چپتر 512: بهخاطر قلبی دلسوز
چپتر 512: بهخاطر قلبی دلسوز
آن پیرمرد کسی نبود جز استادِ اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن تیغه قبلی، گیو چون.
او استادی بود که شاگردش گمان میکرد مدتها پیش مرده است.
در حقیقت، او حتی یک بار هم به این فکر نکرده بود که ممکن است استادش زنده باشد.
فکر میکرد او کسی است که فقط در جهنم دوباره خواهد دید؛ کسی که دیگر حتی در خوابهایش هم ظاهر نمیشد.
وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین پیام استادش را برای آمدن به پایتخت مرکزی دریافت کرد، واقعاً شوکه شد.
اگر او جزئیاتی را ننوشته بود که فقط خودش و استادش از آنها خبر داشتند، هرگز باور نمیکرد که او زنده است.
«نمیدونستم زندهاید.»
در پاسخ به حرفهای اهریمن تیغه آسمان خونین، گیو چون با آرامش جواب داد:
«اگه میدونستی، میومدی تا منو بکشی.»
جدا از ضعفی که در صدایش احساس میشد، کلماتش تیز و گوشخراش بودند و قلب آدم را میخراشیدند.
اهریمن تیغه آسمان خونین به او نگاه کرد.
فرم چشمها و چانهاش، ردی از چهره قدیمیاش را در خود داشت.
اما چینوچروکهای ظریف، اجزای صورتش را بلعیده بودند؛ او فکر کرد که اگر در خیابان با او برخورد میکرد، ممکن بود بدون اینکه بشناسدش از کنارش رد شود.
گیو چون هم به شاگردش خیره شد.
دیگر اثری از ظاهر اهریمن تیغه آسمان خونین در دوران اوجش دیده نمیشد.
«تو هم خیلی پیر شدی.»
«به همون اندازهای که زمان گذشته.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که مقابل استادش ایستاده بود، احساس میکرد به همان دوران دور بازگشته است.
«جاییت درد میکنه؟»
از میان آن دو چشم که در محاصره چینوچروکها بودند، نوری عجیب بیرون میزد.
اهریمن تیغه آسمان خونین میتوانست حس کند که مهارتهای رزمی استادش بسیار فراتر از زمانی است که در گذشته یک فرمانروای اهریمنی بود.
البته بدنش پیر و فرسوده شده بود، اما فقط از همان نگاه میشد فهمید که نیروی درونیاش فراتر از کلام، عمیق شده است.
'یعنی ممکنه اعتمادبهنفس این رو داشته باشه که رهبر فرقه رو شکست بده؟'
حتی اگر قدرتِ زمان را هم به مهارتهای قبلیاش اضافه کرده بود، آیا واقعاً میتوانست از پس هنر اهریمنی نه مصیبتِ رهبر فرقه بربیاید؟ هنر اهریمنی نه مصیبت که یک هنر اهریمنی برتر بود؟
«اگه درد داشته باشه چی؟ میای و منو ماساژ میدی؟»
پاسخی بیپرده بود، اما اهریمن تیغه آسمان خونین میدانست.
او هنوز حتی شروع هم نکرده بود.
نمیتوانست تصور کند وقتی احساساتی که در طول این همه سال انباشته شده بودند شروع به فوران کنند، اوضاع چگونه خواهد شد.
«اگه بخواید، ماساژتون میدم.»
در پاسخ به این جواب مؤدبانه، گیو چون با دست اشاره کرد که نزدیکتر بیاید.
این حرکتی بود که انگار میپرسید: «جرئت داری بیای؟»
در کمال تعجب، اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت او قدم برداشت.
گیو چون به او نگفت که بایستد و اهریمن تیغه آسمان خونین هم از راه رفتن دست نکشید.
هرچه آن دو به هم نزدیکتر میشدند، تنشِ میانشان بیشتر میشد.
سی قدم، بیست قدم، ده قدم...
وقتی به فاصله ده قدمی رسید، اهریمن تیغه آسمان خونین ایستاد.
استادش قطعاً تنها نبود، اما او با وجود اینکه اینقدر نزدیک شده بود، نمیتوانست حضور هیچکس دیگری را در آن نزدیکی حس کند.
