چپتر 527: اون داره دنبالت میگرده
چپتر 527: اون داره دنبالت میگرده
در حالی که کالسکه را برای استراحت دادن به اسبها متوقف کرده بودند، یک گزارش رسید.
«یه گزارش فوری از عمارت فلکسای رسیده.»
هوی گزارش را به گئوم ووجین داد.
گئوم ووجین بعد از بررسی محتویاتش، آن را به پسرش داد.
گئوم موگوک گزارش را خواند و لبخند درخشانی روی لبانش نشست.
وقتی آن را به اهریمن تیغه آسمان خونین نشان داد، او هم همان لبخند را زد.
گئوم موگوک به سو دهریونگ نگاه کرد.
سو دهریونگ در حالی که اسبها در دشتی دوردست مشغول چرا بودند، کنار آنها قدم میزد.
گئوم موگوک رو به گئوم ووجین و اهریمن تیغه آسمان خونین گفت: «ما باید زودتر بریم.»
آن دو مرد با حرف گئوم موگوک سر تکان دادند.
گئوم موگوک با یک پرش، به سمتی که سو دهریونگ بود پرواز کرد.
«بیا بریم، دست راست من!»
او بدون کلمهای دیگر به راه افتاد و سو دهریونگ با عجله به دنبالش رفت.
«چه خبر شده؟»
«یه گزارش فوری اومده.»
سپس، کلماتی از لبان گئوم موگوک جاری شد که سو دهریونگ تا آخر عمرش هرگز فراموش نمیکرد.
«اون داره دنبالت میگرده.»
با این حرف، سو دهریونگ از گئوم موگوک جلو زد و پیشتاز شد.
برای لحظهای، سرعت او حتی از گام تندرو هم فراتر رفت.
اما سو دهریونگ بعد از اینکه مسافت زیادی را به جلو دوید، ناگهان ایستاد.
«کجاست؟»
«احمق، با این وضع قلبت میترکه.»
سو دهریونگ با چهرهای برافروخته فریاد زد: «پرسیدم کجاست!»
«حالت خوبه؟»
*
وقتی خواهر دوم، دان-بی، چشمانش را باز کرد، خواهر بزرگترش، دان-آه، را دید.
«چه اتفاقی افتاد؟»
«به خاطر سمی که روی سلاح پنهان بود، یه مدتی بیهوش بودی.»
خوشبختانه، بعد از دریافت درمان در این شاخه، تب دان-بی قطع شده بود.
«من کجام؟»
«شاخه جونگ-آنِ فرقه الهی اهریمن آسمانی.»
«چی؟»
دان-آه به خواهر وحشتزدهاش لبخندی زد.
«ماجرا اینطوری شد. بعداً برات توضیح میدم.»
«یون-ای کجاست؟»
«اون یه کم پیش بیدار شد و داره غذا میخوره. تو هم چیزی میخوری؟»
«تشنمه.»
دان-آه برایش آب آورد.
دان-بی که به هوش آمده بود، نگران خواهرش شد.
«حالت خوبه، خواهر؟»
او در حالی که بین هوشیاری و بیهوشی دست و پا میزد، صداهای بیوقفه مبارزه را شنیده بود.
نیازی نبود بپرسد تا بفهمد خواهرش چطور از او محافظت کرده است.
«من خوبم.»
«تو همیشه میگی خوبم.»
او تمام جوانیاش را وقف خواهرهای کوچکترش کرده بود. همیشه میگفت خوبم، خوبم.
در همان لحظه، چشمان دان-بی به خونهایی افتاد که تمام لباسهای خواهرش را لکهدار کرده بود.
دان-آه با خواندن نگاه نگران او، لبخندی زد و پاسخ داد: «چیزی نیست. این خون من نیست، پس نگران نباش. چیزی میخوری؟»
«گشنم نیست.»
«پس یه کم دیگه بخواب.»
«دارم بلند میشم.»
همین که خواست بلند شود، تلوتلو خورد. بدنش هنوز آماده حرکت نبود.
دان-آه به آرامی خواهر کوچکترش را دوباره روی تخت خواباند.
