چپتر 521: آیا میتونم آخرین پیشگویی رو انجام بدم؟
چپتر 521: آیا میتونم آخرین پیشگویی رو انجام بدم؟
در حالی که به قامت پدرم و اهریمن تیغه آسمان خونین که در حال دور شدن بودن نگاه میکردم، رزمیکاری از عمارت فلکسای آمد و گزارش داد.
«اعضای فرقه رودخانه ابر رو پیدا کردیم و به دستور ارباب عمارت فلکسای، سپاه اهریمنی برای عملیات نجات اعزام شده.»
این مکانی که در آن با گیو چون جنگیده بودم، فرقه رودخانه ابر بود.
خوشبختانه او به جای کشتنشان، آنها را زنده نگه داشته بود.
گئوم موگوک به رزمیکار عمارت فلکسای گفت: «به فرمانده شاخه اهریمنکش خبر بدید و بهش بگید اونجا میبینمش.»
«بله! اطاعت میشه.»
باید قبل از رفتن، روی دوستم را میدیدم.
در جریان رسیدگی به این موضوع، کمکهای زیادی از جین ها-گون دریافت کرده بودم.
همانطور که رزمیکار عمارت فلکسای با هنر سبکبالی بهسرعت ناپدید میشد، سو دهریونگ که در کنارم به گزارش گوش میداد، خوشحال شد.
«باعث آسودگی خاطره.»
«تو کسی بودی که این آدمها رو پیدا کردی.»
دو فرقهای که سو دهریونگ در نهایت انتخاب کرده بود، فرقه شمشیر کوهستان ققنوس و فرقه رودخانه ابر بودند.
او گفته بود که نمیتواند بین این دو یکی را انتخاب کند، برای همین گئوم موگوک فرقه شمشیر کوهستان ققنوس را برگزید.
اما آن یکی تلهای برای خریدن زمان بود و حادثه واقعی اینجا، در فرقه رودخانه ابر رخ داد.
«همونطور که انتظار میرفت! قدرت برترین تازهوارد عمارت دنیای زیرین!»
او میتوانست با این تمجید من سینهاش را سپر کند و به خودش ببالد، اما سو دهریونگ با ادب سرش را خم کرد و قدردانیاش را ابراز کرد.
«رهبر جوان فرقه، ممنونم.»
«برای چی؟»
«فقط برای همهچیز.»
اگر او به تنهایی با استادش ملاقات میکرد، آیا چنین تجدید دیدار فوقالعادهای ممکن بود؟ فکر میکرد که نه.
همه چیز معذبکننده و دور از هم میبود و او نمیتوانست احساسات واقعیاش را منتقل کند.
«اون قدردانی رو، همهش رو بنویس! فقط صبر کن. حتی اون ذهن باهوشت هم وقتی روت رو برگردونی، به یه ذهن فراموشکار تبدیل میشه. آه، رهبر جوان فرقه اون موقع این رو گفت؟ فکر کنم خودم انجامش دادم—با خاطرات تحریفشدهت باعث میشی از تعجب شاخ دربیارم. نه، نه. منم یادم نمیمونه. پس همهش رو بنویس، دقیق و بدون از قلم انداختن هیچ چیزی.»
«اون رو به یه کتاب تبدیل میکنم و برای نسلهای بعد به ارث میذارم.»
تصویری از آینده در ذهن سو دهریونگ شکل گرفت.
خودش را دید که نوههایش را روی زانو نشانده و داستان امروز را برایشان تعریف میکند.
شاید آن نوهها بگویند: «پدربزرگ، باز هم همون داستان درباره رهبر فرقهست؟»
چارهای نبود.
قدردانی او مثل کوه روی هم انباشته شده بود.
امروز نمونه دیگری بود.
گئوم موگوک میتوانست به او بگوید در خانه امن منتظر بماند، اما او را تا اینجا با خود آورده بود.
«همچنین ممنونم که من رو اینجا آوردی تا بتونم حتی کمی زودتر با استادم ملاقات کنم.»
