چپتر 502: آیا واقعاً این یه مأموریت نجاته؟
چپتر 502: آیا واقعاً این یه مأموریت نجاته؟
حتی اگه جانگ هو فقط اون رو دوستی برای نوشیدن صدا میکرد هم تحتتأثیر قرار میگرفت، اما اون کلمه «عزیز» رو هم اضافه کرده بود.
سو دهریونگ واقعاً تحتتأثیر قرار گرفت.
مهربانیِ غیرمنتظرهای که گاهی از یه آدمِ تودار و جدی سر میزنه، قدرتی چندین برابر بیشتر از حالت عادی داره.
در موقعیتی مثل الان، در حالی که خونِ بدنِ بیجانِ مردِ نقابدار به سمت پاهای اون و جانگ هو جاری بود، زدن چنین حرفی اصلاً مناسب به نظر نمیرسید.
«وقتی برگشتیم، من مهمونت میکنم.»
دلش میخواست تمام شب رو در میخانه می روان با جانگ هو بنوشه.
سو دهریونگ از مدتها پیش جانگ هو رو دوست داشت.
با تماشای اون که ساکت مینشست و مینوشید، فکر میکرد که اون مرد خیلی باحاله.
حتی زخمهای روی صورتش هم باعث میشد جذابتر به نظر برسه.
حالا که فکرش رو میکرد، جانگ هو برای اون مثل یه الگو بود؛ کسی که میخواست به جای اینکه فقط یه بازرس باشه، به یه رزمیکار تبدیل بشه.
«میخوام مثل اون یه رزمیکار بشم.»
از این نظر، رهبر جوان فرقه شخص مناسبی برای الگوبرداری نبود.
گئوم موگوک به دستاوردهایی میرسید که اون حتی جرئت تقلید کردنشون رو هم نداشت.
راهی که اون میرفت، مسیری بود که یه آدم معمولی هرگز نمیتونست دنبالش کنه.
به همین خاطر بود که جانگ هو برای سو دهریونگ هدف واقعبینانهتری به نظر میرسید.
«خوب میشد اگه رزمیکار لی هم اینجا بود.»
وقتی جانگ هو از لی آن نام برد، سو دهریونگ هم دلش برای اون تنگ شد.
«میدونم. یعنی کجاست و داره چیکار میکنه؟»
اما یک چیز قطعی بود.
اون احتمالاً با گذشت هر روز، قویتر و قویتر میشد.
«وقتی رزمیکار لی برگرده، کلی حرف داریم که تمام شب دربارشون گپ بزنیم. هم ما و هم اون.»
این خیالات کوتاه بود و هر دو مرد به واقعیت بازگشتند.
از دوردست، صدای برخورد سلاحها و فریادهای پیدرپی به گوش میرسید.
سو دهریونگ که جا خورده بود، فریاد زد:
«نباید عجله کنیم و بریم اونجا؟»
«آره، بریم.»
«نگرانم که آدمهات زخمی بشن.»
برخلاف سو دهریونگ که اونقدر مضطرب بود که میخواست فوراً به اونجا بدود، جانگ هو آرام بود.
اون عجله نمیکرد.
هدف اصلی سپاه اهریمنی در امروز، محافظت از سو دهریونگ بود.
و جانگ هو ایمان داشت.
اون باور داشت که صاحبان اون فریادها همگی دشمن هستن.
هیکلهای درشت اونها فقط نتیجهی زیاد غذا خوردن نبود.
اونها از تلاشی استخوانسوز و تمریناتی خونین ساخته شده بودن و بر تجربهی عملیِ بهدستآمده از میدانهای نبرد بیشمار بنا شده بودن.
«حالشون خوب میشه. چون ما سپاه اهریمنی هستیم.»
غرور به سپاه اهریمنی و ایمان مطلق به زیردستانش.
سو دهریونگ حالا از نزدیک میدید که احساس نهایی خودش نسبت به بازرسها و مأمورهای عمارت دنیای زیرین باید چطور باشه.
«اون ضعیفههای عمارت دنیای زیرین ما... وقتی برگردم، همهشون رو میفرستم زیر تمرینات جهنمی.»
البته، خودش هم در صف اول اون تمرینات میبود.
اون امروز از مبارزه با مردهای نقابدار چیزهای زیادی یاد گرفته بود.
وقتی از باد خونی تیغه نابودی استفاده میکرد که به مقدار عظیمی نیروی درونی نیاز داشت، مشکلی نبود؛ اما در مبارزهی نهایی، به خاطر کمبود اون نزدیک بود بمیره.
