چپتر 519: کسی که در قلب پدرش جای داشت
چپتر 519: کسی که در قلب پدرش جای داشت
این فرم نابودی بزرگ گئوم ووجین بود.
ارواح پلید پدرش در یک چشمبههمزدن تکثیر شده بودند.
گئوم موگوک به محض دیدن آن، متوجه شد.
«الان دیگه فرق میکنه.»
زمانی بود که پدرش فرم نابودی بزرگ را به او نشان داده بود.
در آن روز، فرم نابودی بزرگ پدرش با فرم خودش برخورد کرد.
نبردی میان چهل و چهار در برابر چهل و چهار.
در آن روز، ارواح پلید خودش توسط ارواح پدرش نابود شده بودند.
او انرژی محافظش را به حد اعلا رسانده و تا آخرین لحظه جنگیده بود.
اگرچه ارواح پلید خودش اکنون بسیار قویتر از آن زمان بودند، اما همین موضوع در مورد پدرش هم صدق میکرد.
ارواح پلید پدرش بزرگتر از قبل بودند و بسیار قدرتمندتر به نظر میرسیدند.
فقط از روی انرژی اهریمنی که ساطع میکردند، میتوانست بگوید که آنها قویتر شدهاند.
«هنر اهریمنی نه مصیبت پدر از تسلط کامل ده ستاره فراتر رفته و داره وارد سطح جدیدی از استادی میشه!»
گئوم موگوک با ارواح پلید خودش صحبت کرد.
«شماها باید بیشتر بخورید و بزرگتر بشید.»
اگر وضعیت اینگونه بود، فشاری که اهریمن روح و دیگر استادان باقیمانده حس میکردند، چطور بود؟
وووووو.
انرژی اهریمنی که از ارواح پلیدِ به صف شده ساطع میشد، همراه با غرشی بم، لرزه بر اندام آنها میانداخت.
اهریمن روح حس میکرد که هرگز نمیتوانند جلوی هنر رزمیای را که اکنون در حال اجرا بود، بگیرند.
«این هنر اهریمنی نه مصیبته! داره به سمت رهبر جوان فرقه میره!»
اهریمن روح با ناامیدی بدنش را به جلو پرتاب کرد.
چهار استاد دیگر هم همراه او حرکت کردند.
آنها نمیتوانستند با شکستن دیوارها یا سقف فرار کنند.
وقتی فرم نابودی بزرگ اجرا میشد، انرژی اهریمنی قدرتمندی که توسط ارواح پلیدِ احضار شده ساطع میشد، بر فضا چیره میگشت.
فرار از منطقهای که توسط ارواح پلید محاصره شده بود غیرممکن بود، گویی در میان دیواری نامرئی گرفتار شده باشند.
از آنجایی که اهریمن روح و آن چهار استاد حرکت کرده بودند، گئوم موگوک انتظار داشت پدرش فرم نابودی بزرگ را متوقف کرده و قبل از اجرای دوباره، جهت آن را تغییر دهد.
اما در آن لحظه، صحنهای غیرمنتظره رقم خورد.
هووووش.
ارواح پلیدِ به صف شده، جهت خود را تغییر دادند.
گئوم موگوک از دیدن این صحنه مبهوت شد.
فرم نابودی بزرگی که خودش به کار میبرد، شامل تکثیر شدن و بعد هجوم مستقیم به جلو بود.
اما در فرم نابودی بزرگ پدرش، ارواح پلید مسیرشان را عوض میکردند.
گئوم موگوک فهمید دلیل اینکه پدرش بلافاصله قبل از فرار آنها، آنها را به عقب نراند، این بود که این را به او نشان دهد.
اگر چنین تغییری از همین حالا ممکن بود، او واقعاً نمیتوانست تصور کند که هنر اهریمنی نه مصیبت پس از رسیدن به تسلط کامل دوازده ستاره، چگونه خواهد بود.
