چپتر 52: اگر او همان‌قدر از تو متنفر باشد که تو از او.
چپتر 52: اگر او همان‌قدر از تو متنفر باشد که تو از او.
اولین جایی که توقف کردم، میخانهای در روستای پای کوه هونگ بود.
میخانه پر از جمعیت بود و کارگرها بهشدت مشغول بودند.
مدت زیادی دم در ایستادم، اما کسی سمتم نیامد.
سپس، چشمم به پسرک کوچکی افتاد که ظرفبهدست، بین آشپزخانه و مشتریها میدوید.
لحظهای که بچه را دیدم، لبخندی روی لبهایم نشست.
در زندگیام پیش از بازگشت، وقتی برای بهدست آوردن زنگ تندر به اینجا آمده بودم، آن پسرک بزرگ شده بود و از من استقبال کرد.
چهرهاش درست مثل دوران کودکیاش بود.
پسرک که بالاخره متوجه من شده بود، با عجله سمتم آمد تا راهنماییام کند.
«سلام جنگجو. همونطور که میبینی، در حال حاضر هیچ صندلی خالیای نداریم.»
«اتاقی چطور؟»
«نه، اتاق هم نداریم. بهخاطر جشنواره خدای خون، غرق در مهمون شدیم.»
«جشنواره خدای خون کی برگزار میشه؟»
«دقیقاً ده روز دیگه. یه میخانه دیگه هم انتهای اون جاده هست، اما احتمالاً اونجا هم اوضاع همینطوریه.»
پسرک که بهشدت سرش شلوغ بود، بعد از گفتن این حرفها با صدای مشتری دیگری دوید و رفت.
ده روز مانده به جشنواره خدای خون.
درست بهموقع رسیده بودم.
جشنواره خدای خون بزرگترین مراسمی است که سالی یک بار توسط فرقه باد آسمان برای بزرگداشت خدای خون برگزار میشود.
دقیقاً به همین دلیل بود که برای روش سوم جهت متوقف کردن هنرهای پلید فرمانروای اهریمنی روحخوار، به دو ماه زمان نیاز داشتم.
جشنواره خدای خون.
فقط در روز برگزاری این جشنواره است که میتوانم وسیلهای برای تسلیم کردن فرمانروای اهریمنی روحخوار به دست آورم.
خوشبختانه، جشنواره دو ماه دیگر بود.
اگر زمانبندی اشتباه از آب درمیآمد، کشتن فرمانروای اهریمنی روحخوار ممکن بود یک سال کامل به تأخیر بیفتد.
در گذشته، سالها طول کشید تا به کرسی قدرت رهبر فرقه باد آسمان، جایی که زنگ تندر در آن نگهداری میشد، نفوذ کنم.
این مدتی بود که صرف پیدا کردن راهروی مخفیای شد که رهبر فرقه باد آسمان در مواقع اضطراری برای فرار از آن استفاده میکرد.
نفوذ واقعی و پس گرفتن آن یادگار الهی کمتر از چند لحظه طول کشید، اما پیدا کردن آن راهرو زمان بسیار زیادی برد.
حتی بعد از پیدا کردن راهروی مخفی با آن همه سختی، دزدیدن زنگ تندر باز هم کار آسانی نبود.
مشکل اصلی، رهبر فرقه باد آسمان بود.
او بیشتر وقتش را در مکانی که کرسی قدرتش قرار داشت میگذراند.
آنجا غذا میخورد و حتی همانجا میخوابید.
من حتی نمیتوانستم از لحظات کوتاهی که او برای قضای حاجت میرفت استفاده کنم.
دلیلش این بود که یک قفس آهنی ساختهشده از آهن سرد دههزارساله روی مکانی که یادگارهای الهی، از جمله زنگ تندر، در آن نگهداری میشدند، پایین میآمد.
علاوه بر این، رهبر فرقه باد آسمان تنها کسی نبود که آنجا حضور داشت؛ شخص دیگری هم بود که از یادگارهای الهی محافظت میکرد.
او غل و زنجیرهایی از جنس آهن سرد دههزارساله به پا داشت و مثل یک روح زمینگیر اطراف زنگ تندر زندگی میکرد.
نه تنها مهارتهای رزمیاش استثنایی بود، بلکه با حس بویایی فوقالعاده تیز و مادرزادی به دنیا آمده بود.
او بلافاصله متوجه نزدیک شدن کسی میشد و به رهبر فرقه باد آسمان هشدار میداد.
بنابراین، دزدیدن یادگارهای الهی در حالی که باید از چشمان رهبر فرقه باد آسمان دور میماندی، کاری غیرممکن بود.
