چپتر 500: اگر میدانست چه کسی در راه است
چپتر 500: اگر میدانست چه کسی در راه است
شاخه اهریمنکش به رهبری جین ها-گون، وارد بخش پایتخت مرکزی اتحاد رزمی شد.
این صحنهای بود که وقتی جو گول با شنیدن اخبار با عجله بیرون آمد، با آن روبرو شد.
هشت نفر از اعضای شاخه اهریمنکش در حالی که یک نفر را در میان خود محاصره کرده بودند، وارد میدان تمرین میشدند.
جو گول مردی را که در وسط هدایت میشد، به عنوان همان مرد داخل طرح چهرهنگاری شناسایی کرد.
«گرفتیمش!»
رزمیکاران اتحاد رزمی که نظارهگر بودند، فریاد شادی سر دادند.
بلافاصله پس از آن، نیت کشتار به سمت سو دهریونگ سرازیر شد.
اگر به خاطر جین ها-گون و شاخه اهریمنکش نبود، آنها حتماً سیل توهین و تمسخر را به راه میانداختند.
جو گول به سمت جین ها-گون دوید.
نگاه او نسبت به جین ها-گون به طرز قابل توجهی نرم شده بود.
«کارت عالی بود.»
او نگران بود که شاید گئوم موگوک به خاطر دوستی با این پیروان اهریمنی مدارا کند، اما جین ها-گون سو دهریونگ را دستگیر کرده بود.
«مسائل عمومی و شخصی رو باید اینطوری از هم جدا کرد.»
در حقیقت، خود جو گول هم در جداسازی مسائل عمومی و شخصی فرقی با بقیه نداشت.
این حوادث در پایتخت مرکزی رخ داده بود که او مسئولیتش را بر عهده داشت و طبیعتاً، او هم با ارباب عمارت میراث و هم با رهبر فرقه عدالت بزرگ آشنایی داشت.
بنابراین، این پرونده به شدت تحت تأثیر احساسات شخصی او نیز بود.
جو گول با نگاهی ترسناک به سو دهریونگ خیره شد.
با این حال، سو دهریونگ وانمود کرد که متوجه این نگاه نشده است و فقط به پشت رزمیکاری که جلویش راه میرفت خیره شد.
«رهبر جوان فرقه، واقعاً دارم انواع و اقسام تجربهها رو تو زندگیم کسب میکنم.»
او زمانی فریادهای شادی را برای پیروزی در مسابقه اژدهای جوان اتحاد رزمی شنیده بود و حالا، چنین نیت کشتار شدید و نفرتباری را دریافت میکرد.
مکانی که واردش شدند، اتاق بازجویی بخش پایتخت مرکزی بود.
مردی که زمانی از جنایتکاران در اتاقهای بازجویی عمارت دنیای زیرین بازجویی میکرد، حالا خودش به عنوان یک جنایتکار اینجا نشسته بود.
سو دهریونگ آه کوتاهی کشید و به اطراف نگاه کرد.
اگرچه او به عنوان طعمه برای عملیاتشان عمل میکرد، اما حالا که واقعاً داخل اتاق بازجویی اتحاد رزمی بود، احساس تنش و ترس میکرد.
از این به بعد باید حواسش را کاملاً جمع میکرد.
در حال حاضر، شاخه اهریمنکش مثل یک دژ آهنین از او محافظت میکرد، اما نمیدانست چه زمانی ممکن است آنها با سوءاستفاده از یک فرصت، برای کشتنش تلاش کنند.
اولین کسی که وارد اتاق شد، جین ها-گون بود.
«تشنهت نیست؟»
«خوبم.»
سو دهریونگ با ادب به سؤال جین ها-گون پاسخ داد.
ارباب عمارت و فرمانده شاخه.
تنها از نظر رتبه، رتبه سو دهریونگ در واقع بالاتر بود.
دلیل اینکه او هنوز مودبانه رفتار میکرد این بود که جین ها-گون یکی از نامزدهای قوی برای رهبر بعدی اتحاد بود و مهمتر از آن، او دوست رهبر جوان فرقه بود.
«ممنون از توجهتون.»