اگر کسی آنجا بود، یعنی یک استاد بزرگ بود و اگر استادش تنها آمده بود، این خودش به تنهایی غافلگیرکننده بود.
«چرا نزدیکتر نمیای؟ ازم میترسی؟»
«میترسم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با فروتنی پاسخ داد.
و دلیلش غیرمنتظره بود.
«اگه من بودم، نمیتونستم اینقدر طولانی تحمل کنم. حتی ده سال هم دووم نمیاوردم و برای انتقام بیرون میومدم.»
اما استادش بیش از ۳۰ سال دوام آورده بود.
دقیقاً برای همین لحظه.
«چرا برگشتی؟»
سپس کلمات آرام استادش به گوش رسید.
«چون زندهام.»
اهریمن تیغه آسمان خونین آه بلندی کشید.
«اگه زنده مونده بودید، باید همونطور به زندگی ادامه میدادید.»
این حرف از روی تمسخر نبود.
او داشت احساسات واقعیاش را بیان میکرد.
«میتونستید در جایی با کوهها و آبهای خوب، از دوران پیریتون لذت ببرید. اگه از اون کار خسته میشدید، میتونستید به یه قدرت پنهانِ بیارتباط با فرقه اصلی تبدیل بشید و دنبال قدرت و ثروت برید.»
سپس، پاسخی غیرمنتظره از زبان استادش شنیده شد.
«هر دو رو امتحان کردم.»
برای لحظهای، اهریمن تیغه آسمان خونین جا خورد.
«برای فراموش کردن. به کوهستان رفتم و هر کاری که از دستم برمیومد کردم تا همهچیز رو فراموش کنم. اما نمیتونستم اتفاقات اون روز رو از یاد ببرم.»
صدایش گرفته و خشدار بود، اما احساساتش در تکتک کلمات حس میشد.
«فهمیدم که انتقام، تنها معنای زندگی منه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با دانستن اینکه آتشی که در قلب استادش میسوزد با هیچچیز خاموش نمیشود، آه سنگینی کشید.
«پس قصد دارید از قدرت طریقت راستین قرض بگیرید؟ میخواید برای کشتن رهبر فرقه جنگ راه بندازید؟ فکر میکنید رهبر فرقه به همین راحتی میمیره؟»
«مگه اون عوضیهای طریقت راستین تحت هر شرایطی سعی نمیکنن سرِ رهبر فرقه اهریمنی رو ببرن؟»
آیا او واقعاً جدی بود؟ اهریمن تیغه آسمان خونین اینطور فکر نمیکرد.
او تمام آن سالها را صرف نکرده بود تا فقط با طریقت راستین شکاف ایجاد کند.
قطعاً چیزی بود که استادش به آن باور داشت.
چیزی برای کشتن رهبر فرقه و خودش.
چیزی که پایانبخشِ انتقام طولانیاش باشد.
'واقعاً چه چیزی با خودتون آوردید؟'
کسی که سکوت کوتاه را شکست، گیو چون بود.
«بهخاطر اتفاقی که افتاده متأسفی؟»
شاید یادآوری آن واقعه، احساساتش را برانگیخته بود.
لرزش خفیفی در صدای گرفته و خشدارش حس میشد.
«پشیمونی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین به هیچکدام از دو سؤال پاسخ نداد، اما گیو چون به صحبت ادامه داد:
«اگه متأسفی و بابت اتفاقات گذشته پشیمونی، پس درستش این نیست که الان بهم کمک کنی؟»
سرانجام اهریمن تیغه آسمان خونین دهان باز کرد:
«چطوری؟»
گیو چون طوری به اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شد که انگار میخواست در او نفوذ کند.
«با اون دستها، رهبر فرقه رو برام بکش.»
سپس جملهای غافلگیرکننده اضافه کرد:
«با همون دستهایی که منو کشتن.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در سکوت به دستهای خودش نگاه کرد.
نه به اندازه استادش، اما حالا روی دستهای او هم ردهای عمیق زمان، لایهبهلایه حک شده بود.
