چپتر 506: اگه دشمن باهوش باشه، به نفع ماست
چپتر 506: اگه دشمن باهوش باشه، به نفع ماست
«داری میگی دارم فریبت میدم؟»
اینکه پدرم جواب رو میدونست، قطعاً حرفی بود که میشد ازش سوءتفاهم برداشت کرد.
انگار که اون از داستان پشت پرده خبر داشت ولی به من نمیگفت.
«نه قربان. منظورم این نبود.»
«پس منظورت از اینکه میگی جواب رو میدونم چیه؟»
بعد از مکثی کوتاه، با پدرم صحبت کردم.
«منظورم اینه که ممکنه سرنخی از این حادثه، جایی در گذشتهی شما نهفته باشه.»
دلیل روشنی برای این فکر داشتم.
«اون مردها مشخصاً افرادی هستن که از ارشد اهریمن تیغه کینه دارن یا سابقهای باهاش دارن. فقط با دیدن اینکه ارشد اهریمن تیغه چطور مطیعانه دنبالشون میره، میشه این رو فهمید.»
پدرم با چهرهای که نشوندهندهی موافقت بود، سرش رو تکون داد.
«اما همهش همینه؟»
«منظورت چیه؟»
«اگه اونها فقط از ارشد اهریمن تیغه کینه داشتن، راهی برای کشتنش پیدا میکردن. با استفاده از سم، گذاشتن تله یا یه روش دیگه. در عوض، اونها وحشیانه یه فرقه از طریقت راستین رو نابود کردن و این جرم رو به گردن اون انداختن. هیچ لکهای بزرگتر از این نمیتونست روی نام فرقهی ما بشینه.»
نگاه پدرم تیز شد.
اون تا اون لحظه فکر میکرد که این موضوع صرفاً ادامهی مسائل مربوط به اهریمن تیغه است، اما در اون لحظه، دامنهی ماجرا در حال گسترش بود.
«فقط این نیست. اونها سعی کردن ارباب عمارت سو رو بکشن و فرمانده شاخه اهریمنکش رو از بین ببرن تا با فرقهی ما جنگ راه بندازن. اونها دارن این مسئله رو خیلی فراتر از یه تسویهحساب کینهی شخصی با ارشد اهریمن تیغه جلو میبرن.»
پدرم به آرامی سرش رو تکون داد، انگار که اون هم همینطور فکر میکرد.
«این فقط یه کینه علیه ارشد اهریمن تیغه نیست، بلکه...»
این همون حسی بود که غریزهم شناسایی کرده بود.
«من یه غیظ و کینهای رو حس میکنم که مستقیماً فرقهی ما رو هدف گرفته.»
«چی؟»
«یه کینهی عمیق که میخواد نه تنها ارشد اهریمن تیغه، بلکه کل فرقهی ما رو نابود کنه.»
میتونستم تعجب پدرم رو حس کنم.
از این واکنش میشد فهمید.
اون تا این حد به موضوع فکر نکرده بود.
«برای همین اون حرف رو زدم. یه جایی در گذشتهی ارشد اهریمن تیغه، یه جایی در گذشتهی شما، کسی هست که این بازی رو راه انداخته. حتی اگه الان اون رو به یاد نیارید.»
سکوت برقرار شد.
با فکر به اینکه شاید با اطمینان بیش از حدی دربارهی چیزی نامطمئن صحبت کرده باشم، اضافه کردم:
«فقط این رو گوشهی ذهنتون داشته باشید. این فقط یه حس و یه حدسه.»
«این حدسهای تو، چند وقت یه بار درست از آب درمیآن؟»
لبخند ناشیانهای زدم و جواب دادم:
«تقریباً همیشه.»
پدرم از جاش بلند شد و به آرامی به سمت پنجره رفت.
بعد در حالی که به بیرون نگاه میکرد، با صدایی ملایم گفت:
«پس اوضاع حتی بدتر از اونیه که فکر میکردم.»