البته، در همین لحظه مقدار عظیمی از نیروی درونی در حال مصرف شدن بود.
اهریمن روح با خیره شدن به شمشیرهای ارواح پلید که به سمتش نشانه رفته بودند، حس کرد تمام بدنش منجمد شده است.
نگاهش به گیو چون در آن دوردستها افتاد.
-فقط میخوای اونجا بایستی و تماشا کنی؟ از چیزی که آماده کردی استفاده کن.
با وجود پیام تلهپاتیک، گیو چون بدون گفتن کلمهای فقط نظارهگر اوضاع بود.
اهریمن روح از واکنش او فهمید.
گیو چون از همان ابتدا قصد داشت از همه آنها به عنوان مهرههای سوختنی استفاده کند.
نقشه او این بود که آنها را وادار کند تا جای ممکن نیروی درونی مصرف کنند و سپس خودش ضربه نهایی را وارد کند.
گیو چون زمانی که او در انزوا و بازنشستگی زندگی میکرد، به سراغش آمده بود.
مردی که فکر میکرد مرده است.
اولین چیزی که پس از دیدن او گفته بود، این بود:
-بیا این دنیای رزمی رو با هم بگیریم.
وقتی آن کلمات را شنید، باید با یک کلمه و دیوانگی خواندنش، او را رد میکرد.
باید به او میگفت که برود و میگفت که به خاطر دوستیشان او را به فرقه لو نمیدهد.
-چرا ما نمیتونیم چنین رویاهایی داشته باشیم؟ چرا چنین رویاهای بزرگی فقط مال اوناست؟
قلبش با این کلمات لرزیده بود.
فکری از ذهنش گذشت.
«اگه بتونم از تشنگی این مرد برای انتقام به خوبی استفاده کنم، شاید بتونم فصل آخر زندگیم رو در شکوه بگذرونم.»
هر چه باشد، آدم فقط یک بار زندگی میکند.
و او به اندازه کافی عمر کرده بود.
او نتوانسته بود در برابر این وسوسه قدرتمند مقاومت کند.
در دوران بازنشستگی، زندگی بسیار کسلکننده و خستهکنندهای داشت.
در سنی که آرزوها باید مانند آب روان میشدند، آنها مانند آتش در بدنش شعله میکشیدند.
و حالا، همانطور که اهریمن روح به ارواح پلیدِ به صف شده در مقابلش نگاه میکرد، از رویای خود بیدار شد.
«فکر میکردم دارم ازش استفاده میکنم، اما در نهایت این من بودم که بازیچه شدم.»
برای گیو چون، همه چیز در انتقام خلاصه میشد.
هدف او باید این بوده باشد که رهبر فرقه را وادار به مصرف نیروی درونیاش کند، حتی اگر به قیمت فدا کردن همه تمام شود، و سپس در پایان برای گرفتن انتقامش وارد عمل شود.
آیا او واقعاً تمام اینها را فقط برای اینکه با انتقام تمامش کند، آماده کرده بود؟ جمع کردن این افراد باید بسیار دشوار بوده باشد.
اما به نظر میرسید که واقعیت همین است.
او صرفاً تجسد انتقامی بود که آرزوهای قدیمی را دور هم جمع کرده بود.
تنها در این لحظه بود که اهریمن روح به این موضوع پی برد.
حالا، او فقط میتوانست به یک چیز باور داشته باشد.
«رهبر فرقه، خشمت رو فروکش کن. مطمئناً قصد نداری هنر اهریمنی نه مصیبت رو در حالی که پسرت اینجاست اجرا کنی، مگه نه؟»
گئوم ووجین با چهرهای ناخوانا به اهریمن روح خیره شد.
در همین حال، گئوم موگوک از پشت سر صحبت کرد.
«واسه اینه که نمیدونی پدرمون چقدر سنگدله.»
