چپتر 514: ما شهریاران اهریمنی هستیم.
چپتر 514: ما شهریاران اهریمنی هستیم.
# ما شهریاران اهریمنی هستیم.
از کی باید کمک بخوایم؟
«ساکت شو!»
فریاد گیو چون با طنین بلندی در فضا پیچید.
هوووش.
لبهی ردای اهریمن تیغه آسمان خونین به شدت به لرزه دراومد.
این صدا با دفعات قبل فرق داشت.
غرش استادش که با نیروی درونی لبریز شده بود، مثل تندبادی ناگهانی به اهریمن تیغه آسمان خونین برخورد کرد.
اگه نیروی درونیش رو برای مقاومت جمع نکرده بود، حتماً به عقب پرتاب میشد و با وضع بدی به زمین میخورد.
همین فریاد به تنهایی نشون میداد که چه نیروی درونی عمیقی در بدن پیر و فرسودهی استادش نهفتهست.
باد شدیدی وزید و گذشت.
او میتونست مرعوب چنین نیروی درونی قدرتمندی بشه، اما این بار، اهریمن تیغه آسمان خونین هم در جواب فریاد کشید.
«شما ساکت شید، استاد!»
چشمهای گیو چون از تعجب گرد شد.
تا به حال، او همیشه با نهایت احترام با استادش رفتار کرده بود.
اما حالا، این صدای اهریمن تیغه آسمان خونین بود که مثل تندر در تالار میپیچید.
«چرا انتقامتون اینطوریه؟ قتلعام کسایی که هیچ ارتباطی ندارن، تلاش برای راه انداختن جنگ با تحریک بقیه، استفاده از سم... بعد از این همه سال، کل انتقامتون همین بود؟»
تق.
دستهی دیگهی صندلی هم خرد شد.
دفعهی قبل که اون رو شکسته بود، مثل شن به غبار تبدیل شد، اما این بار تکههای چوب روی زمین پخش شدن.
او اونقدر خشمگین بود که حتی متوجه نشد صندلی رو شکسته.
اما اهریمن تیغه آسمان خونین به فریاد زدن ادامه داد.
«شما باید با شکوه و عظمت برمیگشتید. اگه آماده نبودید، اصلاً نباید برمیگشتید!»
بعد از تموم شدن حرفهای تندش، یک چیز دیگه هم اضافه کرد.
با لحنی آرام و پر از افسوس.
«فقط اون موقع بود که میتونستم با کمال میل براتون بمیرم، مگه نه؟»
نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین و گیو چون در میان هوا با هم تلاقی کرد.
آیا به خاطر غم و اندوهی بود که در چشمهای شاگردش موج میزد؟
گیو چون فکر میکرد عذرخواهی شاگردش فقط یه تظاهر و بازیه، اما در این لحظه، چنین فکری به ذهنش خطور نکرد.
«اون اومده بود من رو پیدا کنه، در حالی که برای مرگ آماده بود؟»
اما این فکر که از صداقت شاگردش نشأت گرفته بود، نتونست بر دیوار سخت و نفوذناپذیر دور قلبش غلبه کنه.
گیو چون بعد از اینکه لحظهای به شاگردش خیره شد، رو به اون دو پیرمرد کرد و گفت:
«بکشیدش. با خفت و خواری بکشیدش!»
لبخندی از سر آسودگی روی لبهای اهریمن تیغه آسمان خونین نقش بست.
بله، فارغ از اینکه چه حرفهایی بینشون رد و بدل میشد، پایان ملاقات امروز او با استادش از قبل تعیین شده بود.
تنها تفاوت در این بود که چه کسی قراره بمیره.
یه جورایی، او ممنون بود که کار به اینجا کشیده.
حالا میتونست بدون هیچ وابستگی و پشیمونیای مبارزه کنه.
«فرمانتون رو اطاعت میکنم، استاد.»
کسی که با صدای بلند پاسخ داد، اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
این یه جور شوخی و تمسخر بود، انگار که خودش دستور قتل رو دریافت کرده باشه.
در مقابل، حالت چهرهی اون دو پیرمرد هیچ تغییری نکرد.
