چپتر 504: هشت نفری که صد نفر را شکست می‌دهند

از زمان بازگشتش اتفاقات زیادی افتاده بود.

در طول تمام آن ماجراها بارها غافلگیر شده بود، اما آیا تا به حال اینطور شوکه شده بود؟

«صبر کن ارشد، شما چرا از اونجا میای بیرون؟»

در حالت عادی، صحبتش را با چنین شوخیای شروع میکرد.

اما گئوم موگوک چیزی نگفت.

کلمات از گلویش بیرون نمیآمدند و اول از همه باید موقعیت را درک میکرد.

«باید آروم باشم.»

اولین چیزی که با آن روبرو شد، تلاقی نگاهش با نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین بود.

هرچند چشمان او سردتر از همیشه بود، اما گئوم موگوک میتوانست تشخیص دهد.

«خودِ ارشده.»

او نه بدلی در لباس مبدل بود و نه تحت تأثیر هنرهای شیطانی قرار داشت. هر چیز دیگری را میشد جعل کرد، اما آن نگاه لجباز و سرسخت قابل تقلید نبود.

حتی بدون آن نگاه هم، غریزه گئوم موگوک به او میگفت.

او بدون شک اهریمن تیغه آسمان خونین بود.

جین ها-گون به گئوم موگوک نگاه کرد.

او به اندازه کافی درباره رابطه بین گئوم موگوک و شهریاران اهریمنی میدانست. این را هم میدانست که اهریمن تیغه آسمان خونین نباید اینجا باشد.

«اون استادی که گفتی همهمون رو میکشه، اهریمن تیغه آسمان خونین بود؟»

او این فکر را به صورت پیام تلهپاتیک نفرستاد. میتوانست حس کند که گئوم موگوک حتی بیشتر از او غافلگیر شده است.

و با ظهور اهریمن تیغه آسمان خونین، شک خاصی به طور طبیعی در ذهنش شکل گرفت.

«نکنه اهریمن تیغه آسمان خونین فرقه عدالت بزرگ رو نابود کرده؟»

علاوه بر این، اتفاقی افتاد که این سوءظن را بیش از پیش تقویت کرد.

یو بئوم به او اشاره کرد و طوری که انگار میخواست بگوید این همان کسی است که باید کشته شود، گفت:

«اون مرد، فرمانده شاخه اهریمنکش، جین ها-گون است.»

حتی بدون اشاره او هم، اهریمن تیغه آسمان خونین و جین ها-گون از دیدارهای گذشتهشان یکدیگر را میشناختند.

جین ها-گون با آرامش به اهریمن تیغه آسمان خونین درود فرستاد.

«خیلی وقت میگذره.»

اهریمن تیغه آسمان خونین فقط با چهرهای بیروح به او خیره شد و حتی یک کلمه هم در جواب درود جین ها-گون نگفت.

با این واکنش، جنگجوهای شاخه اهریمنکش منقبض شدند.

هرچند تعداد آنها بیشتر بود، اما حریفشان یک فرمانروای اهریمنی بود. علاوه بر این، هالهی یو بئوم که چهره واقعیاش را فاش کرده بود، عادی نبود و جنگجوهایی هم که روی تختها تظاهر به بیماری میکردند، نباید نادیده گرفته میشدند.

و چیزی که بیش از همه از آن میترسیدند، این بود که گئوم موگوک طرف اهریمن تیغه آسمان خونین را بگیرد.

آنها میدانستند رابطه او با اهریمن تیغه آسمان خونین به اندازه رابطهاش با جین ها-گون عمیق است. نه، قطعاً چاقو دسته خودش را نمیبرید.

اگر گئوم موگوک طرف آنها را نمیگرفت، جین ها-گون امروز همینجا میمرد.

جنگجوهای شاخه اهریمنکش با هم تبادل نگاه کردند. تصمیمی در میانشان جاری شد؛ اینکه حتی اگر همگی بمیرند، جین ها-گون را نجات دهند.

حالا یو بئوم به گئوم موگوک نگاه کرد. او میدانست که گئوم موگوک نه یک جنگجوی شاخه اهریمنکش، بلکه رهبر جوان فرقه است.

«انتظار نداشتم رهبر جوان فرقه بیاد اینجا. اون نقشه ما رو خونده بود.»

اگر به خاطر رهبر جوان فرقه نبود، شاخه اهریمنکش و جین ها-گون تا الان به جسدهایی سرد تبدیل شده بودند.

«رهبر جوان فرقه.»

اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که به سمت گئوم موگوک قدم میزد، این را گفت.