اهریمن روح با نادیده گرفتن حرف گئوم موگوک، به همه گفت:
«تا وقتی رهبر جوان فرقه اینجاست، اون هرگز این هنر رو اجرا نمیکنه.»
نیمی از آن چهار استاد گارد خود را حفظ کردند و مراقب بودند که گئوم موگوک و اهریمن تیغه آسمان خونین از پشت به آنها حمله نکنند.
تپ.
اهریمن تیغه آسمان خونین، تیغه بهشتکش را در مقابل گئوم موگوک در زمین فرو کرد.
«این نمیتونه جلوش رو بگیره، اما باید یه ذره کمک کنه.»
گئوم موگوک به اهریمن تیغه آسمان خونین گفت:
«همونطور که انتظار میرفت، ارشد، شما پدرم رو خیلی خوب میشناسید.»
منظورش این بود که باور دارد پدرش حتی با حضور پسرش هم آن را اجرا خواهد کرد.
با واکنش اهریمن تیغه آسمان خونین، اهریمن روح مستأصلتر شد.
«رهبر فرقه، هنر اهریمنی نه مصیبت رو عقب بکش. اگه ما همزمان حمله کنیم، رهبر جوان فرقه زنده نمیمونه. باید به فکر پسرت باشی!»
اما او مردی نبود که با تهدید متزلزل شود.
لحظهای که گوشه لب گئوم ووجین کمی به سمت بالا کج شد، فرم نابودی بزرگ اجرا گشت.
گرووووووم!
ارواح پلید همگی با هم به جلو هجوم بردند.
اهریمن روح و همچنین استادان باقیمانده، انرژی محافظ خود را بالا برده و نیروی خود را آزاد کردند.
شتررررق! شیک! شتررررررق!
پو! کرانگ! بوم! تپ!
سیل نیرویی که آنها آزاد کردند با ارواح پلید برخورد کرد.
حملات آنها قدرتی داشت که میتوانست تختهسنگها را پودر کند.
اما ارواح پلید فقط برای لحظهای تلوتلو خوردند، متلاشی نشدند و به هجوم خود به جلو ادامه دادند.
«نه!»
یکی از ارواح پلید به اهریمن روح ضربه زد.
او نمیتوانست جلوی این توده قدرتمند نیرو را که توسط هنر اهریمنی نه مصیبت ایجاد شده بود، بگیرد.
پو-پو-پو-پو!
استخوانها و گوشت اهریمن روح در هم شکست و به هر سو پراکنده شد.
چهار استاد دیگر نیز با اندکی تأخیر به همان سرنوشت دچار شدند.
آنها شمشیرهایشان را چرخاندند، اما شمشیرها شکستند.
آنها با انرژی محافظ خود مقاومت کردند، اما آن هم تکهتکه شد.
آنها بدن خود را برای فرار پرتاب کردند، اما توسط انرژی اهریمنی به عقب کشیده شده و از هم دریده شدند.
گرووووم!
ارواح پلید پس از درو کردن همه آنها، به سمت گئوم موگوک و اهریمن تیغه آسمان خونین در پشت سرشان هجوم بردند.
گئوم موگوک بیحرکت ایستاده بود و هجوم ارواح پلیدِ فرم نابودی بزرگ را تماشا میکرد.
ارواح پلید وحشتناک مانند موجی خروشان به سمت او میآمدند.
انرژی اهریمنی که ساطع میکردند چنان شدید بود که حتی او، که خود پیرو هنرهای اهریمنی بود، حس کرد نفسش بند آمده است.
«پس ضربه خوردن از فرم نابودی بزرگ چنین حسی داره.»
گرووووووووم!
ارواح پلیدِ خروشان، کل دیوار پشت سر آن دو نفر را در هم شکستند.
یکی از ارواح پلید متوقف شد.
یک روح پلید درست در مقابل گئوم موگوک و اهریمن تیغه آسمان خونین ایستاد.