اون واقعاً تجربه کرده بود که چطور ناتوانی در کنترل نیروی درونی میتونه منجر به مرگ بشه.
«اونقدر سخت تمرین میکنم که بمیرم! وقتی مُردم وقت برای خوابیدن زیاده!»
همانطور که از اونجا میرفتن، جنگجوهای سپاه اهریمنی دور سو دهریونگ رو گرفتن.
سو دهریونگ که در میان اون قامتهای بلند روی نوک انگشتهای پاش ایستاده بود، با جانگ هو صحبت کرد:
«دیروز محاصرهی شاخه اهریمنکش بودم و امروز محاصرهی سپاه اهریمنی. تا حالا چنین زندگیای دیده بودی؟»
***
جو گول خودش رو به قلب معرکه انداخت.
اون حملهی علیه مردهای نقابدار رو رهبری میکرد.
اگرچه از جین ها-گون گله داشت و موقعیت رو اشتباه قضاوت میکرد، اما وفاداریش به اتحاد و اهمیت دادنش به زیردستانش لنگه نداشت.
شترق!
شمشیر جو گول گلوی یه مرد نقابدار رو شکافت.
بدون اینکه وقتی برای پاک کردن خونی که به صورتش پاشیده بود داشته باشه، با شمشیرش یه سلاح پنهان رو که به سمتش میاومد دفع کرد.
اون مردی نبود که مقامش رو به عنوان ارباب لشکر اتحاد رزمی با رشوه یا چاپلوسی به دست آورده باشه.
«مواظب پشت سرتون باشید! سمت چپ رو مسدود کنید!»
در حالی که با دشمنهای جلوش میجنگید، دستورات رو به زیردستانش فریاد میزد.
جو گول نمیتونست باور کنه.
چطور جرئت کرده بودن وقتی اینهمه رزمیکار از اینجا محافظت میکردن، حمله کنن؟
«اون عوضیهای فرقه اهریمنیِ لعنتی!»
جو گول متقاعد شده بود که دشمنها پیروان طریقت اهریمنی هستن.
اگر فرقه اهریمنی نبود، هیچ گروه دیگهای وجود نداشت که جرئت کنه دست به چنین کاری بزنه.
علاوه بر این، حملهی فرقه اهریمنی به یکی از بخشهای اتحاد رزمی، به منزلهی اعلان جنگ بود.
جو گول خطاب به رزمیکارِ لشکری که کمی جلوتر با یه مرد نقابدار میجنگید، فریاد زد:
«مواظب باش!»
کسی داشت از پشت به اون خنجر میزد.
در کمال تعجب، اون فرد یه مرد نقابدار نبود، بلکه رزمیکاری با همون لباس اتحاد رزمی بود.
برای جاخالی دادن خیلی دیر شده بود.
هوووش! بنگ!
دندههای رزمیکاری که از پشت حمله کرده بود خرد شد و اون به روی زمین پرتاب شد.
یه رزمیکارِ تنومند در یک لحظه هجوم آورده بود و با یه تنه زدنِ محکم، حریف رو به عقب پرت کرده بود.
چطور یه مرد به این درشتی میتونست اینقدر سریع باشه؟
حرکات سپاه اهریمنی کاملاً این کلیشه رو که فقط آدمهای لاغر سریع هستن، در هم شکست.
در دوردست، جنگجوی دیگهای از سپاه اهریمنی دیده میشد که چابک به هوا پرید و شمشیرش رو چرخوند.
مرد نقابداری که از روی درخت سلاحهای پنهان پرتاب میکرد، همراه با یه شاخهی بریدهشده سقوط کرد.
مهاجمهایی که امروز به بخش پایتخت مرکزی شبیخون زده بودن، دو دسته بودن.
اونهایی که نقاب داشتن و اونهایی که با لباسهای اتحاد رزمی تغییر چهره داده بودن.
«این عوضیهای بزدل!»
اونها از لباسهای اتحاد رزمی برای حملات غافلگیرانه از پشت استفاده کرده بودن و رزمیکارهای اتحاد رزمی رو میکشتن.
این تغییر چهره به این دلیل ممکن شده بود که رزمیکارهای بخشها و شاخههای مختلف در حال حاضر با هم اقامت داشتن و شناسایی دقیق همه کار دشواری بود.
