چپتر 513: تأدیب
چپتر 513: تأدیب
گمانم باید همهچیز رو روشن کنم.
«اگه ارباب جوان اول رو نکشی، میمیری.»
اهریمن تیغه آسمان خونین هنوز اون رو به وضوح به یاد داشت.
پاسخ گئوم ووجین وقتی که اون کلمات رو شنیده بود، و همینطور حالتش رو.
«نمیخوام برادرم رو بکشم.»
اینها کلماتی بودن که هرگز نمیشد از رهبر فرقه امروزی شنید.
اون حتی نمیتونست رهبر فرقهای رو تصور کنه که برای کشتن کسی تردید داشته باشه.
بله، رهبر فرقه هم زمانی چنین دورانی داشت.
«میدونم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین کسی بود که اشتیاق نهفته در قلب گئوم ووجین رو حس کرده بود.
در داخل فرقه، گئوم ووجین محبوبتر بود.
سرد، بیاحساس و مغرور؛ تمام پیروان اهریمنی او رو میپرستیدن.
اون خوشتیپ و باهوش بود و فراتر از همه، نبوغی آسمانی در هنرهای رزمی داشت.
اون تمام ویژگیهایی رو که پیروان اهریمنی عاشقش بودن، داشت و گفته میشد برجستهترین فرد در میان تمام نسلهای خونین اهریمن آسمانی در گذشتهست.
ارباب جوان اول با استادش دستبهیکی کرده بود تا گئوم ووجین رو بکشه، چون میدونست اگه اوضاع همینطور پیش بره، هیچ شانسی برای پیروزی نداره.
«بسیار خب، بیا سعی کنیم یه جوری این موضوع رو بدون کشتن ارباب جوان اول حل کنیم.»
اما گئوم ووجین با قاطعیت صحبت کرده بود.
«دخالت نکن، برادر. این مبارزه منه.»
چطور اهریمن تیغه آسمان خونین نمیتونست بفهمه که اون این حرف رو از روی نگرانی برای اون میزنه؟
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو تکون داد.
حالا که استادش در این موضوع دخیل شده بود.
«لحظهای که نقشه ارباب جوان اول و استادم رو بهت گفتم، این مبارزه من هم شد.»
نگاهشون در میان هوا به هم گره خورد.
چشمهایی لبریز از آتشی جوانی که دیگه هرگز نمیشد تکرارش کرد.
«میخوام به عنوان یه فرمانروای اهریمنی در فرقه الهی اهریمن آسمانی که تو رهبریش میکنی، زندگی کنم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین هنوز لرزشی رو که در لحظه گفتن اون کلمات حس کرده بود، به یاد داشت.
اون میخواست به اون زمان برگرده.
به اون جوانی، به گرمای شبهای نیمه تابستان و به طراوت نسیم پاییزی.
به اون روزهایی که بدون چشمداشتی جونش رو به خطر میانداخت، زمانی که هنوز میتونست احساسات رو از روی چهره رهبر فرقه بخونه.
کسی که اون رو از گذشته بیرون کشید، گیو چون بود.
«ملاقات با تو بزرگترین بدبختی زندگیم بود.»
با کلمات استادش، تصویر گئوم ووجین جوان محو شد.
به جای اون، چهره خشمگین استادش ظاهر شد.
حتی اگه استادش این رو نمیگفت، اون با همین حس زندگی کرده بود.
کلماتی که به گئوم موگوک گفته بود، اینکه تمام زندگیش با بدبختی همراه بوده، به خاطر استادش از دهانش خارج شده بود.
هرچند برای نجات رهبر فرقه بود، اما اون هرگز نمیتونست از بندِ خیانت به استادش رها بشه.
«میدونی چرا به دعوتت اومدم، استاد؟»
«حتماً اومدی که من رو بکشی.»
با وجود پاسخ تمسخرآمیز، اهریمن تیغه آسمان خونین آرام بود.
«اگه چنین قصدی داشتم، با رهبر فرقه تماس میگرفتم.»
اما اهریمن تیغه آسمان خونین بیسروصدا و تنها به پایتخت مرکزی اومده بود.
