چپتر 509: کشتنِ بدل. کشتنِ تماشاچیها.
چپتر 509: کشتنِ بدل. کشتنِ تماشاچیها.
غریزهی سو دهریونگ به او نهیب میزد.
«خودشه.»
اما در عین حال، شک و تردیدی در ذهنش جوانه زد.
«اینقدر جوونه؟»
نه، بحث فقط سر جوانیاش نبود.
مسئله این بود که چقدر درخشان و آراسته به نظر میرسید.
بسیار خوشسیما، با لبخندی دوستانه که بهطرز عجیبی به چهرهاش مینشست.
این مرد همان موجود شریر بود؟
اگر از ده نفر رهگذر میپرسیدی، حتی یک نفر هم فکر نمیکرد این مرد همان شروری باشد که فرقه عدالت بزرگ را از بین برده یا از پیروان راه اهریمن باشد.
حتی اگر از خودش هم میپرسیدند، همین فکر را میکرد.
«ممکنه اشتباه کرده باشم؟»
در حالی که این افکار از ذهنش میگذشت، مرد به سو دهریونگ نزدیک شد.
سو دهریونگ مخفیانه نیروی درونیاش را بالا برد و خودش را آماده کرد تا هر لحظه در برابر حملهای احتمالی واکنش نشان دهد.
آن مرد بلندقامت، در حالی که هنوز همان لبخند دوستانه در چشمانش موج میزد، به سو دهریونگ نگاه کرد.
«دل و جرئت داری. این روزها حمل کردن یه تیغه بزرگ مثل اون، یعنی اینکه خودت داری دنبال دردسر و سوءتفاهم میگردی.»
حتی صدایش هم آرام و ملایم بود؛ طوری که انگار انسانی مهربان و نیکسرشت است.
نگاه سو دهریونگ به تیغه بزرگی افتاد که به پشت آن مرد بسته شده بود.
«خودت هم که این رو میدونی، پس چرا یکیشو حمل میکنی؟»
مرد به سو دهریونگ نگاه کرد و لبخندی مرموز زد.
آن چشمها چه میگفتند؟ اینکه آنقدر قوی هست که بتواند آن را حمل کند؟ یا اینکه او همان کسی است که برای کشتن همه به اینجا آمده؟
اگر این مرد واقعاً همان موجود شریر باشد چه؟
فکر میکردم شایعات مربوط به جوون بودنِ اون مرد رو برای پاپوش دوختن برای من پخش کردن، اما واقعاً جوونه؟
سو دهریونگ تمام بدنش را منقبض کرد.
باید تا زمان برگشتن گئوم موگوک وقت میخرید.
اینکه خودش تنهایی از پسش بربیاید؟ سو دهریونگ هرگز چنین اعتمادبهنفسی در خودش پرورش نداده بود.
هرچند به خاطر افزایش نیروی درونی و تمرینات رزمیاش با گئوم موگوک سرشار از اطمینان بود، اما سو دهریونگ همیشه محتاط بود؛ بسیار محتاط.
آنقدر احمق نبود که در برابر حریفی که با لبخند به او نزدیک شده، گاردش را باز بگذارد.
«از کدوم فرقه اومدی؟»
سو دهریونگ میدانست که این مرد به هیچکدام از فرقههایی که امروز دعوت شدهاند تعلق ندارد، اما با این حال پرسید تا خودش را به ندانستن بزند.
«بیهمتا.»
«داری میگی از فرقه بیهمتا هستی؟»
چنین فرقهای در پایتخت مرکزی وجود نداشت.
«نه، منظورم کلمات روی تیغهته.»
تیغهای که اهریمن تیغه آسمان خونین در جوانیاش از آن استفاده میکرد، کلمهی «بیهمتا» روی بدنهاش حک شده بود.
آن مرد که از پشت نزدیک شده بود، حتماً آن را دیده بود.
«تیغه خوبیه.»