در ابتدا، اونها مدام فریب این حملات بزدلانه رو میخوردن، اما با پیوستن سپاه اهریمنی به مبارزه، اوضاع تغییر کرد.
سپاه اهریمنی اول شروع کرد به از بین بردن سریع رزمیکارهای نقابدار.
اونها حتی سعی نکردن نفوذیها رو ریشهیابی کنن و فقط روی کشتن مردهای نقابدار تمرکز کرده بودن.
مهارتهای هنرهای رزمیِ سپاه اهریمنی در سطحی کاملاً متفاوت از رزمیکارهای معمولیِ لشکر بود.
جونگ هیوک از شاخه اهریمنکش که در کنار اونها میجنگید، تأیید کرد که مهارتهای اونها به هیچ وجه کمتر از جنگجوهای نخبهی واحد خودش نیست.
در واقع، بسیاری از اونها حرکاتی رو به نمایش میگذاشتن که یک سطح بالاتر بود.
دلیلش این بود که اعضای سپاه اهریمنی که به اینجا اومده بودن، از ماهرترینهای ردههای خودشون بودن.
درست در همون لحظه، وقتی توجه جو گول برای لحظهای به مبارزهی سپاه اهریمنی جلب شد...
شووویک.
حملهای از پشت به سمتش اومد و اون بدنش رو پیچوند.
ناامید شد.
«خیلی دیره!»
تِق!
نوک شمشیر دشمن که توسط کسی با لباس اتحاد رزمی هدایت میشد، درست جلوی صورتش متوقف شد.
رزمیکاری که شمشیر رو پرتاب کرده بود از پا درآمد و پشت سرش جانگ هو ایستاده بود.
«ممنونم.»
اون قبلاً وقتی باران سلاحهای پنهان باریدن گرفته بود، زیردستانش رو نجات داده بود و این بار هم خودش رو نجات داده بود.
در پاسخ به تشکرِ قدرشناسانهی اون، جانگ هو فقط یک بار سر تکون داد.
جنگجوهای سپاه اهریمنی که با جانگ هو اومده بودن، همگی خودشون رو به قلب نبرد انداختن.
با پیوستن اونها، منطقه حتی سریعتر پاکسازی شد.
وقتی همهی مردهای نقابدارِ مهاجم از بین رفتن، پیدا کردن دشمنهای پنهان دیگه سخت نبود.
«بر اساس لشکر! بر اساس شاخه! همه جمع بشید!»
وقتی رزمیکارهای اتحاد رزمی دور هم جمع شدن، دشمنهای تغییرچهرهداده شروع کردن به لو رفتن.
رزمیکارهای اتحاد رزمی و سپاه اهریمنی نیروهاشون رو یکی کردن تا اونها رو به سرعت از بین ببرن.
زنده دستگیر کردنشون سخت بود.
اونایی که موفق به فرار نشدن، گلوشون رو بریدن.
دیدنِ قاطعیتشون بدون ذرهای تردید، نشون میداد که فوقالعاده آموزشدیده هستن.
به این ترتیب، تمام دشمنا یا کشته شدن یا فرار کردن.
رزمیکارای اتحاد رزمی شروع به پاکسازی منطقه کردن.
زخمیها رو پیش پزشک بردن و مردهها رو یه جا جمع کردن.
جو گول آهی کشید.
اگه به خاطر این رزمیکارای تنومند نبود، خسارت خیلی زیاد میشد، اما اونا تونسته بودن تلفات رو به حداقل برسونن.
جو گول از جانگ هو تشکر کرد.
«به لطف شما، تونستیم حمله اون عوضیهای فرقه اهریمنی رو دفع کنیم.»
تو اون لحظه، سو دهریونگ جلو اومد.
«کسایی که امروز بهمون شبیخون زدن، پیروان اهریمنی نبودن. مگه نمیبینی که سعی کردن من رو بکشن؟»
جو گول به جانگ هو نگاه کرد.
نگاهش میپرسید که آیا این حرف درسته، و جانگ هو در جواب سر تکون داد.
«اونا واقعاً سعی کردن این مرد رو بکشن.»
یعنی ممکنه صحنهسازی بوده باشه؟
به خودش فشار آورد تا حرفی که تا گلوش بالا اومده بود رو قورت بده.
هنوزم معتقد بود که این کارِ فرقه اهریمنی بوده.
حمله پستتر و گستاخانهتر از اون بود که کارِ کس دیگهای باشه.
