چپتر 50: وقتی باران بند بیاید، پرندگان به پرواز درمی‌آیند
چپتر 50: وقتی باران بند بیاید، پرندگان به پرواز درمی‌آیند
اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهی به آدمهای دور میز انداخت.
معنای نگاهِ ناراضیاش کاملاً واضح بود.
«میخوای بین این اراذل و اوباش بشینم؟»
قبل از اینکه این حرف از دهانش خارج بشه، با گرمی بهش خوشآمد گفتم.
«خوش اومدید ارشد. بفرمایید، اینجا بشینید.»
در حالی که همه بلند شدن و با احترام تعظیم کردن، اون با بیمیلی نشست.
«چرا منو کشوندی اینجا؟»
به نظر میرسید اون هم مثل فرمانروای شمشیر دچار سوءتفاهم شده و فکر کرده بود که قراره تنها باشیم.
در حقیقت، برای اهریمن تیغه آسمان خونین، اینکه چه کسی دور میز نشسته یه مسئله ثانویه بود؛ اون مردی بود که کلاً چنین دورهمیهایی براش ناآشنا و طاقتفرسا بود.
درست مثل وقتی که بهش کادوی تولد دادم، به این جور فضاهای صمیمی عادت نداشت.
«مگه آدم واسه چی بقیه رو به میخانه دعوت میکنه؟ خب معلومه، برای اینکه با هم بنوشیم.»
براش نوشیدنی ریختم.
با اینکه قیافهاش ناراضی بود، اما اهریمن تیغه آسمان خونین الکل رو قبول کرد.
«باید با جوونها بگردید تا جوون بمونید.»
«جوون شدن چه فایدهای داره؟»
«جوونتر بودن، حتی برای یه روز هم که شده، خوبه. استاد بودن چه فایدهای داره، قدرت داشتن به چه دردی میخوره؟ در برابر گذر زمان، همه باید زانو بزنن.»
«هنوز دهنت بوی شیر میده، تو از زمان چی میدونی؟»
همه با چهرههایی متعجب به گفتگوی ما گوش میدادن.
احتمالاً هیچوقت فکرش رو هم نمیکردن که من و اهریمن تیغه آسمان خونین بتونیم اینقدر راحت با هم گپ بزنیم.
«حرفم اینه که باید از این لحظه لذت ببریم. وقتی آدمها دارن میمیرن، فکر میکنید حسرت چی رو میخورن؟ اینکه چرا هنرهای رزمی بیشتری یاد نگرفتن؟ یا چرا نیروی درونی بیشتری جمع نکردن؟ یا چرا فلان شبح شمشیر رو که اون طرفها زندگی میکنه شکست ندادن؟ من که فکر نمیکنم هیچکدوم از اینها باشه.»
«واسه همینه که همه قبل از مرگشون اینقدر قشقرق به پا میکنن. تا با چنین حسرتهای رقتانگیزی از دنیا نرن.»
«شما فرق خواهید داشت، ارشد.»
«من چی؟»
«شما نسبت به سنتون، جووندل و روشنفکر هستید، مگه نه؟»
همونطور که میگن، تعریفی که جلوی بقیه از آدم بشه، بهترین نوع تعریفه، مگه نه؟
«هوم!»
اهریمن تیغه آسمان خونین خروپفی کرد و نوشیدنیاش رو سر کشید، اما قیافهاش کاملاً هم ناراضی نبود.
سو دهریونگ از همون لحظه ورود، حالت واقعاً پیچیدهای به خودش گرفته بود.
چشمهای مستش انگار میگفتن:
— نه، امکان نداره! واقعیت نداره، مگه نه؟ این یه شوخیه، درسته؟
دلم براش سوخت که غرق در شوک و وحشت شده بود، اما حق با اون بود.
قصد داشتم اهریمن تیغه آسمان خونین رو استادِ سو دهریونگ کنم.
جانگ هو نوشیدنیای به اهریمن تیغه آسمان خونین تعارف کرد.