این یعنی دشمن جدیدی ظاهر شده بود، جدا از نیروهای پنهانی که تا الان باهاشون سر و کله میزدیم.
اما من این وضعیت رو مثبت میدیدم.
«نه، در واقع ممکنه اینطوری بهتر باشه.»
نگاه پدرم که به بیرون پنجره خیره شده بود، به سمت من برگشت.
چشمانش انگار میپرسید چرا.
«چون حالا که نیروهای پنهان ضعیف شدن، این فرصت ماست تا با این دشمن جدید مقابله کنیم.»
دلیل دیگهای هم داشت که حس میکردم این یه کینهی شخصیه.
اگه اونها نیروهای پنهانِ اصلی بودن، محتاطتر عمل میکردن و منتظر یه فرصت مناسب میموندن.
اونها عملی انجام نمیدادن که باعث بشه پایتخت مرکزی درست وقتی که من و پدرم در حال عبور از اون هستیم، قرنطینه بشه.
اونها میدونن که روبرو شدن با هر دوی ما به طور همزمان چقدر احمقانه است.
اما این آدمها فرق دارن.
میتونم فوران احساسات رو در اعمالشون حس کنم.
«انگار دارن این رو به ما میگن.»
اون حس رو دقیقاً همونطور که بود به پدرم منتقل کردم.
«ما برگشتیم!»
در اون لحظه، دیدمش.
احساسی که برای لحظهای از چهرهی پدرم گذشت.
اون قطعاً یه تمسخر سرد بود.
«اگه میخواستن این رو بگن، باید موقع باز کردن درهای تالار اهریمن آسمانی این کار رو میکردن.»
چون قطعاً این کاری بود که پدرم انجام میداد.
پاپوش درست کردن برای کسی، سوءاستفاده از نقاط ضعفشون.
اینها اعمال بزدلانهای بودن که پدرم واقعاً ازشون متنفر بود.
پدر، نمیدونم اون کیه یا به چه دلیلی، اما...
«بیاین با هم اونها رو به همون جایی که ازش اومدن برگردونیم.»
***
وقتی از اقامتگاه پدرم بیرون اومدم، سو دهریونگ رو دیدم که در حیاط مخفیگاه قدم میزد.
«باید خسته باشی. چرا استراحت نمیکنی؟»
«دراز کشیدم که یکم بخوابم، اما نشد.»
حتماً به خاطر نگرانیش برای اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
من بهتر از هر کسی میدونستم که در طول یادگیری هنرهای رزمی، چقدر علاقه بین اونها شکل گرفته.
«وقتی داشتی فرم تیغه اهریمنی بهشتکش رو یاد میگرفتی، اون حرف دیگهای نزد؟ مثلاً اینکه کس دیگهای هم اون رو بلده یا نه.»
«نه، اون گفت فرم تیغه اهریمنی بهشتکش فقط به جانشین اهریمن تیغه منتقل میشه. این هنر رزمیای نیست که هیچوقت به بیرون درز کنه.»
پس در این دنیا چه کسی میتونست از فرم تیغه اهریمنی بهشتکش استفاده کرده باشه؟
اهریمن تیغه قبلی؟ تا جایی که مشخص بود، اون قبلاً مرده بود.
یا شاید ارشد اهریمن تیغه برادر رزمی دیگهای داشت؟ اگه اینطور بود، بعید بود پدرم ازش بیخبر باشه.
«رهبر جوان فرقه.»
سو دهریونگ با چهرهای جدیتر از همیشه گفت:
«اگه به من نیاز داشتید، لطفاً هر زمان بهم بگید. برام مهم نیست اگه کار خطرناکی باشه.»
یادگیری یه هنر رزمی سطح بالا به این معنی نیست که فرد میتونه به رزمیکاری تبدیل بشه که حاضره خودش رو فدای کس دیگهای کنه.
به خاطر این بود که سو دهریونگ کسی بود که برای خاطر ارشدِ به ناحق کشته شدهش، آرزوی تغییر در فرقه الهی رو داشت؛ برای همین بود که چشمانش همیشه با چنین اشتیاقی میسوخت.
