چپتر 524: بانوان سلحشور عدالت بشقابی از غذا فرستاده‌اند
چپتر 524: بانوان سلحشور عدالت بشقابی از غذا فرستاده‌اند
هوی که کالسکه رو میروند، نگاهی به آسمون انداخت.
ابرهای تیره که انگار هر لحظه آماده باریدن بودن، در حال جمع شدن بودن.
«امروز توی یه روستا توقف میکنیم.»
هوی مسیر کالسکه رو از جهت اصلیش تغییر داد و به سمت روستایی در اون نزدیکی رفت.
گئوم موگوک از پنجره بیرون رو نگاه کرد و گفت:
«خوب میشه اگه توی این روستا یه بانوی جوان و زیبا باشه که ارباب عمارت دنیای زیرین ما ازش خوشش بیاد.»
با این حرف، سو دهریونگ که روی صندلی راننده نشسته بود، سرخ شد.
البته، اون از اعتقادش کوتاه نیومد.
«من برای اون بانو یه شعر دکلمه میکنم!»
درست همون لحظه، صدای رعدوبرق از دوردست به گوش رسید.
غرومب!
سو دهریونگ جا خورد.
«آخه الان چه وقت رعدوبرق زدن بود!»
در حالی که اون ناامید به نظر میرسید، صدای اهریمن تیغه آسمان خونین شنیده شد.
«ظاهر همه چیز نیست. مرد رو قلبش تعریف میکنه!»
با این کلمات تشویقآمیز برای شاگردش، چهره سو دهریونگ روشن شد.
«بله! استاد! مرد به قلبشه!»
حقیقتاً، اگه اون فقط یه ذره به هوی نزدیکتر بود، حتماً ازش میپرسید.
رزمیکار هوی، تو طرف کدومی؟ بحث قلبه، مگه نه؟ درسته؟
گئوم موگوک که هیجان اون رو در وزش باد حس میکرد، در حالی که به بیرون تکیه داده بود، بیصدا خندید.
آره، کدوم زنیه که وقتی بفهمه تو چه جور آدمی هستی، ازت خوشش نیاد؟
وقتی کالسکه وارد خیابان بازار شد، جاده پهنتر شد.
کنار یه میوهفروش که داشت با مشتری سر یه سیب اضافه چانه میزد، یه گیاهفروش پیر در حال برپا کردن چادرش برای آمادگی در برابر بارون بود.
یه دستفروش که پیراشکی میفروخت، به هوی و سو دهریونگ اشاره کرد که بیان و امتحان کنن، و شاگرد یه پارچهفروش داشت ابریشمهایی رو که بیرون چیده بودن جمع میکرد.
بچهها در میان صداهای پرهمهمه و بوهای لذیذ این طرف و اون طرف میدویدن.
گئوم ووجین بیصدا شاهد صحنههایی بود که بیرون پنجرهاش اتفاق میافتاد.
اگه هدف اول این سفر ساختن خاطرات با پدرش بود، هدف دوم دقیقاً همین لحظه بود.
امید گئوم موگوک این بود که پدرش تمام گوشه و کنار سرزمینهای مرکزی رو با چشمهای خودش ببینه.
پدر، اگه جنگی در بگیره، ما فقط روی این تمرکز میکنیم که کجا، چطور و چه تعداد از رزمیکارهای فرقه اصلیمون کشته میشن و میکشن.
اما این وسط، اون بازرگان اونجا میمیره و اون بچهها هم میمیرن.
تعداد اونها توی آمار و ارقام ما ثبت نمیشه.
به خاطر همین بود.
در حالی که خاطره شخم زدن زمین با هم خوب بود، اما دلیلی که پدرش برای عروسی نوه اون زوج پیر یه حواله به جا گذاشته بود، ارزشمند بود.
به همین خاطر تمام این لحظات برای تفریح بودن، اما در عین حال، لحظات رویارویی با پدرش هم محسوب میشدن.
کالسکه جلوی بزرگترین مسافرخانه روستا ایستاد.
هوی تمام شش اتاق طبقه دوم رو رزرو کرد و بعد از صاحب مسافرخانه خواست که اجازه نده هیچ مهمان دیگه یا کارگر میخانهای بالا بیاد.
بعد از اینکه تصمیم گرفتن اول وسایلشون رو باز کنن، خوب استراحت کنن و بعد غذا بخورن، هر کسی به اتاق خودش رفت.