استادش حتماً اونها رو همینطوری بزرگ کرده بود.
بدون هیچ احساسی، فقط و فقط برای همین لحظه.
و زیردستهای استادش مطمئناً به همین دو نفر ختم نمیشدن.
هیچکس نمیدونست امروز چه چیزهای دیگهای از کیسهی کینههای چندینسالهی استادش بیرون میاد.
وووووم!
تیغه بهشتکش که با نیروی درونی پر شده بود، غرش بلندی سر داد.
این فریاد از سر ترس نبود.
فریادی سرشار از اعتماد بود؛ اعتمادی که یک سلاح محبوب به عزم و ارادهی صاحبش داشت.
«آره، روی تو حساب میکنم، بهشتکش.»
پیرمرد سرخپوش از سمت راست و پیرمرد آبیپوش از سمت چپ نزدیک شدن.
هر سه نفر اونها در فرم تیغه اهریمنی بهشتکش به استادی کامل رسیده بودن.
در این سطح، نتیجهی مبارزه در یک لحظه رقم میخورد.
علاوه بر این، اونها هنرهای رزمی همدیگه رو به خوبی میشناختن.
اهریمن تیغه آسمان خونین تصور کرد که استادش چطور اونها رو آموزش داده.
حتماً با بیرحمی تمام باهاشون تمرین کرده بود.
برای همین لحظه.
تا او رو نه با هیچ هنر رزمی دیگهای، بلکه با فرم تیغه اهریمنی بهشتکش با ذلت بکشن.
«هنر رزمیای رو که بهت یاد دادم، با همون هنر ازت پس میگیرم.» حتماً نیت استادش همین بود.
«در این صورت؟»
اولین کسی که حرکت کرد، اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
لحظهای که پاش رو از زمین بلند کرد، تیغهش رو در مقابل پیرمرد سرخپوش فرود آورد.
شووووا!
تیغه بهشتکش با سرعتی که با جثهی بزرگش همخوانی نداشت، به جلو پرتاب شد.
حریفش هم جا خالی نداد و تیغهی بزرگ خودش رو برای دفاع بالا آورد.
درست قبل از اینکه تیغهها به هم برخورد کنن، اهریمن تیغه آسمان خونین زاویهی تیغهش رو تغییر داد.
تیغهی زاویهدار در حالی که روی تیغهی حریف میلغزید، جرقههایی به اطراف پرتاب کرد.
هووووش!
تیغه بهشتکش که حتی واکنش حریف رو هم پیشبینی کرده بود، از کنار صورت پیرمرد گذشت.
پیرمرد در اعماق وجودش به شدت وحشت کرد.
این یه تغییر شگرد غیرمنتظره بود.
انتظار نداشت که او در همون اولین حرکت، چنین شگرد مرگباری رو اجرا کنه؛ صورتش نزدیک بود از بدنش جدا بشه.
این یه حملهی غافلگیرانه از طرف اهریمن تیغه آسمان خونین بود؛ او از این باور عمومی که اولین حرکتِ استادانِ تیغه معمولاً برخورد قدرت برای سنجش همدیگهست، علیه خودِ حریف استفاده کرد.
و اهریمن تیغه آسمان خونین این فرصت رو از دست نداد و به حملاتش ادامه داد.
پیرمرد اونقدر بیتجربه نبود که با یه خطای کوچیک در حرکت اول دستوپاش رو گم کنه، اما مشخص بود که ابتکار عمل رو از دست داده.
چنگ! چنگ! چنگ چنگ چنگ چنگ!
حملات اهریمن تیغه آسمان خونین سریعتر و وحشیانهتر میشد.
با ادامهی تبادل ضربات، صدای برخورد تیغهها عمیقتر میشد.
پیرمرد آبیپوش نمیتونست برای کمک دخالت کنه.
میشد اون رو به کالسکهای تشبیه کرد که از قبل حرکت کرده بود؟
اونها مبارزهای رو شروع کرده بودن که نمیشد متوقفش کرد.