چینوچروکهای آن دستها کمکم محو شدند و جوانتر گشتند و در ذهن اهریمن تیغه آسمان خونین، آن روزِ دور دوباره زنده شد.
آن اتفاقِ متعلق به گذشتههای دور، طوری زنده بود که انگار همین دیروز رخ داده است.
«استاد، با من کاری داشتید؟»
شخصی که به سمت اقامتگاه دوید، اهریمن تیغه آسمان خونینِ جوان بود.
او که جانشین رسمی اهریمن تیغه شده بود، پس از دریافت فرم تیغه اهریمنی بهشتکش، با جدیت مشغول تمرین بود.
او با کسی که الان بود، کاملاً فرق داشت.
چهرهای نسبتاً خوشتیپ داشت که حتی ردی از نمک و جذابیت در آن دیده میشد.
و فراتر از همه، سرشار از سرزندگیِ جوانی بود.
استادش درست مثل امروز، روی صندلی رایزن اعظم نشسته بود و به او نگاه میکرد.
«صدات کردم چون چیزی هست که باید بهت بگم.»
«لطفاً دستورتون رو بفرمایید.»
گیو چون طوری با او صحبت کرد که انگار داشت بیانیهای صادر میکرد:
«از امروز به بعد، فرقه مسیر جنوبی ما رسماً از ارباب جوان اول حمایت میکنه.»
برای لحظهای، چهره اهریمن تیغه آسمان خونین در هم رفت.
«برو و تمام ارواح تیغبهدست رو از این موضوع باخبر کن.»
اما اهریمن تیغه آسمان خونین بهجای پذیرفتن دستور، از استادش پرسید:
«چرا ارباب جوان اول؟»
این بار، چهره گیو چون سخت و جدی شد.
«چون این تصمیم منه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین حرفی زد که نباید میزد:
«لطفاً دلیلی بهم بدید که بتونم بپذیرمش.»
او هرگز حتی یک بار هم از حرف استادش سرپیچی نکرده بود.
اما حتی با وجود اینکه خودش را برای سرزنش شدن آماده کرده بود، باید جواب را میشنید.
این موضوع برای اهریمن تیغه آسمان خونین تا این حد اهمیت داشت.
همانطور که انتظار میرفت، گیو چون از کوره در رفت و فریاد زد:
«داری میگی که میخوای جلوی اراده استادت بایستی؟»
«نه. منظورم این نبود.»
«پس چرا دلیلش رو میپرسی؟ چرا هنوز اونجا ایستادی؟»
انرژی اهریمنی خشن گیو چون به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین هجوم برد.
اهریمن تیغه آسمان خونین با بالا بردن نیروی درونیاش در برابر آن انرژی اهریمنی قدرتمند مقاومت کرد، اما مشخص بود که این کار کافی نیست.
اهریمن تیغه آسمان خونین دندانهایش را به هم فشرد و درد را تحمل کرد؛ حسی داشت که انگار تمام بدنش در حال از هم پاشیدن است.
هر چقدر هم که دردناک بود، باید جوابش را میشنید.
گیو چون قدمزنان جلو آمد و مقابل اهریمن تیغه آسمان خونین ایستاد.
او از قبل دلیلش را میدانست.
«میدونم که رابطه خاصی با ارباب جوان دوم داری. و میدونم که اون ارباب جوان دومِ مکار داره سعی میکنه تو رو به سمت خودش بکشونه و ازت استفاده کنه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین حتی در میان آن همه درد، نظرش را بیان کرد:
«ارباب جوان دوم همچین آدمی نیست.»
با انکار حرفهایش، چهره گیو چون حتی از قبل هم سختتر شد و انرژی اهریمنیاش شدت یافت.
«آخ...»
اهریمن تیغه آسمان خونین حس کرد که تمام بدنش در حال تکهتکه شدن است.
اگر فقط کمی بیشتر دوام میآورد، دچار آسیب درونی شدیدی میشد.
با این حال، گیو چون انرژی اهریمنیاش را متوقف نکرد.
او هرگز شورش شاگردی را که قرار بود جانشینش شود، نمیبخشید.
«آاااااخ...»
با تشدید انرژی اهریمنی، فریاد او بلندتر شد.
