چپتر 503: باز هم، چیزی عوض نمیشه
چپتر 503: باز هم، چیزی عوض نمیشه
اگر پیشبینی گئوم موگوک درست بود چه؟
این یعنی او امروز میمرد.
به همراه نخبگان شاخه اهریمنکشِ اتحاد رزمی.
اگر کسی که این حرف را میزد گئوم موگوک نبود، آیا او باورش میکرد؟ این حقیقت که کسانی تلهای پهن کردهاند تا او و شاخه اهریمنکش را در یک چشمبهمزدن نابود کنند.
«هرگز باورش نمیکرد.»
اما حالا، باور داشت.
در تمام مدتی که با گئوم موگوک بود، آیا او حتی یک بار هم اشتباه کرده بود؟ نه، هرگز.
حرفهای او همیشه به واقعیت تبدیل شده بود.
پیشبینی او مبنی بر اینکه ممکن است به بخش پایتخت مرکزی حمله شود هم کاملاً درست از آب درآمده بود.
اگر سپاه اهریمنی برای کمک نیامده بود، گزارش قبلی بسیار فاجعهبارتر میبود.
به همین دلیل بود که چهره جین ها-گون ناخودآگاه درهم رفت.
«اونها از دشمنهایی که دفعه قبل باهاشون روبرو شدیم، شرورترن.»
جین ها-گون به گئوم موگوک نگاه کرد.
«باعث آرامشه. اونها نمیتونستن متغیری مثل تو رو محاسبه کنن.»
اما گئوم موگوک گاردش را پایین نیاورد.
«آدم هیچوقت نمیدونه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در این کار دست داشت و آنها حتی سو دهریونگ را هم وارد ماجرا کرده بودند.
چطور میتوانست مطمئن باشد که خودش یک استثناست؟
«حالا میخوای چیکار کنی؟»
در پاسخ به این سؤال، گئوم موگوک تصمیمگیری را به جین ها-گون واگذار کرد.
«تو تصمیم بگیر. مسئله عمارت میراث مربوط به توئه.»
دلیلش این بود که او میخواست جین ها-گون در این مورد پیشقدم شود.
نگاه جین ها-گون به سمت عمارت چرخید.
اگر خطری در آنجا نهفته بود، یک گزینه این بود که فعلاً عقبنشینی کنند و پس از بسیج کامل رزمیکارانِ بخش بازگردند.
اما این کار میتوانست منجر به فداکاریهای بزرگی در میان رزمیکاران معمولی شود.
از آنجایی که آنها منتظر بودند تا شاخه اهریمنکش را بکشند، تلفات رزمیکاران معمولی قطعاً بسیار زیاد میبود.
گزینه دیگر، درخواست کمک از استادانِ اتحاد بود.
اما این کار زمان میبرد.
آیا او واقعاً میتوانست در این موضوع تأخیر کند؟
او از هیچکدام از این گزینهها خوشش نمیآمد.
بنابراین، نتیجهای که به آن رسید این بود:
«میخوام همین الان مستقیماً نفوذ کنیم.»
او میخواست ارباب عمارت میراث و خانوادهاش را به موقع نجات دهد.
اگر نمیدانست، یک بحث بود، اما حالا که میدانست آنها اینجا هستند، باید نجاتشان میداد.
این دلیلِ وجودِ شاخه اهریمنکشِ اتحاد رزمی بود.
گئوم موگوک که افکار او را حدس زده بود، لبخندی زد و گفت:
«من هوات رو دارم، پس تو جلو برو.»
با شنیدنِ قوتقلبدهندهترین کلمات دنیا، جین ها-گون سرش را تکان داد.
جین ها-گون تمام اعضای شاخه اهریمنکش را جمع کرد.
«احتمال خیلی زیادی وجود داره که توی اون عمارت افرادی باشن که ما رو هدف گرفتن. پس حواستون رو خوب جمع کنین!»
اگر نمیدانستند، ممکن بود فریب بخورند، اما اگر از قبل آماده میشدند، هرگز به این راحتی شکست نمیخوردند.
