخونک زدن به همهجا. برای همینه که باید هر چه زودتر هنر اهریمنی نه مصیبت رو دریافت کنم و به استادی بزرگ برسم.
نه، باید به سطحی فراتر از اون برسم.
از اونجایی که حتی پدر، که به استادی بزرگ ده ستاره رسیده بود، از هوا موگی شکست خورد، من باید به استادی بزرگ دوازده ستاره برسم.
«گاهی اوقات تصورش میکنم. اگه توی زندگی به کسی بربخورم که واقعاً دلم بخواد تا حد مرگ بزنمش، اما نتونم چی؟ چقدر ناامیدکننده میشه؟ میخوام قویتر بشم فقط برای اینکه با چنین وضعیتی روبرو نشم.»
چهره پدر تغییری نکرد، برای همین نمیتونستم بفهمم به چی فکر میکنه.
«و دلیل دوم؟»
«میخواستم وقتم رو به تنهایی با شما بگذرونم، پدر. این اولین باره، مگه نه؟»
پوزخند روی لبهای پدر دوباره عمیقتر شد.
«این یه جور احساساتگرایی ارزونه که به کشتنت میده.»
«چطور میتونه ارزون باشه وقتی با برترینِ زیر آسمان هستم؟ اگه آواز بخونیم، میشه برترین آواز زیر آسمان، و اگه شراب بنوشیم، میشه برترین شراب زیر آسمان. حتی اگه دستشویی هم بریم...»
«بسه دیگه.»
«چشم! تا یه ساعت دهنم رو میبندم.»
چشمام توی چشمای پدرم افتاد و با خوشحالی لبخند زدم. این احتمالاً اولین باری بود که جلوی پدرم لبخند میزدم. هرچند پدر فقط با سردی سرش رو برگردوند.
«وقتی به پدر فکر میکردم، هیچ خاطرهای نداشتم که بشه ازش حرف زد. خاطرات ترسناک که خاطره واقعی نیستن، هستن؟ توی این زندگی، نمیذارم خاطراتم اینقدر سوت و کور باشن.
اما زیاد خوشحال نشو.
من دارم این کار رو برای خودم میکنم، نه برای تو، پدر.»