گیو چون با چشمهایی که دنبال دلیل میگشت، به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرد.
و اون دلیل چیزی بود که گیو چون هرگز انتظارش رو نداشت.
«دلم برات تنگ شده بود، استاد.»
«!»
چین و چروکهای عمیق روی صورت گیو چون لرزید.
این حس واقعی اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
البته، این به خاطر یه حس دلتنگی معمولی نبود.
چطور باید این حس دلتنگی رو بیان میکرد؟
آیا مثل این بود که خودِ جوانترش به سمت او، که حالا در غروب زندگیش ایستاده بود، دست دراز کرده؟
بله، این دعوت از طرف استادی که روبروش بود نبود، بلکه از طرف جوانیِ خودش بود.
گیو چون خندید.
گوشههای دهانش بیش از هر جای دیگهای چروک داشت و همین باعث میشد وقتی میخنده، نشه فهمید چه حسی داره.
اما این بار، خنده به وضوح یه پوزخند بود.
«میدونی چرا اینجام و هنوز چنین حرفهایی میزنی؟»
پوزخند به زودی به خندهای بلند تبدیل شد.
آیا به خاطر پیری بود؟ یا به بیماری خاصی مبتلا شده بود؟ صدایی خراشنده، مثل کشیده شدن فلز، از صدای گرفتهش بیرون اومد و خنده به زودی به سرفههایی تبدیل شد که بند نمیاومد.
اهریمن تیغه آسمان خونین منتظر موند تا سرفهش تموم بشه.
«دلت برای من تنگ شده بود؟»
گیو چون به آرامی از جاش بلند شد و رداش رو شل کرد.
بدنش چروکیده و تکیده بود.
بدنی که آدم رو نگران میکرد که آیا اصلاً میتونه هنرهای رزمی اجرا کنه یا نه.
و دقیقاً به همین دلیل، بدنی ترسناکتر بود.
وقتی قدرت عظیمی رو که در اون کالبد ناچیز نهفته بود، در نظر میگرفتی.
نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین روی مرکز سینهش ثابت موند.
اونجا یه زخم بزرگ بود.
زخمی بسیار بزرگتر و عمیقتر از زخم شمشیر.
«اینجا رو ببین.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در سکوت به زخم خیره شد.
سپس، کلماتی رو که برای مدتی طولانی در قلبش نگه داشته بود، بیان کرد.
کلماتی که هرگز به کسی نگفته بود، کلماتی که حتی یک بار هم به زبون نیاورده بود.
«متأسفم، استاد.»
«!»
اون میدونست که حتی اگه اون نبود، استادش همیشه حاضر بود کس دیگهای رو به عنوان شاگرد اولش بپذیره، و میدونست اگه به نافرمانی ادامه میداد، استادش او رو میکشت.
اما فراتر از همه، این کار برای نجات گئوم ووجین بود.
با این حال، اون متأسف بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین با احترام سرش رو خم کرد.
سری که فقط برای گئوم ووجین خم میشد، حالا پایین اومده بود.
برقی در چشمهای گیو چون در حالی که به اون نگاه میکرد درخشید و چینهای ظریفش عمیقتر شد.
«تو... تو از وقتی جوان بودی هم صادق نبودی.»
اهریمن تیغه آسمان خونین استادش رو درک میکرد.
اون مردی بود که نه باور میکرد اون خالصانه گئوم ووجین رو تحسین میکنه، و نه عذرخواهیش رو باور میکرد.
اما اهمیتی نداشت.
در نهایت، بیان این کلمات برای آرامش خودش بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین به آسمان نگاه کرد.
«ممنونم که گذاشتی کلماتی رو بگم که قصد داشتم فقط در جهنم به زبون بیارم.»
گیو چون باور نکرد که عذرخواهی اهریمن تیغه آسمان خونین صادقانهست.
و حتی اگه بود، حالا چه معنایی میتونست داشته باشه؟
«کمکم کن رهبر فرقه رو بکشم، اونوقت از جونت میگذرم.»