«اگه مجبور شدی بجنگی، بیدارم کن.»
«باشه.»
«قول بده!»
دان-بی بعد از گرفتن قول، دوباره به خواب رفت.
دان-آه در سکوت به خواهرش خیره شد. از نگاهش که لبریز از نگرانی و محبت بود، پیدا بود که هر مبارزهای باید در خواب انجام شود.
چو-هی وارد اتاق شد.
«من اینجا میمونم.»
«پس اون رو به تو میسپارم.»
همین که دان-آه خواست برگردد و برود، چو-هی گفت: «ممنونم.»
دان-آه در برابر قدردانی صادقانه او، تعظیم کوتاهی کرد و از ساختمان خارج شد.
در حیاط، تمام رزمیکاران اهریمنیِ شاخه جمع شده بودند.
نگاههایشان روی او متمرکز بود. آنها حتماً حدس میزدند که چه کسی مسئول اتفاقات امروز است، اما شاید به خاطر فرمانده شاخه، کانگ دال، که روی دیوار نشسته بود و بیرون را نگاه میکرد، کسی به او ناسزا نمیگفت یا سعی نمیکرد دعوا راه بیندازد.
کانگ دال از روی دیوار پایین پرید.
تعداد اعضای شاخه قتل هفت مسیر که در مقابل جمع شده بودند، از همین حالا به بیش از صد نفر میرسید.
اینجا، به سختی بیست نفر حضور داشتند. اگر آنها با قصد کشتن حمله میکردند، مبارزه آسانی در پیش نبود.
«هر چقدر هم که دیوونه باشن، اگه به ما حمله کنن، نمیتونن از پس عواقبش بربیان.»
کانگ دال طوری حرف میزد که انگار نمیتواند درک کند، اما دان-آه ایدهای داشت که چرا آنها اینقدر پافشاری میکنند.
دلیلی که آنها تا این حد پیش رفته بودند، حتی تا حد رویارویی با فرقه اهریمنی، این بود که باید چو-هی را به هر قیمتی میکشتند.
اما چرا؟ مگر چقدر پول به آنها پرداخت شده بود؟
در همان لحظه، کوچکترین خواهر، دان-یئون، بیرون آمد. او با احترام دستهایش را گره کرد و از کانگ دال درخواستی کرد.
«میشه چندتا خنجر به من بدید؟»
دان-آه سعی کرد جلویش را بگیرد: «با این وضعیتت نمیتونی. استراحت کن.»
«این اتفاق به خاطر ما افتاد. منم باید بجنگم.»
کانگ دال به زیردستش دستور داد: «یه جعبه خنجر به دوشیزه لی بده.»
«بله قربان.»
یک رزمیکار اهریمنی جعبهای از خنجرها را آورد و به دان-یئون داد.
او بعد از برداشتن خنجرها، از کانگ دال تشکر کرد: «ممنونم.»
«تشکر برای چی؟ اینا رو بهت میدم تا موقع جنگیدن بتونی به جای من بمیری.»
چشمان دان-یئون گرد شد و کانگ دال نگاهی به او انداخت که یعنی «مگه دلیل دیگهای هم داره؟»
در همان لحظه، یکی از زیردستان برای گزارش آمد.
«اونا درخواست ملاقات با شما رو دارن، فرمانده شاخه.»
«فقط به همشون بگو گمشون کنن.»
«رهبر شاخه قتل هفت مسیر خودش اومده.»
«چی؟»
کانگ دال روی دیوار پرید. دان-آه هم همراه او بالا رفت.
مردی از میان صفوف شاخه قتل هفت مسیر که به خط شده بودند، قدم میزد.
او کسی نبود جز رهبر شاخه قتل هفت مسیر، یو گوئنگ.
او آوارهای بود که به داشتن مهارتهای رزمی فوقالعاده مشهور بود. او که به ندرت در انظار عمومی ظاهر میشد، امروز خودش را اینجا نشان داده بود.
ظهور او بار دیگر تایید میکرد که موضوع امروز چقدر برای آنها اهمیت دارد.