«از اینکه قبلاً منو پیشنهاد دادید خیلی ممنونم. تازه الان دارم بهتون ادای احترام میکنم.»
«خواست من نبود، به خاطر این ارباب جوان دوم بود. از اون تشکر کن.»
«من به اندازه کافی تشکر شنیدم، پس لطفاً تشکر اون رو بپذیرید، ارشد. در حقیقت، بدون شما این کار غیرممکن بود.»
اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهی به جانگ هو انداخت و گفت: «پیشنهادت دادم چون معتقد بودم از پسِ این جایگاه برمیای، پس نگرانش نباش.»
«ممنونم.»
با اولین تعریفی که جانگ هو تا به حال از یه فرمانروای اهریمنی شنیده بود، چهرهاش از خوشحالی باز شد.
ذات بنیادی یه آدم به راحتی تغییر نمیکنه، اما رفتارش بسته به موقعیت میتونه عوض بشه.
اهریمن تیغه آسمان خونینِ اولین دیدارم با اهریمن تیغه آسمان خونینی که الان اینجا نشسته بود، زمین تا آسمون فرق داشت.
اونقدر که میتونستم چنین پیشنهادی رو مطرح کنم.
«یه درخواستی ازتون دارم، ارشد.»
«چیه؟»
به سو دهریونگ نگاه کردم.
دیگه نمیتونست در برابر اثر الکل مقاومت کنه و سرش رو پایین انداخت و چشمهاش رو بست.
«لطفاً به این رفیق ما کمی هنرهای رزمی یاد بدید.»
شاید چون درخواست غیرمنتظرهای بود، اهریمن تیغه آسمان خونین جا خورد.
«این موش کوچولو دیگه کیه؟»
درست وقتی که میخواستم معرفیش کنم، سو دهریونگ سرش رو بالا آورد و با صدایی لرزون و مست فریاد زد.
«من یه مرد واقعیام که با وجود طبع قدرتطلب و سنگدلش، فقط عاشق یه زنه! یه معترض که وقتی بقیه ساکتن، تنهایی دستش رو بالا میبره، یه صلحطلب، و دست راستِ ارباب عمارت، سو دهریونگ! و من موش کوچولو نیستم!»
بعد از اینکه همه اینها رو بیرون ریخت، دوباره سرش رو پایین انداخت.
میتونستیم بفهمیم.
سو دهریونگ کاملاً مست بود.
«هاهاها.»
بلند خندیدم و لی آن در حالی که جلوی خندهاش رو گرفته بود، سرش رو پایین انداخت.
جانگ هو زیرلب خندید و جرعهای از نوشیدنیاش رو خورد.
اینکه حتی در حالت مستی هم میتونست کلمات من رو اینقدر دقیق به یاد بیاره، نشون میداد که توی زمینه حافظه یه نابغه است.
«این دیوونه عجیبغریب دیگه چیه؟»
«خیلی مسته، پس لطفاً درکش کنید.»
«هنرهای رزمی؟ باید شانس بیاره که به خاطر تو نکشتمش.»
«اون برای ما آدم لازمیه.»
«نه.»
«ارشد!»
اهریمن تیغه آسمان خونین بهم خیره شد.
«اما چرا من؟»
«چون شما ماهرترین هستید، ارشد. میخوام این دوستم از بهترینِ بهترینها یاد بگیره.»
«اگه شاگردم نباشه چطور میتونم بهش هنرهای رزمی یاد بدم؟»
«خب به عنوان شاگرد قبولش کنید.»
«چی؟»
«فکر نمیکنم هیچکدوم از شاگردهای فعلیتون لایق به ارث بردن جایگاه شما باشن. کوچکترینشون مهربونه، اما با اون شخصیت، براش سخت میشه که یه جانشین بشه. نظرتون درباره این رفیق ما چیه؟»
«نه!»
اهریمن تیغه آسمان خونین قاطعانه رد کرد.