اون دو نفر در فاصلهی بسیار نزدیکی با هم میجنگیدن؛ اگه او فرم تیغه اهریمنی بهشتکش رو اجرا میکرد، پیرمرد سرخپوش هم در معرض اون نیرو قرار میگرفت.
همینطور نمیتونست بپره وسط و در کنارش بجنگه.
تبادل ضربات اونها بیش از حد شدید بود و این یه مبارزه با شمشیر نبود، بلکه نبرد تیغههای بزرگ بود.
جایی برای ورود یه تیغهی بزرگ دیگه وجود نداشت.
اهریمن تیغه آسمان خونین داشت با اصول پایه میجنگید.
حریفش حتماً تمام اون سالهای طولانی رو صرف صیقل دادنِ فرم تیغه اهریمنی بهشتکش کرده بود.
اونها طبیعتاً انتظار داشتن که او با فرم تیغه اهریمنی بهشتکش باهاشون روبرو بشه.
مبارزه با اصول پایه در مقایسه با استفاده از فرم تیغه اهریمنی بهشتکش باید دشوارتر میبود.
با این حال، این اهریمن تیغه آسمان خونین بود که مبارزه رو هدایت میکرد.
مهارتهای او فقط به خاطر تمرین پیشرفت نکرده بود.
چیز مهمتری وجود داشت.
زندگی او تغییر کرده بود.
تنها زمانی که زندگیِ یک نفر تغییر کنه، هنر رزمی او هم میتونه تغییر کنه.
این اصل بزرگِ مطالعات رزمی در اینجا به کار گرفته شده بود.
همانطور که گیو چون مبارزهی اونها رو تماشا میکرد، نگاهش تیره و تار شد.
اهریمن تیغه آسمان خونین بهتر از چیزی که او انتظار داشت میجنگید.
لحظهای که حس کرد اون حتی از زمانی که خودش یه فرمانروای اهریمنی بود هم قویتر شده، حسادت و خشم توی وجودش زبانه کشید.
بعد، حرفهایی که اهریمن تیغه آسمان خونین زده بود ناگهان به ذهنش اومد.
«ذهن استاد باید پر از مه شده باشه.»
آیا به همین خاطر بود که فقط این غریزهها بیرون میومدن؟ نفرت، حسادت و خشم.
اما او نمیتونست این فکری رو که لحظهای به سطح اومده بود، عاقلانه حل کنه.
او نمیتونست به تنهایی بر دیوار بزرگی که در طول اون سالهای طولانی ساخته بود، غلبه کنه.
اگه میتونست، اصلاً از همون اول چنین حرفهایی رو نمیشنید.
در نهایت، اون حسادت به اتهام دیگهای ختم شد.
«عوضی حیلهگر!»
از بین حرفهای زیادی که اهریمن تیغه آسمان خونین قبلاً بهش زده بود، چند تاش در قلبش سنگینی میکرد.
در میان اونها، این حرف که گئوم ووجین حیلهگر نبوده، بلکه حیلهگریِ خودِ استادش توسط گئوم ووجین فاش شده، کینهی عمیقی به جا گذاشته بود.
حتماً به همین خاطر بود.
«این عوضی حیلهگر! در حالی که خودش از همه حیلهگرتره!»
او در ذهنش مدام کلمهی «حیلهگر» رو فریاد میزد.
سبک مبارزهی هوشمندانهی اهریمن تیغه آسمان خونین در چشمهای او به حیلهگری تبدیل شده بود.
پیرمرد سرخپوش که توسط اهریمن تیغه آسمان خونین به عقب رانده شده بود، به هوا پرید و فرم تیغه اهریمنی بهشتکش رو اجرا کرد.
این ضربه تیغه نابودی بود، سریعترین فرم برای اجرا.
اما این دقیقاً همون لحظهای بود که اهریمن تیغه آسمان خونین منتظرش بود.
رخنه و فرصتِ آنی در زمان اجرای یک فرم اصلی، اون لحظهی کوتاهی که نیروی درونی به اجبار به گردش درمیاد.
شوووواااا!
درست زمانی که تیغهی بزرگ اهریمن تیغه آسمان خونین، که مثل صاعقه به جلو میتاخت انگار که منتظر این لحظه بوده، میخواست پیرمرد سرخپوش رو به دو نیم تقسیم کنه!