حتی اگر استادی مطلق در آنجا بود که میتوانست بر آنها غلبه کند.
نگاه جین ها-گون به سمت گئوم موگوک چرخید.
«ما هم یه استاد مطلق داریم.»
و به این ترتیب، گئوم موگوک و جین ها-گون در جلو حرکت کردند و اعضای شاخه اهریمنکش پشت سر آنها به راه افتادند.
برای جین ها-گون عجیب و تازه بود که در چنین شرایطی، همراه با رهبر جوان فرقه اهریمنی به سمت چیزی که ممکن بود یک تله باشد، قدم بردارد.
احساسات آشفتهای که به دلیل عدم اعتماد کامل به گئوم موگوک داشت، حالا کاملاً از بین رفته بود.
او به این نتیجه رسید که نُه دهمِ باور، بیش از حد کافی است.
احتمالاً به همین دلیل بود.
دلیلی که باعث شد بتواند چنین چیزی را با راحتی بیان کند.
«یه درخواستی ازت دارم.»
آن درخواست چیزی واقعاً غیرمنتظره بود.
«اگه یه وقت مردم، لطفاً هوای خواهرم رو داشته باش.»
جین ها-گون هرگز فکر نمیکرد چنین درخواستی از گئوم موگوک داشته باشد.
اما میخواست تا فرصت دارد، آن را بگوید.
خواه به عنوان خواهرِ یک دوست، خواه به عنوان رزمیکار به رزمیکار، یا به عنوان یک مرد و یک زن.
تنها کسی که میتوانست خواهرش را به او بسپارد، گئوم موگوک بود.
پس از مکثی کوتاه، گئوم موگوک پاسخ داد:
«نمیتونم این درخواست رو قبول کنم.»
«چرا؟»
«اگه تو اینجا بمیری و من تنها کسی باشم که زنده میمونه، اینطور به نظر میرسه که من تو رو کشتم. حتی اگه فکر نکنن من تو رو کشتم، خواهرت یا رهبر اتحاد منو به خاطر نجات ندادنت نمیبخشن. پس، نباید بمیری.»
جین ها-گون سرش را تکان داد.
اگر فکرش را میکرد، واقعاً همینطور بود.
مرگ او سیگنالی میبود که آغازگر یک جنگ بزرگ بین جناحهای راستین و اهریمنی میشد.
به این ترتیب، آن دو به مقابل عمارت رسیدند.
«همینطوری از درِ اصلی وارد میشیم؟»
«احتمالاً انتظار ندارن که در بزنیم و وارد بشیم. مسئله غافلگیر کردنشونه.»
گئوم موگوک پس از پایان حرفش، محکم به در کوبید.
کسی که بلافاصله در را باز کرد، یک رزمیکار میانسال بود.
به نظر میرسید متعلق به عمارت باشد و پشت سرش سه یا چهار رزمیکار دیگر با همان لباس ایستاده بودند.
رزمیکار میانسال با دیدن اعضای شاخه اهریمنکش که پشت سر جین ها-گون به صف شده بودند، جا خورد.
احساس میکرد دهها شمشیر گرانبهای تیز به سمت او نشانه رفتهاند.
یکی از اعضای شاخه اهریمنکش جلو آمد.
«اومدیم ارباب عمارت رو ببینیم. تشریف دارن؟»
رزمیکار میانسال با صدایی لرزان پرسید:
«شما از کجا اومدین؟»
«لطفاً بهشون اطلاع بدین که فرمانده شاخه اهریمنکشِ اتحاد رزمی تشریف آوردن.»
با شنیدن این حرف، رزمیکار میانسال شوکه شد.
نگاهش به سمت جین ها-گون چرخید.
«شما واقعاً فرمانده شاخه اهریمنکش هستین؟»
جین ها-گون از او پرسید:
«جعل هویت فرمانده شاخه اهریمنکش منجر به گذروندن زمان خیلی زیادی توی زندان تندر میشه. به نظرت من آدم احمقی میام؟»
حتی اگر جین ها-گون هالهاش را آشکار نمیکرد، هالهی اعضای شاخه اهریمنکش که پشت سرش صف کشیده بودند، برای اثبات هویتش کافی بود.