این روح پلید، از تیغه بهشتکش که در مقابلشان در زمین فرو رفته بود، بزرگتر بود.
پدرش فقط اون روح پلیدی رو متوقف کرده بود که سر راه پسرش و اهریمن تیغه آسمان خونین قرار داشت.
اهریمن تیغه آسمان خونین به روح پلید نگاه کرد و با احترام تعظیم کرد و به هنر اهریمنی نه مصیبت ادای احترام کرد.
گئوم موگوک در سکوت به روح پلیدِ روبروش خیره شد.
روح پلید با نگاهی وحشتناک و سرد مستقیماً به جلو خیره شده بود.
روح پلید انگار همین الان از جهنم بیرون اومده بود.
موگوک اول قصد داشت دیوار بزرگ اهریمنی رو بالا بیاره.
اما در آخرین لحظه، نظرش عوض شد. مطمئناً پدرش پسر خودش رو نمیکشت، مگه نه؟ اون به پدرش اعتماد داشت.
سسسسس.
روح پلیدی که با غرور ایستاده بود، کمکم محو شد.
درست قبل از ناپدید شدنش، موگوک این توهم رو داشت که روح پلید چشماش رو پایین آورد و نگاهی به اون انداخت.
وقتی روح پلید ناپدید شد، صحنه داخل تالار نمایان شد.
در سکوتی که مرگ به جا گذاشته بود، خونی که هنوز سرد نشده بود، جریان داشت.
دوازده استادی که اینجا بودن، همگی به دست گئوم ووجین کشته شده بودن.
حالا دیگه حتی نمیشد تشخیص داد که از اول چند نفر بودن.
تنها کسی که باقی مونده بود، گیو چون بود.
«کهاهاهاهاها!»
گیو چون خندید.
تصویرش توی گودال خون، اون رو شبیه یه دیوونه کرده بود.
همچنین شبیه مردی بود که از همه چیز دست کشیده و در عین حال، انگار میدونست قراره این اتفاق بیفته.
نگاه گئوم ووجین به سمت گیو چون چرخید.
گئوم موگوک و اهریمن تیغه آسمان خونین هم که پشت سرش بودن، به اون نگاه کردن.
اهریمن تیغه آسمان خونین با صدای بلندی از گیو چون پرسید:
«واقعاً نمیدونستی کار به اینجا میکشه؟»
گیو چون ناگهان خندهاش رو قطع کرد و با چشمانی گودافتاده به اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شد.
به نظر میرسید چشماش حرفی برای گفتن دارن، اما ساکت موند.
درست همون موقع، گئوم ووجین رو به اهریمن تیغه آسمان خونین کرد و گفت:
«بقیهاش رو به من بسپار.»
گئوم موگوک متوجه شد.
موضوع فقط این نبود که گیو چون چه حرکت نهاییای آماده کرده یا چقدر خطرناکه؛ موضوع این بود که نمیخواست اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره مجبور به تحمل سرنوشتِ کشتنِ استادش بشه.
حتی اگه در ظاهر نشون نمیداد، موگوک میتونست حس کنه که پدرش هوای اهریمن تیغه آسمان خونین رو داره.
گئوم ووجین در حالی که شمشیرش رو شل گرفته بود، به آرومی به سمت گیو چون قدم برداشت.
اون تا آخرین لحظه به فکر اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
قصد داشت یه جسد تمیز باقی بذاره.
«حرف آخری برای شاگردت داری؟»
گیو چون نگاهی به اهریمن تیغه آسمان خونین انداخت و پوزخندی زد.
بعد با نگاهی پرمعنا، متقابلاً پرسید:
«تو چی؟ تو حرف آخری برای پسرت داری؟»
به محض اینکه حرفش تموم شد.
پوف!
پیکر گیو چون مثل دود ناپدید شد.
همزمان، همه چیزِ اطرافشون شروع به ناپدید شدن کرد.