«اگه ارشد اهریمن تیغه حرفهات رو میشنید، خوشحال میشد.»
«بعداً، رهبر جوان فرقه، لطفاً حتماً این اعتبار رو به نام من بزنید.»
در حالی که به هم لبخند میزدیم، یه رزمیکارِ مخفیگاه اومد و تودهی ضخیمی از اسناد رو به دستم داد و رفت.
عمارت فلکسای چندین بار در روز اطلاعات رو به مخفیگاه میفرستاد.
«این چیه؟»
«دادههایی دربارهی فرقههای طریقت راستین در پایتخت مرکزیه. من از عمارت فلکسای خواستمشون. برای اینکه بفهمم هدف بعدی اونها کجاست.»
سو دهریونگ با چهرهای غافلگیر شده به من خیره شد.
«فکر میکنید اونها دوباره دست به نابودی میزنن؟»
«چون در کشتن تو و فرمانده شاخه اهریمنکش شکست خوردن. آره، فکر میکنم دوباره این کار رو میکنن. نه فقط یه بار، بلکه دو، سه بار، تا وقتی که به هدفشون برسن. حتی اگه اینطور نباشه، انتخاب بدی نیست که کاملاً آماده باشیم.»
چهرهی سو دهریونگ کمی درهم رفت.
اون حتماً داشت خودش رو سرزنش میکرد و فکر میکرد چون اون زنده مونده، این موضوع منجر به مرگ کس دیگهای میشه.
به خاطر همین ویژگیهاش بود که ازش خوشم میاومد.
«یه آدم نسبتاً باهوش داره این ماجرا رو از اون طرف هدایت میکنه. این نکته به نفع ماست.»
«دشمن باهوشه، پس چرا این به نفع ماست؟»
«چون ما هم یه آدم باهوش داریم که میتونه بفهمه اونها به چی فکر میکنن.»
«کی؟»
«تو.»
اسناد رو به دست سو دهریونگ دادم.
«آدمهای باهوش راهی برای درک همدیگه دارن. پیدا کن که هدف بعدی کجا خواهد بود.»
«پس رهبر جوان فرقه هم باید نگاهی بهشون بندازه.»
من آدم باهوشی مثل استراتژیست اعظم ساما میونگ، گو وول یا سو دهریونگ نیستم.
اگه کسی من رو باهوش میدونه، فقط به خاطر بصیرتیه که از تجربهی بازگشت به دست اومده؛ وگرنه من نمیتونستم نفر اول ورودی در عمارت دنیای زیرین باشم.
«اگه اشتباه انتخاب کنم چی؟»
«اگه تو اشتباه انتخاب کنی، من هم اشتباه انتخاب میکنم. دهریونگ، به هوش خودت اعتماد کن.»
قدرت در چشمان سو دهریونگ حلقه زد.
این موضوع به مرگ و زندگی استادش و همچنین زندگی مردم بیگناه مربوط میشد.
در گذشته، اون شاید از این فشار فرار میکرد.
«بله، تلاشم رو میکنم.»
سو دهریونگ شروع کرد به پهن کردن اسناد روی زمین.
به جای یه اتاق یا یه میز، این حیاط خالیِ مخفیگاه برای بررسی همزمان تمام مدارک بهتر بود.
و به این ترتیب، اسناد مربوط به دهها فرقه در پایتخت مرکزی در سراسر حیاط پخش شد.
سو دهریونگ با تمرکزی ترسناک غرق در کار شد.
اون سریع میخوند و چیزهایی که غیرضروری بود رو کنار میگذاشت.
عقب و جلو میرفت.
این رو میخوند، بعد میدوید تا اون یکی رو بخونه.
من مزاحمش نشدم و فقط در سکوت تماشاش کردم.
فکر میکردم که فقط حضور من میتونه منبع قدرتی برای سو دهریونگ باشه.