گئوم موگوک هر وقت زمان خالی برای خودش پیدا میکرد، بیقید و شرط وارد فضای هنر جابهجایی فضا-زمان میشد و با استفاده از هنر مخفی زمان آسمانی تمرین میکرد.
اما امروز، روی تخت ولو شد.
گاهی اوقات، وقتی غرق در تمرین میشد، حس میکرد که انگار غرق شدن در هنرهای رزمی باید همین شکلی باشه.
اگه روزی مثل امروز تمرین میکرد، دقیقاً همین حس رو داشت.
بیا استراحت کنیم، بیا امروز خوب استراحت کنیم.
در حالی که روی تخت دراز کشیده بود، خیره به ابرهای تیره بیرون پنجره نگاه کرد و خوابش برد.
چقدر خوابیده بود؟
شووووو.
با صدای بارش شدید باران بیدار شد.
با خودش فکر کرد که بیدار شدن با صدای بارون، حس غافلگیرکننده و خوبی داره.
بعد ناگهان به یاد آورد که قبل از بازگشتش، از بارون متنفر بود.
اون زمان که تنها بود و داشت مواد لازم برای هنر بزرگ رو جمعآوری میکرد، بارش شدید باران فقط تنهایی و افسردگیاش رو عمیقتر میکرد.
اما حالا، بارون رو دوست داشت.
این آرامشِ غلت زدن روی تخت در حالی که به صدای بارون گوش میدی.
اون رو با هیچ چیز توی دنیا عوض نمیکرد.
اما این فقط برای یه لحظه بود.
شاید چون همیشه در حال دویدن و مسابقه دادن زندگی کرده بود، بدنش بیقرار شد و دیگه نمیتونست دراز بکشه.
از تخت بلند شد و از اتاق بیرون رفت.
جلوی اتاق سو دهریونگ که اون طرف راهرو بود، حضور کسی رو در داخل چک کرد.
با خودش فکر کرد که شاید خواب باشه، اما بیدار بود.
«داری چیکار میکنی؟ میتونم بیام تو؟»
«بله، بفرمایین تو.»
وقتی در رو باز کرد و داخل شد، سو دهریونگ داشت کتاب میخوند.
همون کتاب شعر و هنری بود که اهریمن تیغه آسمان خونین براش خریده بود.
«خوش میگذره؟»
«خیلی سرگرمکننده نیست، اما... وقتی میخونمش، بخشهایی هست که ناخودآگاه من رو غرق در فکر میکنه.»
آیا به خاطر این بود که میدونست اون آدم باهوشیه که با پشتکار درس خونده؟ منظره کتاب خوندن سو دهریونگ خیلی بهش میاومد.
«داره بارون میاد، بریم یه چیزی بنوشیم؟»
با حرف گئوم موگوک، سو دهریونگ انگار که منتظر بوده باشه، کتابش رو بست.
«عالیه.»
اونها از اتاق خارج شدن و از جلوی اتاقهای پدرش، اهریمن تیغه آسمان خونین و هوی رد شدن.
وقتی گئوم موگوک به شوخی وانمود کرد که میخواد بایسته، سو دهریونگ از پشت سر طوری که انگار میدونست چی در راهه، پچپچ کرد:
«نمیشه!»
یه جلسه نوشیدن با پدرش و اهریمن تیغه؟ کاملاً معلوم بود که اون مرد چقدر عذاب میکشه.
وقتی به طبقه اول رفتن، حدود ده دوازده مشتری این طرف و اون طرف نشسته بودن و در حال خوردن و نوشیدن بودن.
گئوم موگوک و سو دهریونگ در جایی نشستن که دید خوبی به بیرون داشت و نوشیدنی و پیشغذا سفارش دادن.
بارون با شدت و طراوت میبارید.
درختهای کوچک بامبو که کنار ساختمانِ جلوی مسافرخانه کاشته شده بودن، زیر آب باران تاب میخوردن و موجهای کوچیک مدام روی چالههای آب پخش میشدن.
جلوی اونها، مسافرهایی با بارونیهای حصیری و کلاه در حال دویدن بودن و در دوردست، مردم زیر لبه پشتبامها پناه گرفته بودن.
منظرهای بود که فقط تماشا کردنش هم آرامشبخش بود.
در این میان، نوشیدنیها و غذاها رسیدن.
«بفرمایین بنوشین، رهبر جوان فرقه.»
سو دهریونگ با ادب براش نوشیدنی ریخت.
