چپتر 53: هیچ متغیری مجاز نیست
چپتر 53: هیچ متغیری مجاز نیست
«ههه، ههه.»
نفسهای سنگین سو دهریونگ، در حالی که به پشت روی زمین پهن شده بود، در آسمان شب پخش میشد.
ماه که تا پیش از این بهروشنی میدرخشید، گویی خودش را پنهان کرده بود و دیگر در هیچکجا دیده نمیشد.
تمرینات او پس از انجام وظایف روزانه و پیش از شام شروع شده بود، اما حالا دیگر از نیمهشب هم گذشته بود.
«بالاخره انجامش دادم!»
در وضعیتی که احساس میکرد حتی یک بار دیگر هم نمیتواند تیغه را تکان دهد، موفق شده بود هزار ضربهی دیگر بزند.
اینکه در یک روز، دوهزار بار این تیغهی سنگین را فرود آورده بود... سو دهریونگ خودش هم نمیتوانست باور کند چه کاری انجام داده است.
البته، احتمالاً در اواخر تمرین فرم بدنش کاملاً به هم ریخته بود، اما او دندانهایش را روی هم فشار داده و به ضربه زدن ادامه داده بود.
فکر میکرد که باید بلند شود و به خانه برود، اما سو دهریونگ حتی نمیتوانست یک اینچ هم تکان بخورد.
خواب بر او چیره شد.
سو دهریونگ خوابی دید.
گئوم موگوک توسط دشمنان محاصره شده و در بحرانی سخت گرفتار شده بود.
درست زمانی که دشمنان به سمت آن مرد زخمی هجوم میبردند...
انرژی تیغه، که همچون صاعقه ضربه میزد، دشمنان را درو کرد.
کسانی که گرفتار آن انرژی تیغه میشدند، به تودهای از خون تبدیل شده و از بین میرفتند.
کمی بعد، او خودش همچون گلبرگ تکافتادهی شکوفهی آلویی که با وقار سقوط میکند، میان دشمنان و گئوم موگوک فرود آمد.
او که حالا به استادی بیبدیل در تکنیکهای تیغه تبدیل شده بود، تیغهای بزرگ را همچون اهریمن تیغه آسمان خونین در دست داشت.
رو به گئوم موگوک کرد، لبخند محوی زد و پرسید:
«حالتون خوبه، ارباب عمارت؟»
لبخندی حاکی از رضایت بر لبان سو دهریونگِ خوابیده نقش بست.
«دست راستم! بالاخره اومدی!»
با شنیدن کلمات گئوم موگوک که لبریز از احساسات بود، سو دهریونگ رو به دشمنان کرد و با خونسردی گفت:
«حالا که من اینجام، میتونی استراحت کنی! لطفاً با خیال راحت بخواب!»
درست در همان لحظه، صدایی آشنا از جایی به گوش رسید.
«دیگه وقتش نیست بلند شی؟»
سو دهریونگ غریزی به این کلمات بیتوجهی کرد و غلت زد.
نمیخواست از چنین خواب شیرینی بیدار شود.
خوابِ استاد شدن و گشتوگذار در دنیا، در واقع رویای حقیقی او بود.
سو دهریونگ به خوابیدن ادامه داد.
در خوابش، پس از نجات دادن زنان زیبایی که در خطر بودند، با آنها سوار بر قایقی راهی دریا شد.
در حالی که میدید آن زنها چطور زیرپوستی برای جلب توجه و محبت انحصاری او با هم رقابت میکنند، با لبخندی رضایتبخش بیدار شد.
در میان آنها، جونیور او، جو هیانگ هم حضور داشت.
این اولین بار در زندگیاش بود که با چنین لبخندی از خواب بیدار میشد.
احساس خیلی خوبی داشت.
آنقدر خوب که نمیخواست بلند شود... اما اینجا کجا بود؟
یک سقف ناشناص.
نه، کاملاً هم ناشناص نبود.
«نکنه...؟»
سو دهریونگ نیمخیز شد و فریادی از گلویش خارج شد.
«آخ!»
برخلاف آن خواب شیرین، تمام بدنش طوری درد میکرد که انگار خرد شده است.
احساس میکرد کسی تمام شب با چماق به جانش افتاده و او را کتک زده است.
سو دهریونگ به اطراف نگاه کرد.