فقط یو گوئنگ نبود. گروه نخبهای که به عنوان چهار سایه شناخته میشدند و معمولاً او را همراهی میکردند هم آمده بودند. مهارت هر چهار نفر آنها بسیار فراتر از اعضای عادی شاخه قتل هفت مسیر بود.
با ظهور یو گوئنگ و چهار سایه، روحیه اعضای شاخه قتل هفت مسیر به اوج خود رسید.
آنها همگی فریاد کشیدند و موجی از نیت کشتار را ساطع کردند.
چهره کانگ دال درهم رفت.
«این عوضیا میخوان بمیرن!»
اما چشمانش جدی بود. اگر یو گوئنگ آمده بود، یعنی آنها ممکن بود واقعاً از این دیوار عبور کنند. این عوضیها بدجوری روی این موضوع قفل کرده بودند.
«اون زن مگه چیکار کرده که این همه سر و صدا به پا شده؟»
دان-آه به اعضای کینهتوز شاخه قتل هفت مسیر نگاه کرد و به آرامی گفت: «احتمالاً کار بدی نکرده، اینطور فکر نمیکنی؟»
در همان لحظه، صدایی شنیده شد.
«فرمانده شاخه، بیا یه کلمه حرف بزنیم.»
شخصی که با نیروی درونیاش در آن صدای رسا به مهارت رزمی خود میبالید، یو گوئنگ بود.
کانگ دال بعد از اینکه لحظهای با نگاهی پیچیده به او خیره شد، به بیرون پرید.
رزمیکاران اهریمنی دروازه را باز کردند و پشت سر او به راه افتادند.
دان-آه در سکوت شاهد شکلگیری این ملاقات بود. با ظهور یو گوئنگ، وضعیت به سرعت وخیم شده بود.
حالا که یو گوئنگ و چهار سایه اینجا بودند، آیا واقعاً میتوانستند از تحویل دادن آنها خودداری کنند؟
همه چیز به تصمیم کانگ دال بستگی داشت.
یو گوئنگ و کانگ دال در حالی که حدود سی قدم با هم فاصله داشتند، روبروی هم قرار گرفتند.
«بابت مزاحمت عذرخواهی میکنم.»
کانگ دال میدانست که هیچ صداقتی در آن عذرخواهی مودبانه وجود ندارد. او همچنین به خوبی میدانست یو گوئنگ چه مرد پستی است. او از آن دسته آدمهایی بود که از زنده زنده سوزاندن مردم لذت میبرد.
«شنیدم افرادی که دنبالشون هستیم به تو پناه آوردن. اگه اونا رو تحویل بدی، ما فوراً اینجا رو ترک میکنیم.»
کانگ دال با لحنی ملایم و آرام پاسخ داد: «اونا اینجا پناه نیاوردن؛ اونا مهمونهای ما هستن.»
او مردی بود که حتی نمیخواست با او کلامی رد و بدل کند، اما نیازی نبود جلوی زیردستانش غرور او را جریحهدار کند.
«مهمون باشن یا نه، مطمئنم ناخوندهان. لطفاً اونا رو تحویل بده.»
به همان اندازه که نیت کشتار از شاخه قتل هفت مسیر که پشت سر یو گوئنگ صف کشیده بودند میبارید، کانگ دال هم غرور یک رزمیکار اهریمنی، یا بهتر بگویم، جراتش را داشت.
«و اگه رد کنم چی؟»
فشار متشنجی در نگاههایشان نسبت به یکدیگر موج میزد.
«حتی اگه اونا برن، مگه شما و زیردستاتون هنوز اینجا نمیمونید، فرمانده شاخه؟»
این یک تهدید آشکار بود که ممکن است بعداً به طور خصوصی تلافی کند. البته، این حرف روی کانگ دال تاثیری نداشت.
«کی میدونه؟ شاید من فقط اون عوضیهایی رو که به فرقه اصلی ما بیاحترامی میکنن کتک بزنم و به بخش اصلی ارتقا پیدا کنم.»
اگر حریفش فرمانده شاخه فرقه اهریمنی نبود، یو گوئنگ تا الان چندین بار شمشیرش را کشیده بود.