گئوم موگوک بعد از گرفتن اون، فنجان سو دهریونگ رو هم پر کرد.
«خیلی وقت بود که اینطوری دو نفری با هم چیزی ننوشیده بودیم.»
«من منتظر این لحظه بودم.»
مهم نبود بقیه چی میگن، اون کسی بود که دلش برای گئوم موگوک تنگ شده بود و میخواست کنارش باشه.
اون دو نفر اولین فنجانهاشون رو با لذت خالی کردن.
بعد، بعد از پر کردن دوباره فنجانها، بیصدا به تماشای بارون نشستن.
با گوش دادن به صدای بارون، دیگه نیازی به پیشغذا نداشتن.
«بوی بارون خوبه.»
با این حرف گئوم موگوک، سو دهریونگ پرههای بینیش رو باز کرد.
«مگه بارون هم بو داره؟»
«داره.»
«حالا که فکر میکنم، فکر نکنم تا حالا آگاهانه بوی بارون رو حس کرده باشم.»
چیزهایی هستن که اگه بهشون توجه نکنی هیچوقت نمیبینی، و بوهایی هستن که اگه بهشون آگاه نباشی هیچوقت متوجهشون نمیشی.
«خوبه، بوی بارونِ امروز خیلی خوبه.»
با حرف گئوم موگوک، سو دهریونگ از طریق بینی نفس عمیقی کشید و بو رو استنشاق کرد.
گوش دادن به بارون، نوشیدن، حرف زدن از خاطرات قدیمی و دوباره نوشیدن.
اونها همینطور مینوشیدن و برای همدیگه میریختن.
«ماهیگیری رو کی یاد گرفتی؟»
برای اینکه رهبر فرقه رو سه بار شکست بدی، این باید مهارت باشه.
رهبر جوان فرقه، مگه کاری هم هست که شما نتونین انجام بدین؟
«تو هم که توی ماهیگیری خوبی، مگه نه؟»
«اون فقط از روی شانسم بود.»
اما انگار سو دهریونگ منتظر همین حرف بود، چشماش برقی زد.
اون نگاهی به اطراف انداخت و صداش رو پایین آورد.
«نمیتونم حسی که توی دستام داشتم رو فراموش کنم.»
دستهاش رو باز و بسته کرد.
بازوهاش رو عقب و جلو برد.
در حالی که ادای ماهیگیری رو درمیآورد، نمیتونست هیجانش رو مخفی کنه.
«کی فکرشو میکرد که من توی ماهیگیری رهبر فرقه و استادم رو شکست بدم؟ این رو فقط به شما میگم، رهبر جوان فرقه.»
«اصلاً نباید به کسی بگین. حتی اگه دفعه بعد هم بریم، مطمئنم که میتونم رهبر فرقه و استادم رو، حداقل توی ماهیگیری، ببرم.»
«استادم میگفت شانس تازهکارهاست، ولی کی میدونه؟ شاید من با استعداد ماهیگیری به دنیا اومدم.»
گئوم موگوک لبخندی زد و پرسید:
«اون حسی که توی دستات داشتی، در مقایسه با وقتی که برای اولین بار فرم تیغه اهریمنی بهشتکش رو اجرا کردی، چطوری بود؟»
سو دهریونگ لحظهای تامل کرد.
«هر چی هم که باشه، با فرم تیغه اهریمنی بهشتکش قابل مقایسه نیست.»
در همین لحظه، سو دهریونگ متوجه چیزی شد.
نگاه گئوم موگوک به پشت سر او دوخته شده بود.
سو دهریونگ که جا خورده بود، صداش مثل مورچهای که روی زمین میخزه، ضعیف شد.
«اونا که نیستن، نه؟ لطفاً بگین که خودشون نیستن.»
سپس، صدایی سرد از پشت سرش بلند شد.
«انگار داشتی خیلی عمیق فکر میکردی که کدوم حس رو انتخاب کنی.»
با شنیدن صدای اهریمن تیغه آسمان خونین، سو دهریونگ مثل فنر از جاش پرید.
«اوه، نه، استاد.»
وقتی برگشت، فقط استادش نبود.
گئوم ووجین شونهبهشونهی اهریمن تیغه آسمان خونین ایستاده بود.
قطعاً حرفش رو دربارهی اینکه میتونه رهبر فرقه رو توی ماهیگیری شکست بده، نشنیده بود، مگه نه؟
«اگه اون حس توی دستات اینقدر خوبه، بهتره تیغهت رو زمین بذاری و یه چوب ماهیگیری دستت بگیری.»