«نه قربان.»
وقتی رزمیکار میانسال به مرد پشت سرش دستور داد تا ورود فرمانده شاخه اهریمنکش را اعلام کند، آن مرد به داخل دوید.
به نظر میرسید این ملاقات کاملاً غیرمنتظره بوده است.
جین ها-گون با دیدن واکنش آنها، پیامی تلهپاتیک فرستاد.
-به نظر نمیرسه تله باشه.
آنها به وضوح از ملاقات ناگهانی فرمانده شاخه اهریمنکش دستپاچه و غافلگیر شده بودند.
-بهترین تلهها همیشه همینطورن، مگه نه؟
گئوم موگوک هنوز به این مکان مشکوک بود.
-هنرهای رزمی این مرد معمولی نیست.
او احتمالاً مقام بالایی در این عمارت دارد.
با این حال خودش به استقبال ما آمد.
این عجیب نیست؟
جین ها-گون متوجه منظور پیام تلهپاتیک گئوم موگوک شد.
-منظورت اینه که اونها برای نفوذ خارجی آماده بودن؟
-درسته.
لحظاتی بعد، رزمیکاری که به داخل دویده بود، بازگشت.
«گفتن که بفرمایین داخل.»
رزمیکار میانسال با ادب با جین ها-گون صحبت کرد.
«از این طرف، لطفاً.»
جین ها-گون به دنبال او رفت و اعضای شاخه اهریمنکش در تمام جهات پخش شدند و در حالی که هوشیار بودند، به راه افتادند.
همانطور که وارد حیاط داخلی میشدند، رزمیکاران را در همهجا میدیدند.
جین ها-گون برای امتحان کردنِ رزمیکار میانسال، از او پرسید:
«برای یه عمارت معمولی، امنیتش خیلی بالاست.»
رزمیکار میانسال با آرامش پاسخ داد:
«اخیراً اتفاقات ناگواری توی پایتخت مرکزی رخ داده، برای همین امنیتمون رو تقویت کردیم.»
و به این ترتیب، گئوم موگوک و جین ها-گون به تالار بزرگ رسیدند.
در آنجا، یو بئوم، ارباب ویلای کوهستان معطر، به استقبال جین ها-گون آمد.
«خوش اومدین. چه چیزی باعث شده چنین مهمان عالیرتبهای به اینجا بیاد؟»
گئوم موگوک چند قدم عقبتر از جین ها-گون، در میان اعضای شاخه اهریمنکش ایستاد و واکنش ارباب عمارت را زیر نظر گرفت.
اگرچه یو بئوم در سنی بود که همهچیز را دیده بود، اما واکنشش شبیه به کسی بود که اصلاً انتظار این ملاقات را نداشته است.
«اومدم تا با شما صحبت کنم، ارباب عمارت.»
«لطفاً، بفرمایین.»
یو بئوم بسیار مؤدب بود.
مهمان او یکی از کاندیداهای اصلی برای رهبر بعدی اتحاد و رئیس زبدهترین شاخه اتحاد رزمی، یعنی شاخه اهریمنکش بود.
«درباره اتفاقی که توی عمارت میراث افتاده چیزی میدونین؟»
«البته.»
«یه رزمیکار که توی عمارت میراث بوده، اینجا توی این عمارت دیده شده.»
«توی عمارت ما؟ امکان نداره. حتماً کسی بوده که شبیهش بوده.»
با قضاوت از روی واکنش متعجب و چهرهاش، به نظر میرسید که او واقعاً چیزی نمیداند.
خواه خودش را به نادانی میزد و خواه واقعاً بیخبر بود، این موقعیتی نبود که با کلمات حل شود.
«میتونم نگاهی به اطراف عمارت بندازم؟»
او مردد به نظر میرسید، اما نمیتوانست خودش را راضی به مخالفت کند.