در چنین شرایطی، چطور توانسته بودم زنگ تندر را به دست بیاورم؟
فقط یک لحظه، تنها یک بار در سال وجود دارد که قفس آهنی بالا میرود و رهبر فرقه باد آسمان برای مدت کوتاهی صندلیاش را ترک میکند.
آن روز، روز برگزاری جشنواره خدای خون است.
در این روز، طبق مراسم مقرر، رهبر فرقه باد آسمان کرسی قدرت خود را ترک کرده و مناسک را در میدان بزرگ هنرهای رزمی اجرا میکند.
در آن زمان، استاد زنجیرشدهای که از زنگ تندر محافظت میکرد، طبق رسم، ۳۶ بار به زنگ ضربه میزد.
لحظهای که من هدف گرفته بودم، دقیقاً زمانی بود که او به آخرین زنگ، یعنی سیوششمین ضربه، میکوبید.
بعد از طنین آخرین زنگ، زمانی که طول میکشد تا رهبر فرقه باد آسمان از میدان بزرگ هنرهای رزمی به صندلیاش برگردد، به اندازه نوشیدن یک فنجان چای است.
در آن فاصله کوتاه، که به اندازه نوشیدن یک فنجان چای بود، معجزهای را رقم زدم.
من حتی دهها بار راه فرارم را تمرین کرده بودم، بنابراین توانستم با فرار از تعقیب پیروان فرقه باد آسمان، جان سالم به در ببرم.
تحقیق، نفوذ، جذب نیرو، مبارزه، تمرین...
اتفاقات بیشمار آن زمان مثل یک پانوراما از جلوی چشمانم گذشت.
شیئی که این بار هدف قرار دادهام، در همان جایی نگهداری میشد که زنگ تندر قرار داشت.
از آنجایی که این کار سادهتر از دزدیدن زنگ تندرِ حجیم بود، این سفر به فرقه باد آسمان را میتوان هدیهای از زندگی پرمشقت گذشتهام دانست.
لحظهای جلوی میخانه ایستادم و رفتوآمد جمعیت را تماشا کردم.
وقتی جشنواره خدای خون برگزار میشود، فرقههای بیشماری که با فرقه باد آسمان در تعامل هستند، هیئتهای تهنیتی میفرستند؛ به همین خاطر نه تنها میخانهها، بلکه خیابانها هم پر از جمعیت بود.
این هم همان چیزی بود که میخواستم.
با وجود این همه آدم، هیچکس وجود مرا به خاطر نمیسپرد.
البته، حتی در این شرایط هم کلاه حصیریام را پایین کشیده بودم تا هویتم را کاملاً پنهان کنم.
بیصدا وارد میشوم و بدون هیچ ردی ناپدید خواهم شد.
از مغازههای مختلف در بازار، چند وسیله مورد نیاز برای کمپ زدن، آذوقه اولیه و یک دیگ دارویی برای جوشاندن گیاهان خریدم.
و آخرین جایی که به آن رسیدم، یک عطاری بود.
«گیاه دگرگونی روح میخوای؟»
پیرمرد عطار با چهرهای متعجب به من نگاه کرد.
«گیاه دگرگونی روح گرونه.»
گیاه دگرگونی روح گیاهی بود که فقط اینجا در سرزمینهای بیرونی میرویید و در سرزمین میانه یافت نمیشد.
«قیمت هر گئون چقدره؟»
«چقدر نیاز داری؟»
«دو گئون میخوام.»
«هر گئون هشتاد یانگ برات آب میخوره. نمیدونم میدونی یا نه، اما این گیاه خیلی نایابیه.»
«متوجهم. با همین قیمت دو گئون میخرم.»
«اما میخوای با گیاه دگرگونی روح چیکار کنی؟»
از آنجایی که گیاه دگرگونی روح گیاه رایجی نبود، پیرمرد یک بار دیگر به من نگاه کرد.
اما چون از لحظه ورود کلاه حصیریام را پایین کشیده بودم، نمیتوانست صورتم را ببیند.
صدایم هم با صدای واقعیام فرق داشت.
«خودم هم نمیدونم. فقط طبق دستورات بالا دارم میخرمش.»
پیرمرد دیگر سوالی نپرسید و گیاه دگرگونی روح را آورد.
بعد از اینکه اجازه داد گیاه را تایید کنم، پیرمرد آن را بهخوبی بستهبندی کرد و به من داد.
پول پیرمرد را پرداخت کردم و از آنجا خارج شدم.
بعد از ترک آن عطاری، عطاری دیگری را در فاصلهای دور از آنجا پیدا کردم.
این بار دنبال چوب اژدها و سنگ تصفیهشده بودم.
بعد از به دست آوردن آن دو گیاه، عطاری دیگری را در روستای دورافتاده دیگری پیدا کردم و سیب خاردار و صندل سفید خریدم.