کسی که باید ممنون میبود، جین ها-گون بود.
شایعه اینکه او مجرم را دستگیر کرده است پخش میشد و این موضوع شهرت خودش را به شدت افزایش میداد.
«نمیترسی؟»
«رهبر جوان فرقه یه قولی داده. اینکه حتی اگه توسط یه هیولا بلعیده بشم، حتماً منو بیرون میکشه. در این صورت، تنها کاری که باید بکنم اینه که نقش یه طعمه خوشمزه رو بازی کنم.»
اگر او چنین کلماتی را قبل از شناختن مردی به نام گئوم موگوک شنیده بود، در دلش پوزخند میزد.
داری ازت سوءاستفاده میشه.
اما حالا، او خودش را در حالی میدید که به سو دهریونگ حسادت میکند.
و با این فکر، به یک نتیجه رسید.
هر طور که به او نگاه میکرد، این نگاه متعلق به یک مرد هفتامتیازی نبود.
«بازرسها به زودی میان اینجا. اونا به هر قیمتی که شده سعی میکنن ازت اعتراف بگیرن.»
«آمادهم.»
در عوض، سو دهریونگ نگران جین ها-گون بود.
«فرمانده شاخه، لطفاً تا جایی که ممکنه سعی کن پیش من نباشی.»
«نگران منی؟»
«نیازی نیست تو یه موقعیت بالقوه خطرناک با هم باشیم، مگه نه؟»
سو دهریونگ نگران جین ها-گون نبود.
او نگران رهبر جوان فرقه بود.
او میدانست که اگر دوستش او را از دست بدهد، چقدر عمیقاً غمگین خواهد شد.
در همین لحظه، بازرسان وارد اتاق شدند.
جین ها-گون به آنها گفت:
«حقیقت رو به طور کامل آشکار کنین.»
«بله قربان.»
جین ها-گون قبل از ترک اتاق، نگاهی به سو دهریونگ انداخت.
بیرون در، ارباب لشکر جو گول منتظر بود.
«این مرد شاگرد ارشد اهریمن تیغه آسمان خونین هستش. ممکنه یه فرمانروای اهریمنی برای نجاتش بیاد، پس حتماً دفاع بخش رو کاملاً تقویت کنین.»
«اونا حتی جرئت نمیکنن به فکر ورود به این بخش بیفتن.»
با شروع از بخش شانشی، رزمیکاران پشتیبان به طور مداوم از بخشهای مجاور از راه میرسیدند.
«مگه به خاطر همین نیست که الان دارین بیاحتیاطی میکنین، ارباب لشکر؟»
جو گول نگاهی حاکی از درک به خود گرفت و مودبانه صحبت کرد.
«بیاحتیاطی نمیکنم و به خوبی از اینجا محافظت میکنم.»
با این حال، او هنوز مطمئن بود که آنها نمیتوانند به این مکان حمله کنند.
جین ها-گون از ساختمان خارج شد.
او با گئوم موگوک دست به یکی کرده و حرکتی انجام داده بود که انتظارات حریف را به چالش میکشید.
«خب، حالا.
چیکار میکنی؟»
***
یک فالبین پیر در گوشهای از بازار پایتخت مرکزی نشسته بود.
صورت پیرمرد پر از چین و چروکهایی بود که از طوفانهای زمان حکایت داشت و او با چشمانی که انگار تمام رازهای زندگی را میدانست، به مردمی که عبور میکردند نگاه میکرد.
روی حصیری که جلوی او پهن شده بود، اشیاء مختلفی برای فالبینی قرار داشت.
یک شمع و عود در حال سوختن، یک لاک لاکپشت که با رنگهای عجیب نقاشی شده بود، سکههای فالبینی که مخصوص پیشگویی ساخته شده بودند، طلسمهایی با نوشتههای قرمز و یک ظرف چوبی پر از چوبهای فالبینی.
واقعاً انواع و اقسام اشیاء چیده شده بود.
رهگذران زیادی از جلوی او میآمدند و میرفتند، اما کسی به او توجه نمیکرد.
فالبین پیر هم ظاهری آرام داشت، انگار برایش فرقی نمیکرد که کاسبی کند یا نه.