صبر و تحملی که یو گوئنگ بهندرت در زندگیش به خرج داده بود، امروز کاملاً مشهود بود.
کانگ دال نگاهی به کتیبهی شاخه که پشت سرش آویزان بود انداخت.
«اگه از این کتیبه رد بشی، دیگه راه برگشتی نیست. قبل از اینکه دست به کار شی، فراموش نکن ما کی هستیم.»
پیشنهاد یو گوئنگ از پشت سرش شنیده شد:
«وگرنه چرا باید سعی کنیم از دیوارهاتون عبور کنیم؟ ارباب شاخه، لطفاً فقط همین یه بار رو استثنا قائل شید. حتماً این محبتتون رو جبران میکنم.»
منظورش کاملاً واضح بود؛ یعنی بعداً با پول هنگفتی از خجالتشان در میآمد.
«بهت فرصت کافی برای فکر کردن میدم. منتظر میمونم.»
کانگ دال جوابی نداد و به داخل برگشت.
به محض ورود، با زیردستهاش صحبت کرد:
«بهزودی حمله میکنن. آماده نبرد شید.»
«بله قربان!»
او حس کرده بود که حریفش فهمیده او زنها را تحویل نخواهد داد. و فراتر از آن، او هیچوقت ندیده بود که چنین پستفطرتهایی سر قولشان بمانند.
رزمیکارهای اهریمنی با هماهنگی کامل حرکت کردند.
ستونهای فولادی در دو طرف حیاط برپا شد و در مقابل آنها، چیزی شبیه به نخ ماهیگیری که بهسختی دیده میشد، نصب گردید.
اینها «نخهای خونگسل» بودند که در جنگها به کار میرفتند.
دیگر رزمیکارهای اهریمنی سازوکارهای متحرکی را بیرون کشیدند که سلاحهای پنهان را بهطور همزمان شلیک میکردند.
یک سازمان در نهایت از رهبرش پیروی میکنه و رزمیکارهای اهریمنی شاخه جونگ-آن کسانی نبودند که بشه دستکم گرفتشون.
دان-آه با تماشای این صحنه، در دلش مبهوت شده بود.
«حالا میفهمم چرا دنیای رزمی از فرقه اهریمنی میترسه. اگه یه شاخه سادهشون اینطوریه...»
اگه فرقه اهریمنی واقعاً جنگی رو شروع میکرد، چه اتفاقی میافتاد؟
کانگ دال نگاهی به دان-آه و دان-یئون انداخت.
آن دو زن در مقابل ساختمانی که دان-بی و چو-هی در آن بودند، نگهبانی میدادند.
وقتی چشمهایشان به هم افتاد، دان-آه به کانگ دال گفت:
«شاید بعداً نتونیم بهتون بگیم چون ممکنه بمیریم، پس الآن میگم. ممنون که ما رو پناه دادید.»
دان-یئون که کنارش بود، به نشانه تشکر سر خم کرد.
کانگ دال با لحنی خشن گفت:
«من بهخاطر شما پناهتون ندادم، پس نیازی به تشکر نیست. این یه قمار برای منه. پس اون استادی که ازش حرف میزدی، بهتره مقامش از من بالاتر باشه.»
دان-آه به سو دهریونگ فکر کرد.
آیا آن مرد معصومنما ممکن بود مقامی بالاتر از این مردهای زمخت داشته باشد؟
به نظرش بعید میرسید.
«متأسفم. انگار در نهایت بهتون دروغ گفتم.»
اگه اون مرد رو تو مسافرخونه ندیده بود، اگه این قرارداد رو قبول نکرده بود، اگه شما ما رو پناه نداده بودید.
اگه میخواست بهانهای بیاورد، فقط میتوانست بگوید که تقدیر آنها را به این سو کشانده است.
درست در همان لحظه بود.
رزمیکار اهریمنی که بیرون دیوار را زیر نظر داشت، فریاد زد:
«دارن میان!»
*جینگ!*
رزمیکارهای اهریمنی از موقعیتهای خود، همگی همزمان شمشیرهایشان را بیرون کشیدند.