«برای اون نیاوردمت.»
«چی؟ پس چرا من رو آوردی؟»
«در صورت امکان، باید جایی ملاقات کنید که تمام لطفها و کینهها تسویه میشن. منتظر موندن در خانه امن و ملاقات کردن در اینجا، حس خیلی متفاوتی داشت. مهمترین چیز در زندگی یه رزمیکار اینه که در اون لحظه اونجا بودی یا نه.»
او فکر کرد که حق با اوست.
هیجانی که وقتی استادش را اینجا، در این مکان آغشته به خون دید، هنوز زنده و تازه بود.
«حتی اگه نمیتونستم در کنارت بجنگم؟»
چطور میتوانست به عنوان یک رزمیکار چنین پشیمانیای نداشته باشد؟
«شما با هم جنگیدید. فقط با تبدیل نشدن به یه مزاحم که سعی میکنه به استادش کمک کنه و در نهایت گروگان گرفته میشه، به خوبی در کنار هم جنگیدید. خوبه که باهوشی، پس لازم نیست نگران اون باشم.»
چشمان سو دهریونگ لرزید.
این رهبر جوان فرقه در زندگی گذشتهاش چه گناهی در حق او مرتکب شده بود که اینطور رفتار میکرد؟
البته، گئوم موگوک کسی نبود که بگذارد احساسات آشکار سو دهریونگ نادیده بماند.
«و اگه به احتمال ضعیف من میمردم، تو هم میپریدی وسط، مگه نه؟ چطور میتونستم بدون تو اون راه طولانی به دنیای زیرین رو برم؟ خیلی حوصلهسربر میشد.»
او تماماً از اعتبار گرفتن حرف میزند، اما در حقیقت، رهبر جوان فرقه از اعتبار گرفتن متنفر است.
سو دهریونگ با پنهان کردن چنین افکاری، با نگاهی ناباورانه صحبت کرد.
«همونطور که انتظار میرفت! نیت پنهانی داشتی. من کسی هستم که قدر نمیدونه چقدر باید شاکر باشم که بهم گفتی دورتر مخفی بشم. برای من، زنده موندن برای مدتی طولانی، بزرگترین مأموریته! خوشبختانه، امروز به آرزوم رسیدم. من دیگه فقط یه دست راست نیستم. من دست راستی هستم که مجبور نیست کارهای خطرناک انجام بده.»
این اشارهای بود به سخنان اهریمن تیغه آسمان خونین که گفته بود کارهای خطرناک باید به رهبر جوان فرقه سپرده شود.
«اما چیکار میتونی بکنی؟ از اونجایی که قراره من کارهای خطرناک رو انجام بدم، تو به عنوان دست راست، مجبوری دنبال تنه بیای.»
«آه، باز هم همینطوری شد؟»
گئوم موگوک با گامهای بلند به جلو رفت.
«بیا، دست راستِ هنوز در خطرم. بیا بریم.»
سو دهریونگ لحظهای همانجا ایستاد.
درست همانطور که گئوم موگوک به قامت پدرش و اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرده بود، سو دهریونگ هم در سکوت به پشت گئوم موگوک خیره شد.
او همیشه در حال شوخی و پرحرفی بود، اما با نگاه کردن به پشتش، آدم اغلب فکر میکرد که تنها به نظر میرسد.
هر چه بیشتر او را میشناختی، این موضوع بیشتر صدق میکرد.
«اگه رهبر جوان فرقه امروز مرده بود، مهارتهای من هنوز کمه، پس نمیتونستم انتقامش رو بگیرم.
اما سفرش به دنیای پس از مرگ حوصلهسربر نمیشد.
قایقران دنیای زیرین لابد گوشهاش رو میگرفت و از سر و صدا شکایت میکرد.»
***
رهبر فرقه رودخانه ابر با قدردانی به آسمان نگاه کرد.
«ممنونم، خیلی ممنونم.»