«مگه تمام عمرتون رو فقط کاری که دلتون میخواسته انجام ندادید؟ حالا سعی کنید کاری رو انجام بدید که دلتون نمیخواد.»
«گفتم نه.»
«چرا که نه؟ حتماً دلیلی داره.»
«فقط نمیخوام. مگه برای نخواستنِ چیزی حتماً باید دلیلی وجود داشته باشه؟»
درست در همون لحظه بود.
«منم نمیخوام!»
نگاه همه به سمت منبع صدا چرخید.
قهرمانِ این مستبازیِ خطرناک، سو دهریونگ بود.
«فکر کردی من خوشم میاد؟»
لی آنِ غافلگیرشده سعی کرد جلوش رو بگیره، اما اون همین حالا هم با چشمهای تار و خمارش داشت اهریمن تیغه آسمان خونین رو به مبارزه میطلبید.
«ارشد اهریمن تیغه!»
خدا رو شکر که فقط بهش نگفت اهریمن تیغه.
«من واضح گفتم نه. پس حتی فکرِ یاد دادن به من رو هم نکن! ابـ! داً! اصـ! لاً!»
هر بخش از کلمه «اصلاً» رو با تاکید ادا کرد.
با هر کلمه، همه از ترس اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین ضربهای بهش بزنه، منقبض میشدن.
بعد از اینکه صداش رو بالا برد، سو دهریونگ به من نگاه کرد.
چشمهاش کاملاً از حالت تمرکز خارج شده بود.
خب، اگه هوشیار بود، هیچوقت با اهریمن تیغه آسمان خونین اینطوری رفتار نمیکرد.
آه، این یه جور درخششِ پیش از زوال بود.
«ارباب عمارتِ محترمِ ما! بذار یه چیزی ازت بپرسم!»
«با توجه به اینکه چیزی تا کشته شدنت نمونده، با تمام وجود بهت جواب میدم.»
«چرا سعی داری منو بندازی جلوی اون مردِ بیعاطفه و بیرحم؟ هقهق، این خیلی ناراحتم میکنه.»
رگی روی پیشونی اهریمن تیغه آسمان خونین برجسته شد.
با چهرهای که انگار ازش میخواست درکم کنه، بهش لبخند زدم.
«فکر میکنی واسه چی؟ واسه یادگیری هنرهای رزمی.»
«اما چرا؟»
«واسه اینکه اعتمادبهنفسش بره بالا.»
اینجا به زبون نیاوردم، اما هدفم این بود که اون رو به ارباب بعدی عمارت دنیای زیرین تبدیل کنم.
اگه هنرهای رزمی رو از اهریمن تیغه آسمان خونین یاد میگرفت، قدرتمندترین حامیای رو داشت که هر کسی میتونست آرزوش رو داشته باشه.
«آه، اعتمادبهنفسم یه ذره پایینه.»
دوباره سرش رو انداخت پایین. لی آن از کنار بدنش رو نگه داشت.
«خیلی مستی. اول میبرمت بیرون.»
همونطور که لی آن سعی میکرد کمکش کنه بلند شه، سو دهریونگ دستش رو پس زد.
«من مست نیستم، قلب عزیزم.»
«قلب؟»
«آره، من بازوام. تو، لی آن، قلبی. قلب ما، باارزشتر از یه بازو. یه بازو رو میشه برید، اما قلب نباید آسیب ببینه.»
لی آن لابد فکر میکرد سو دهریونگ چون مسته داره اراجیف میگه.
اون آدم حسود، اونقدر باهوش هست که حتی تو این وضعیت هم هر چیزی رو که لازمه به یاد بسپره.
دوباره با احترام از اهریمن تیغه آسمان خونین درخواست کردم.
«لطفاً بعد از کار، فقط نیم شیچن بهش آموزش بدید. چند روز باشه خوبه، چند سال هم باشه خوبه. اگه از این دوست خوشتون نمیاد، میتونید فقط یه روز بهش درس بدید. خواهش میکنم، فقط یه فرصت بهش بدید.»