سپس، بالاخره یک مشتری از راه رسید.
مردی که در حال عبور بود، چمباتمه زد.
او مردی با ظاهر و لباسهای معمولی بود.
فالبین پیر به صورت مرد نگاه کرد و گفت:
«صورتت پر از مشکله.»
«حتی منم میتونستم اینو حدس بزنم. مگه مردی که کار و بارش خوب پیش میره، اصلاً به این طرف نگاه میکنه؟»
رهگذرانی که حرفهای او را شنیدند، خندیدند.
«بذار ببینیم اوضاع چقدر بد پیش میره.»
فالبین پیر ظرف فال را تکان داد و به آرامی چشمانش را بست.
لحظهای که چشمانش بسته شد، سرنوشت آن دو مرد تغییر کرد.
یک پیام تلهپاتیک از طرف مشتری به پیرمرد رسید.
— شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین توسط شاخه اهریمنکش دستگیر شده.
این یک گزارش غیرمنتظره بود، اما پیرمرد با چشمان بسته هیچ نشانهای از لرزش نشان نداد.
— رهبر جوان فرقه دست راستش رو فدا کرد؟ کاملاً چشمگیره.
پیرمرد میدانست که سو دهریونگ دست راست گئوم موگوک است و همچنین میدانست که او عمداً اجازه داده است دستگیر شود.
پیرمرد چشمانش را باز کرد و ظرف پر از چوبهای بامبو را جلو آورد.
«آیندهت اینجاست، پس یکی رو انتخاب کن.»
مرد یکی از میان آنها انتخاب کرد.
یکی از چوبهای بامبو کمی بیرون زده بود و مرد آن را بیرون کشید.
— تاریخ جدیدی رو با خون بنویس.
به طرز شگفتآوری، پیرمرد احتمال دستگیری سو دهریونگ را پیشبینی کرده بود و از قبل نقشهای برای نحوه پاسخگویی طراحی کرده بود.
مرد میتوانست معنای این دستور را درک کند.
این به معنای حمله به بخش پایتخت مرکزی و ایجاد دریایی از خون بود.
اگر چنین وضعیتی واقعاً رخ میداد، احساسات بد رزمیکاران طریقت راستین نسبت به فرقه اهریمنی به اوج خود میرسید.
— رزمیکاران پشتیبانی که به بخش پایتخت مرکزی اومدن، جمع شدن.
آنها به همین دلیل گاردشان را پایین خواهند آورد، بنابراین این حمله غافلگیرانه احتمالاً بسیار مؤثر خواهد بود.
چون رزمیکاران زیادی از بیرون آنجا بودند، امکان پرتاب کردن آنها به هرج و مرجی حتی بزرگتر وجود داشت.
نگرانی مرد این بود:
— با این حال، شاخه اهریمنکش اونجاست، پس تلفات ما بالا خواهد بود.
سطح رزمیکاران معمولی و شاخه اهریمنکش در دو سطح کاملاً متفاوت بود.
اعضای باسابقه شاخه اهریمنکش در یک لحظه نظم را به یک موقعیت آشفته بازمیگرداندند.
در این هنگام، پیرمرد دوباره ظرف را جلو آورد.
«فال اول کافی نیست؟ پس یکی دیگه انتخاب کن.»
انگار برای این هم آماده بود، یکی از چوبهای بامبو کمی بیرون زده بود.
این بار هم مرد آن را بیرون کشید.
— کسانی که ناپدید شدن، به اونهایی که باقی موندن کمک میکنن.
مرد فوراً فهمید که این دستور چه معنایی دارد.
«چطوره؟ این برای اینکه راهی برای زنده موندن پیدا کنی کافیه؟»
لحظهای که چشمانشان با هم تلاقی کرد، آن دو مرد دوباره به یک فالبین و یک مشتری تبدیل شدند.
«به نظر میرزه که امتحانش کنم. ممنون!»
مرد چند سکه داد و از جاش بلند شد.
«بقیه پول فال رو بده!»
«اگه موفق شدم، برمیگردم و بقیهش رو بهت میدم.»