«البته. خودم راهنماییتون میکنم.»
یو بئوم پیشقدم شد و آن دو مرد را راهنمایی کرد.
او بخشهای مختلف عمارت را به آنها نشان داد.
بهجز امنیت شدید، چیز عجیبی پیدا نکردند.
اثری از رزمیکاران پنهان یا تلههایی که برای شبیخون کار گذاشته شده باشند، نبود.
گئوم موگوک پیامی تلهپاتیک برای جین ها-گون فرستاد.
- بخواه که درمانگاه رو ببینی.
جین ها-گون منظور گئوم موگوک را فهمید.
«عمارت درمانگاه داره؟»
برای لحظهای، گئوم موگوک برقی از وحشت را در چهره یو بئوم دید.
«یه درمانگاه کوچیک داریم.»
«میخوام اونجا رو هم ببینم.»
و به این ترتیب، او آنها را به سمت درمانگاه راهنمایی کرد.
چندین تخت آنجا بود، اما کسی روی آنها نبود.
«پزشکی هم هست که متعلق به عمارت باشه؟»
«بله، یه نفر هست.»
«الان کجاست؟»
«انگار رفته بیرون.»
در همین حین، یکی از اعضای شاخه اهریمنکش چیزی پیدا کرد.
«لطفاً به این نگاه کنین.»
پشت ساختمان درمانگاه، تودهای از علفهای هرز انباشته شده بود که در واقع بقایای گیاهان دارویی پس از استخراج بخشهای مورد نیازشان بود.
مقدارشان قابلتوجه بود، انگار هنوز فرصت نکرده بودند آنها را دور بریزند.
جین ها-گون با یو بئوم صحبت کرد.
«میدونم که اخیراً مقدار زیادی گیاه دارویی از یه پزشک در این نزدیکی خریداری شده. بیشترشون گیاهانی برای درمان جراحتهای داخلی و خارجی بودن. داری کی رو درمان میکنی؟»
این بار هم یو بئوم خودش را به نادانی زد.
«زیردستهام حین تمرین زخمی شدن.»
«زیردستهای زخمیت کجا هستن؟»
«فرستادمشون به زادگاهشون تا مدتی استراحت کنن.»
چهره جین ها-گون سرد شد و همانطور که هالهای تیز از خود ساطع میکرد، یو بئوم از جا پرید.
رزمیکار میانسالی که پیشتر آنها را راهنمایی کرده بود، برای محافظت از رهبرش جلو آمد، اما اعضای شاخه اهریمنکش هم همزمان هالههای خود را آزاد کردند.
آن رزمیکار میانسال که مقهور ابهت آنها شده بود، عقب نشست.
«ارباب یو.»
«بله، بگو.»
«من اینجا هستم تا ارباب عمارت میراث و خانوادهش رو نجات بدم. چرا سعی میکنی چیزها رو از من مخفی کنی؟»
یو بئوم تا لحظه آخر انکار کرد.
«نمیدونم درباره چی حرف میزنی.»
«اگه دستور بدم، زیردستهام این عمارت رو از بالا تا پایین میگردن. از اونجایی که این موضوع جدیه، اگه چیزی رو مخفی کرده باشی، باید بهای سنگینی بابتش بپردازی.»
جین ها-گون که متوجه آشفتگی یو بئوم شده بود، با ملایمت سعی کرد او را متقاعد کند.
«ما شاخه اهریمنکش هستیم. نمیدونم نگران چی هستی، اما به ما اعتماد کن.»
سرانجام، یو بئوم آهی کشید و لب به سخن گشود.
«لطفاً دنبال من بیاین.»
یو بئوم با پشت سر گذاشتن زیردستانش، فقط جین ها-گون و شاخه اهریمنکش را به باغ پشتی برد.
آنجا راهروی مخفیای وجود داشت که به زیرزمین ختم میشد.
«این عمارت یه مخفیگاه سری داره که از مدتها پیش به ارث رسیده.»