همین چند لحظه پیش، او کاملاً درهمشکسته بود.
استادانی به فرقه رودخانه ابر یورش برده، او، خانوادهاش و شاگردانش را مهار کرده و در این انبار دورافتاده زندانی کرده بودند.
او استادی مشهور در پایتخت مرکزی بود، اما حریف استادان مهاجم نمیشد.
او دو نفر را در میان مهاجمان شناسایی کرده بود.
دو نفری که او را به ناامیدی کشاندند.
ارباب جوان سرخچهره.
و کسی که تصویر زنی روی بدنش خالکوبی شده بود، واجرای شهوتران.
وقتی واجرای شهوتران را دید، قلبش فرو ریخت.
او به خوبی میدانست که آن پستفطرت به چند زن هتک حرمت کرده است.
البته همسر و دخترش، اما بیش از یک یا دو زن در خاندانش وجود داشتند.
مردان شروری مثل آنها گلهگله آمده بودند.
«در نهایت، همهمون با بدبختی میمیریم.»
در حالی که در چنین وضعیت ناامیدکنندهای بود، صدای درگیری چیزی را از بیرون شنید.
و به دنبال آن، فریادها.
کرا-آ-آ-اک.
در آهنی بزرگ کنده شد و کسی چهارچوب در را پر کرد.
وقتی رهبر فرقه آن چهره را دید، وحشت کرد.
او هرگز رزمیکاری با چنین جثه بزرگی و چهرهای چنین ترسناک ندیده بود.
آن رزمیکار غولپیکر با لحنی بیپرده گفت: «اومدیم نجاتتون بدیم. همگی بیاید بیرون.»
آنها بیشتر از کسانی که اسیرشان کرده بودند، به شرورها شباهت داشتند.
اما آنها نجاتش داده بودند.
«خیلی ممنونم. هرگز این لطف رو فراموش نمیکنم.»
حتی وقتی نام نجاتدهندگانش را پرسید، این رزمیکاران تنومند فقط به او گفتند کمی صبر کند و هویت خود را فاش نکردند.
در حالی که او در حال آرام کردن قلب وحشتزدهاش بود، جو گول، ارباب لشکر بخش پایتخت مرکزی، به همراه رزمیکاران اتحاد رزمی از راه رسید.
با دیدن چهرهای آشنا، رهبر فرقه رودخانه ابر کاملاً احساس آرامش کرد.
جو گول پس از احوالپرسی با رهبر فرقه رودخانه ابر، به جانگ هو نزدیک شد.
«دوباره از کمک شما بهرهمند شدم.»
روشی که او به جانگ هو نگاه میکرد، نه فقط به خاطر کمکی که دریافت کرده بود، بلکه تغییر کرده بود.
جو گول حالا میدانست که فرقه الهی اهریمن آسمانی پشت این ماجرا نیست.
او پس از شنیدن اینکه قهرمان نوظهور ابر لاجوردی در حال یادگیری فرم تیغه اهریمنی بهشتکش در فرقه شمشیر کوهستان ققنوس بوده و این حادثه را طراحی کرده است، سوءتفاهمش نسبت به فرقه الهی اهریمن آسمانی را برطرف کرده بود.
«بابت سوءتفاهمی که نسبت به شما داشتم، عذرخواهی میکنم.»
و او از جین ها-گون شنیده بود که این رزمیکاران تنومند که در زمان حمله قبلی به بخش، او را نجات داده بودند، سپاه اهریمنیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی هستند.
هرچند او واقعاً از فرقه اهریمنی متنفر و بیزار بود، اما نگاهش به جانگ هو نرم بود.
آنها نه تنها جان او و زیردستانش را نجات داده بودند، بلکه از نابودی فرقه رودخانه ابر نیز جلوگیری کرده بودند.
«من صرفاً مردی هستم که از دستورات پیروی میکنه.»
جانگ هو هیچ اعتباری برای خود قائل نشد، که باعث شد جو گول حتی بیشتر از او خوشش بیاید.