«فکر کنم یه بار بهت گفته بودم. این پیرمرد تمام عمرش رو با بدشانسی زندگی کرده، پس بهتره زیاد من رو نبینی.»

گئوم موگوک در سکوت نزدیک شدن او را تماشا کرد.

جین ها-گون تحت فشار سهمگین و وحشتناک، آن دو را زیر نظر داشت.

شووووک.

تیغه بهشتکش گردن گئوم موگوک را نشانه گرفت.

انرژی تیزی، طوری که انگار با یک حرکت مچ میتوانست گردنش را قطع کند، در امتداد تیغه برنده جریان داشت.

چهرهاش روی تیغه بهشتکش منعکس شده بود.

گئوم موگوک برای لحظهای به انعکاس خودش روی لبه تیغه نگاه کرد. ناگهان یاد آن روز افتاد.

روزی که برای اولین بار بعد از بازگشتش، با اهریمن تیغه آسمان خونین ملاقات کرده بود. در آن روز هم، او تیغه بهشتکش را روی گردنش گذاشته بود.

نگاه گئوم موگوک به آرامی در امتداد لبه تیغه حرکت کرد. از دستی که تیغه را گرفته بود گذشت و به صورت اهریمن تیغه آسمان خونین رسید.

گئوم موگوک با دیدن آن صورت، لبخند درخشانی زد.

«خیلی خوشحالم که سالمی.»

گوشه چشم اهریمن تیغه آسمان خونین تکانی خورد. نگاهش هنوز سرد بود.

تنشی خفهکننده، طوری که انگار هر لحظه ممکن بود تیغه را بچرخاند و گردنش را بزند، بین آن دو جریان داشت.

اما رفتار گئوم موگوک هیچ فرقی با همیشه نداشت.

«خیلی نگرانت بودم!»

هرچند در ظاهر نشان نمیداد، اما در باطن نگران اهریمن تیغه آسمان خونین بود. نکنه از کسی شکست خورده باشه؟ نکنه جایی اسیر شده باشه؟

«با این حال، پدر کسیه که شما رو بهتر از همه میشناسه، ارشد. اون گفت شما کسی نیستی که جایی شکست بخوری، برای همین نیازی نیست نگرانت باشم.»

او عمداً از پدرش نام برد تا ببیند واکنش اهریمن تیغه آسمان خونین چیست.

او هیچ واکنشی نشان نداد.

«و ارشد، درسته که اینطوری آدم رو غافلگیر کنی؟ وقتی از اون در اومدی تو، قلبم نزدیک بود بیفته تو دهنم!»

حتی در چنین لحظهای، گئوم موگوک مثل همیشه زیاد حرف میزد.

در مقابل، اهریمن تیغه آسمان خونین با نهایت سردی پاسخ داد:

«فکر نمیکنی برای کشتنت اومده باشم؟»

یکی مثل همیشه و دیگری تغییرناپذیر؛ گفتگو ادامه یافت.

«البته که نه.»

«چرا که نه؟»

«چون شما اونجور آدمی نیستی، ارشد.»

«اگه تا الان داشتم فریبت میدادم چی؟ اگه واقعاً اونجور آدمی باشم چی؟»

«امکان نداره.»

«چطور میتونی اینقدر مطمئن باشی؟»

«به خاطر این.»

گئوم موگوک به آرامی دستش را داخل ردایش برد و چیزی را بیرون آورد. آن مجموعه شعری بود که از سو دهریونگ گرفته بود.

«بین کسایی که کتاب دوست دارن، آدم پلیدی وجود نداره.»

«ممکنه برای فریب دادنت تظاهر کرده باشم که کتاب دوست دارم.»

«برای تظاهر کردن، شما بیش از حد عاشق کتاب بودی.»

اهریمن تیغه آسمان خونین پوزخند آشکاری زد.

«اگه همینطور بیپروا به مردم اعتماد کنی، در نهایت بهت خیانت میشه و کشته میشی. دنیا اینطوریه، دنیای رزمی اینطوریه.»

انرژی اهریمنی سردی از بدن اهریمن تیغه آسمان خونین ساطع شد. نه تنها جین ها-گون و شاخه اهریمنکش، بلکه یو بئوم و زیردستانش هم لرزه بر اندامشان افتاد.

فقط گئوم موگوک بود که بدون هیچ تزلزلی، با آرامش اهریمن تیغه آسمان خونین را تماشا میکرد.

«اشکالی نداره، حتی اگه شما بهم خیانت کنی، ارشد.»

«حتی اگه نتیجهش مرگ باشه؟»

«شما اونقدر به من لطف داشتی که با خوشحالی حاضرم بمیرم. با اون همه محبتی که دیدم، میتونم این زندگی رو بهت بدم.»