«من کجام؟»
اینجا دقیقاً همان اتاق خواب اهریمن تیغه آسمان خونین بود، جایی که بعد از نوشیدن در آن خوابیده بود.
«خدای من! چرا من اینجا خوابیدم؟»
به یاد آورد که دوهزارمین ضربه را زده و بعد روی زمین دراز کشیده بود.
خوشبختانه، اهریمن تیغه آسمان خونین در اتاق نبود.
با ناله و زاری بلند شد و با احتیاط قدم برداشت.
وقتی به پنجره نزدیک شد، سو دهریونگ جا خورد.
در همان حیاطی که او دیروز تیغهاش را تکان داده بود، اهریمن تیغه آسمان خونین مشغول تمرین با تیغهی خودش بود.
سو دهریونگ که میخواست با عجله بیرون برود و به او سلام کند، در جایش خشک شد.
او مسحور تماشای مردی شده بود که تیغه را حرکت میداد.
اهریمن تیغه آسمان خونین تیغه را دقیقاً با همان حالتی تکان میداد که دیروز به او آموزش داده بود.
طرز گرفتن تیغه همان بود و شیوهی چرخاندن آن هم فرقی نداشت.
در آن لحظه، سو دهریونگ متوجه شد.
تمرینی که به او یاد داده شده بود، همان تمرینی بود که اهریمن تیغه آسمان خونین وقتی برای اولین بار هنرهای رزمیاش را یاد میگرفت، انجام میداد.
«اون فقط برای زجر دادنم این کار رو نمیکرد.»
درست همان موقع، اهریمن تیغه آسمان خونین که گویی در پشت سرش هم چشم داشت، در حالی که تیغهاش را تکان میداد، ناگهان لب به سخن گشود.
«فقط چون ارباب عمارت اینجا نیست، معنیش اینه که میتونی تنبلی کنی؟»
«اوه! راست میگید، اصلاً حواسم نبود.»
خورشید در دل آسمان بالا آمده بود.
«وای! دیرم شد.»
سو دهریونگ با عجله لباسهایش را جمع کرد و به بیرون رفت.
«من دیگه میرم.»
سو دهریونگ تعظیم کرد و خواست برود، اما دوباره برگشت.
«خیلی ممنونم که دوباره گذاشتید اینجا بخوابم.»
حتی اگر اهریمن تیغه آسمان خونین به او پول یا یک شمشیر گرانبها میداد، باز هم چنین موجی از احساسات را تجربه نمیکرد.
آه، البته که خوشحال میشد، اما ماهیت این حس متفاوت بود.
برای اهریمن تیغه آسمان خونین، آیا اجازه دادن به کسی برای خوابیدن در تخت شخصیاش، کاری دشوارتر از پول دادن نبود؟ این حسِ ارزشمند بودن با هیچچیز دیگری قابلمقایسه نبود.
«اگه دفعهی بعد هم اتفاق مشابهی افتاد، فقط من رو بندازید توی یه اتاق مهمان. تا وقتی که من رو نکشید مشکلی نیست. خب دیگه، بعدازظهر میبینمتون.»
با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای متعجب پرسید:
«میای؟»
«باید بیام.»
«فقط چون بدنت درد میکنه بهت سخت نمیگیرم. امروزم دوهزارتا ضربه.»
با شنیدن عبارت «دوهزار ضربه»، تمام بدنش از شدت اعتراض فریاد کشید، اما دهانش گفت: «بله!» هر چه باشد، حرف زدن که سخت نبود.
بعد از پاسخی پرانرژی، سو دهریونگ پا به فرار گذاشت.
«دیرم شد! دیر شد!»
واقعاً احساس میکرد ممکن است از شدت خستگی بمیرد.
حتی فکر کردن به تمرین دوباره در امروز هم وحشتناک بود، اما بهطرز عجیبی، حس خوبی داشت.
میخواست همچنان از اهریمن تیغه آسمان خونین یاد بگیرد.
راستش را بخواهید، میخواست او را تحتتاثیر قرار دهد.
***
دارویی که طی چندین روز جوشانده شده بود، آماده شد.
مایع را درون یک بطری داروی کوچک به اندازهی کف دست ریختم.
هنوز ۵ روز تا جشنواره خدای خون باقی مانده بود.
حالا که دارو آماده بود، قصد داشتم امروز بررسی کنم که آیا راه مخفی بهدرستی کار میکند یا نه و تمام مسیر را تا تخت پادشاهی رهبر فرقه باد آسمان شناسایی کنم.