آیا به خاطر عذاب وجدان ناشی از سوءتفاهم نسبت به آنها بود؟ به طرز عجیبی، فکر کرد که دوستی با فردی مثل او چندان هم بد نخواهد بود.
آیا دوستی بین یک پیرو راه اهریمنی و یک رزمیکار طریقت راستین ممکن بود؟
او واقعاً با دوستی جین ها-گون و رهبر جوان فرقه اهریمنی مخالف بود، اما حالا، انگار برای تنبیه آن مخالفت، این فکر به ذهن خودش خطور کرده بود.
«امیدوارم یه روز فرصتی پیش بیاد که این لطفت رو جبران کنم.»
جو گول با صداقت صحبت کرد و جانگ هو با چهرهای بیتفاوت سر تکان داد.
نگاه جو گول ناخودآگاه به سمت دو نفری چرخید که روی سقفی در آن دوردست ایستاده بودند.
گئوم موگوک و جین ها-گون کنار هم ایستاده و در حال گفتگو بودند.
گئوم موگوک صادقانه به او گفت که چرا این حادثه رخ داده است.
او همه چیز را همانطور که بود، تعریف کرد.
«پس ماجرا این بود.»
جین ها-گون با فهمیدن اینکه این حادثه از یک کینه دیرینه نشأت گرفته، بار دیگر متوجه شد که خشم و نفرت انسانها چقدر میتواند وحشتناک باشد.
«به نمایندگی از فرقهم، بابت خاندانهایی که تو این حادثه نابود شدن، صمیمانه عذرخواهی میکنم.»
«چیزی نبود که بتونی جلوش رو بگیری. با این حال، به لطف تو بود که اونا تونستن زنده بمونن.»
اگر گئوم موگوک نبود، فرقه رودخانه ابر نابود میشد و اگر درگیری بین دو طرف به خاطر این موضوع عمیقتر میشد، معلوم نبود چه اتفاقاتی رخ میداد.
بنابراین، فقط فرقه رودخانه ابر نبود که نجات یافته بود.
«همونطور که انتظار میرفت، از پسش براومدی.»
جین ها-گون به گئوم موگوک نگاه کرد.
راستش را بخواهد، وقتی در مخفیگاه منتظر خبر بود، باور داشت که گئوم موگوک میتواند مسئله را حل کند.
«این به خاطر ملاحظه تو بود. اگه مثل یه آدم لجباز که فقط اصول براش مهمه رفتار میکردم، این کار چندین برابر سختتر میشد.»
خودِ سابقش قطعاً اصول را در اولویت قرار میداد.
اگر اینطور میشد، احتمالاً درست در نقشه کسانی که این حادثه را طراحی کرده بودند، گرفتار میشد.
«اگه آدم لجبازی بودی، کنار اومدن باهات کار راحتی نبود.»
«البته. به هر حال یه راهی برای درهمشکستن همهچیز پیدا میکردم.»
جین ها-گون میتوانست آن را حس کند.
با هر بار ملاقات، رابطهاش با گئوم موگوک عمیقتر میشد.
چون به او اعتماد داشت، اجازه داده بود پیروان راه اهریمنی وارد بخش پایتخت مرکزی شوند و مطیعانه به مخفیگاه رفته بود.
«دیگه همهچیز تموم شد؟»
«اهریمن تیغه داره به آخرین مسئله رسیدگی میکنه. به محض اینکه کارش تموم بشه، فوراً راه میافتیم.»
نگاههایشان در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.
«بیا نسل جوون رو دور هم جمع کنیم و بهزودی همدیگه رو ببینیم.»
گئوم موگوک به هوا پرید و در یک چشم به هم زدن از دید خارج شد.
خداحافظی غمانگیز نبود، بلکه سرشار از انتظار برای دیداری دوباره در آیندهای نزدیک بود.
جین ها-گون به آسمانی که گئوم موگوک در آن پرواز کرده بود خیره شد و سپس به پایین نگاه کرد.