شییییک.

تیغه بهشتکش برای بریدن گردنش حرکت کرد و گئوم موگوک بدنش را چرخاند تا به سختی از آن جاخالی دهد. او واقعاً قصد کشتنش را نداشت، فقط میخواست به اندازهای که خون از گردنش جاری شود، زخمیاش کند.

«چرا جاخالی دادی؟»

«جاخالی دادم؟ تیغه سرد بود، برای همین فقط یه ذره رفتم عقب.»

اهریمن تیغه آسمان خونین فقط چهرهای تحقیرآمیز به خود گرفت.

یو بئوم با التماس به اهریمن تیغه آسمان خونین گفت:

«من باید کاری رو که شروع کردم تموم کنم. لطفاً برای یه لحظه رهبر جوان فرقه رو نگه دار.»

او ایمان داشت که اهریمن تیغه آسمان خونین طبیعتاً از حرفش پیروی میکند.

به محض اینکه حرفش تمام شد، هر دو طرف همزمان حرکت کردند. جنگجوهای شاخه اهریمنکش همگی برای مسدود کردن جلو و طرفین جین ها-گون به حرکت درآمدند. لحظهای که از آن میترسیدند بالاخره فرا رسیده بود.

جنگجوهایی هم که روی تختها بودند جلو آمدند و شمشیرهایشان را کشیدند.

یو بئوم تا زمانی که رهبر جوان فرقه دخالت نمیکرد، چهرهای مطمئن داشت. و این اطمینان از مهارتش سرچشمه نمیگرفت.

وقتی یو بئوم وسیلهای برآمده روی تخت کنارش را لمس کرد...

کلانک.

چندین درِ کوچک پشت سر جین ها-گون و شاخه اهریمنکش باز شد. از سوراخهای داخل آنها...

شییییییک.

دودی که بیرون ریخت، بوی گیاه زندگیگسل را میداد.

این دستگاهی بود که برای حالتی که آنها به سمت تختها نمیآمدند آماده شده بود تا اجازه دهد رایحه از پشت سر هم پخش شود.

با ترکیب شدن دو رایحه، جریان نیروی درونی در بدن جین ها-گون و جنگجوهای شاخه اهریمنکش برای لحظهای قطع شد.

فرمان یو بئوم صادر شد.

«همهشون رو بکشید!»

درست وقتی که میخواستند به سمت شاخه اهریمنکش یورش ببرند!

گئوم موگوک شمشیرش رو کشید و فضای خالی بین دو طرف رو نشونه رفت.

این یه هشدار بود که به سمت شاخه اهریمنکش نرن.

«برید!»

با دستور یو بئوم، جنگجوهای پیشرو طبق فرمان به سمت جین ها-گون و شاخه اهریمنکش پرواز کردن.

اونها مطمئن بودن که اهریمن تیغه آسمان خونین جلوی رهبر جوان فرقه رو میگیره.

شییییییک!

شترق!

یه رشته از چی شمشیر از شمشیر گئوم موگوک بیرون جهید.

جنگجوهای پیشرو با چی شمشیر از پا دراومدن و روی زمین افتادن.

کسایی که پشت سرشون بودن، همگی متوقف شدن.

بوی خون اتاق رو پر کرد و خون روی زمین جاری شد.

یو بئوم با چهرهای غافلگیرشده به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرد.

«چرا جلوی رهبر جوان فرقه رو نگرفتی؟»

اهریمن تیغه آسمان خونین تیغهای رو که گلوی گئوم موگوک رو نشونه رفته بود عقب کشید و به یو بئوم نزدیک شد.

شترق!

بدن یو بئوم که سیلی محکمی خورده بود، به گوشهای پرتاب شد و با شدت به زمین خورد.

خوشبختانه، اون نیروی درونی به ضربهش اضافه نکرده بود، برای همین یو بئوم جونش رو از دست نداد.

یو بئوم در حالی که بلند میشد، با غیظ به اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شد.

با اینکه مهارت رزمیش به وضوح خیلی پایینتر از اهریمن تیغه آسمان خونین بود، اما با گستاخی خشمش رو نشون داد.

اهریمن تیغه آسمان خونین بهش نگاه کرد و با سردی گفت:

«اون رهبر جوان فرقه اصلیه. فقط یه نفر هست که میتونه جلوی ارادهش رو بگیره.»

مهم نبود شرایط چقدر خاص باشه، رهبر جوان فرقه، همون رهبر جوان فرقه بود.

در همون لحظه بود.