بعد از پایین آمدن از کوه، به زمینی بایر در نزدیکی فرقه باد آسمان رسیدم.
آنجا مکانی بود با چند درخت خشکیده و صخرههایی که پر از حشرات سمی و مارهای گزنده بود و زبالههایی که باد با خود آورده بود در آن میچرخیدند.
جایی که در تمام طول روز هیچکس به آنجا نمیآمد.
صخرهی بزرگی در آنجا قرار داشت و من سازوکارهای پنهان در هر دو طرف پایهی آن را به ترتیب فعال کردم.
خشخش...
صخره به کناری رفت و راهی را نمایان کرد.
آن زمان هم تحتتاثیر قرار گرفته بودم و حالا که دوباره آن را میدیدم، متوجه میشدم که واقعاً سازوکار خوبی ساخته شده است.
چطور یه نفر میتونه راهی بسازه که اینقدر غیرقابلتشخیص باشه؟
همین که وارد صخره شدم، در بهطور خودکار بسته شد.
از داخل، دستگاه پنهان دیگری را فعال کردم و دری در کف زمین باز شد.
یک مروارید شبتاب بیرون آوردم و به سمت راهروی زیرزمینی پایین رفتم.
راهرو عریض بود.
به نظر میرسید برای جابهجایی زنگ تندر در مواقع اضطراری ساخته شده باشد.
به لطف همین موضوع، توانسته بودم در گذشته زنگ تندر را از اینجا به بیرون قاچاق کنم.
بطری دارو را بیرون آوردم و محتویاتش را به صورت و دستهایم مالیدم.
وقتی این دارو استفاده شود، حتی استادی با حس بویایی بسیار قوی هم نمیتواند بوی من را تشخیص دهد.
بهآرامی در راهرو قدم برداشتم.
در فاصلهای دور از راه مخفیِ منتهی به تالار تخت پادشاهی ایستادم.
در گذشته، برای دیدهبانی نزدیکتر میرفتم، اما حالا دیگر نیازی به این کار نبود.
راهی برای بازرسی ایمن داشتم.
چشمانم را بستم و نیرویم را ساطع کردم.
رشتهی باریکی از نیرو در طول راهرو پیش رفت.
از یک پیچ گذشت و مسیر بسیار طولانیتری را طی کرد تا به راه مخفی رسید.
وقتی پدرم برای اولین بار این روش مخفی را به من یاد داد، هرگز تصور نمیکردم که بتوانم نیرویم را تا این حد نازک و برای مدتی طولانی ساطع کنم تا در یک موقعیت واقعی برای شناسایی از آن استفاده کنم.
نیروی درونیام از شکاف کوچکی در راهرو عبور کرد.
لحظهای که نیرویم وارد فضای جدید شد، حضور عظیمی را از یک سمت حس کردم.
«رهبر فرقه باد آسمان!»
همانطور که از یک رهبر فرقه انتظار میرفت، هالهای که از خود ساطع میکرد فوقالعاده بود.
به سرعت نیرویم را به سمت مخالف حرکت دادم.
سپس، آن استادی را که بینی حساسی داشت پیدا کردم. همانطور که انتظار میرفت، نزدیک زنگ تندر بود.
به محض اینکه موقعیت هر دوی آنها را تایید کردم، نیرویم را متفرق کردم. از آنجایی که قبلاً این را تجربه کرده بودم، نیازی نبود ریسکِ کشف شدن را به جان بخرم.
بعد از اینکه شناسایی را با موفقیت به پایان رساندم، به کوهستان برگشتم.
پس از خوردن وعدهای گوشت خشک، به حالت لوتوس نشستم و به تمرین هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی مشغول شدم.
پنج روز باقیمانده را بدون اینکه حتی یک عضلهام را تکان دهم، در کوهستان پناه میگرفتم. اگر بیهدف پرسه میزدم و درگیر حادثه عجیبی میشدم که تقدیر پیش پایم میگذاشت، ممکن بود مشکلاتی ایجاد شود.
ایجاد نکردن هیچگونه متغیری، کمترین احترامی بود که میتوانستم برای تلاشهای گذشتهام قائل شوم.
* * *
روز جشنواره خدای خون فرا رسید.
قبل از حرکت، یک بار به آسمان نگاه کردم و برای موفقیت در کارِ امروز دعا کردم.