گیو چون قصد داشت اگر شاگردش همچنان نافرمانی کند، همانجا او را بکشد.
او میتوانست این کار را انجام دهد.
صفی از آدمها منتظر بودند تا اهریمن تیغه بعدی شوند.
«اینطوری مردن، مثل سگ مردنه.»
در نهایت، اهریمن تیغه آسمان خونین ارادهاش را خم کرد.
اگر بیش از این پافشاری میکرد، مطمئناً دچار آسیب درونی جبرانناپذیری میشد یا جانش را از دست میداد.
«... از اراده استادم پیروی میکنم.»
تنها در آن زمان بود که انرژی اهریمنی خردکننده فروکش کرد.
گیو چون با چهرهای خشمگین، به او دستور داد که برود.
«گمشو بیرون.»
وقتی او با ناتوانی چرخید تا آنجا را ترک کند، گیو چون از پشت سر گفت:
«ازم خواستی دلیلی بهت بدم که بتونی قبولش کنی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره به سمت گیو چون برگشت.
«توی این نبرد جانشینی، ارباب جوان دوم قطعاً میمیره.»
در آن لحظه، اهریمن تیغه آسمان خونین آن را حس کرد.
عزم راسخی که در چشمان استادش بود.
«استاد خودش قصد داره وارد این نبرد جانشینی بشه.»
او حس کرد که استادش مصمم است خودش ارباب جوان دوم را به قتل برساند.
او مردی بود که برای ارباب جوان اول، دست به هر کاری میزد.
«دیگه به ارباب جوان دوم نزدیک نشو. وگرنه همراه با اون میمیری.»
«به خاطر میسپارم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با احترام تعظیم کرد و سپس دوباره به راه افتاد.
وقتی اقامتگاه را ترک کرد، مشتهایش به سختی گره شده بودند.
با نقش بستن چین و چروک بر آن مشت جوان، او به زمان حال بازگشت.
اهریمن تیغه آسمان خونینِ فعلی هم درست مثل آن زمان، مشتهایش را به سختی گره کرده بود.
بعد از آن روز، او با استادش حتی بهتر از قبل رفتار کرد.
سعی کرد اعتماد بیشتری جلب کند.
همه اینها فقط برای این بود که بفهمد آن زمانِ موعود کی فرا میرسد.
«میدونم. چرا به جای ارباب جوان دوم، ارباب جوان اول رو انتخاب کردی.»
اهریمن تیغه آسمان خونین حالا حرفی را زد که آن زمان نتوانسته بود بگوید.
«موضوع این نبود که ارباب جوان دوم مکار بود.»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن تیغه آسمان خونین گفت:
«این مکر و حیله تو بود که توسط ارباب جوان دوم کشف شد.»
*تِرق.*
دسته صندلیِ رایزن اعظم در چنگال گیو چون خرد شد.
قطعات شکسته در دست گیو چون به شن تبدیل شدند و فرو ریختند.
این نمایشی بود که نشان میداد نیروی درونی گیو چون تا چه حد عمیق است.
اما اهریمن تیغه آسمان خونین به صحبتهایش ادامه داد.
«رهبر فرقه از جوونی آدمی بود که دوستداشتنها و تنفرهای واضحی داشت. اون از چیزی که بدش میومد، دوری میکرد و چیزی رو که دوست داشت، میخواست. تو میدونستی. میدونستی که برای رهبر فرقه، تو مایه تنفر هستی.»
صدایی شبیه به غرش یک درنده از گلوی گیو چون خارج شد.
«میدونستی اگه ارباب جوان دوم رهبر فرقه بشه، تو به پایینترین جایگاهِ هشت فرمانروای اهریمنی رانده میشی. این چیزی بود که هرگز نمیتونستی تحملش کنی.»
او آن زمان این را نمیدانست.
شاید بهتر بود که هرگز نمیفهمید.
اگر این حرفها را در اوج شور جوانیاش زده بود، احتمالاً همانجا به دست استادش کشته میشد.
«تو هنوز هم مثل همون موقع که جوون بودی، بیادب و نترسی.»