اگه فرقه اهریمنی نبود، کی تو دنیا جرئت میکرد به بخشی که پر از رزمیکارای اتحاد رزمیه حمله کنه؟
«پس اینا دیگه کی هستن؟»
سو دهریونگ با آرامش به سوال جو گول جواب داد.
«حتماً کسایی هستن که میخوان بین شما و ما تفرقه بندازن.»
جو گول آه سبکی کشید و به یکی از زیردستاش دستور داد.
«هویت مردهها رو به دقت بررسی کن.»
«چشم، قربان.»
جو گول به سو دهریونگ گفت.
«تا وقتی که مغز متفکر پشت اتفاق امروز فاش نشه، نمیتونی اینجا رو ترک کنی.»
«حتی اگه بهم بگی هم قصد ندارم برم.»
به هر حال باید تا وقتی گئوم موگوک برمیگشت، همینجا میموند.
جانگ هو بهش گفت.
«ما هم تا وقتی فرمانده شاخه اهریمنکش برگرده، همینجا میمونیم و از این مکان محافظت میکنیم.»
«اگه این کار رو بکنید، ممنون میشم.»
جو گول که حالا مدیونِ جونش بود، نگاهش نسبت به جانگ هو نرمتر شد.
جو گول با نگرانی به جونگ هیوک از شاخه اهریمنکش گفت.
«نگرانم که حالِ فرمانده شاخه خوب باشه.»
نگرانِ جین ها-گون بود، چون این آدما اونقدر گستاخ بودن که به بخشِ اتحاد رزمی حمله کنن.
با این حرف، سو دهریونگ لبخند مرموزی زد و چیزی گفت که جو گول احتمالاً نمیتونست درکش کنه.
«حالش خوب میشه، چون با کسیه که حتی بعد از رها کردنِ دستِ راستش، دنبالش رفت.»
*
«اونجاست.»
جین ها-گون داشت به یه عمارت نگاه میکرد.
گئوم موگوک و جین ها-گون حالا تو جنگلی دور از عمارت، کنار هم ایستاده بودن.
اونا اونقدر دور بودن که برای خوندنِ حروف روی تابلوی سردرِ دروازه اصلی، باید از تکنیک چشم الهی استفاده میکردی.
ویلای کوهستان معطر.
ویلایی بود که تو یه جای آروم و دور از شهر قرار داشت.
«در حال حاضر دارم مخفیانه درباره اون ویلا تحقیق میکنم. به زودی نتایج تحقیقات رو میارم.»
با توضیحاتِ جین ها-گون، گئوم موگوک پرسید.
«از کجا فهمیدی که ارباب عمارت میراث اینجا زندانی شده؟»
«همونطور که میدونی، ما الان داریم وجب به وجبِ پایتخت مرکزی رو برای پیدا کردنِ ارباب گمشده عمارت میراث و خونوادهاش میگردیم.»
چون حتی یه جنازه هم تو عمارت میراث پیدا نشده بود، اونا هنوز امیدوار بودن که شاید زنده باشن.
«اون روز بیشتر از یکی دو نفر اونجا بودن. برای همین دستور دادم تمام پزشکای پایتخت مرکزی تحت نظر باشن.»
فکر کرده بود اگه زخمی شده باشن، ممکنه مقدار زیادی دارو برای درمان بخرن.
«تو این مدت، متوجه شدیم که کسی مقدار زیادی گیاه دارویی برای درمان جراحات از یه پزشک محلی خریده.»
این همون خبری بود که جستجوگرا با ناامیدی منتظرش بودن.
«با توجه به نوع و مقدار گیاهای دارویی، ممکنه برای درمانِ آدمای عمارت میراث بوده باشه. برای همین کل منطقه اطراف رو گشتیم و این ویلا رو پیدا کردیم. و متوجه شدیم که یه رزمیکار متعلق به عمارت میراث اونجاست.»
پس دیگه دلیلی برای تردید نبود.
به هر دلیلی، حالا که یه رزمیکار از عمارت میراث ظاهر شده بود، اوضاع ایجاب میکرد که اونجا بررسی بشه.
«باید امیدوار باشیم که ارباب عمارت میراث و خونوادهاش زنده باشن. حالا، بیا هر چه زودتر ماموریت نجات رو انجام بدیم.»
«آیا این ماموریت واقعاً یه ماموریت نجاته؟»
دلیلِ شکِ گئوم موگوک به این وضعیت کاملاً مشخص بود.