بهطور همزمان، دشمن یکصدا از روی دیوار پرید.
این یک حمله غافلگیرانه بود، اما این سمت کاملاً آماده بود.
*شپلق! شتراق!*
دست و پای مردهای نقابداری که خودشان را روی نخهای خونگسلِ نصبشده انداخته بودند، قطع شد.
اما دشمن همچنان میآمد.
موج دوم که وارد شد، نخهای خونگسل را که حالا با خون رنگین و نمایان شده بودند، بریدند.
اما سلاحهای پنهان از سازوکارها به سمتشان شلیک شد.
*ویژ-ویژ-ویژ-ویژ-ویژ!*
مردهایی که نخهای خونگسل را بریده بودند، همگی هدف سلاحهای پنهان قرار گرفتند و مثل برگ خزان روی زمین افتادند.
با این حال، دشمن به آنها زمان نداد تا سازوکارها را دوباره تنظیم کنند و همچنان از روی دیوار سرازیر میشدند.
نبرد پرآشوبی در محوطه درگرفت.
به نظر میرسید دشمن دستوراتش را دریافت کرده است.
آنها با تکیه بر تعداد زیادشان، رزمیکارهای اهریمنی را تحت فشار گذاشتند و بهسرعت به دنبال زنها گشتند.
قصدشان روشن بود: به حداقل رساندن درگیری با رزمیکارهای اهریمنی، کشتن سریع زنها و عقبنشینی.
دهها مرد نقابدار به سمت دان-آه و دان-یئون هجوم بردند.
دان-آه بدون اینکه از کنار خواهرش تکان بخورد، میجنگید.
مهارتهای او برتر از آنها بود، اما دشمن با تعداد زیاد فشار میآورد.
اما دان-آه دندان روی جگر گذاشت و مثل یک دیوانه جنگید.
با این فکر که اگه بمیره، خواهراش هم میمیرن، دشمن نمیتونست به این راحتیها اون رو بکشه.
دان-یئون هم خنجرهایش را پرتاب میکرد و دشمنان را از پا در میآورد.
در همان لحظه بود.
یو گوئنگ و چهار سایه به سمت آنها قدم برداشتند.
با ظاهر شدن آنها، جنگجوهای شاخه قتل هفت مسیر عقبنشینی کردند.
کانگ دال هم متوجه وضعیت شد.
اما نمیتوانست موقعیتش را برای کمک به او ترک کند.
دشمن چنان بیرحمانه فشار میآورد که اگه جاش رو ترک میکرد، زیردستهاش کشته میشدن.
او محافظت از زیردستهایش را انتخاب کرد.
دان-یئون مدام به سمت یو گوئنگ خنجر پرتاب میکرد.
هدفش کشتن نبود، بلکه میخواست با دیدن نحوه دفاع او، مهارت حریفش را بسنجد.
*ویژ!*
یو گوئنگ حتی شمشیرش را هم بیرون نکشید.
چهار سایه که در دو طرف او راه میرفتند، بهآرامی شمشیرهایشان را تکان دادند و خنجرها را منحرف کردند.
«اونها به اندازه خواهرم ماهرن!»
چهار نفر با چنین مهارتی آنجا بودند.
و رهبرشان، یو گوئنگ، هم همراهشان بود.
دان-آه و دان-یئون شجاعانه به جلو یورش بردند و شمشیرهایشان را فرود آوردند.
یو گوئنگ برای مقابله با آنها به هوا پرید.
هر یک از حرکات آنها حاوی ارادهای قوی برای محافظت از یکدیگر بود، اما نمیتوانستند بر اختلاف فاحش مهارت با یو گوئنگ غلبه کنند.
هنوز پنج تبادل ضربه نگذشته بود که دان-یئون اولین ضربه کف دست را دریافت کرد و به عقب پرتاب شد.
دان-آه با شنیدن صدای سرفه خونی او، فریاد زد:
«یئون-آه!»
لحظهای که دست و پایش از ترسِ آسیب دیدن شدید خواهرش سست شد، دان-آه هم ضربهای خورد و روی زمین غلتید.