چشمش به جو گول افتاد که پس از بدرقه سپاه اهریمنی، رویش را برگردانده بود.
چهره او که همیشه با دیدن جین ها-گون در کنار گئوم موگوک درهم میرفت، امروز آرام و ملایم بود.
«دلیلش هر چی که هست، لطفاً همینطوری تغییر کن.»
چون او میتوانست حس کند که قدرت فرقه الهی اهریمن آسمانی در حال رشد است، درست مثل جثههای تنومند سربازان سپاه اهریمنی.
«اگه نمیخوایم بازنده باشیم، ما هم باید به تغییر کردن ادامه بدیم.»
***
اهریمن تیغه آسمان خونین مقابل پیشگوی پیر نشست.
چهره پیرمرد درهم رفت.
خبری که منتظرش بود نیامده بود و کسی که نباید میآمد، ظاهر شده بود.
«جایی که بهم گفتی اشتباه بود.»
پیشگو به اهریمن تیغه آسمان خونین گفته بود که به فرقه شمشیر کوهستان ققنوس برود.
اما گیو چون نقشهاش را در فرقه رودخانه ابر اجرا کرده بود.
«شاید استادم رو دیدی؟»
در پاسخ به سؤال پیشگوی پیر، اهریمن تیغه آسمان خونین سر تکان داد.
این واقعیت که او استادش را دیده و هنوز به سلامت مقابلش ظاهر شده بود، به این معنا بود که نقشه آنها شکست خورده است.
«کسی که گره رو بسته بود، خودش اون رو باز کرد.»
کسی که باید گره را باز میکرد، گیو چون بود.
او باور داشت که اهریمن آسمانی هر چقدر هم قوی باشد، نمیتواند با دوازده نفر از آنها مقابله کند و همزمان از آخرین حرکت گیو چون هم جان سالم به در ببرد.
پیشگوی پیر آهی کشید.
«من فال رو اشتباه تفسیر کردم.»
وقتی قبلاً اهریمن تیغه آسمان خونین را دیده بود، فال خودش را گرفته بود.
فالی که آن زمان آمد این بود: «کسانی که قرار است زنده بمانند، زنده میمانند و کسانی که قرار است بمیرند، میمیرند.» او فکر کرده بود که خودش در جبهه زندگان است.
پیرمرد با حس کردن پایان کارش، به جای ترس، آرامشی در قلبش احساس کرد.
«موقع برنامهریزی برای این کار، بارها فال گرفتم و یه چیز همیشه جلب توجه میکرد. شاید شکست این نقشه، تا حد زیادی به خاطر همون باشه.»
«اون چیه؟»
پس از لحظهای مکث، پیرمرد حرف غیرمنتظرهای زد.
«رهبر جوون فرقه شما.»
پیشگوی پیر آهی کشید.
«سرنوشت اون کاملاً غیرقابلپیشبینی بود. گاهی نشون میداد که تقدیر دنیای رزمی رو در دست داره، و گاهی انگار هیچ تأثیری روی اون نداره. گاهی یه ستاره کشتار بزرگ بود که حموم خون راه میندازه، و گاهی فالِ یه استاد بزرگ که دنیای رزمی رو نجات میده. هر بار که براش فال میگرفتم، آیندهش خیلی متفاوت بود. از وقتی پیشگویی رو شروع کردم، اولین بار بود که با چنین موردی روبرو میشدم.»
او از اهریمن تیغه آسمان خونین پرسید:
«میتونم یه فال آخر درباره آینده رهبر جوون فرقه بگیرم؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین سر تکان داد.
پیشگوی پیر ظرف چوبهای فالگیری را تکان داد.
پیرمرد که میدانست این آخرین بار است، حرکاتش را با دقت و طمأنینه انجام داد.
و سرانجام، یک چوب فالگیری بیرون پرید.
هر دو مرد با دیدن کلماتی که روی چوب بامبو نوشته شده بود، جا خوردند.