«نه استاد. سوءتفاهم شده.»
گئوم موگوک به جای سو دهریونگ که رنگش پریده بود، وارد بحث شد.
«وقتی دیدم شما دو نفر دارین میاین پایین، یه طعمه کوچیک انداختم و ارباب عمارت دنیای زیرینمون هم رو هوا زدش. ماهیگیریِ آدمها از ماهیگیریِ ماهیها خیلی بیشتر کیف میده. بفرمایین، لطفاً بشینین.»
و به این ترتیب، همراه با هوی که پشت سر آنها بود، هر پنج نفر کنار هم نشستند.
گئوم موگوک دور میز چرخید و برای همه نوشیدنی ریخت.
جذابیتی که بارون برای آدمها داره، برای اهریمن آسمانی، رهبر جوان فرقه، فرمانروای اهریمنی، فرمانده محافظها و ارباب عمارت دنیای زیرین یکی بود؛ پس همگی نوشیدند و غرق در اتمسفر اونجا شدند.
در حین نوشیدن، گئوم موگوک به پدرش نگاه کرد.
به خاطر بارون بود؟ چشمهای پدرش که امروز بهطرز خاصی تنها به نظر میرسید، به بارونِ روبروش نگاه نمیکرد.
چیزی که در مردمک چشمانش منعکس شده بود، به وضوح تکههایی از خاطرات بود.
«داری به کی فکر میکنی؟»
جدا از نزدیکتر شدن به پدرش، در لحظاتی مثل این بود که حس میکرد هنوز پدرش رو خوب نمیشناسه.
گئوم موگوک به جای پدرش، از اهریمن تیغه آسمان خونین پرسید:
«ارشد، کسی هست که توی روزهای بارونی به یادش بیفتین؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو تکون داد.
«نه. تو چی؟»
«برای منم همینطوره. از بارون بدم میاد چون وقتی از هنرهای سبکبالی استفاده میکنم، زمین لیزه. من چنین زندگی خشک و بیروحی دارم.»
«جوونی مثل تو، از زندگی حرف میزنه!»
اهریمن تیغه آسمان خونین حتی موقع سرزنش کردنش هم لبخند میزد.
«ولی حالا، چند نفری رو دارم.»
«حالا داری؟ منظورت چیه؟»
«همین آدمهایی که اینجا هستن. امروز که اینطوری دور هم جمع شدیم تا بارون رو تماشا کنیم، از این به بعد هر وقت بارون بیاد، یاد امروز نمیافتم؟»
با حرفهای گئوم موگوک، اهریمن تیغه آسمان خونین به یاد استادش افتاد.
«استاد، شما هیچوقت با یه ریاکار واقعی روبرو نشدین. برای همین بود که بهم میگفتین آدم بیصداقتی هستم.»
شاید دلیل اینکه در وهلهی اول چنین حرفهایی رو از استادش شنیده بود، این بود که تحت تأثیر این ریاکار واقعی قرار گرفته بود.
«استاد باید خیلی وقت پیش طعم این بیصداقتی رو میچشید.»
آیا اون موقع زندگی استادش تغییر میکرد؟ تصمیم گرفته بود دیگه به استادش فکر نکنه، اما حالا که بارون میبارید، اینطور به یادش افتاده بود.
شووووو.
و به این ترتیب، هر کدوم در افکار خودشون غرق شدند، به ریزش بارون خیره شدند و نوشیدند.
در همین حال، مشتریهای جدیدی وارد مسافرخانه شدند.
کسانی که وارد شدند، جنگجوهای زنی از طریقت راستین بودند که شمشیر به همراه داشتند.
وقتی روی صندلیهاشون نشستند و شنلها و کلاههای حصیریشون رو برداشتند، چشمهای سو دهریونگ گرد شد.
از وقتی وارد شده بودند، آگاهانه سعی میکرد نگاهشون نکنه، اما بین اون سه زن، یکی بود که چشمش رو گرفت.
لحظهای خیره مونده بود که چشمش با چشمهای اون زن تلاقی کرد.
در حالی که از درون دستپاچه شده بود، زن سرش رو به نشانه احترام کمی خم کرد.
سو دهریونگ هم با مشتهای گرهکرده، به آرامی جواب سلامش رو داد.
این چیزی جز یه احوالپرسی معمولی بین رزمیکارها نبود، اما قلب سو دهریونگ مثل پتک میکوبید.