این فکر که من دارم تماشاش میکنم، باعث میشد اون حتی بیشتر تمرکز کنه.
خوشبختانه سو دهریونگ نمیدونست.
اینکه پدرم داشت از پنجره بهمون نگاه میکرد.
اگه میدونست، بهجای این تمرکز ترسناکی که الان داشت، حتماً عصبی و دستپاچه میشد و لابد چند باری هم پاش به اینور و اونور گیر میکرد.
دووم بیار دهریونگ! بیا با ارشد به فرقه برگردیم.
***
شخصی مقابل فالگیر پیر نشسته بود.
کسی که ساکت به پیرمرد خیره شده بود و تیغهای عظیم روی پاهایش داشت، کسی نبود جز اهریمن تیغه آسمان خونین.
پیرمرد انگار که میدونست اهریمن تیغه آسمان خونین میاد، هیچ نشونهای از آشفتگی نشون نداد.
شاید بهخاطر اون نگاه خیره و لجباز بود؟ اهریمن تیغه آسمان خونین، با وجود اینکه هیچ هالهای از خودش ساطع نمیکرد و فقط اونجا نشسته بود، فشار عظیمی به حریفش وارد میکرد.
«کجا؟»
«حتی اگه فالگیر باشم، اگه انقدر رک بپرسی از کجا بدونم؟»
«بار دوم نمیپرسم.»
با وجود تهدید آشکار، پیرمرد نترسید.
و دقیقاً میدونست اهریمن تیغه آسمان خونین چی پرسیده.
«همیشه همینطوری بودی؟ اهریمن تیغه آسمان خونینی که من میشناسم، کسیه که ذرهای براش مهم نیست اعضای طریقت راستین زنده بمونن یا بمیرن.»
اهریمن تیغه آسمان خونین بهآرامی دستش رو روی تیغه بهشتکش که روی پاهاش بود، گذاشت.
هنوز هیچ نیت کشتنی نشون نمیداد، حتی ذرهای هاله هم ساطع نمیکرد، اما فقط گذاشتن دستش روی تیغه، اون فشار رو چندین برابر کرد.
«میتونی منو از پا دربیاری؟»
در جواب به گستاخی پیرمرد، اهریمن تیغه آسمان خونین با لحنی خونسرد جواب داد.
«این کاریه که توش بهترینم.»
لبخند عجیبی روی لبهای پیرمرد نقش بست و طولی نکشید که ظرف فالگیریاش رو برداشت.
«حتی اگه قرار باشه بمیرم، بذار یه فال بگیریم. ببینیم چرا فرمانروای اهریمنی ما انقدر مصممه که اعضای طریقت راستین رو نجات بده.»
حتی در موقعیتی که تیغه بهشتکش میتونست با یه ضربه پرواز کنه و گردنش رو بزنه، پیرمرد با آرامش یه چوب بامبو از ظرف بیرون کشید.
ـ پیوندی تازه بر پیوندی قدیمی غلبه میکنه.
پیرمرد به کلمات نوشتهشده روی برگه فال نگاه کرد و گفت:
«همونطور که انتظار میرفت، بهخاطر رهبر جوان فرقه بوده.»
اهریمن تیغه آسمان خونین قبضه تیغه بهشتکش رو فشرد.
نیت کشتنش رو آشکار نکرد، اما پیرمرد میتونست حس کنه.
اون واقعاً قصد داشت بزنتش.
اینبار پیرمرد ظرف رو به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین گرفت.
«یکی انتخاب کن.»
اهریمن تیغه آسمان خونین که به پیرمرد خیره شده بود، به ظرف نگاه کرد و یکی از چوبها انگار که با نیرویی نامرئی باشه، به پرواز دراومد.
ـ کسی که گره رو زده، خودش باید بازش کنه.
«فال خوبی انتخاب کردی. درسته، گره باید به دست همونایی که زدنش باز بشه.»
پیرمرد رو به اهریمن تیغه آسمان خونین گفت:
«سه روز دیگه، برو به فرقه شمشیر کوهستان ققنوس.»