برای تهیه گیاههای دارویی از مکانهای مختلف، یک دلیل وجود داشت.
این کار برای این بود که بقیه با دیدن این گیاهها نفهمن دارم چی میسازم. خریدن همهشون از یه جا شاید مشکلی پیش نمیآورد، اما این کار برای آمادگی در برابر اون یه احتمالِ در دههزار بود.
احتیاط کردن هیچ ضرری نداره.
توی زندگی معمولی، بیاحتیاطی منجر به ضرر مالی میشه، اما توی دنیای رزمی، بیاحتیاطی جونت رو میگیره.
بعد از تهیه تمام گیاههای مورد نیاز، مستقیماً به سمت کوهستان راه افتادم.
توی اعماق کوهستانهای خلوت، غاری که یه زمانی توش اقامت داشتم هنوز اونجا بود.
اونجا رو تمیز کردم و شروع کردم به جوشوندن داروها.
بعضی از گیاهها بسته به مواد تشکیلدهندهشون باید جداگانه جوشونده میشدن، در حالی که بقیه باید با هم ترکیب میشدن.
این کار حداقل چند روز زمان میبرد.
این دارو ترکیب خاصی بود که میتونست حس بویایی استاد زنجیر آهنین رو فلج کنه.
شنیده بودم که اون از زمان جوونی تمام عمرش رو اونجا زندانی بوده، پس حتماً الان هم باید همونجا باشه.
زمان و هزینهای که اون زمان برای کشف این دستورالعمل مخفی صرف شده بود، اصلاً کم نبود.
در حالی که دارو میجوشید، چهارزانو نشستم و هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو تمرین کردم.
اولین باری که یادش گرفتم نزدیک بود بمیرم، اما حالا، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی به یه دوست قدیمی و جدانشدنی تبدیل شده بود.
هر چی بیشتر تمرینش میکنم، ویژگیهای منحصربهفرد هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو بیشتر حس میکنم.
شاید به خاطر ماهیتش باشه؟ وقتی بحرانی نزدیک میشه من رو بیدار میکنه و خودش به خودی خود فعال میشه، برای همین خیلی وقتها هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی مثل یه هنر رزمی زنده به نظر میرسه.
میدونم که وقتی با هنر اهریمنی نه مصیبت ترکیب بشه، حتی قدرتمندتر هم میشه، برای همین فقط میتونم امیدوار باشم که اون روز زودتر برسه.
بعد از تمرین تا اواخر شب، از غار بیرون اومدم و به ستارههای آسمون شب نگاه کردم.
قبل از بازگشتم، من هم اینجا ایستاده بودم و به آسمون شب نگاه کرده بودم، اما الان یه تفاوت حیاتی توی قلبم نسبت به اون موقع وجود داره.
اون زمان تنها فکرم برگشتن بود، اما الان، اون جای خالی توی قلبم با دلتنگی برای آدمایی که میخوام ببینمشون پر شده.
مخصوصاً کنجکاو بودم که بدونم آیا سو دهریونگ داره هنرهای رزمی رو به خوبی از اهریمن تیغه آسمان خونین یاد میگیره یا نه.
هر دوشون انکارش میکنن، اما اون دوتا به طرز ظریفی شبیه هم هستن.
«داره خوب پیش میره، مگه نه؟»
* * *
توی اولین روز تمرین، سو دهریونگ توی حیاط منتظر اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
اون سر وقت رسیده بود، اما اهریمن تیغه آسمان خونین هنوز بیرون نیومده بود.
یاد گرفتن هنرهای رزمی از اهریمن تیغه آسمان خونین... واقعاً حس میکرد قلبش داره از سینه بیرون میزنه.
سعی کرد خودش به تنهایی تیغه رو تاب بده.
بدون استفاده از نیروی درونی، واقعاً خیلی سنگین بود.
با این فکر که نباید قدرتش رو بیدلیل هدر بده، منتظر اهریمن تیغه آسمان خونین موند.
بعد از یه انتظار طولانی، سو دهریونگ با احتیاط به اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین نزدیک شد.
همونطور که داشت از لای درز پنجره بسته به داخل سرک میکشید، حضور سردی رو کنار خودش حس کرد.
وحشتزده چرخید و اهریمن تیغه آسمان خونین رو دید که انگار از هیچکجا ظاهر شده بود و اون هم داشت با اون به داخل پنجره نگاه میکرد.
«داری به چی سرک میکشی؟»
«جیغ!»
سو دهریونگ که از جا پریده بود، فریادی کشید.
«بـ... ببخشید! منتظر بودم و با خودم فکر کردم شاید داخل باشید.»
«شنیدم ارباب جوان دوم فرقه رو ترک کرده؟»
«بله.»
