چپتر 532: مشهورترین نقاب در دنیای رزمی
چپتر 532: مشهورترین نقاب در دنیای رزمی
کالسکه به راهش ادامه داد.
زمانی برای تماشای مناظر نبود.
درختها و گلهای بینامونشان با سرعت از مقابل چشمانش میگذشتند و بوی گردوغبار بینیاش را قلقلک میداد.
گئوم موگوک گفته بود که هنوز تحت تعقیب هستند، اما با این حال، دلِ چو-هی از قبل آرامتر بود.
آن قولی که داد؛ اینکه حتی اگر تمام دنیای رزمی سد راهشان شوند، او را نزد بانوی عمارت گل آسمانی میبرد؛ چو-هی حس میکرد که او با تمام وجودش این حرف را زده است.
هر چه باشد، او بهتر از هر کسی میتوانست دروغِ یک مرد را تشخیص دهد.
نگاهش به سمت گئوم موگوک که کالسکه را میراند، چرخید.
هر چه بیشتر به او نگاه میکرد، خاصتر به نظر میرسید.
«داستانش با بانوی عمارت چیه؟»
دربارهی رابطهی بین این مرد و بانوی عمارتش کنجکاو بود.
در همین لحظه، گئوم موگوک ناگهان لب به سخن گشود.
«انگار این عوضیا خیلی عجله دارن.»
«چی؟»
در آن لحظه، بدن چو-هی به هوا پرتاب شد.
گئوم موگوک کمر او را گرفته و پریده بود.
چو-هی که ناگهان میان زمین و هوا معلق شده بود، گیج و سردرگم بود.
صدای سلاحهای پنهانی که از کنار گوشهایش میگذشتند، فضا را پر کرد.
شوووخت-شوووخت-شوووخت!
صدای فرو رفتن چیزی در چوب.
برای لحظهای، مردان نقابدار، آسمان، درختان و زمین از مقابل چشمانش گذشتند.
شوووووااااا!
این اولین باری بود که صدای آزاد شدن چی شمشیر را از یک شمشیر میشنید.
آن هم از چنین فاصلهی نزدیکی.
تپ.
وقتی به خودش آمد، دید که در کالسکهای که حالا متوقف شده، نشسته است.
سرش را چرخاند و پیکر مردان نقابداری را دید که در اطراف روی زمین افتاده بودند.
او ندیده بود که آنها چطور کشته شدند.
همه چیز در یک چشم به هم زدن اتفاق افتاده و تمام شده بود.
گئوم موگوک چمباتمه زده بود و اجساد آنها را بررسی میکرد.
همین که چو-هی خواست از کالسکه پیاده شود، گئوم موگوک بدون اینکه به عقب برگردد، گفت:
«موقع پایین اومدن مراقب باش. به سم آغشتهست.»
انگار برای اثبات اینکه اتفاقات چند لحظه پیش رویا نبوده، چندین سلاح پنهان با تیغههای آبیرنگ و درخشان در بدنهی کالسکه فرو رفته بود.
فکر اینکه دهها عدد از این اشیاء ترسناک در هوا پرواز کرده بودند و او و رهبر جوان فرقه از میان آنها رد شده بودند، باعث شد قلبش با تأخیر فرو بریزد.
ترسی بیهوده از اینکه مبادا موقع پایین آمدن پایش بلغزد و با یکی از این سلاحها زخمی شود، باعث شد دوباره سر جایش بنشیند.
«این بار آدمکش اجیر کردن.»
گئوم موگوک فقط از روی حرکاتشان هنگام حمله، متوجه شده بود که آنها آدمکش هستند.
با این حال، اجساد را بررسی کرد تا بفهمد از کجا آمدهاند.
اما هیچ سرنخی پیدا نکرد.
«کسی که میخواد بکشتت، سعی داره هویتش رو کاملاً مخفی نگه داره.»
اول ولگردها را استخدام کرده بودند و حالا آدمکشها را.
مهارتهای این آدمکشها، درست مثل شاخه قتل هفت مسیر، در سطح بالایی بود.
با ثروتی که برای استخدام چنین افراد ماهری لازم بود، او حتماً باید استادان قابلاعتمادی از خودش میداشت.