«هدیهای از طرف استادم بود.»
واکنش او به کلمهی «استاد» چه بود؟ سو دهریونگ با دقت واکنشش را زیر نظر گرفت.
مرد واکنش خاصی نشان نداد.
هنوز همان لبخند دوستانهی قبلی را به لب داشت و حتی دربارهی استادش پرسید.
«استادت چه جور آدمیه؟»
او داشت دربارهی استادش میپرسید.
سو دهریونگ غریزی حسش میکرد.
اینکه عمداً کلمات روی تیغه را بخواند و بعد دربارهی استادش بپرسد...
«اون میدونه استادم کیه و با این حال داره میپرسه.»
و حتی سعی هم نمیکرد این حقیقت را پنهان کند که با داشتن این دانش به او نزدیک شده است.
اطمینانش از اینکه این مرد یک دشمن است، قویتر شد.
«اون دقیقاً همونطوریه که کلمات روی تیغه توصیفش میکنن. مردی که در این دنیای رزمی هیچ همتایی نداره.»
آن مرد در جواب، حرف سو دهریونگ را رد کرد.
«در این دنیا هیچکس بدون همتا نیست. هر کسی یه رقیب و حریف برای خودش داره. فقط مسئله اینه که آیا در طول عمرشون با هم ملاقات میکنن یا قبل از دیدن هم میمیرن.»
کلمهی «حریف» برای سو دهریونگ معنای سنگینی داشت.
«منظورت کیه؟ من؟ استادم؟ یا رهبر جوان فرقه؟»
این بار سو دهریونگ دربارهی آن حریف پرسید.
«آیا حریفها مقدر شدن که با هم بجنگن؟»
«البته. اونا مقدر شدن که همدیگه رو بکشن.»
«از کجا میفهمی که یه نفر حریفته؟»
«وقتی ببینیش، خودت میفهمی.»
همانطور که این را میگفت، خیره به سو دهریونگ نگاه کرد.
تنش شدیدی بهطور طبیعی فضای بین آنها را پر کرد.
«این مرد من رو حریف خودش میدونه!»
این یک قضاوت غریزی بود.
او نوعی تقدیر و گرهخوردگی سرنوشتساز را با مرد مقابلش حس میکرد.
در حالی که ترسیده بود، همزمان احساس غرور هم میکرد.
سو دهریونگ هنوز روزهای افسردهکنندهاش را به عنوان یک بازرس به یاد داشت.
مهم نبود چقدر قوی شود، او معتقد بود هویتش همیشه در آنجا ریشه خواهد داشت.
اینطوری، هرگز مغرور نمیشد.
اینکه کسی او را یک دشمن مقدرشده بداند؟ ترسناک بود، اما در عین حال خوشحالش میکرد.
و حتی به این فکر افتاد:
«آره، به جای استادم یا رهبر جوان فرقه، بیا سراغ من! من حریفت میشم.»
نگاه مرد به سمت تالار بزرگی در دوردست چرخید، جایی که قرار بود نشست امروز در آن برگزار شود.
جلوی تالار، رزمیکارانی ایستاده بودند که رهبران هر فرقه را همراهی میکردند.
با توجه به تعدادشان، به نظر میرسید تقریباً تمام مهمانان دعوتشده از راه رسیدهاند.
مرد از سو دهریونگ پرسید:
«میدونی هدف از نشست امروز چیه؟»
«نمیدونم.»
«هدف اینه که علیه ما متحد بشن.»
«ما؟»
با سوال سو دهریونگ، مرد سرش را تکان داد.
«درسته. ما.»
«مگه وجه اشتراکی بین من و تو هست که بهمون بگی "ما"؟ مطمئناً منظورت این نیست که این نشستی برای مخالفت با کساییه که از تیغه استفاده میکنن؟»
مرد بدون تردید جواب داد:
«ما رهروان اهریمنی هستیم، مگه نه؟»
«!»