هر دو زن توسط یو گوئنگ، که حتی شمشیرش را هم بیرون نکشیده بود، شکست خوردند.
دان-آه بعد از سرفه کردن یک دهان پر از خون، شمشیری تصادفی را از روی زمین برداشت و جلوی خواهرش ایستاد.
«حالت خوبه؟»
«... خوبم.»
از صدایش میشد فهمید.
هم خودش و هم خواهرش دچار جراحات درونی شده بودند.
خواهرش هم دوباره بلند شد.
اگه سد اونها شکسته میشد، دان-بی و چو-هی پشت سرشون بودن.
نگاه یو گوئنگ در حالی که به آنها خیره شده بود، مثل نگاه مار سرد بود.
«این معامله بهخاطر شما عوضیهای لعنتی به لجن کشیده شد. زودتر کلکشون رو بکنید و سر اون سلیطه رو برام بیارید!»
با دریافت دستور، چهار سایه قدم به جلو گذاشتند.
«چهرههای قشنگی دارن. حیفه همینطوری کشته بشن.»
چهار سایه با نگاهی به یو گوئنگ، انگار میپرسیدند که بهتر نیست آنها را اسیر کنند و با خود ببرند.
حتی در چنین وضعیتی، این پستفطرتها سگهای هاری بودند که شهوتشان را آشکار میکردند.
یو گوئنگ با سردی فرمان داد:
«چرند نگید و تیکهتیکهشون کنید!»
چهار سایه همگی شمشیرهایشان را به سمت آن دو زن نشانه رفتند.
دان-آه دست دان-یئون را محکم فشرد.
او میتوانست لرزش دست خواهرش را حس کند که دست او را محکم متقابلاً میفشرد.
خیلی متأسف بود که نتوانسته از خواهرش محافظت کند.
«متأسفم.»
درست در همان لحظهای که چهار سایه همگی چی شمشیر خود را آزاد کردند!
*هووووووش!*
بهطور همزمان، گردبادی از نیروی تیغه از سمتی دیگر وزیدن گرفت.
هدفش چهار سایه بود.
*کوا-کوا-کوا-کوا-کوا!*
تیغههای آن نیروی چرخشی با سرعتی وحشتناک چرخیدند و از کنار آنها گذشتند.
*تراخ! تپ-تپ! گرومب!*
بدون اینکه حتی فرصت جاخالی دادن داشته باشند، بدنهای چهار سایه تکهتیکه شد و به هر سو پرتاب گردید.
اما چی شمشیری که آنها قبلاً پرتاب کرده بودند، همچنان به سمت خواهران در پرواز بود.
*هووووووش!*
دان-آه با تماشای چی شمشیری که با وحشت به سمتشان میآمد، چشمهایش را محکم بست.
بهخاطر جراحات درونیاش، نه میتوانست جاخالی بدهد و نه دفاع کند.
در آخرین لحظه، خواهرش را به پشت سرش کشید.
*کرااااانگ!*
صدای انفجاری گوشخراش شنیده شد.
این صدای برخورد چی شمشیر به چیزی و انفجار آن بود.
سکوت بعد از آن.
تمام بدنش باید خرد میشد.
«زندهام؟»
وقتی دان-آه بهآرامی چشمهایش را باز کرد، محوطه در سکوت فرو رفته بود.
همه دست از جنگ کشیده بودند و به سمت او نگاه میکردند.
یو گوئنگ با وحشت به بقایای خونین و پراکنده چهار سایه خیره شده بود.
کانگ دال هم در حالی که خون از بازویش میچکید، با چهرهای شوکهشده به این سو نگاه میکرد.
رزمیکارهای اهریمنی، شاخه قتل هفت مسیر—همه به این سمت نگاه میکردند.
او پشتِ کسی را در مقابلش دید.
«ها، ها، ها.»
او فقط نفسنفس میزد، که نشان میداد با چه سرعتی دویده است.
و تیغه بزرگی که در مقابلش در زمین فرو رفته بود.
فراتر از پشتِ آن مردِ لاغراندام، یک کلمه دیده میشد.
بیهمتا.