«تا حالا ندیدم حتی یه نفرشون بعد از گفتن این حرف، برگرده!»
پیرمرد فالگیر با تمام توانش فریاد زد، اما مرد خودش رو به نشنیدن زد و در میان جمعیت ناپدید شد.
مردمی که از آن سوی خیابان تماشا میکردند، به این صحنه خندیدند.
پیرمرد فالگیر چوب خیزرانی را که مرد بیرون کشیده بود برداشت و دوباره در ظرف گذاشت.
کلمات نوشته شده روی چوب، چه از سرانگشتان مشتری بود و چه از دستان پیرمرد، از قبل پاک شده بودند.
پیرمرد در حالی که رفتوآمد مردم را تماشا میکرد، مدام خمیازه میکشید و طولی نکشید که شروع به چرت زدن کرد.
*
گئوم موگوک و جین ها-گون شانه-به-شانه هم ایستاده بودند.
آنها روی تپهای بودند که به بخش پایتخت مرکزی مشرف بود.
«اون رفیقت حتماً داره روزای سختی رو میگذرونه.»
«قدرت ذهنی اون بیشتر از چیزیه که به نظر میاد.»
سو دهریونگ، بهجز زمانهای خوردن و خوابیدن، تمام روز در حال بازجویی شدن بود.
با این حال، بهخوبی دوام میآورد.
«اون در اصل بازرس عمارت دنیای زیرین بوده، پس احتمالاً داره ذهن بازرسهای مقابلش رو میخونه.»
اگرچه این حرف را زد، اما نگرانی در چشمان گئوم موگوک آشکار بود.
«فکر میکنی میدونه که اینطوری، بدون اینکه حتی یه لحظه چشمت رو ازش برداری، داری مراقبشی؟»
«میدونه.»
«از کجا؟»
«چون اگه اونم جای من بود، همین کار رو میکرد.»
«منم باید برای خودم یه دست راست پیدا کنم.»
گئوم موگوک به شوخی جین ها-گون خندید.
در همان لحظه بود.
یکی از اعضای شاخه اهریمنکش دواندوان آمد و بهسرعت گزارش داد.
از آنجایی که گئوم موگوک کنارش بود، گزارش را از طریق پیام تلهپاتیک فرستاد.
—محل حضور ارباب عمارت میراث رو پیدا کردیم.
جین ها-گون از گزارش زیردستش جا خورد.
در عمارت میراث، فقط حوضچههای خون باقی مانده بود؛ حتی یک جسد هم پیدا نشده بود.
—زندهست؟
—بله، تایید کردیم که توسط گروهی از جنگجوها اسیر شده.
جین ها-گون به زیردستش دستور داد.
«شاخه اهریمنکش رو برای اعزام فوری آماده کن.»
«بله قربان!»
بعد از رفتن زیردست، جین ها-گون این اطلاعات را به گئوم موگوک منتقل کرد.
«ارباب عمارت میراث زندهست.»
چشمان گئوم موگوک تیز شد.
از آنجایی که جسدشان مفقود شده بود، تا حدی انتظارش را داشت.
اما اینکه محل حضورش در چنین زمان تصادفیای فاش شود؟
«من با شاخه اهریمنکش میرم و نجاتش میدم.»
جین ها-گون هم مشکوک بود، اما باید میرفت.
اگر ارباب عمارت میراث زنده بود، باید نجات داده میشد.
گئوم موگوک به سه احتمال فکر کرد.
جین ها-گون که برای نجات آنها رفته، کشته شود.
جنگجوهای بخش پایتخت مرکزی که از سو دهریونگ محافظت میکردند، کشته شوند.
سو دهریونگ کشته شود.
هر احتمالی، بدترین سناریوی ممکن بود.
آنها مطمئناً باعث میشدند یکی از این سه اتفاق بیفتد.
گئوم موگوک برای آمادهسازی در برابر این لحظه، چیزی در ذهن داشت.
«دو تا خواهش ازت دارم.»
«چی هستن؟»
«اول، اجازه بده اونا وارد بخش پایتخت مرکزی بشن.»
جین ها-گون میدانست منظور گئوم موگوک از «اونا» چه کسانی هستند.