چهار کلمه آنجا نوشته شده بود:
اتحاد جهان.
پیشگوی پیر پس از لحظهای خیره ماندن، بلند خندید.
«اگه اینطوره، پس مرگ من اراده آسمانه.»
پیشگوی پیر ظرف فالگیری را که در دست داشت به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین کج کرد.
ففففففف!
سلاحهای پنهانی از داخل ظرف شلیک شدند.
آن ظرف هم برای فالگیری بود و هم یک سلاح پنهان.
در این فاصله، این سلاح پنهانِ مخصوصِ پیرمرد چیزی بود که هیچکس نمیتوانست از آن فرار کند.
جینگ، جینگ، جینگ، جینگ!
اما سلاحهای پنهان به چیزی برخورد کردند و همگی منحرف شدند.
اهریمن تیغه آسمان خونین با بالا آوردن تیغه بهشتکش خود، آنها را مسدود کرده بود.
شووووویک!
تیغه بزرگ پرواز کرد و شکاف عمیقی روی سینه پیشگوی پیر ایجاد کرد.
استخوان و گوشت شکافتند و پیشگوی پیر روی زمین افتاد.
اگر او مصمم بود که یک حمله غافلگیرانه واقعی انجام دهد، دفع کردنش بسیار سختتر میشد، اما این حمله در واقع التماسی برای مرگ بود.
«اینکه به خاطر کسی که فرمان آسمان رو دریافت کرده شکست خوردم... هیچ حسرتی ندارم.»
پیشگوی پیر پس از گفتن آخرین کلماتش، نفس آخر را کشید.
اهریمن تیغه آسمان خونین چوب بامبویی را که روی زمین افتاده بود، برداشت.
او در سکوت به آن خیره شد و میخواست با انرژی یانگ غایی خود آن را بسوزاند.
اما خیلی زود انرژیاش را عقب کشید و به دلیلی، آن را داخل ردای خود گذاشت.
در همین لحظه، گئوم موگوک از راه رسید.
«آه، تموم شد؟ با عجله اومدم تا برام فال بگیره.»
«چه فالی میخواستی از یه پیشگوی شیاد بگیری؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با قدمهای بلند دور شد.
«ارشد، بیا با هم بریم!»
گئوم موگوک به دنبال او رفت.
آیا اتفاقی بین او و پیشگوی پیر افتاده بود؟ گئوم موگوک حسی متفاوت از همیشه نسبت به اهریمن تیغه آسمان خونین داشت.
«اوه، در ضمن، فکر برگشتنِ تنهایی به فرقه رو از سرت بیرون کن. همهمون با هم برمیگردیم.»
او این را گفت چون نگران بود پدرش معذب شود و خودش به تنهایی راه بیفتد.
اهریمن تیغه آسمان خونین دقیقاً از همان آدمهایی بود که چنین کاری میکردند.
پس از لحظهای مکث، اهریمن تیغه آسمان خونین پاسخ داد:
«قصد داشتم با شما بیام.»
به نظر میرسید در حین صحبت با پدرم، تصمیم گرفته بود با آنها همراه شود.
«آه، عالیه. مسیر برگشت خیلی بیشتر خوش میگذره.»
در سفر بازگشت به فرقه اصلی، اهریمن تیغه آسمان خونین و سو دهریونگ هم به ما ملحق میشدند.
همانطور که وقت زیادی را با پدرم گذرانده بودم، امیدوار بودم آن دو هم فرصت مشابهی پیدا کنند.
«اوه، و منتظرش باش. یه رویارویی واقعی باقی مونده.»
«چه رویاروییای؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای کنجکاو به گئوم موگوک نگاه کرد.
اما گئوم موگوک چیزی نگفت، انگار که او خودش بعداً متوجه میشد.
در عوض، لبخند معناداری زد و گفت:
«تو تا حالا غذای ماهیای که پدرم درست میکنه رو نخوردی، مگه نه؟»