سو دهریونگ شوکه شد.
آن مرد چنان با خونسردی حرف میزد که سو دهریونگ فکر کرد شاید اشتباه شنیده است.
همانطور که شک کرده بود، این مرد یکی از کسانی بود که این حادثه را طراحی کرده بودند.
هویتش را اینطور فاش کرد؟ پس چرا به من نزدیک شد؟
«این نشستی برای نشون دادن دشمنی نسبت به ماست.»
بعد حرفی زد که حتی غافلگیرکنندهتر بود.
«نظرت چیه؟ بیا دوتایی بریم اونجا و همهشون رو از دم تیغ بگذرونیم.»
چشمها و لحنش جدی بود، انگار واقعاً قصد چنین کاری را داشت.
سو دهریونگ خندید.
«چرا میخندی؟»
«اونقدر عصبی بودم که نتونستم جلوی خندهام رو بگیرم.»
با جواب صادقانهی سو دهریونگ، آن مرد هم خندید.
او قطعاً از سو دهریونگ راحتتر و مسلطتر بود.
واضح بود که این مرد است که دارد جوِ فعلی را هدایت میکند.
«ترسیدی؟»
«معلومه که میترسم. مردی که تازه دیدمش ازم میخواد باهاش دست به خودکشی بزنم.»
«چرا فرض میکنی که میبازیم؟ با مهارتهای تو و من، نمیتونیم اون حرومزادههای رقتانگیز طریقت راستین رو نابود کنیم؟»
سو دهریونگ به جای اینکه جواب بدهد میجنگد یا نه، زیرکانه بحث را به داستان زندگی خودش کشاند.
هیچ تمایلی نداشت داستانش را با این مرد به اشتراک بگذارد، اما باید تا رسیدن گئوم موگوک وقت میخرید.
حتی اگر فقط چند کلمه بود، باید این مکالمه را تا جای ممکن طول میداد.
«یه زمانی در دوران افسردگی زندگیم، من هم میخواستم کل دنیا رو نابود کنم.»
حرفهایش صادقانه بود.
قبل از ملاقات با گئوم موگوک، وقتی یکی از ارشدهای عمارت دنیای زیرین که نگرانش بود ناعادلانه کشته شد، افسردگیاش به اوج رسیده بود.
اگر میتوانست، واقعاً همه چیز را از بین میبرد.
«چرا افسرده بودی؟»
او حتماً متوجه شده بود که دارم وقتکشی میکنم.
با این حال، این مرد داشت با حرفهایش همراهی میکرد.
سو دهریونگ احساس ناامنی میکرد، اما در حال حاضر، این بهترین کاری بود که از دستش برمیآمد.
«همونطور که میبینی، من کوتاهقدم و جثهی کوچیکی دارم.»
«به خاطر اون عقدهی حقارت بود که یاد گرفتی از یه تیغه بزرگ استفاده کنی؟»
سو دهریونگ میتوانست حسش کند.
آن مرد عمداً از کلمات «عقدهی حقارت» استفاده کرده بود تا او را تحریک کند.
در گذشته، او حتماً از کوره در میرفت.
اما حالا، فرق میکرد.
«چه کسی در کنارمه و من از کی یاد گرفتم؟»
سو دهریونگ با تماشای رویارویی گئوم موگوک با اهریمن آسمانی و شهریاران اهریمنی بزرگ شده بود.
او کسی نبود که با چنین تحریکاتی متزلزل شود.
«این حقیقت که داشتم یاد میگرفتم چطور با یه تیغه بزرگ کار کنم، باعث میشد قلبم از شادی لبریز بشه. الان که فکر میکنم، شاید حق با تو باشه، ممکنه چنین عقدهی حقارتی داشتم.»
در عوض، سو دهریونگ از آن مرد سوالی پرسید.