دیوارها، میزها، صندلیها، جسدهای روی زمین.
پوف! پوف! پوف! پوف!
حتی گئوم موگوک و اهریمن تیغه آسمان خونین.
همه چیز مثل دود پراکنده شد.
انگار تمام اتفاقات تا الان یه توهم بوده.
گئوم ووجین زیر لب گفت:
«یه تکنیک توهم!»
وقتی همه چیز ناپدید شد، اون در اعماق کوهستان بود.
حالا که فکرش رو میکرد، اینجا کجا بود؟
اینجا کوه آسمان بزرگ، خانه فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
گئوم ووجین میدونست.
اینجا همون جایی بود که اون روز مشغول شکار بود.
نه تنها محیط اطرافش، بلکه خودش هم تغییر کرده بود.
شمشیری که به کمر داشت، شمشیر اهریمن آسمانی نبود.
شمشیر رو بیرون کشید و تصویر خودش رو توی تیغه دید؛ اون جوونی خودش بود.
خودش، قبل از اینکه هنر اهریمنی نه مصیبت رو یاد بگیره.
همون موقع بود.
«ووجین.»
گئوم ووجین که جا خورده بود، چرخید و برادر کوچیکترش رو دید که با کمی فاصله ایستاده بود.
چشمهای گئوم ووجین با دیدن اون لرزید.
برادرش اونجا ایستاده بود، درست همونطوری که اون روز بود.
اون زمان، خیلی ازش متنفر بود.
اون برادری بود که حتی با گذشت زمان هم از زندگیش محو نشده بود.
اگه چیزی هم بود، ردپای برادرش فقط عمیقتر شده بود.
برادرش همون حرفهایی رو زد که اون روز بهش گفته بود.
«به هر حال میدونستی کار به اینجا میکشه، مگه نه؟»
نیت کشتنِ سردی از برادرش ساطع میشد.
اون روز، با اینکه از قبل میدونست، از دیدن اینکه برادرش سعی داره اون رو بکشه خشمگین شده بود، اما احساسش با دیدن برادرش در امروز متفاوت بود.
«اون موقع اینطور فکر میکردم.»
و برای اولین بار، گئوم ووجین آهی کشید.
درست مثل جوونی خودش که به راحتی احساساتش رو نشون میداد، گئوم ووجین پشیمونیش رو آشکار کرد.
«حتماً یه راهی وجود داشته، برادر.»
مسیر آسونی نمیشد، اما مطمئناً باید یه راهی میبود.
پسرش با انجام دادنِ اون کارِ دشوار، این رو بهش ثابت کرده بود.
«راه دیگهای وجود نداره. نه تو و نه من، هیچوقت کوتاه نمیومدیم.»
با این حال، باید دنبال یه راه میگشت.
جوونی اون در اون زمان نتونسته بود راهی پیدا کنه.
اما الان چی؟ حالا که شاهد تمام کارهایی بود که پسرش به سرانجام رسونده بود.
همون موقع بود.
کسی از پشت سر ظاهر شد.
«ارباب جوان دوم، متأسفم که کار به اینجا کشید.»
اون گیو چون بود که یه تیغه بزرگ در دست داشت.
نه با ظاهر پیرِ فعلیش، بلکه همونطوری که در دوران اهریمن تیغه بود، در حالی که از جاهطلبی میسوخت.
اما انگار این یه بازسازی دقیق از اون روز نبود، چون گیو چون با نگاهی پرمعنا حرف زد.
«اون روز، به خاطر خیانت شاگردم نتونستم تو رو بکشم، اما امروز فرق میکنه.»
نیت کشتن چشمهای گیو چون رو پر کرد.
اون روز هم دقیقاً همینطوری سعی کرده بود اون رو بکشه.
چون اون روزی بود که هم خودش و هم گیو چون به یاد داشتن، این توهم میتونست اینقدر زنده و واقعی باشه.