همانطور که از پلهها پایین میرفتند، راهرویی زیرزمینی پدیدار شد و در انتهای راهرو، اتاق بزرگی قرار داشت.
وقتی در را باز کردند و وارد شدند، بوی دارویی غیرقابلتشخیصی به مشام رسید.
داخل اتاق دهها تخت وجود داشت و همه آنها اشغال شده بودند.
یو بئوم آهی کشید و گفت:
«اینها رزمیکارهای بازمانده عمارت میراث هستن. ارباب عمارت میراث همراه با بازماندهها به عمارت ما اومد.»
جین ها-گون از اینکه آنها زنده مانده بودند، خوشحال شد.
«ارباب عمارت میراث کجاست؟»
با این حرف، یو بئوم آهی غمبار کشید و خبر ناگواری را داد.
«ارباب عمارت، یه روز بعد از پناه آوردن به اینجا فوت کرد. زخمهاش خیلی عمیق بودن، کاری از دست کسی برنمیاومد.»
جین ها-گون هم آهی کشید.
«چرا زودتر به ما خبر ندادی؟»
«ارباب عمارت قبل از مرگش ازم التماس کرد. ازم خواست تا وقتی خانوادهش برای جراحتهاشون درمان نشدن، به کسی چیزی نگم.»
«دلیلش رو هم بهت گفت؟»
یو بئوم سر تکان داد.
«گفت اگه معلوم بشه که زندهست، دوباره برای کشتنشون میان. و کمی بعد، خبر نابودی فرقه عدالت بزرگ رو شنیدیم. اون موقع بود که فهمیدم این فقط مشکل عمارت میراث نیست.»
جین ها-گون تقریباً میتوانست حدس بزند چه اتفاقی افتاده است.
او حتماً ترسیده بود.
ترسیده بود که آنها هم درگیر این ماجرا شوند و نابود گردند.
او قصدی برای سرزنش کردنش نداشت.
هر چه باشد، او داشت این مردم را درمان میکرد.
«گفت کار کی بوده؟»
یو بئوم بعد از لحظهای تردید، به آرامی پاسخ داد:
«گفت یه مرد جوان بوده که یه تیغه بزرگ و عظیم داشته.»
با این اوصاف، مقصر بدون شک سو دهریونگ بود.
«عذر میخوام که از همون اول بهت نگفتم.»
«نه، احساست رو درک میکنم ارباب یو. فعلاً، ما این آدمها رو با خودمان میبریم.»
«لطفاً همین کار رو بکنین. اما لطفاً این حقیقت رو که اینجا مخفی شده بودن، مخفی نگه دارین.»
«این کار رو میکنم.»
او در واقع آسودهخاطر به نظر میرسید.
جین ها-گون با اعضای شاخه اهریمنکش صحبت کرد.
«رزمیکارهای عمارت میراث رو با احتیاط به بخش منتقل کنین.»
اعضای شاخه اهریمنکش همگی در هنرهای رزمی بسیار ماهر بودند، بنابراین میتوانستند بیماران را بدون هیچ عارضه جانبی و با امنیت جابهجا کنند.
آنها برای این کار، از رزمیکاران معمولی مناسبتر بودند.
درست زمانی که اعضای شاخه اهریمنکش میخواستند قدم به جلو بگذارند، گئوم موگوک که تا آن لحظه گوش میداد، ناگهان سخن گفت:
«چه جالب، تعداد مجروحها تقریباً با تعداد اعضای شاخه اهریمنکش برابره.»
در یک لحظه، نگاه همه به سمت گئوم موگوک چرخید.
«حالا فهمیدم.»
«چی رو فهمیدی؟»
یو بئوم با چهرهای متعجب به گئوم موگوک نگاه کرد.
او فکر میکرد که او یک زیردست است، اما آن دو نفر مثل دو دوست با هم حرف میزدند.
کلمات تکاندهندهای از دهان گئوم موگوک جاری شد.
«حالا فهمیدم چطوری نقشه کشیده بودن که تو و شاخه اهریمنکش رو بکشن.»