او قبلاً گزارش را از اتحاد دریافت کرده بود.
وقتی جین ها-گون در پاسخ دادن تردید کرد، گئوم موگوک او را متقاعد کرد.
«میدونم. میدونم اجازه دادن به این کار چقدر برات سنگینه. اما به مشکلاتی فکر کن که اگه اجازه ندی ممکنه پیش بیاد. من بهشون میگم تا جایی که ممکنه مخفیانه حرکت کنن.»
تأمل جین ها-گون طولانی نشد.
«باشه، قبول میکنم. اما فقط تا وقتی که من و شاخه اهریمنکش برگردیم.»
«البته، به محض اینکه این مسئله حل بشه، اونا بیسرصدا عقبنشینی میکنن.»
این واقعاً درخواستی بود که اگر به خاطر گئوم موگوک نبود، هرگز با آن موافقت نمیکرد.
«خواهش دومت چیه؟»
«بذار باهات بیام.»
جین ها-گون میتوانست نگرانی گئوم موگوک را درک کند.
او معتقد بود که حادثه بزرگی در یکی از این دو جبهه رخ خواهد داد.
«چرا میخوای دنبال من بیای؟»
«چون نمیتونم تو رو از دست بدم.»
رهبر جوان فرقه اهریمنی بخواهد برای محافظت از فرمانده شاخه اهریمنکش همراهش برود؟ چه کسی در دنیای رزمی چنین چیزی را باور میکرد؟ در حالت عادی، او از روی غرور مخالفت میکرد، اما رابطهاش با گئوم موگوک از آن مرحله فراتر رفته بود.
او آنقدر احمق نبود که بعد از تمام سختیهایی که با هم پشت سر گذاشته بودند، اجازه دهد غرور مانعش شود.
در هر صورت، اگر گئوم موگوک چنین احساس خطری میکرد، پس وضعیت واقعاً بحرانی بود.
«دست راستت از شنیدن این حرف ناامید میشه.»
گئوم موگوک لبخند معناداری زد و گفت:
«اگه میدونست کی داره میاد، هیچوقت این حرف رو نمیزد.»
*
وقتی جین ها-گون از تپه پایین آمد، جو گول در دفترش منتظر بود.
«منم برای نجاتش باهات میام.»
جین ها-گون جلوی او را گرفت.
«ارباب لشکر جو، من نیتت رو بهخوبی میدونم، اما من با شاخه اهریمنکش میرم. ممکنه دشمن از استراتژی فریب استفاده کرده باشه، پس ارباب لشکر باید از بخش محافظت کنه، مگه نه؟»
جو گول پافشاری نکرد.
بخش باید محافظت میشد، اما فراتر از آن، دشمنی که توانسته بود ارباب عمارت میراث را بدزدد، باید توسط نخبگان مهار میشد.
«لطفاً به سلامت برگردید.»
«ممنونم.»
بعد از جدا شدن از جو گول، آخرین جایی که جین ها-گون قبل از خروج از بخش در آن توقف کرد، زندان موقتی بود که در زیرزمین برپا شده بود.
امنیت آنجا چنان شدید بود که کلمه «موقت» برایش نامناسب به نظر میرسید.
جین ها-گون برای لحظاتی جنگجوهایی را که از سو دهریونگ محافظت میکردند، مرخص کرد.
«اتفاقی افتاده؟»
دلیل تعجب سو دهریونگ این بود که جین ها-گون تیغه بزرگ او را در دستانش داشت.
«مسئلهای پیش اومده که باعث میشه مجبور بشم با عجله و همراه شاخه اهریمنکش، بخش رو ترک کنم.»
چهره سو دهریونگ درهم رفت.
چطور ممکن بود وضعیتی پیش بیاید که او مجبور شود ناگهان پستش را ترک کند؟
اگر طرف مقابلش گئوم موگوک بود، سو دهریونگ چنین شوخیای میکرد:
—آه! پس بالاخره داری اینطوری من رو به امون خدا رها میکنی! بابت همهچی ممنون...
ممنون بابت چی! دارم میمیرم!
نجاتم بده!