«این زندگی پیر چه دلبستگیای میتونه داشته باشه؟»
در اون لحظه، گیو چون از سو دهریونگ به عنوان تهدید استفاده کرد.
«اگه به حرفم گوش ندی، شاگردت رو میکشم.»
«واسه همینه که اون بچه رو هم به اینجا آوردی؟»
البته، این تهدید کارساز نبود.
«اونوقت زندگی اون هم، زندگیای بدون شانس داشتن یه استاد خوب خواهد بود.»
ترکیبی از عشق و نفرت چشمهای اهریمن تیغه آسمان خونین رو در حالی که به استادش نگاه میکرد، پر کرد.
«قدیما هم با همین چشمها به من نگاه میکردی.»
«این هم یه سوءتفاهمه. چون از منی که امروز هستم متنفری، گذشته رو کاملاً تحریف میکنی.»
اهریمن تیغه آسمان خونین پیشحسی داشت.
پایان این ماجرا فقط میتونست یکی از این دو چیز باشه: یا اون میمرد، یا استادش.
بنابراین چیزی نبود که نتونه بگه.
اگه قبلاً از عشق گفته بود، چیزی که الان میخواست بگه نفرت بود.
«شاید آدم فکر کنه با بالا رفتن سن عاقلتر میشه، اما اینطور نیست. قضاوت تیره و تار میشه و لجاجت فقط قویتر میشه. من سعی میکنم با مطالعه دقیق کتابها، حداقل کمی جلوی اون رو بگیرم، اما متوقف کردن ذهن از خالی شدن کار آسونی نیست.»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن تیغه آسمان خونین صحبت کرد.
«احتمالاً برای شما، استاد، اوضاع خیلی بدتره. یه غریبه که به شما نگاه کنه، فکر میکنه اون استاد پیر چقدر باید فوقالعاده باشه، چه حکمت عظیمی باید داشته باشه، حتماً میتونه اعماق قلب آدم رو ببینه و بصیرتش باید خارقالعاده باشه. اونها چنین فکرهایی میکنن. اما من میدونم. ذهن شما، استاد، پر از یه مه تیره و تاره.»
جرقهای از خشم روی صورت لرزان گیو چون نقش بست.
«توی اون مه، فقط نفرت باید به روشنی بدرخشه. اگه حتی اونم نبود، راهتون رو گم میکردین، استاد.»
«بازم داری خودنمایی میکنی؟»
«بازم دارین حرفم رو میپیچونین. من هیچوقت براتون خودنمایی نکردم، استاد. پس بهم بگین. رهبر فرقه، من، و اتفاقات اون روز. تا حالا به چیزی جز اینا فکر کردین؟ درباره تاریخ دنیای رزمی یا مسائل زندگی، یا حتی یه چیز ساده مثل اینکه "تابستون تموم شده و پاییز داره میاد". اصلاً تا حالا به این چیزا علاقه داشتین؟»
نگاه گیو چون سردتر شد، اما نتونست هیچ جوابی بده.
اهریمن تیغه آسمان خونین به گفتن چیزی که میخواست ادامه داد.
«قدیما نمیدونستم. اما اخیراً، از طریق رهبر جوان فرقه یه چیزی رو حس کردم. فهمیدم که از روی عادت داشتم توی یه مه راه میرفتم. چون مسیر خیلی آشنا بود، چون مه خیلی آشنا بود، بدون لغزش راه میرفتم. اما اون مه هر سال داشت غلیظتر میشد.»
بعد از ملاقات با گئوم موگوک، قلب راکدش دوباره شروع به جاری شدن کرد.
اون با جدیت بیشتری هنرهای رزمی رو تمرین کرد، کتابهای بیشتری خوند، یه شاگرد گرفت و رابطهش با بقیه شهریاران اهریمنی تغییر کرد.
اون حتی به یه باغچه گل هم رسیدگی کرد.
همهش تلاشی برای کنار زدن اون مه بود.
هرچند حتی با تلاش هم اون مه به این راحتیها کنار نمیرفت.
«برای همینه که ازتون نمیترسم، استاد.»