«تو چی، تا حالا در زندگیت چنین عقدهی حقارتی رو حس کردی؟»
انگار که براش مسخره باشه، اون مرد دوباره خندید.
با نزدیک شدن بهش و دیدن خندهش، سو دهریونگ بالاخره فهمید. این مرد عادت داشت بخنده، و اون لبخند دوستانهش به خاطر شخصیتش نبود، بلکه به خاطر ظاهرش بود.
چهره جذابش باعث میشد صمیمی به نظر برسه، اما سو دهریونگ میتونست تکبر خاصی رو توی چشماش حس کنه. چیزهایی که قبلاً نمیتونست ببینه، حالا براش آشکار شده بودن.
«کسی هست که دلم میخواد بهت معرفی کنم. شخصی که واقعاً براش احترام قائلم. اون کسیه که زندگی من رو تغییر داد.»
اون مرد دوباره سو دهریونگ رو تحریک کرد: «نمیخوام کس دیگهای زندگیم رو تغییر بده. مگه اونجوری یه زندگی واقعاً رقتانگیز نمیشه؟»
سو دهریونگ بهش خیره شد و گفت: «مگه طبیعی نیست که آدمها توسط بقیه تغییر کنن؟ با خوندن کتابها، گوش دادن به بقیه و دیدنِ نحوه زندگیشون. برای اینکه همچین چیزهایی رو حقیر بشماری، حتماً باید آدم واقعاً فوقالعادهای باشی.»
شاید چون اون حرف رو یه کنایه برداشت کرد، برای اولین بار لبخند از روی صورت اون مرد محو شد.
سو دهریونگ با دیدن این واکنش، احساس آرامش کرد.
«آره، یه شرور باید همچین چشمهایی داشته باشه. اگه یه رذل چشمان مهربونی داشت، از کجا میفهمیدم چطور باید باهاش روبرو بشم؟»
شروری که اینطوری رنگ واقعی خودش رو نشون میده، کمتر ترسناکه. شرورهای واقعاً وحشتناک اونهایی هستن که اصلاً هیچ نشونهای از خودشون بروز نمیدن.
اما طولی نکشید که اون مرد دوباره به حالت دوستانهش برگشت.
«حالا که فکر میکنم، ما هنوز درستوحسابی خودمون رو معرفی نکردیم. من سو دهریونگ هستم. بابت معرفی دیرهنگامم عذر میخوام.»
اون مرد هم خودش رو معرفی کرد: «من رو جا گیونگ صدا میزنن.»
جا گیونگ، تو حریف منی؟
«قبلش گفتی که یه پیرو طریقت اهریمنی هستی. به کجا وابستهای؟»
اون چه هویتی رو فاش میکرد؟
جا گیونگ با یه حرف غافلگیرکننده به کنجکاوی سو دهریونگ جواب داد: «من شاگرد اهریمن تیغه از فرقه الهی اهریمن آسمانی هستم.»
«!»
بعد با بیشرمی از سو دهریونگ پرسید: «و تو به کجا وابستهای؟»
سو دهریونگ با چهرهای شوکه بهش خیره شد.
میدونستم که اون تکنیک فرم تیغه اهریمنی بهشتکش رو تمرین میکنه، اما شاگرد اهریمن تیغه؟ کدوم اهریمن تیغه؟ نکنه شاگرد استادم باشه؟ ممکنه شاگردی باشه که خیلی وقت پیش اختیارش کرده؟ ذهن سو دهریونگ آشفته بود.
«من هم شاگرد اهریمن تیغه هستم.»
سو دهریونگ صادقانه جواب داد. نیازی نبود به کسی که با دونستن همه چیز سراغش اومده بود، دروغ بگه.
جا گیونگ لبخند عجیبی زد و گفت: «تا حالا اسم شاگردی مثل تو رو نشنیده بودم.»
«منم همینطور.»
*وووش.*
تیغه بزرگی که پشت جا گیونگ بود، خودش حرکت کرد و توی دستش نشست.