این هیجانی بود که نمیتونست به تنهایی از پسش بربیاد.
— دیدین؟ اون زن همین الان بهم سلام کرد. اونم با لبخند.
گئوم موگوک به پیام تلپاتیک هیجانزدهی سو دهریونگ جواب داد.
— اون به من لبخند زد.
— چی میگین! به من بود، قطعاً به من بود.
سو دهریونگ نوشید تا هیجانش رو آروم کنه، اما قلبش تندتر میزد.
— آه، ولی متأسفانه، به نظر میاد زنهای طریقت راستین باشن.
— پس حتماً برای اونا جای خوشحالی داره.
— رهبر جوان فرقه!
— شوخی کردم، معذرت میخوام.
گئوم موگوک لبخندی زد و براش یه جام ریخت.
سو دهریونگ دوباره نوشید و نگاهی به سمت زنها انداخت.
— آه، دوباره چشمامون به هم افتاد. اون زن هم حواسش به من هست.
— کدوم یکی از اون سه تا؟
— نگاه نکنین!
سو دهریونگ بعد از مدتها هیجان لذتبخشی رو حس میکرد. حس زنده بودن، این حس که «من یه مَردم!»
در اون لحظه، شعری از لبهای سو دهریونگِ سرمست جاری شد.
قبل از اینکه گئوم موگوک بتونه جلوش رو بگیره، سو دهریونگ که صورتش از مستی سرخ شده بود، به شمشیرزنی تنها در یک شب بارونی تبدیل شد و در مسیر شب قدم گذاشت.
«سایهای تنها در باد نهان میشود، و غریو باران، پاسخیست به رویاهای پرورده برای دنیای رزمی.»
از اونجایی که تا الان داشت با گئوم موگوک از طریق تلپاتیک صحبت میکرد، حالا اینطور به نظر میرسید که سو دهریونگ ناگهان شروع به خوندن شعر کرده.
وقتی نگاههای گئوم ووجین، اهریمن تیغه آسمان خونین و هوی روی او متمرکز شد، سو دهریونگ به اشتباهش پی برد.
حقیقتاً در اون لحظه، نه رهبر فرقه رو دیده بود و نه استادش رو.
تنها فکری که در سر داشت، خوندن یه شعر باحال جلوی اون زنها بود.
آیا خوندن شعر تأثیری داشت؟
زنها نگاهی به این سمت انداختند و بین خودشون درباره چیزی بحث کردند.
بدون شک داشتند درباره شعری که خونده بود حرف میزدند.
لحظهای بعد، صاحب مسافرخانه ظرف غذایی آورد.
«اون بانوان جنگجوی اونجا، این غذا رو فرستادن.»
گئوم موگوک پرسید:
«برای کدوممون فرستادنش؟»
سو دهریونگ طبیعتاً انتظار داشت این حرفها رو بشنوه:
— اون بانوان جنگجو گفتن که از شعر لذت بردن.
در همین لحظه، صاحب مسافرخانه ظرفی رو که آورده بود، در یک نقطه قرار داد.
همه با چهرههایی غافلگیرشده به شخص مورد نظر خیره شدند.
کسی که صاحب مسافرخانه ظرف رو جلوش گذاشته بود، کسی نبود جز گئوم ووجین.
گئوم ووجین، انگار که اصلاً براش مهم نباشه، هنوز داشت به ریزش بارون نگاه میکرد.
سکوتی سنگین حاکم شد.
سو دهریونگ، هرچند ناامید، اما هنوز کورسوی امیدی داشت و یه پیام تلپاتیک فرستاد.
— احتمالاً بانوی من این رو نفرستاده.
گئوم موگوک فرصت جواب دادن به اون پیام رو نداشت.
او با چشمهایی پر از حسادت، مدام به پدرش و ظرف غذا نگاه میکرد.
«فکر کنم این رو برای آدم اشتباهی آوردین.»
گئوم موگوک ظرف رو به سمت خودش کشید.
«در یک نگاه، من و پدرم شبیه هم هستیم، پس حتماً صاحب مسافرخانه اشتباه کرده. این باید مال من باشه، درسته؟»
با این حرف، گئوم ووجین که تا الان بدون هیچ واکنشی به بیرون نگاه میکرد، سرش رو چرخوند.
او با لبخند متکبرانه و غیرقابلانکارِ یک پیروز، ظرف رو دوباره به سمت خودش کشید.
«مال منه.»