و به این ترتیب، اون احساس واقعی دیگهش رو به زبون نیاورد؛ اینکه از استادش میترسید.
اگه گئوم موگوک فقط یه ذره زودتر با استادش ملاقات کرده بود، آیا قلب استادش میتونست تغییر کنه؟
فکر کرد که شاید میشد.
اگه گئوم موگوک بود چی؟ شاید اون مرد جوان نابغه راهی برای حل این کینه عمیق میدونست.
به نظر میرسید که اون تا این حد پشیمون بود.
استادش که مثل یه زخم عمیق توی قلبش باقی مونده بود.
این سرنوشت، که اینطور دوباره همدیگه رو ملاقات کنن و مجبور باشن بدون هیچ مقدمهای فصل آخر رو باز کنن، خیلی رقتانگیز به نظر میرسید.
«احمق گستاخ!»
از طرف دیگه، گیو چون عصبانی بود.
چطور میشد زندگی اون رو با چنین کلماتی توصیف کرد؟
اما نمیتونست جوابی پیدا کنه.
کلمات بیشماری توی ذهنش میچرخیدن، با این حال...
واقعاً انگار مه غلیظی بلند شده بود و نمیدونست چی بگه.
توی اون فضا، فقط حس نفرت بود که به روشنی میدرخشید.
«اگه بگم اون رهبر جوان فرقه عزیزت رو میکشم چی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین خندید. *برو و سعی کن بکشیش. احتمالاً قبل از اینکه فرصتش رو پیدا کنی، موقع حرف زدن باهاش گردنت رو میگیری و از حال میری.*
«این تهدیدی به نظر میاد که باید برای رهبر فرقه نگهش دارین، پس پیش خودتون بمونه.»
تهدیدها روی اهریمن تیغه آسمان خونین اثری نداشتن.
«اما آخه چطوری میخواین رهبر فرقه رو بکشین؟ اون کسی نیست که فقط چون دلتون میخواد بتونین بکشینش، مگه نه؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین کنجکاو بود که اون چه نقشهای کشیده.
«رهبر فرقه هم یه انسانه. همه انسانها بالاخره میمیرن.»
گیو چون در حالی که این رو میگفت، چیزی از توی رداش بیرون آورد.
یه جعبه کوچک بود.
جعبه با استفاده از قدرت جابهجایی اشیا توی هوا پرواز کرد و به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین رفت.
وقتی جعبه رو باز کرد، داخلش فقط یه بطری داروی کوچک بود.
«اون رو توی شراب رهبر فرقه بریز.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به بطری نگاه کرد و پرسید:
«این چیه؟»
«نیازی نیست بدونی. فقط باید اون رو توی شراب رهبر فرقه بریزی.»
اهریمن تیغه آسمان خونین واقعاً مات و مبهوت شده بود.
واقعاً فکر میکرد چنین کلکی جواب میده؟ آیا استادش واقعاً داشت توی مه سرگردانی میکرد؟
«حق با شماست. اون کسیه که بدون استفاده از چنین روشهایی نمیشه کشتش. تفرقهاندازی با طریقت راستین، تهدید به کشتن یه شاگرد، و حالا هم مسموم کردن. اما واقعاً فکر کردین من چنین کاری میکنم؟»
«مگه همین الان نگفتی که متأسفی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین انگار که دیگه حرف زدن فایدهای نداشته باشه، آماده شد تا محتویات بطری دارو رو روی زمین بریزه.
لحظهای که میخواست در بطری رو باز کنه، خشکش زد.
نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره به سمت گیو چون برگشت.
«حتماً پیشبینی کرده بودین که اون رو زمین میریزم.»
فکر شومی از ذهن اهریمن تیغه آسمان خونین گذشت.
«نکنه...؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین بطری دارو رو به دوردستها پرت کرد.
*تلق.*
از مایعی که بیرون ریخته بود، دود سمی غلیظی بلند شد.
اگه اون رو روی زمین ریخته بود، اون دود فوراً محاصرهش میکرد.
«این برای کشتن من بود.»
چشمهای گیو چون از نیت کشتار پر شد.