با این حرف ناگهانی، جین ها-گون زبانش بند آمد.
اعضای شاخه اهریمنکش هم با چهرههایی متعجب به گئوم موگوک نگاه کردند.
«تو و شاخه اهریمنکش، همهتون قبل از ترک این اینجا میمردین.»
«!»
جین ها-گون بدون کلامی به گئوم موگوک خیره شد.
اگرچه گئوم موگوک عاشق انواع و اقسام شوخیها بود، اما هرگز درباره جان آدمها شوخی نکرده بود.
او چنین آدمی نبود.
«منظورت چیه؟»
نگاه گئوم موگوک به سمت بیمارانی که روی تختها بودند چرخید.
«موقع بیرون بردن اونها، بهتون شبیخون میزدن.»
این یعنی همه آنها دشمن بودند!
همه شوکه شدند.
نه فقط جین ها-گون، بلکه هیچکدام از اعضای شاخه اهریمنکش در اینجا فکر نمیکردند که آن بیماران دشمن باشند.
«البته که هیچکس شک نمیکرد. این آدمها غریبههایی نیستن که تصادفی توی راه دیده باشین.»
بعد از حوادث عمارت میراث و فرقه عدالت بزرگ، آنها به دنبالشان گشته بودند، سرنخهایی پیدا کرده بودند و در نهایت مکانشان را یافته بودند.
این لحظهای بود که بالاخره آنها را نجات میدادند.
«اینها رزمیکارهای عمارت میراث نیستن. اونها احتمالاً همهشون همون روز مردن. اونها رو دقیقاً برای همین لحظه مفقودالاثر گزارش کرده بودن.»
لرزهای بر تن جین ها-گون نشست.
اگر این حقیقت داشت، توطئه پیچیدهای بود که برای کشتن او و شاخه اهریمنکش طراحی شده بود.
یو بئوم با چهرهای مبهوت گفت:
«این چه اراجیفیه؟»
گئوم موگوک واکنش او را نادیده گرفت و با جین ها-گون صحبت کرد.
«بوی دارویی که موقع ورود به اینجا حس کردی، بوی سوختن گیاه نجواگر روح بود.»
گئوم موگوک به سمت تختها رفت.
«این سمت بوی گیاه زندگیگسل میده. هر کدوم از این بوها به تنهایی برای آدمها بیضرر هستن، اما وقتی دو بو با هم ترکیب بشن، برای لحظهای اثری مثل خوردن سم تحلیلبرنده انرژی ایجاد میکنن. زمان خیلی کوتاهیه، اما برای تسلیم کردن حریف کافیه.»
وقتی نوبت به گیاهان سمی و دارویی میرسید، گئوم موگوک دانش و یادگیری عمیقی داشت که دومی نداشت.
گئوم موگوک به جین ها-گون گفت:
«همه اینجا زخمی هستن، اما اون شخصی که توی شبکه نظارتی اتحاد رزمی گیر افتاده بود، کاملاً سالم بود. عجیب نیست؟ و اونها ردپای استفاده از گیاهان دارویی رو درست پشت درمانگاه گذاشتن تا همه ببینن؟»
جین ها-گون سر تکان داد.
«برای این بود که ما رو بکشونن اینجا.»
اعضای شاخه اهریمنکش همگی همزمان شمشیرهایشان را کشیدند.
با این حرکت، کسانی که روی تختها دراز کشیده بودند، به آرامی نشستند.
یک نگاه به چشمانشان کافی بود تا بفهمند.
آنها هم واقعاً رزمیکارانی زبده و آموزشدیده بودند.
چشمان و صدای یو بئوم که تمام مدت آشفته و ترسیده بود، تغییر کرد و هالهاش طوری دگرگون شد که انگار شخص دیگری است.
«با این حال، چیزی عوض نمیشه.»
او به پشت سرش نگاه کرد.
دررررک.
سپس، دری مخفی پشت سرش باز شد و شخصی بیرون آمد.
او اهریمن تیغه آسمان خونین بود، با تیغه بهشتکش بر پشتش.