گئوم موگوک از پشت سر با اهریمن تیغه آسمان خونین صحبت کرد.

«ارشد، برام مهم نیست اگه کسی با سم گو داره کنترلتون میکنه. من درستش میکنم. اگه فرزند پنهانی دارید که الان گروگان گرفته شده، حتماً نجاتش میدم. حتی اگه فقط به خاطر اینکه یهو از زندگی خسته شدید دارید این کار رو میکنید، باز هم برام مهم نیست. از این به بعد هر روز میام پیشتون و براتون سرگرمی درست میکنم.»

درست در اون لحظه بود.

چیزی که گئوم موگوک از اول این ملاقات خیلی آرزوش رو داشت، اتفاق افتاد.

پیام تلهپاتیک اهریمن تیغه آسمان خونین رسید.

و لحنش همون لحن همیشگی بود.

—گوشم درد گرفت، وروجک!

همین یه جمله کافی بود.

بدون هیچ توضیح طولانیای، میتونست بفهمه.

که مجبورش کردن طرف اونها باشه.

که اون هنوز همون اهریمن تیغه آسمان خونین همیشگیه.

—از اولش میدونستم!

—چطوری؟

—چون شما به پدرم و من اعتماد دارید، ارشد.

نمیدونم چه شرایط اجتنابناپذیری شما رو به اینجا کشونده، اما مطمئن بودید که من و پدرم حلش میکنیم.

اعتماد کردن به بقیه هم خودش یه جور هوشه، و شما ارشد، قدرت قضاوتتون بهتره و از همه باهوشترید.

شما تنها فرمانروای اهریمنی کتابخون این دنیا هستید، مگه نه؟

چون پشتش به اون بود، گئوم موگوک نمیتونست ببینه.

که نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین با شنیدن تعریفی که خیلی وقت بود نشنیده بود، نرم شده.

—با این حال، اولش از دیدن من جا خوردی، نه؟

—حتماً میگید که میخواستید با سرد رفتار کردن نشون بدید که با من مرزبندی کردید، اما من میدونم.

این کار رو کردید تا اذیتم کنید، مگه نه؟ تا از تماشای دستپاچه شدن و غافلگیر شدن من لذت ببرید.

رنگ و بوی من رو گرفتید. «هر وقت فرصتی پیش اومد، باید اذیتش کنم!» ولی این روی من جواب نمیده.

برید شاگرد خودتون رو اذیت کنید!

لبخندی روی لبهای اهریمن تیغه آسمان خونین نقش بست.

این خودِ همیشگیش بود.

اما اون لبخند گذرا کوتاه بود؛ وقتی سرش رو به سمت یو بئوم چرخوند، چهرهش از همیشه سردتر شد.

«داریم میریم!»

یو بئوم از ترس از جا پرید.

«ما باید ماموریت رو تموم کنیم.»

«پس میتونی همینجا بمونی و بمیری.»

اهریمن تیغه آسمان خونین یو بئوم و جنگجوها رو پشت سر گذاشت و به سمت دری که ازش اومده بود رفت.

گئوم موگوک آخرین پیام تلهپاتیک رو فرستاد.

—من به روش خودم عمل میکنم.

به زودی دوباره میبینمتون، ارشد!

وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین اونجا رو ترک کرد، یو بئوم با تردید به جین ها-گون نگاه کرد.

هنوز تلههایی در این فضا باقی مونده بود.

اینجا ساخته شده بود تا مقبره جین ها-گون و شاخه اهریمنکش باشه.

اما متغیر گئوم موگوک وجود داشت.

با اومدن اون همراه اونها، تمام نقشهها به هم ریخته بود.

دلیل اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین اونجا رو ترک کرد، در نهایت به خاطر همین رهبر جوان فرقه بود.

تامل یو بئوم طولانی نشد.

اگه میخواست بره، باید قبل از اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین خیلی دور بشه، باهاش میرفت.

«ما هم میریم!»

یو بئوم و جنگجوهاش در حالی که شمشیرهاشون رو کشیده بودن، به سمت دری که اهریمن تیغه آسمان خونین ازش رفته بود عقبنشینی کردن.

از اونجایی که اثر موقت سم پراکنده کننده انرژی از بین رفته بود، جنگجوهای شاخه اهریمنکش منتظر دستور جین ها-گون برای حمله بودن.

چون اهریمن تیغه آسمان خونین اول رفته بود، اگه الان حمله میکردن، شاید میتونستن همهشون رو نابود کنن.

جین ها-گون غریزی حسش کرد.

که نباید الان اونها رو بکشه.