«تو واقعاً به اون دائمالخمر اعتماد داری.»
«من به شما اعتماد دارم، ارشد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین و سو دهریونگ شباهت مبهمی به هم داشتن.
هر دو کمی از جریان اصلی دور بودن، اما اشتیاقی بیشتر از هر کسی تو اون جریان داشتن.
درست همون لحظه که کلمه «نه» داشت از دهن اهریمن تیغه آسمان خونین خارج میشد...
«گفتم که نمیخوام!»
سو دهریونگ پیشدستی کرد.
اهریمن تیغه آسمان خونین اخم کرد.
اون موقع بود که دیدمش. حسی که تو چشماش بود.
«میخوای بهت نشون بدم بیزاری واقعی یعنی چی؟ میخوای بفرستمت به جهنم؟»
سو دهریونگ بیخبر از همه جا، در حالی که چشماش تقریباً بسته بود، لبهاش رو ورچید و سرش رو برای اهریمن تیغه آسمان خونین تکون داد.
اگه زبونش رو بیرون آورده بود، مطمئناً بریده میشد.
خوشبختانه، قبل از اینکه تیغه اهریمن تیغه آسمان خونین به پرواز دربیاد، سو دهریونگ با صدای تالاپ سرش رو کوبید روی میز و خوابش برد.
اون جنگجوی دلیری بود.
این حرکتش نه تنها به عنوان شجاعانهترین رفتار مستی زندگیش تا الان، بلکه برای بقیه عمرش هم ثبت میشد.
و این یه مستی بود که زندگیش رو تغییر داد.
اهریمن تیغه آسمان خونین ازم پرسید.
«اگه به اون تولهسگ لعنتی هنرهای رزمی یاد بدم، تو واسه من چیکار میکنی؟»
جوابی که از قبل آماده کرده بودم از دهنم خارج شد.
«کمکتون میکنم یه کینه قدیمی رو حل کنید.»
«!»
اهریمن تیغه آسمان خونین میدونست منظورم چیه.
سکوت کوتاهی حکمفرما شد و دوباره نوشیدیم.
دیگه حرفی از آموزش هنرهای رزمی نزدیم.
فقط در سکوت مینوشیدیم و از هر دری حرف میزدیم.
وقتی دو بطری دیگه خالی شد، لی آن از حال رفت و جان هو تا آخر موند و من و اهریمن تیغه آسمان خونین رو همراهی کرد.
موقع نوشیدن، برای لحظهای از میخانه رفتم بیرون.
همونطور که اونجا ایستاده بودم و کمی هوا میخوردم، اهریمن تیغه آسمان خونین اومد و کنارم ایستاد.
«اون حرفی که قبلاً زدی، شوخی نبود، مگه نه؟»
«نه. نمیتونم بذارم اون هنرهای رزمی شما رو مجانی یاد بگیره، ارشد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین مدتی ساکت موند.
آیا اون واقعاً میخواد با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو آشتی کنه؟
اهریمن تیغه آسمان خونین که به اون طرف خیابون خیره شده بود، ناگهان پرسید: «اون شاخه اونجا مؤثره؟»
«خوب داره اداره میشه.»
«نه، منظورم اینه که، تأثیری هم داره؟ به بهتر شدن شهرتت کمک میکنه؟»
لابد فکر میکرد من اون رو واسه بالا بردن محبوبیتم ساختم.
«بله. خیلی کمک میکنه.»
به خودم زحمت ندادم تا متقاعدش کنم که اون رو واسه ساکنان روستای خاندان اهریمنی ساختم.
اون درک نمیکرد که کمک کردن به اونها هم به اندازه کشتن فرمانروای اهریمنی روحخوار اهمیت داره.
«لطفاً هوای بازرس سو رو داشته باشید.»
«واقعاً دارم هر کاری میکنم. سپردن یه تولهسگ به من، چه نقشهای تو سرته؟»
«سرم شلوغه.»