اما در مقابل جین ها-گون، سو دهریونگ ظاهر باوقار خودش را حفظ کرد.
«لطفاً مراقب خودتون باشید.»
نگاه جین ها-گون در حالی که به سو دهریونگ خیره شده بود، عمیقتر شد.
هم گئوم موگوک و هم این سو دهریونگ، باعث میشدند فراموش کند که با پیروان طریقت اهریمنی سر و کار دارد.
«بیا جلوتر.»
جین ها-گون محدودیت انرژی درونی سو دهریونگ را آزاد کرد و تیغه بزرگ را به دستش داد.
«تیغه رو یه جایی قایم کن که نگهبانهای اینجا نتونن ببیننش.»
«ممنونم.»
سو دهریونگ همانطور که تیغهاش را میگرفت، قلبش به تپش افتاد.
احساس شومی داشت که اتفاق بزرگی در حال رخ دادن است.
واقعاً حس میکرد که مرگ در حال نزدیک شدن است.
«دلیلی داره که توی چنین زمانی تنهات میذارم.»
جین ها-گون خبر غافلگیرکنندهای را داد.
«عمارت فلکسایِ تو، برات نیروی کمکی فرستاده.»
«از طرف عمارت فلکسای؟»
او به محض رسیدن به پایتخت مرکزی، وضعیت را به عمارت فلکسای گزارش داده بود.
به همین دلیل بود که توانسته بود به مخفیگاه ویژه برود.
به نظر میرسید ساما میونگ با قضاوت بر اینکه ممکن است اتفاقی برای اهریمن تیغه آسمان خونین افتاده باشد، نیروی کمکی فرستاده است.
این اتفاق حتی قبل از رسیدن گئوم موگوک و گئوم ووجین به پایتخت مرکزی رخ داده بود.
«نیروهای کمکی که از عمارت فلکسای فرستاده شدن، در حومه پایتخت مرکزی در حالت آمادهباش بودن.»
با پخش شدن شایعاتی مبنی بر اینکه فاجعه فرقه عدالت بزرگ کار فرقه اهریمنی بوده، جو دنیای رزمی پایتخت مرکزی متشنج شده بود.
به همین دلیل بود که آنها در حومه شهر منتظر مانده بودند.
«رهبر جوان فرقه از من یه خواهش کرد. اینکه بذارم اونا وارد این بخش بشن.»
سو دهریونگ میتوانست حدس بزند.
که او این خواهش را پذیرفته است.
در غیر این صورت، اصلاً آن را مطرح نمیکرد.
«زیردست من از شاخه اهریمنکش اینجا میمونه تا اونا رو مخفیانه وارد کنه. البته اونا به عنوان اعضای فرقه الهی وارد نمیشن، بلکه به عنوان جنگجوهای بیرونی که شاخه اهریمنکش ازشون درخواست کمک کرده، میان. خب، امیدوارم دوباره به سلامت ببینمت.»
جین ها-گون با به زبان آوردن این کلمات، آنجا را ترک کرد.
وضعیت چنان فوری بود که او نمیتوانست جزئیات بیشتری بپرسد.
سو دهریونگ کنجکاو بود.
«آخه کی رو فرستادن؟»
دودودودودودو.
***
ارابهها با سرعت در حرکت بودند.
آنها ارابههای حملونقل بزرگی بودند که برای جابهجایی بارهای سنگین استفاده میشدند.
ارابهها فقط پنجرههای بسیار کوچکی داشتند، بنابراین از بیرون غیرممکن بود که بشود فهمید چه چیزی داخلشان بارگیری شده است.
چیزی که در ارابهها بار شده بود، جنگجوها بودند.
آنها رداهای رزمی معمولی به تن داشتند، بنابراین تشخیص وابستگیشان غیرممکن بود، اما ظاهرشان طوری بود که با یک بار دیدن، هرگز فراموش نمیشد.
هر کدام از آنها چهرهای خشن و ترسناک، چشمانی تیزبین که همهچیز را دیده بود، و جثهای دو برابر یک فرد معمولی داشتند.
ارابهها که تا لبه پر از آنها بودند، در یک صف به سمت بخش پایتخت مرکزی میتاختند.