«نمیتونم بذارم با آرامش بمیری.»
از طرز حرف زدنش معلوم بود که یه سم معمولی نیست.
سمی که درد شدیدی ایجاد میکرد.
با اینکه میدونست استادش قصد کشتنش رو داره، دیدن اینکه چطور بیرحمانه از سم استفاده میکنه، باعث شد احساس ناامیدی کنه. اونم چنین سم مهلکی.
دوباره بهش یادآوری شد که این طبیعت انسانه که حتی در موقعیتی که قراره همدیگه رو بکشن، باز هم احساس ناامیدی کنه.
«اینقدر از من متنفرید؟»
«مگه خودت نگفتی؟ اینکه چیزی جز نفرت توی ذهنم باقی نمونده.»
با نگاه کردن به استادش، واقعاً حس میکرد با دیوار سختی روبروست که به حرفش گوش نمیده.
میخواست هر طور شده دلش رو نرم کنه.
و این نه برای خودش، بلکه برای استادش بود.
البته که استادش حرفش رو باور نمیکرد. فکر میکرد این یه نقشه است چون نمیخواد بمیره.
«استاد، شما دوباره راهی جز این برام باقی نذاشتین.»
گیو چون به آرومی دست زد.
با این کار، دری روی دیوار سمت چپ باز شد و کسی از اون بیرون اومد.
اون که ردای قرمز آتشینی به تن داشت، پیرمردی همسنوسال اهریمن تیغه آسمان خونین بود و اون هم تیغه بزرگی به همراه داشت.
فقط از روی راه رفتنش میشد فهمید.
اینکه سالهای طولانی تکنیک تیغه اهریمنی بهشتکش رو تمرین کرده.
به نظر میرسید اون کسیه که استادش به تازگی به عنوان شاگرد پذیرفته و هنرهای رزمی خودش رو بهش یاد داده.
اون تنها کسی نبود که ظاهر شد.
در سمت مقابل هم باز شد و شخص دیگهای از اونجا بیرون اومد.
این بار پیرمردی با ردای آبی بود و سطح مهارتی که از خودش نشون میداد، اصلاً کمتر از پیرمرد قبلی نبود.
و اون دو نفر هالههای متضادی داشتن.
اگه پیرمرد اولی آتش بود، این پیرمرد هالهای مثل آب داشت.
و اهریمن تیغه آسمان خونین غریزی فهمید.
«اونا کسایی هستن که توی تکنیک تیغه اهریمنی بهشتکش به استادی بزرگ رسیدن.»
اونا افرادی بودن که مهارتشون در سطح یه شهریار اهریمنی بود.
از اونجایی که توسط استادش با قلبی پر از انتقام بزرگ شده بودن، میتونست بدون حتی دیدن هم مهارتشون رو حدس بزنه.
نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین سنگین شد.
پیشبینی کرد که این نبرد اصلاً راحت نخواهد بود.
گیو چون به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرد و گفت:
«خیانتی که به دست یه شاگرد انجام شده، باید به دست یه شاگرد هم تلافی بشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین خونسردیش رو از دست نداد.
«ظاهراً باید برادران رزمی کوچکترم رو ادب کنم.»
گیو چون پوزخندی زد و گفت:
«کی گفته اونا برادرای رزمی کوچکترتن؟ تو خیلی وقت پیش اخراج شدی.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با آرامش جواب داد:
«چون من شما رو اخراج نکردم، استاد.»
صورت گیو چون دوباره لرزید.
استادش سوءتفاهم میکرد و عصبانی میشد، اما این محبت تلخ اهریمن تیغه آسمان خونین نسبت به استادش بود.
«اشتیاقم برای دیدن دوبارهتون صادقانه بود، و عذرخواهیم هم صادقانه بود. آرزوم برای اینکه الان فقط عقب بکشین و در آرامش زندگی کنین هم صادقانه است. و این هم، صادقانهست.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به آرومی تیغه بهشتکش خودش رو بیرون کشید و گفت:
«به خاطر اون، میتونم دوباره آدم بکشم.»