اهریمن تیغه آسمان خونین میتونست بفهمه.
اون بهخاطر اینکه فال اینطوری دراومده بود این رو نمیگفت.
نمیدونست چطوری، اما این برگه فال هم حتماً از قبل توسط پیرمرد برنامهریزی شده بود.
شاید این اراده اون بود.
همین که اهریمن تیغه آسمان خونین خواست بلند بشه، پیرمرد ظرف فالگیری رو تکون داد.
«بذار فال خودمم ببینم؟»
پیرمرد یه چوب بیرون کشید.
ـ اونایی که قرار باشه زنده بمونن، حتماً زنده میمونن و اونایی که قرار باشه بمیرن، حتماً میمیرن.
اهریمن تیغه آسمان خونین بعد از نگاهی گذرا به برگه فال، بیصدا بلند شد.
«چرا نمیپرسی؟ که فکر میکنم من جزو کدوم دستهام.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که دور میشد، جواب داد:
«از قبل میدونم جزو کدوم دستهام.»
***
«گزینهها رو به دو جا محدود کردم.»
دو فرقه روی زمین باقی مونده بودن.
فرقه رودخانه ابر.
فرقه شمشیر کوهستان ققنوس.
این نتیجهای بود که سو دهریونگ بعد از کلی فکر کردن بهش رسیده بود.
اسناد فرقههای حذفشده در کناری روی هم انباشته شده بودن.
«بین فرقههایی که نماینده پایتخت مرکزی هستن، هر دو جا جاهایی هستن که رهبرهای فرقه شهرت خوبی دارن. هر دو اهداف ارزشمندی هستن. اگه فاش بشه که اونا هم توسط فرقه ما از پا دراومدن، اعضای طریقت راستین دست روی دست نمیذارن.»
گئوم موگوک اسناد اون دو فرقه رو بررسی کرد.
«بهنظر قطعی میاد که یکی از این دوتاست، اما فقط نمیتونم انتخاب کنم.»
قابلدرک بود.
زندگیهای بیشماری به این یه انتخاب بستگی داشت.
«این نهایت توان منه. ما به استراتژیست اعظم ساما میونگ یا استراتژیست اعظم گو نیاز داریم.»
درست همون موقع، گئوم موگوک حرف غافلگیرکنندهای زد.
«فکر میکنم میدونم کجاست.»
سو دهریونگ با چشمهایی متعجب به گئوم موگوک نگاه کرد.
«میدونی؟ چطوری؟»
سو دهریونگ جا خورد و یه قدم عقب رفت.
«نکنه مغز متفکر پشت همه اینا...!»
گئوم موگوک با نگاهی شرورانه به سو دهریونگ خیره شد.
«بالاخره به رازم پی بردی؟»
سو دهریونگ که مات و مبهوت به گئوم موگوک نگاه میکرد، سرش رو تکون داد و آهی کشید.
«حتی نمیخوام در مورد یه همچین چیزی شوخی کنم. رهبر جوان فرقه دشمن باشه؟ اونوقت دیگه دنیای رزمی به آخر میرسه، مگه نه؟»
«از دیدگاه من، این یعنی اتحاد جهان رزمی.»
«اه، گفتم که تمومش کن!»
سو دهریونگ کنار گئوم موگوک اومد و پرسید:
«کدوم فرقهست؟»
گئوم موگوک یکی از اون دو سندی که روی زمین بود رو برداشت.
فرقه شمشیر کوهستان ققنوس.
«آخه چطوری فهمیدی؟»
دلیلی که گئوم موگوک فرقه شمشیر کوهستان ققنوس رو انتخاب کرده بود، چیزی بود که سو دهریونگ اصلاً به فکرش هم نرسیده بود.
«من جایی رو انتخاب کردم که رابطه بدی با عمارت میراث و فرقه عدالت بزرگ داشت، همونایی که قبلاً نابود شدن.»