«میگن حدود دو ماه؟»
«پس شنیدید.»
«این زمان برای اینکه کسی مفقود بشه، یا شاید توی یه حادثه بمیره کافیه.»
سو دهریونگ سریع گفت:
«ارباب عمارت آدم خیلی باهوشیه، باور نمیکنه که چنین اتفاق تلخی فقط توی دو ماه بیفته.»
«چون آدم باهوشیه، تراژدیای رو که قبلاً اتفاق افتاده سریع فراموش میکنه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با انگشتهای بلند و کشیدهاش، حرکتی شبیه بیرون آوردن چشم انجام داد.
«دیگه هیچوقت سرک نمیکشم!»
«پس اینجا داری چیکار میکنی؟»
«آه، بله. رفتم!»
سو دهریونگ دواندوان به وسط حیاط رفت.
اهریمن تیغه آسمان خونین به سو دهریونگ یاد داد چطور تیغه رو نگه داره و تاب بده.
بعد، در حالی که میرفت داخل، گفت: «هزار بار!»
سو دهریونگ در حالی که تمام بدنش غرق عرق بود، تیغه رو تاب میداد.
«هشتصد و پنجاه و سه، هشتصد و پنجاه و چهار...»
تیغه مثل یه کوه سنگین بود؛ انگار دستهاش داشت از جا کنده میشد.
«اه، دیگه نمیتونم!»
سو دهریونگ خودش رو روی زمین انداخت.
حتی اگه اهریمن تیغه آسمان خونین داشت نگاهش میکرد، چارهای نداشت.
حتی توان تکون دادن یه انگشت رو هم نداشت.
در حالت عادی، الان باید توی خونه میبود، تنقلات میخورد و روی تختش دراز میکشید و کتاب میخوند.
«کار احمقانهای کردم؟»
حالا که بدنش خسته شده بود، پشیمونی به سراغش اومد.
«نه، نه. من دیگه تصمیمم رو گرفتم!»
اگه روز اول به خاطر تموم نکردن تمرین اخراج بشم، دیگه نمیتونم توی روی گئوم موگوک نگاه کنم.
سو دهریونگ از جا پرید و تیغه رو تاب داد.
اون به سختی تونست هزار ضربه رو تموم کنه.
«انجامش دادم!»
سو دهریونگ در حالی که روی زمین نشسته بود، به تیغه توی دستهاش نگاه کرد.
این حسِ تیغه سرد و سنگین! بله، اگه این حس رو دنبال کنم، حتماً من رو به زندگی بهتری نسبت به زندگیای که با تنبلی میگذشت، هدایت میکنه.
درست همون موقع، پنجره باز شد و اهریمن تیغه آسمان خونین ظاهر شد.
«اگه خیلی سخته، ولش کن. من جلوت رو نمیگیرم.»
سو دهریونگ روی پاهاش ایستاد.
حس میکرد بازوهاش دارن از جا کنده میشن، اما با قاطعیت صحبت کرد.
«ولش نمیکنم.»
«چرا؟»
«چون چنین فرصتی دیگه توی زندگیم پیش نمیاد.»
«میدونی که من هیچوقت هنر رزمی مخصوص خودم رو بهت یاد نمیدم، مگه نه؟»
«حتی به اون امید هم ندارم. فرصتی که ازش حرف میزنم، شانس یاد گرفتن هنرهای رزمی از شماست، فرمانروای اهریمنی. بعدها، وقتی بچهدار شدم، بهشون میگم. میگم: "این پدرتون، توی جوونیش هنرهای رزمی رو از اهریمن تیغه آسمان خونین بزرگ یاد گرفته." همین برای من کافیه. به عنوان یه رزمیکار، داشتن چنین خاطرهای تمام چیزیه که نیاز دارم.»
«پس قصد داری ازدواج کنی.»
«بله، میخوام.»
«چرا؟»
«میخوام بزرگ کردن یه بچه رو امتحان کنم. و میخوام عشقی رو بهشون بدم که پدر خودم حتی یک بار هم بهم نداد.»
توی حرفهاش داستان و غمی حس میشد.
«اگه بچهات ازت متنفر بشه، همونطور که تو از اون متنفری چی؟»
«اون وقت... حاضر میشید بچه من رو هم تحت این تمرینات قرار بدید؟»
با حرف سو دهریونگ، اهریمن تیغه آسمان خونین خنده کوتاهی کرد.
سو دهریونگ با این فکر که اهریمن تیغه آسمان خونین رو به خنده انداخته، خودش هم بیدلیل احساس شادی کرد و لبخند درخشانی زد.
اهریمن تیغه آسمان خونین همونطور که پنجره رو میبست، گفت: «هزار بار دیگه!»