وقتی پدرم درباره دو راه برای مسدود کردن هنر بلعیدن روح به من گفته بود، با خودم فکر کرده بودم که روشی صد برابر آسانتر هم وجود دارد.
دعا کردم که تفکراتم درست از آب دربیاید و بتوانم در حالی که از کوه پایین میرفتم، این مسئله را به سلامت به پایان برسانم.
مسیر منتهی به فرقه باد آسمان مملو از افرادی بود که قصد شرکت در مراسم را داشتند.
جمعیت متنوعی بودند؛ از سران فرقههای بزرگی که با فرقه باد آسمان رابطه داشتند، تا رزمیکاران فرقههای کوچک که میخواستند خودی نشان دهند و بازرگانانی که به دنبال فروش کالاهایشان به شرکتکنندگان بودند.
در روز جشنواره خدای خون، همه بدون توجه به جایگاهشان، باید اینگونه تا فرقه باد آسمان پیاده میرفتند. این اقتدارِ جشنواره خدای خون بود.
از دور نگاهی به آنها انداختم و سپس به سمت زمین بایر که راهروی مخفی در آن بود، حرکت کردم.
در حین رفتن، افکار مختلفی از ذهنم گذشت.
اگر در ناگهان باز نشود چه؟ اگر مراسم ناگهان لغو شود چه؟ اگر رهبر فرقه باد آسمان تصمیم بگیرد خودش زنگ را به صدا درآورد چه؟ اگر در روش به دست آوردن آن اشتباه کرده باشم چه؟
اضطرابی شبیه به این همیشه سعی میکند روح ما را ببلعد. در چنین مواقعی، آدم چارهای ندارد جز اینکه به خودش اعتماد کند.
این باور که چنین بدشانسیای رخ نخواهد داد، و حتی اگر رخ دهد، این باور که میتوان بر آن غلبه کرد. بهترین سلاح در برابر اضطراب، ایمان به خویشتن است.
پس از رسیدن به نزدیکی تالار تختِ رهبر فرقه باد آسمان از طریق راهروی مخفی، در آنجا منتظر لحظه مناسب ماندم. البته، داروی پوشاننده بو را به تمام صورت، دستها و بدنم مالیده بودم.
زمانبندی حرکتم مشخص بود. لحظهای که سیوششمین ضربه به زنگ تندر طنینانداز میشد، عملیاتم را آغاز میکردم.
چه مدت در تاریکی منتظر ماندم؟
صدای ضعیف زنگی شروع به پژواک کرد.
صداها را شمردم و منتظر ماندم. وقتی سیوسومین زنگ به صدا درآمد، به آرامی به موقعیتی درست زیر راهروی مخفی رفتم.
با طنینانداز شدن سیوپنجمن صدا، بیصدا راهروی مخفی در کف زمین کنار تخت را باز کردم و بیرون آمدم.
استادی که در غل و زنجیر بود، در حال زدن آخرین ضربه به زنگ بود. رهبر فرقه باد آسمان هرگز به هیچکس دیگری اجازه ورود به این مکان را که عتیقه الهی در آن نگهداری میشد نمیداد، بنابراین فقط آن مردِ زنجیرشده در اینجا بود.
لحظهای که او به سیوششمین و آخرین زنگ ضربه زد، چهار گام باد الهی را رها کردم.
از گام سایه تاریک برای نزدیک شدن به رزمیکار زنجیرشده استفاده کردم. مثل یک شبح و در سکوت به او نزدیک شدم و همزمان به نقاط فلجکننده و نقاط حیاتیاش ضربه زدم.
او بدون اینکه حتی بفهمد مورد حمله قرار گرفته، در حالت ایستاده به خواب رفت.
این اتفاق در یک لحظه رخ داد، اما تکنیکی بود که در آن بالاترین سطوح مهارت به صورت پیاپی به نمایش گذاشته شد.
پس از تسلیم کردن او، به سراغ بودای خونین رفتم که پشت زنگ تندر برپا شده بود.
حدود پانزده دقیقه وقت داشتم؛ زمانی که طول میکشید تا رهبر فرقه باد آسمان بازگردد.
وقتی چشمان بسته بودای خونین را محکم فشار دادم، چشمانش را کاملاً باز کرد. چشمان باز شده بودای خونین وحشتناک بودند.
وقتی یک بار دیگر آنها را فشار دادم، کرههای چشم به جلو پریدند. داخل کرههای چشمِ بیرونزده، مایع سفیدی بود که حدود یکسوم آن پر شده بود.