با این حال، داشت از تیغهی دیگران برای انجام کارهایش استفاده میکرد و افرادی را به کار میگرفت که ردیابیشان تقریباً غیرممکن بود.
گئوم موگوک بعد از بررسی تمام اجساد، به کالسکه برگشت.
چو-هی میتوانست بفهمد که دلیل اینکه گئوم موگوک تعقیبکنندگان را به حال خودشان گذاشته بود، به دست آوردن اطلاعات دربارهی حریفش بود.
«بهتر نبود اونایی که دنبالمون هستن رو بکشیم و با دوری از حملات، حتی شده یه ذره زودتر به مقصد برسیم؟»
این فکر از ذهنش گذشت، اما نپرسید.
از آنجایی که همه چیز را به گئوم موگوک سپرده بود، باید به او باور میداشت.
حتی اگر نمیدانست باورِ خودِ او به چیست.
گئوم موگوک قبل از اینکه سوار کالسکه شود، دستش را دراز کرد و سلاحهای پنهانی که در کالسکه فرو رفته بودند، خودبهخود بیرون آمدند.
گئوم موگوک سلاحهای سمی را عمیقاً در زمین دفن کرد.
این لحظهی دیگری بود که چو-هی متوجه چیز خاصی دربارهی گئوم موگوک شد.
یک رزمیکار معمولی فقط آنها را بیرون میکشید و با بیخیالی به گوشهای پرتاب میکرد.
اما او نگران بود که اگر آنها را همینطور در جاده رها کند، ممکن است کسی ندانسته آنها را بردارد و بمیرد.
این حس که این کارها تظاهر نیست، او را گیج میکرد.
هر چه باشد، او رهبر جوان فرقه از فرقه اهریمنی بود.
«ممنونم که نجاتم دادید.»
چو-هی سرش را خم کرد و مودبانه تشکر کرد.
«حرفش رو هم نزن. پس به راهمون ادامه میدیم.»
او میتوانست با یک شوخی سبک از کنارش بگذرد، اما گئوم موگوک به سادگی دوباره راندن کالسکه را شروع کرد.
چو-هی برای لحظهای در سکوت به گئوم موگوک خیره شد، سپس نفس عمیقی کشید و خودش را جمعوجور کرد.
نمیدانست چه زمانی ممکن است دوباره ناگهان در آسمان پرواز کند.
دومین شبیخون دو شب بعد اتفاق افتاد.
چو-هی کنار آتش خوابیده بود.
چه مدت بود که در خواب بود؟
بدون اینکه بداند چرا، از خواب بیدار شد.
وقتی چشمانش را باز کرد، وحشتزده شد.
خون روی بدنش میچکید.
مقابلش مردی نقابدار بود.
خنجرش گردن او را نشانه رفته بود.
و یک قدم جلوتر از او، شمشیر گئوم موگوک از قبل در قلب مرد فرو رفته بود.
گئوم موگوک جسد را هل داد و باعث شد کنار او روی زمین بیفتد.
«آدمکشی بود که مهارت فوقالعادهای در استتار و نفوذ داشت.»
گئوم موگوک جسد را بررسی کرد.
سعی کرد بفهمد کدام سازمان او را فرستاده، اما آدمکش هیچ خالکوبی یا زخمی روی بدنش نداشت.
چو-هی مودبانه سرش را خم کرد.
«باز هم نجاتم دادید.»
این هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی بود که او را نجات داده بود.
مهم نبود حضور دشمن چقدر ضعیف باشد، نمیتوانست هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی را که به کمال رسیده بود، فریب دهد.
«الان دیگه بیدار شدی، ولی سعی کن یکم دیگه بخوابی.»
گئوم موگوک جسد آدمکش را دفن کرد.
چو-هی میدانست.
گئوم موگوک معمولاً اجساد دشمنانش را دفن نمیکرد، اما امروز این کار را به خاطر او انجام میداد.
نمیتوانست اجازه دهد او کنار یک جنازه بخوابد.
بعد از اینکه لحظهای نشست و به آتش خیره شد، موضوعی را پیش کشید که قبلاً هرگز دربارهاش حرف نزده بود.