«مگه با چی اینقدر سرت شلوغه؟»
«باید هر روز وقت بذارم و نقشه بکشم که چطور اون موجودات غیرانسانی رو بکشم، باید اینور و اونور بدوم تا بال راستم رو محکم کنم، و باید واسه پدرم چاپلوسی کنم.»
اون متوجه شد که بال راست، همون فرمانروای شمشیر شکوفه آلوئه.
«اونوقت... من بال چپم؟»
«بله. اگه دوست دارید بال راست باشید، میتونم جاتون رو عوض کنم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای مبهوت سرش رو تکون داد.
«تو واقعاً یه دیوونهای. به اینکه من و حکیم شمشیر رو به عنوان یه بال به هم پیوند بزنی فکر میکنی.»
«اولش بهم گفتید، مگه نه؟ که به نظر میرسه دیوونگی من ارزش این رو داره که سرنوشتتون رو روش شرط ببندید. اینکه باید همه چیز رو با دیوونگی ببلعیم. یادتون رفته؟»
«نمیدونستم تا این حد دیوونهای.»
«بیاین با هم دیوونه بشیم. مگه چند روز دیگه زنده هستیم که بخوایم تردید کنیم؟»
«اینم شد طرز حرف زدن با یه بزرگتر؟»
«چون من یه دیوونهام.»
اهریمن تیغه آسمان خونین لبخند محوی زد.
«بهزودی فرقه رو ترک میکنم و یکی دو ماه نیستم. تو این مدت، هوای بچههام رو داشته باش.»
«فهمهیدم.»
همین یه کلمه «فهمیدم»، بدون اینکه چیزی بپرسم، خیلی اطمینانبخش به نظر میرسید.
حس میکنم با جلسه نوشیدن امروز، درِ قلبش یه ذره بیشتر باز شده.
اما هنوز مطمئن نیستم چه چیزی داخل اون در نهفتهست.
واسه اینکه اون در رو کاملاً باز کنم، به اون یکی بال نیاز دارم.
تنها زمانی که دو بال روبروی هم قرار بگیرن، بالبال بزنن و با هم یکی بشن، بالاخره میفهمن که چرا اون یکی اونطوری حرکت میکنه.
«بارون بهزودی بند میاد. اون موقع پرندهها پرواز میکنن.»
در راه برگشت با لی آن بعد از جلسه نوشیدن.
«امروز دوباره اشتباه کردم.»
«چه اشتباهی؟ بعد از اون همه نوشیدن، خواب رفتن کاملاً طبیعیه.»
«خواب رفتن هم یه جور عادت مستیه.»
«تو که اگه من نباشم اونطوری نمینوشی، مگه نه؟»
«درسته، اما...»
«پس این عادت مستی نیست. استراحته.»
لی آن به حرفم لبخند زد.
«چند بار میتونم یه سوال تکراری رو بپرسم؟»
«بستگی به سوالش داره.»
«مثلاً... چرا اینقدر با من خوبی؟»
من حاضرم تا آخر عمرم این سوال رو بشنوم.
«حدود پنج بار؟»
«از همین الان؟»
«آره، از همین الان.»
«چرا اینقدر با من خوبی؟»
«واسه اینکه بتونم تا آخر عمرمون ازت کار بکشم. چرا اینقدر در مورد همون جوابی که همیشه میشنوی کنجکاوی؟»
لی آن نیشخندی زد.
«دوباره میپرسم.»
«چهار بار دیگه مونده.»
زیر نور ملایم ماه با هم قدم زدیم.
انگار که چیزی ناگهان به ذهنش رسیده باشه، لی آن پرسید.
«راستی، بازرس سو چی شد؟ قبلاً خیلی مست به نظر میرسید. زودتر رفت؟»
«استادش قبل از اینکه بیدار بشی بردش.»
«استادش؟»
چشمای لی آن از تعجب گرد شد.
«امکان نداره! با هم رفتن؟»