این دقیقاً همان دلیلی بود که این راه طولانی را پیموده بودم.
ریشه هنر بلعیدن روح که فرمانروای اهریمنی روحخوار در آن استاد شده بود، هنرهای اهریمنی فرقه خون بود. جانشین آن فرقه خون، همین فرقه باد آسمان بود.
پدرم تا این حد را میدانست، اما یک چیز بود که او از آن خبر نداشت.
بلور عصاره خون.
این آب مقدسی بود که مخفیانه فقط به رهبران فرقه باد آسمان منتقل میشد. اگر این بلور عصاره خون را در چشمانتان بریزید، میتوانید راه شکستن هنرهای پلید فرقه خون را ببینید. میتوانید ماهیت هنرهای پلید را با چشمان خودتان درک کنید.
شنیده بودم که مدتها پیش برای جلوگیری از شورش در داخل فرقه ساخته شده و از آنجایی که روش ساخت و مدیریت آن فقط از رهبر به جانشینش منتقل میشد، غریبهها راهی برای دانستن وجود آن نداشتند.
کسی که این حقیقت را به من گفت، کسی نبود جز پسر رهبر فرقه باد آسمان، نونگ بک-گون.
دفعه قبل که به اینجا آمدم، آنقدر درگیر فرار با زنگ تندر بودم که وقت نداشتم این را اعمال کنم. حالا، بالاخره لحظه به دست آوردن بلور عصاره خون فرا رسیده بود.
کرههای چشم بودای خونین را بیرون آوردم. بالای هر کدام سوراخ کوچکی وجود داشت.
چکه!
یک قطره از بلور عصاره خون از کره چشم راست به داخل چشم راستم.
چکه!
یک قطره از بلور عصاره خون از کره چشم چپ به داخل چشم چپم.
به محض اینکه بلور عصاره خون وارد چشمانم شد، به شدت داغ شدند، انگار که آتیش گرفته باشن. درد وجود داشت، اما خوشبختانه بیناییام را از دست ندادم.
وقتی کرههای چشم را به جای اصلیشان برگرداندم، به عقب رفتند و بودای خونین دوباره چشمانش را بست. عصاره کافی در کرههای چشم باقی مانده بود، بنابراین برای جانشین بعدی مشکلی پیش نمیآمد و آنها حتی نمیفهمیدند که این دو قطره بلور عصاره خون کم شده است.
قبل از ورود به راهروی زیرزمینی برای بستن کامل در، دو جریان از باد انگشت ساطع کردم.
فیش.
استاد زنجیرشده از خواب بیدار شد. او برای لحظهای گیج بود، اما بعد از اینکه تایید کرد هیچ مشکلی وجود ندارد، به کارش مشغول شد.
این حرکتی بود که هیچکس جز استادی در سطح من نمیتوانست از پس آن بربیاید.
با خودم فکر کردم که آن مرد چه داستانی داشته که اینطور به بند کشیده شده، اما در موقعیتی نبودم که بتوانم کسی را که حتی نمیشناختم نجات دهم. او جزو کسانی نبود که سرنوشتشان با بازگشت من تغییر کند.
بیصدا از راهروی مخفی خارج شدم.
قصد داشتم مواد لازم برای هنر بزرگ را در زمان مناسب یکییکی جمعآوری کنم، اما به خاطر فرمانروای اهریمنی روحخوار، بلور عصاره خون را زودتر از حد انتظار به دست آوردم.
دلیلش هر چه باشد، در به انجام رساندن یک کار بزرگ لذتی نهفته است. به خصوص این بار که تواناییای را به دست آوردم که قبلاً نداشتم؛ توصیف این لذت در قالب کلمات دشوار بود.
این فقط به خاطر این نبود که حالا میتونم فرمانروای اهریمنی روحخوار رو بکشم. به این خاطر بود که باور داشتم این قدرت جدید در مسیرم به سمت هوا موگی، به شکلی به من کمک میکنه.
پس از خروج از راهروی مخفی، میتوانستم با اعتمادبهنفسِ یک پیروز، با خیال راحت از جشنواره خدای خون لذت ببرم، اما بدون حتی یک نگاه به پشت سر، مستقیماً به سمت فرقه اصلی دویدم.
تا آخرین لحظه، هیچ متغیری مجاز نبود.