شیااااااا!
نیرویی با صدای سوت خاصی به پرواز دراومد.
او فقط از روی صداش میتونست تشخیص بده.
خطرناک بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین بدنش رو تاب داد و تیغه بهشتکش رو بالا آورد تا جلوی حمله رو بگیره.
کواااانگ!
با برخورد اون نیرو، اهریمن تیغه آسمان خونین به همراه تیغه بزرگش که ازش مثل سپر استفاده کرده بود، به عقب رانده شد.
قدرت عظیمی بود.
حملهای که اگه نیروی درونیش حتی ذرهای کم بود، مچ دستش رو میشکست.
کسی که با یه ضربه کف دست اون پیرمرد سرخپوش رو نجات داده بود، گیو چون بود.
«میخوای اینطوری رفتار کنی؟»
گیو چون به حرف اهریمن تیغه آسمان خونین خنده دلنشینی کرد.
«تو دست از کلکهای مکارانهت بردار!»
بالاخره کلمه «مکار» رو به شاگردش برگردونده بود.
گفتگوی اون دو نفر نمیتونست ادامه پیدا کنه.
پیرمرد سرخپوش که با دخالت گیو چون فرصتی پیدا کرده بود، بلافاصله فرم تیغه اهریمنی بهشتکش رو اجرا کرد.
شوااااااا!
در حالت عادی، اون باید عقبنشینی میکرد و یه حمله مشترک ترتیب میداد، اما غرورش از اینکه کمک گیو چون جونش رو نجات داده بود، جریحهدار شده بود.
نیرویی به شکل تیغه چرخید و به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین پرواز کرد.
حملهای غیرقابلاجتناب بود.
اگه میشد به راحتی ازش جاخالی داد، این هنر رزمی به عنوان فرم چهارم — باد خونی تیغه نابودی از تکنیک تیغه اهریمنی بهشتکش نامگذاری نمیشد.
راه حل مقابله با باد خونی تیغه نابودی، همون باد خونی تیغه نابودی بود.
انرژی تیغهای که از تیغه بهشتکش ساطع میشد، چرخزنان به بیرون پرتاب شد.
در هر دو باد خونی تیغه نابودی، نیروهای کوچکی به شکل تیغه درون گردباد در حال چرخش بودن.
اون دو باد خونی با هم برخورد کردن.
در اون لحظه، با انفجاری کرکننده، در حالی که نیروها همدیگه رو خنثی میکردن...
پووووک.
با صدای پاره شدن گوشت، سکوتی برقرار شد.
پیرمرد سرخپوش با ناباوری به سینهش نگاه کرد.
نیرویی که مثل پرندهای که از تور فرار میکنه پرواز کرده بود و انگار که دروغ باشه، بدنش رو سوراخ کرده بود.
قطعاً همون هنر رزمی با قدرتی مشابه با هم برخورد کرده بودن، اما یه چیز متفاوت بود.
تعداد تیغهها در باد خونی تیغه نابودیِ اهریمن تیغه آسمان خونین بیشتر بود.
از اونجایی که تسلطش بر هنرهای رزمی اخیراً بالا رفته بود، درکش از فرم تیغه اهریمنی بهشتکش عمیقتر شده بود.
«مگه میشه باز هم بیشترشون کرد؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین بهش جواب داد:
«چطور ممکنه مال این برادر ارشد با مال برادرای کوچیکترش یکی باشه؟»
پیرمرد سرخپوش با چشمایی که فروغشون رو از دست میدادن پرسید:
«اما چرا از همون اول ازش استفاده نکردی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین به آرومی سرش رو چرخوند تا به استادش نگاه کنه.
«قصد داشتم ازش روی استادم استفاده کنم.»
گونه گیو چون دوباره لرزید.
اهریمن تیغه آسمان خونین میتونست ببینه که فقط هنرهای رزمیش نبودن که رشد کرده بودن.
اون متوجه شد که از گئوم موگوک چیزهای زیادی درباره نحوه برخورد با استادش یاد گرفته.