«پس یکی از ما باید قلابی باشه.»
سو دهریونگ با حرکتِ بیرون کشیدن تیغه، حس کرد روحش در هم شکسته. اون نمیتونست تیغه خودش رو به این باشکوهی، اون هم با بیرون کشیدنش از هوا، به دست بگیره.
سو دهریونگ به جای بالا بردن تیغهش، سریع گفت: «اگه با استادمون ملاقات کنیم، نمیتونیم واقعی رو از قلابی تشخیص بدیم؟»
اون مطمئن بود که حریفش قصد کشتنش رو نداره. اگه اینطور بود، از همون اول حمله میکرد. اما به نظر میرسید اون فکر یه اشتباه محاسباتی فاحش بوده.
*شوووپ!*
جریان شدیدی از چی تیغه به سمت سو دهریونگ پرتاب شد.
سو دهریونگ خودش رو به کناری پرت کرد و از چی تیغه جاخالی داد.
«اگه جاخالی نداده بودم، الان مرده بودم.»
سو دهریونگ در حالی که روی زمین میغلتید و دوباره بلند میشد، حالا تیغه بزرگش رو توی دست داشت.
«اون دیوونهست؟»
بعد از اون همه حرف زدن و لبخند زدن، یهو مبارزه رو شروع کرد. و نیت کشتنش واقعی بود.
پس میخواد همینجا بجنگه؟ اگه مبارزهای در بگیره، همه دواندوان میان اینجا. اون حریفی بود که درک افکارش غیرممکن بود. اگه میخواست من رو بکشه، بهتر بود از همون اول یه حمله غافلگیرانه انجام میداد.
«اگه اینجا بجنگیم، میدونی که همه جمع میشن، نه؟»
«قلابی رو میکشم، تماشاچیها رو هم همینطور.»
*شوووپ!*
دوباره چی تیغه جا گیونگ با خشم به سمتش هجوم آورد.
این بار سو دهریونگ جاخالی نداد و چی تیغه خودش رو رها کرد.
از اونجایی که حریفش از تکنیک فرم تیغه اهریمنی بهشتکش استفاده نمیکرد، سو دهریونگ هم فقط چی تیغهش رو برای مقابله با حمله رها کرد. دو جریان چی تیغه در میان هوا با هم برخورد کردن.
*بوم!*
حداقل از نظر نیروی درونی، سو دهریونگ عقب رانده نشد.
با شروع مبارزه اون دو نفر، رزمیکارهای زیادی به اونجا هجوم آوردن. خبر مبارزه حتی رهبران فرقهها رو هم که توی تالار بزرگ منتظر بودن، به اونجا کشوند.
«شما دو نفر، این مبارزه رو تموم کنید!»
وقتی اونها ظاهر شدن، جا گیونگ حملاتش رو متوقف کرد. با توجه به وحشیگری قبلیش، به نظر میرسید که قصد داشت چی تیغهش رو روی سر تمام کسانی که اونجا جمع شده بودن خالی کنه.
چهره جا گیونگ آروم بود، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده.
«گفتی که قلابی و تماشاچیها رو میکشی، مگه نه؟»
بعد، اتفاقی افتاد که سو دهریونگ هرگز نمیتونست تصورش رو بکنه.
جا گیونگ رو به همه گفت: «کسی که توی فرقه عدالت بزرگ دست به قتلعام زد، همین مرده.»
نگاه همه به سمت سو دهریونگ چرخید، کسی که جا گیونگ بهش اشاره میکرد.
«این مرد سو دهریونگ، شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین هست.»
سو دهریونگ با ناباوری به جا گیونگ خیره شد. هرگز فکر نمیکرد که اون در حالی که براش پاپوش میدوزه، هویتش رو برای اعضای طریقت راستین فاش کنه.