اگه موقعیتی بود که باید کشته میشدن، گئوم موگوک خودش اول اونها رو میکشت.

دلیلی که گئوم موگوک داشت میذاشت اونها برن، حتماً به خاطر اهریمن تیغه آسمان خونین بود.

حتی در این شرایط، گئوم موگوک تصمیمگیری رو به اون واگذار کرده بود.

انگار که میخواست بگه چون اونها سعی کردن تو و شاخه اهریمنکش رو بکشن، من از تصمیم تو پیروی میکنم.

اگه درگیریای شروع میشد، گئوم موگوک حتماً بهشون کمک میکرد.

با حس کردن اون ملاحظه، جین ها-گون به خاطر گئوم موگوک تصمیمی گرفت.

«بذارید برن.»

با دستور جین ها-گون، شاخه اهریمنکش نیت کشتار خودش رو عقب کشید.

در این فاصله، یو بئوم و جنگجوهاش همگی فرار کردن.

«ممنونم.»

گئوم موگوک از جین ها-گون تشکر کرد.

«تشکر برای چی؟ اگه تو نبودی، ما الان همهمون مرده بودیم.»

هر چی نباشه، اونها بدون اینکه بدونن بیمارها دشمن هستن، میخواستن اونها رو بیرون ببرن.

مهم نبود آدم چقدر محتاط باشه، بحرانهایی مثل این حتماً اتفاق میافتادن.

روبهرو شدن با کسایی که به جای شرف یه رزمیکار، فقط نیت کشتار رذیلانه و خباثت داشتن، کار آسونی نبود.

جنگجوهای شاخه اهریمنکش که پشت سرش ایستاده بودن، همگی دستهاشون رو به نشونه احترام گره کردن و در برابر گئوم موگوک تعظیم کردن.

این نشونه قدردانی برای نجات جونشون بود.

اونها امروز حتی با یه نفر هم نجنگیده بودن، اما گئوم موگوک ماهیت واقعی شاخه اهریمنکش رو دید.

حتی در چهره یک نفرشون هم نارضایتی دیده نمیشد.

اونها میتونستن از اینکه گذاشتن کسایی که قصد جونشون رو داشتن برن، ناراحت باشن.

همچنین، حتی اگه طرف مقابل رهبر جوان فرقه اهریمنی بود، اونها حتماً دین خودشون رو ادا میکردن.

به خاطر همینه که نخبهها، نخبه هستن.

گئوم موگوک به جین ها-گون گفت:

«حتی اگه من هم اینجا نبودم، امکان نداشت اهریمن تیغه بذاره بمیری.»

شاید برای جین ها-گون باورش سخت بود، اما گئوم موگوک ایمان مطلق داشت.

«اگه من اینجا نبودم، اهریمن تیغه یه راهی برای نجات دادنت پیدا میکرد. احتمالاً دلیل حضورش در اینجا هم همین بود.»

«چرا اهریمن تیغه باید به ما کمک کنه؟»

مگه همچین چیزی ممکن بود؟ اگه میخواست دلیلی بتراشه، به خاطر این بود که اون کسی بود که رهبر بعدی اتحاد میشد؟

اما دلیلی که گئوم موگوک بهش فکر میکرد، این نبود.

«چون اون میدونه که تو دوست منی.»

جین ها-گون میدونست این چه جور لحظهایه.

لحظه دیدنِ غایتِ ایمان بود.

گئوم موگوک داشت الان بهش نشون میداد.

اینکه باور داشتن به یه نفر یعنی چی.

«به اندازه یه دست بهش اعتماد کن، بدون اینکه باری روی دوشت باشه؟ تو یه دروغگویی.»

ایمان گئوم موگوک به اهریمن تیغه آسمان خونین حتی اگه ده برابر، نه، صد برابر هم میشد، باز هم کم به نظر میرسید.

اون دست، هشتی بود که میتونست صد نفر رو شکست بده.

«حالا، بیا ما هم بریم بیرون.»

گئوم موگوک راه افتاد و بقیه رو هدایت کرد.

اون باور داشت که به جز پدرش، هیچچیز در این دنیا نمیتونه اهریمن تیغه آسمان خونین رو به بند بکشه.

و با این حال، اون درگیر چیزی شده بود؟ دلیلی وجود داشت که مجبور بود به دشمن کمک کنه، حتی اگه تمایلی نداشت.

اون نمیتونست دلیلش رو از زندگی قبل از بازگشتش بفهمه.

چون در بین شهریاران اهریمنی، اون اولین کسی بود که مرده بود.

«در این زندگی، من اون سرنوشت رو تغییر میدم.»