فرقه رودخانه ابر، آخرین کاندیدا، رابطه بسیار نزدیکی با رهبر فرقه عدالت بزرگ داشت.
اونا با عمارت میراث هم آشنا بودن.
از طرف دیگه، فرقه شمشیر کوهستان ققنوس، با وجود اینکه بخشی از همون طریقت راستین بود، در واقع در یک رابطه رقابتی و تقابلی با اونا قرار داشت.
«چرا؟»
سو دهریونگ اصلاً نمیتونست درک کنه.
اونوقت، یه جواب غیرمنتظره از طرف گئوم موگوک اومد.
«برای اینکه تا جای ممکن اعضای طریقت راستین بیشتری عصبانی بشن.»
«!»
حتی در داخل طریقت راستین هم دوستیها و جناحبندیهایی وجود داره.
طبیعتاً هرچی دوستی عمیقتر باشه، خشم هم بیشتر میشه.
قصد این بود که خشم جناح مخالف رو برانگیخته کنن.
«آه! یه نکتهای تو حرفت هست!»
صدای سو دهریونگ بیاختیار لرزید.
درست همون موقع، اطلاعات جدیدی از عمارت فلکسای رسید.
گئوم موگوک پیامی رو که توسط یه رزمیکار مخفیگاه آورده شده بود، بررسی کرد.
«تأیید شد که همونجاست.»
محتوای پیام این بود که سه روز دیگه، رهبران فرقههای مختلف پایتخت مرکزی برای یه جلسه در فرقه شمشیر کوهستان ققنوس جمع میشن.
«اون همون روزه.»
با اطمینان گئوم موگوک، سو دهریونگ سوالی رو مطرح کرد.
«مگه برعکس نیست؟ تو این اوضاع، اگه رهبرهای فرقه جابهجا بشن، کلی از استادهاشون رو هم با خودشون میبرن... آه!»
در اون لحظه، سو دهریونگ یه حقیقت رو به یاد آورد.
وقتی اونا برای کشتن اون به بخش پایتخت مرکزی اتحاد رزمی حمله کردن، اون بخش پر از رزمیکارهایی بود که برای پشتیبانی از بخشها و شاخههای اطراف اومده بودن.
فقط همین بود؟ اینا آدمهایی بودن که سعی میکردن فرمانده شاخه اهریمنکش و کل شاخه اهریمنکش رو بکشن.
این آدمها هیچ حد و مرزی نداشتن.
«آره، اونا فرصتی رو که چندین فرقه دور هم جمع میشن از دست نمیدن.»
گئوم موگوک روی شونه سو دهریونگ زد.
«خسته نباشی. تو بودی که پیداش کردی.»
سو دهریونگ بیشتر از اینکه خوشحال باشه، احساس نگرانی و ترس میکرد.
«یعنی استاد منم اون روز اونجا خواهد بود؟»
«اون رو نمیدونم. یه چیز قطعیه، کسی که میتونه از فرم تیغه اهریمنی بهشتکش استفاده کنه اونجا خواهد بود.»
سو دهریونگ میتونست حسش کنه.
با یاد گرفتن فرم تیغه اهریمنی بهشتکش، اون هم در امتداد این سرنوشت قرار گرفته بود.
روزی که در حال مستی به پای استادش چسبیده بود، برای اولینبار روی این خط ایستاد.
و با فکر کردن به گذشته، اون تمام مدت داشت روی همین خط راه میرفت.
یه قدم وقتی استادش اون رو بهعنوان جانشین پذیرفت، یه قدم دیگه وقتی اون تیغه بزرگی رو که در جوانی استفاده میکرد بهش داد، یه قدم دیگه وقتی بهش هنرهای رزمی یاد داد، یه قدم دیگه وقتی سرش داد زد، و یه قدم دیگه وقتی بهش لبخند زد.
پس، اینبار هم باید روی اون راه میرفت.
«اگه استادم هم بیاد، اونوقت سه نفر که میتونن ازش استفاده کنن دور هم جمع میشن.»