بعد، صدایی از پشت سر اومد.
«امروز قطعاً فرق میکنه.»
یه نفر دیگه هم اونجا ظاهر شد.
«چون به جای یه شاگرد، یه پسر اومده.»
در کمال تعجب، کسی که ظاهر شد کسی نبود جز گئوم موگوک.
«شاید به خاطر هنر اهریمنی نه مصیبت باشه که من هم وارد این توهم شدم.»
پدر در دوران جوونیش و پسرش روبروی هم ایستاده بودن.
اون دو نفر با نگاههایی نافذ به هم خیره شدن.
«از دیدن شما در دوران جوونیتون، پدر، واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم.»
نگاه گئوم ووجین که در سکوت به پسرش نگاه میکرد، عمیقتر از همیشه بود.
نگاه گئوم موگوک به سمت برادرِ گئوم ووجین چرخید.
«پس عموی من این شکلی بوده.»
گئوم موگوک به اون نگاه کرد و با احترام برای سلام تعظیم کرد.
«برای اولین بار به شما سلام میکنم. من موگوک هستم.»
اون با چهرهای ناراضی به گئوم موگوک خیره شد.
واکنشش اونقدر زنده بود که انگار یه آدم واقعیه.
گئوم موگوک از پدرش پرسید:
«توی چه جور توهمی گرفتار شدیم؟»
گئوم ووجین دقیقاً میدونست توی چه جور توهمی گرفتار شده.
«این یه هنر توهمه که بهش تکنیک وهم شیطان قلب میگن. این یه هنر رزمیه که با استفاده از شخصی که بزرگترین و عمیقترین جایگاه رو توی قلب هدف داره، اون رو میکشه.»
به عبارت دیگه، اون شخص میتونست کسی باشه که فرد بیشترین نفرت رو ازش داره، یا کسی که بیشترین علاقه و عشق رو بهش داره.
«پس کسی که بزرگترین جایگاه رو توی قلب پدرم داشته، برادرش بوده.»
با وجود اینکه بیشتر هنرهای توهم متعلق به جناح نامتعارف بودن، این تکنیک وهم شیطان قلب یه هنر رزمی بود که در طریقت راستین دستبهدست میشد.
از اونجایی که تمام هنرهای اهریمنی در برابر هنر اهریمنی برتر، یعنی هنر اهریمنی نه مصیبت، ناتوان بودن، اون یه هنر رزمی از طریقت راستین رو آزاد کرده بود.
اون حتماً تمام عمرش رو تمرین کرده بود تا انتقامش رو با تکنیک وهم شیطان قلب تموم کنه.
«اما اون متغیرِ من رو حساب نکرده بود.»
گئوم موگوک شمشیرش رو بیرون کشید و کنار گئوم ووجین ایستاد.
«پدر، میدونم که حتماً پشیمون هستید، اما بیاید گذشته رو پشت سر بذاریم.»
گئوم ووجین سرش رو تکون داد و به جلو قدم برداشت.
قدم، قدم.
اون یه قدم به سمت برادرش برداشت.
توی اون توهم، فقط صدای قدمهاش شنیده میشد.
برادرش هم درست مثل اون روز، شمشیرش رو بیرون کشید و به جلو اومد.
از اون طرف، گیو چون هم به جلو قدم برداشت.
درست وقتی گئوم ووجین میخواست همزمان با اون دو نفر روبرو بشه، اتفاقی غیرقابلتصور افتاد.
گئوم ووجین شمشیرش رو با سرعتی مثل نور تاب داد.
شووووووش.
پووووک!
کسی که با سوراخ شدنِ قفسه سینهاش خون بالا آورد، گئوم موگوک بود.
گئوم ووجین مثل یه صاعقه، چرخیده بود و شمشیرش رو توی بدن پسرش که پشت سرش بود، فرو کرده بود.
«...پدر؟»