اون داشت دقیقاً همون تاکتیکهایی رو روی استادش پیاده میکرد که گئوم موگوک روی خودش اجرا کرده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین حالا به سمت پیرمرد آبیپوش هجوم برد.
این بار هم اهریمن تیغه آسمان خونین از فرم تیغه اهریمنی بهشتکش استفاده نکرد.
گیو چون با دیدن این صحنه، حتی خشمگینتر شد.
مگه همین الان نگفته بود؟ که داشت فرم تیغه اهریمنی بهشتکش رو نگه میداشت تا روی اون استفاده کنه؟ با این حال هنوز هم ازش استفاده نمیکرد.
«مصممی که خودت منو بکشی؟»
دخالت اون در مبارزهشون در نهایت به خاطر همین خشم بود، که همون چیزی بود که اهریمن تیغه آسمان خونین میخواست.
هر زمان که پیرمرد آبیپوش در خطر بود، گیو چون از انگشتهاش پرتوهایی شلیک میکرد تا بهش کمک کنه.
کمک کردن در یه مبارزه درهمتنیده بین دو نفر نباید کار راحتی میبود، اما حملات گیو چون تیز و دقیق بودن.
پیت! پیت!
پرتوهای شلیک شده از انگشتهای استادش به بازوها و پاهاش اصابت میکردن، در حالی که مقابلش، استادی که در فرم تیغه اهریمنی بهشتکش به درجه استادی اعظم رسیده بود، سعی داشت اون رو بکشه.
در حالت عادی، اون باید مضطرب میشد و سعی میکرد حریفش رو هر چه سریعتر بکشه، اما اهریمن تیغه آسمان خونین این کار رو نکرد.
اون حتی در حالی که نیروی درونیش رو مدیریت میکرد، میجنگید.
یه مشت نیروی درونی ارزش معاوضه با یه قطره خون رو داشت.
اون قصد داشت تا آخر زنده بمونه و با استادش بجنگه.
مبارزه برنامهریزی شده و دقیق اهریمن تیغه آسمان خونین بالاخره به پایان رسید.
پووووک!
تیغه بهشتکش قلب مرد آبیپوش رو شکافت.
نگاه کینهتوزانه پیرمرد نه به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین، بلکه به سمت گیو چون بود.
کمک گیو چون در این مبارزه در واقع به ضررش تموم شده بود.
اگه میخواست کمک کنه، باید این کار رو درست انجام میداد.
اما نداده بود. در عوض، تمرکزش رو به هم زده بود و در نهایت، اون نتونسته بود تمام مهارتش رو به نمایش بذاره.
کمکی که آلوده به احساسات بود، اصلاً هیچ کمکی بهش نکرده بود.
گیو چون به اهریمن تیغه آسمان خونین که بدنش غرق در خون بود نگاه کرد.
نه کلمهای برای سوگواری برای شاگردای مردهش به زبون آورد و نه برای مرگشون زاری کرد.
اهریمن تیغه آسمان خونین خون رو از صورتش پاک کرد و گفت:
«بد نیست.»
«بین تمام القاب شهریاران اهریمنی، فکر میکنی چرا فقط توی لقب من کلمه "خون" وجود داره؟»
چشمای اهریمن تیغه آسمان خونین به طرز ترسناکی میدرخشیدن.
گیو چون به چشماش خیره شد و با سردی گفت: «هیچکس برای کمکت نمیاد. تو به خاطر تکبرت، اینجا در تنهایی میمیری.»
اهریمن تیغه آسمان خونین، انگار که همه اینها رو پذیرفته باشه، لبخند غمباری زد و در مقابل پرسید:
«ما شهریاران اهریمنی هستیم. از کی باید طلب کمک کنیم؟»
اون کلمات دوباره مثل خار شدن و قلب گیو چون رو سوراخ کردن.
اگه شاگردش یه فرمانروای اهریمنی بود، پس اون هم زمانی یه فرمانروای اهریمنی بوده.
شهریاران اهریمنی موجوداتی بودن که با غرورشون زنده بودن.