«شاید حافظهات به خاطر نفرتی که از من داری، تحریف شده. وقتی جوون بودم، از هر کس دیگهای نسبت بهت محترمتر بودم.»
گیو چون خندید.
خندهای بود که هم ناباوری و هم نفرتی عمیق در آن موج میزد.
«تو به من خیانت کردی. به منی که بهت هنرهای رزمی یاد دادم، خیانت کردی!»
اهریمن تیغه آسمان خونین چیزی نگفت.
«من مکارم؟ مگه میشه کسی به مکاریِ تو باشه؟ تو همونی بودی که میدونستی اگه ارباب جوان اول رهبر فرقه بشه، نمیتونی اهریمن تیغه بعدی بشی. ارباب جوان اول تو رو که اینقدر به ارباب جوان دوم نزدیک بودی، زنده نمیذاشت.»
بله، شاید حرفهای استادش درست بود.
در آن زمان، او فکر میکرد که این کار را به خاطر رهبر فرقه انجام میدهد، اما شاید در اعماق ناخودآگاهش، برای بقای خودش میجنگیده است.
اما حداقل، استادش نباید کسی میبود که این حرفها را میزد.
چون او هیچ انتخابی به او نداده بود.
نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین عمیقتر شد و بار دیگر به لحظهای در گذشته بازگشت.
ارباب جوانِ رهبر فرقه مقابل چشمانش ایستاده بود.
رهبر فرقه در روزهایی که ارباب جوان دوم بود، زمانی که آنها مثل برادران قسمخورده بودند.
او هم در آن زمان هاله متفاوتی داشت.
اگر از چشمان رهبر فرقه فعلی هیچچیز نمیشد خواند، در چشمان او وقتی که جوان بود، احساسات موج میزد.
اهریمن تیغه آسمان خونین او را دوست داشت.
فقط به این خاطر نبود که او مردی بود که قرار بود اهریمن آسمانی بعدی شود.
او فقط از او خوشش میآمد.
از کارهایش، از حرفهایش.
با اینکه کوچکتر بود، چیزهای زیادی برای یاد گرفتن از او وجود داشت.
گرچه با همه با سردی و تکبر رفتار میکرد، اما اهریمن تیغه آسمان خونین میتوانست حس کند که او چیزی گرم در قلبش دارد.
نه، آن دلایل به تنهایی کافی نبودند.
او آنقدر او را دوست داشت که این حرفها را به او بزند، حرفهایی که سرنوشت همه را کاملاً تغییر میداد.
«ارباب جوان اول و استادم با هم دست یکی کردن و نقشه کشیدن که تو رو بکشن.»
گئوم ووجینِ آن زمان با الان متفاوت بود.
لحظهای که آن حرفها را شنید، او به وضوح لرزش چشمان گئوم ووجین را دید.
اهریمن تیغه آسمان خونین میدانست.
که گئوم ووجین میخواست نبرد جانشینی را بدون کشتن برادرش به پایان برساند.
«اون دو نفر توی این شکار دست به کار میشن.»
فریاد گیو چون، اهریمن تیغه آسمان خونین را به واقعیت بازگرداند.
«تو به استادت خیانت کردی و باعث شدی یه برادر کوچیکتر، برادر بزرگترش رو بکشه. تو همچین آدمی هستی.»
اگر این کار را نمیکرد، رهبر فرقه میمرد.
اما او این را به استادش نگفت.
برای او، رابطه بین خودش و رهبر فرقه هیچ معنایی نداشت.
چون او به این رابطه اعتقادی ندارد.
بله، اگر میگفت به خاطر علاقه خالصانه به کسی به او خیانت کرده، فقط باعث میشد استادش بیشتر آسیب ببیند.
بهتر بود او فکر کند که به خاطر جایگاه اهریمن تیغه به او خیانت کرده است.
بنابراین، اهریمن تیغه آسمان خونین سرش را تکان داد و با فروتنی آن را پذیرفت.
«درسته. من همچین آدمی هستم. خودخواه و شرور، و برای همین...»
اهریمن تیغه آسمان خونین با چشمانی بیفروغ، به آرامی اضافه کرد:
«بودن با من، برات بدبختی بزرگی به همراه میاره.»