«داری چه غلطی میکنی؟»
یعنی فکر میکنه این کار جواب میده؟ بالاخره وقتی حقیقت روشن بشه، فاش میشه که خود اون هم هنرهای اهریمنی تمرین میکنه.
در همین حال، اتهامات جا گیونگ ادامه داشت: «تیغه اون، همون سلاح محبوبیه که اهریمن تیغه آسمان خونین توی جوونیش ازش استفاده میکرد. حروفِ "بیهمتا" روی تیغه این رو ثابت میکنه.»
استادانِ حاضر در اون نزدیکی، همگی سلاحهاشون رو بیرون کشیدن و سو دهریونگ رو محاصره کردن.
«اون گفت اومده تا تمام استادانی که امروز اینجا جمع شدن رو بکشه!»
سو دهریونگ مات و مبهوت مونده بود. اون داشت دقیقاً همون حرفهایی رو میزد که خودش باید میگفت.
سو دهریونگ رو به همه گفت: «دروغه! اون همون شریره! کسی که اون جنایت رو توی فرقه عدالت بزرگ مرتکب شد، خودشه.»
با این حرف، افرادی که محاصرهشون کرده بودن شروع به تمسخر کردن. بعضیها سرشون رو تکون میدادن، در حالی که بقیه نیت کشتنِ واضحی رو به سمت سو دهریونگ نشونه گرفته بودن.
«چی؟ چرا دارن اینطوری رفتار میکنن؟»
ارباب عمارت شمشیر پرنده، استاد سالخوردهای که توی جلسه شرکت کرده بود، به نمایندگی از همه جلو اومد و با چهرهای سرشار از ناباوری به سو دهریونگ نگاه کرد.
«اصلاً میدونی این شخص کیه؟»
حرف بعدی ارباب عمارت شمشیر پرنده شوکهکننده بود: «این قهرمان جوان، همون قهرمان نوظهور ابر لاجوردی هست.»
سو دهریونگ با چهرهای شوکه به جا گیونگ خیره شد.
قهرمان نوظهور ابر لاجوردی.
اسمش رو شنیده بود. اون قهرمان جوانی بود که اخیراً توی دنیای رزمی طریقت راستین ظهور کرده بود. جنگجوی عدالتی که شرورهای زیادی رو کشته بود و با کارهای قهرمانانه مختلف، جانِ بیشماری رو نجات داده بود.
آه، حالا که فکر میکرد، شنیده بود که اون هم توی استفاده از تیغه استاده.
«پس این مرد داشته خودش رو جای یه قهرمان جا میزده!»
سو دهریونگ میتونست بفهمه. تمام این قضایای مربوط به استادش، توطئهای بود که از خیلی وقت پیش برنامهریزی شده بود. و این تجمعِ امروز، مشخصاً تلهای برای به دام انداختن اون بود.
«من نبودم که داشتم وقت تلف میکردم!»
جا گیونگ منتظر بود تا هر چه بیشتر از استادان برای جلسه جمع بشن، و برای همین بود که داشت وقتکشی میکرد.
علاوه بر این، حرف قبلیش درباره کشتن همه افراد اینجا هم برای این بود که کاری کنه تا اون این موضوع رو همینجا فاش کنه.
قهرمان نوظهور ابر لاجوردی که سعی داره استادان طریقت راستین رو قتلعام کنه؟ قهرمان نوظهور ابر لاجوردی که یه پیرو هنرهای اهریمنیه؟
لحظهای که اون حرفی رو زد که هیچکس باورش نمیکرد، اعتبار خودش در هم شکست.
جا گیونگ رو به قهرمانها فریاد زد: «بیاید همه با هم حمله کنیم و این پیرو اهریمن رو از بین ببریم!»
همزمان، پیامی تلهپاتیک برای سو دهریونگ فرستاد:
-اگه میخوای از این مخمصه جون سالم به در ببری، مجبوری از فرم تیغه اهریمنی بهشتکش استفاده کنی.