در مبارزه، اونها موجوداتی بودن که به تنهایی استوار میایستادن، هرگز به کسی نمیباختن و هرگز از کسی کمک نمیخواستن.
«میدونم که بیشتر از اینها تدارک دیدی. حالا، نفر بعدی کیه؟»
گیو چون با دیدن ظاهر مطمئن اهریمن تیغه آسمان خونین، فریادی کشید.
اون رو یه شاگرد تازهکار فرض کرده بود، اما حالا، تکتک کلماتی که میگفت قلبش رو سوراخ میکرد.
«این عوضی، تا لحظه آخر هم...!»
گیو چون نتونست خودش رو کنترل کنه و ضربه کف دستی رو رها کرد.
شیاااااااا!
ضربه کف دست وحشتناکی به سمتش پرواز کرد.
اهریمن تیغه آسمان خونین که قادر به جاخالی دادن نبود، بدنش رو پشت تیغه بهشتکش پنهان کرد، ازش مثل سپر استفاده کرد و نیروی درونیش رو تا حد توان بهش تزریق کرد.
کواااانگ!
تیغه بهشتکش از شدت برخورد به شدت لرزید.
نزدیک بود مچ دستش بشکنه و دچار جراحت داخلی بشه.
شیاااااااا!
کوانگ!
دومین ضربه کف دست پشت سر هم فرود اومد و بعد سومی.
کوانگ! کوانگ!
تیغه بهشتکش طوری میلرزید که انگار هر لحظه ممکنه بشکنه.
زیر فشار ضربات، تیغه شروع به کج شدن کرد.
از اون سوی تیغه بهشتکش، صدای استادش شنیده میشد.
«اون تیغه متکبرت رو میشکنم!»
شواااااااا!
صدا با قبل فرق داشت.
ضربه کف دستی پر از مقدار عظیمی نیروی درونی به سمتش میاومد.
«ممکنه تیغه بشکنه.»
اما این غیرممکن بود.
تیغه بهشتکش نماد اون بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین به جای اینکه انرژی محافظتیش رو به حد اعلا برسونه، نیروی درونیش رو تا حد توان به تیغه بهشتکش تزریق کرد.
حتی اگه دچار جراحت داخلی میشد، قصد داشت از تیغهش محافظت کنه.
کواااانگ!
انفجار عظیمی رخ داد.
اهریمن تیغه آسمان خونین هنوز در همون نقطه ایستاده بود.
نه دچار جراحت داخلی شده بود و نه به عقب پرتاب شده بود.
و تیغه بهشتکش، نشکسته و استوار ایستاده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین اون رو دید.
دستی که از پشت سرش اومده بود و کف دستش روی تیغه بهشتکش قرار گرفته بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین که غافلگیر شده بود، چرخید.
لحظهای که تایید کرد چه کسی پشت سرش ایستاده، با چهرهای پر از احساس نامش رو صدا زد.
«رهبر فرقه!»
گئوم ووجین پشت سرش ایستاده بود.
شاید امیدوار بود که رهبر فرقه بیاد.
حتی ممکنه در اعماق وجودش باور داشت که اون میاد.
اما به همون اندازه که آرزو داشت بیاد، بخشی از وجودش هم بود که آرزو میکرد نیاد.
در روزی که استادش رو کشته بود، برادرش رو هم کشته بود.
همه اونها با تمام وجود آرزو کرده بودن که اوضاع اونطوری پیش نره، اما رفته بود.
اون فقط میتونست حدس بزنه که رهبر فرقه با چه زخمهایی زندگی میکنه.
از اون روز به بعد، حتی یک بار هم در موردش نپرسیده بود.
اونها هرگز از همدیگه نپرسیده بودن.
اون تصمیم گرفته بود این موضوع رو به تنهایی حل کنه و میخواست مانع از این بشه که رهبر فرقه دوباره به اون گذشته برگرده.
با این حال، رهبر فرقه اومده بود.
و امروز، نگاه رهبر فرقه شبیه به نگاه جوونی بود که در اون روز، سالها پیش، بهش نگاه کرده بود.
«اون روز با هم بودیم، پس امروز هم باید با هم باشیم.»