«چرا باید عمارت میراث دقیقاً همزمان با وقتی که ارباب عمارت سو توسط شما دستگیر شد، سر و کلهاش پیدا بشه؟»
البته جین ها-گون هم به این تصادف مشکوک بود، اما این تنها سرنخی بود که به ارباب عمارت میراث ختم میشد.
باید واردش میشد، حتی اگه یه تله بود.
تو اون لحظه، یکی از زیردستای شاخه اهریمنکش اومد و سریع واقعیتی رو گزارش داد.
«به بخش پایتخت مرکزی حمله شده.»
جین ها-گون شوکه شد.
تا حدی انتظارش رو داشت، اما فکر نمیکرد واقعاً به بخش حمله بشه.
«چی شده؟»
«از طرفِ ما، دهها نفر کشته یا زخمی شدن.»
چهره جین ها-گون درهم رفت.
عصبانی بود.
در حالی که اون و شاخه اهریمنکش نبودن، چنین اتفاقی افتاده بود.
اگه این یه کلک بود چی؟ اگه تو اون ویلا هیچی نبود چی؟
«اون شخصی که تو زندان تندر زندانی شده بود چی؟»
«اون جاش امنه.»
گئوم موگوک که داشت گوش میداد، احساس آرامش کرد.
اون جانگ هو و سپاه اهریمنی رو فرستاده بود، اما تو دنیای رزمی، هیچوقت نمیشد فهمید چه متغیرهایی ممکنه پیش بیاد.
«و دشمنا؟»
«همهشون کشته شدن.»
جین ها-گون به گئوم موگوک نگاه کرد.
با دیدنِ اینکه سو دهریونگ با وجودِ حمله غافلگیرانه نمرده، و با گزارشی که میگفت تمام دشمنا کشته شدن، حدس زد که سپاه اهریمنی نقش مهمی ایفا کرده.
«قضاوتت درست بود. ممنونم.»
اگه حمایتِ سپاه اهریمنی نبود، خسارت با چیزی که الان بود قابل مقایسه نبود.
مثل همیشه، بصیرتِ رهبر جوان فرقه به اعتمادش خیانت نکرد.
«پس اینجا حتماً یه تله بوده تا ما رو بکشونن اینجا.»
فکر میکرد اونا از رزمیکارِ بازمانده عمارت میراث استفاده کردن تا اون رو به اینجا بکشونن.
اما افکارِ گئوم موگوک متفاوت بود.
«ممکنه اینطور نباشه.»
جین ها-گون با نگاهی پرسشگر به گئوم موگوک نگاه کرد.
«اگه توطئه واقعی این باشه چی؟»
گئوم موگوک افکارش رو به اشتراک گذاشت.
«فقط به خاطر اینکه به بخش حمله شده، جنگی شروع نمیشه. نه فرقه اصلی ما و نه اتحاد رزمی اونقدر بیاحتیاط نیستن. اما نظرت درباره این چیه؟ در حالی که دارن درباره نابودی عمارت میراث و فرقه عدالت بزرگ تحقیق میکنن...»
گئوم موگوک لحظهای مکث کرد و بعد اضافه کرد.
«مرگِ فرمانده شاخه اهریمنکش.»
این مشکلی در سطحی کاملاً متفاوت از یه حمله ساده به یه بخش بود.
اون نوه رهبر اتحاد رزمی و احتمالاً رهبر بعدی بود.
«اگه تمام اتفاقات قبلی مقدمهچینی برای مرگِ تو بوده باشن چی؟»
شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین، عمارت میراث و فرقه عدالت بزرگ رو نابود میکنه، و فرمانده شاخه اهریمنکش که داشت روی پرونده تحقیق میکرد، در نهایت به دستِ فرقه اهریمنی کشته میشه.
اگه داستان رو اینطوری چیده باشن چی؟
جین ها-گون با چهرهای شوکه به گئوم موگوک نگاه کرد.
علاوه بر این، فرقه الهی اهریمن آسمانی هم خشمگین میشد.
اینطور به نظر میرسید که شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین برای بازجویی به بخشِ اتحاد رزمی برده شده و اونجا کشته شده.
گفتگوی بین دو طرف تند و تیز میشد، و اگه دشمناشون یه لایه دیگه به نقشهشون اضافه میکردن چی؟
«اگه حدسم درست باشه...»
نگاهِ عمیقِ گئوم موگوک به سمتِ عمارتِ ساکت چرخید.
«کسی که توانایی کشتنِ هم تو و هم کلِ شاخه اهریمنکش رو داره، اون تو منتظره.»