«بانوی عمارت توی عمارت گل آسمانی یه سازمان اطلاعاتی درست کرده. اونجا همزمان هم یه روسپیخونهست و هم یه شبکهی جاسوسی.»
مردم وقتی مست هستند، هر حرفی را میزنند.
از این نظر، هیچ جایی راحتتر از یک روسپیخونه برای بیرون کشیدن اطلاعات از دنیای رزمی نیست.
«البته همهی زنای اونجا با اطلاعات سر و کار ندارن. اونایی که این کار رو میکنن، گلهای پنهان نامیده میشن. من هم یه گل پنهانم.»
این رازی بود که او به نشانهی اعتمادش به رهبر جوان فرقه فاش کرد.
او تصمیم بزرگی برای گفتن این حرف گرفته بود، اما در کمال تعجب، واکنش گئوم موگوک آرام بود.
«شاید از قبل میدونستید؟»
با سوال او، گئوم موگوک سرش را تکان داد.
او از قبل میدانست.
این حقیقت که بانوی عمارت گل آسمانی برای اهریمن خندان پلیددل از دنیای رزمی اطلاعات جمعآوری میکرد.
او فقط این جزئیات خاص را که به آنها «گلهای پنهان» میگویند، نمیدانست.
حالا دیگر چو-هی میتوانست مطمئن باشد.
این رهبر جوان فرقه واقعاً پیوند عمیقی با عمارت گل آسمانی داشت.
«بخواب. فردا صبح زود حرکت میکنیم.»
«بله.»
لحظهای بعد، در حالی که پشتش به او بود، پرسید:
«حال بانوی عمارت خوب میمونه، مگه نه؟»
با وجود کسی که اینقدر سرسختانه سعی در کشتن او داشت، ناگهان نگران امنیت بانوی عمارت گل آسمانی شد.
البته استادانی بودند که از بانوی عمارت محافظت میکردند، اما اگر آدمکش ماهری مثل آن مرد قبلی سراغش میرفت چه؟
او امیدوار بود کلمات آرامبخشی بشنود، اما پاسخ گئوم موگوک مثل صاعقه فرود آمد.
«احتمالاً اونا سعی میکنن بانوی عمارت رو هم بکشن. شاید تا الان هم اقدام کرده باشن.»
چو-هی که جا خورده بود، نیمخیز شد و نشست.
«واقعاً اینطور فکر میکنید؟»
گئوم موگوک سرش را تکان داد.
«وقتی نمیتونی کسی که میخواد اطلاعات رو برسونه بکشی، مگه سادهترین کار این نیست که گیرندهی اطلاعات رو از بین ببری؟»
«!»
رنگ از رخسار چو-هی پرید و برای لحظهای زبانش بند آمد.
سپس با صدای بلند گفت:
«خواهش میکنم عجله کنید و بانوی عمارت رو نجات بدید!»
او معمولاً آدم آرامی بود، اما وقتی پای امنیت بانوی عمارت در میان بود، آشفته و مضطرب میشد.
گئوم موگوک حدس زد که اون زندگی بانوی عمارت رو بیشتر از جون خودش ارزشمند میدونه.
«خواهش میکنم! خواهش میکنم برید و بانوی عمارت رو نجات بدید! خودتون گفتید اونقدر باهاش صمیمی هستید که حتی اگه تمام دنیای رزمی سد راهتون بشن، من رو پیشش میبرید!»
در مقابل، گئوم موگوک آروم باقی موند.
«درسته، همین رو گفتم.»
«پس لطفاً زودتر برید! اگه بهخاطر منه، نگران نباشید. من یه جایی قایم میشم و منتظر میمونم. خواهش میکنم عجله کنید و نجاتش بدید.»
حالا گئوم موگوک دلیل این همه آرامشش رو فاش کرد.
«لازم نیست نگران باشی. از قبل یه نقشه جایگزین آماده کردم.»
«یه نقشه جایگزین؟»
چشمهای غافلگیرشدهش لرزید.
«اون برای من آدم خیلی عزیزیه، فکر کردی همینطوری به حال خودش رهاش میکنم؟ من اونقدرها هم آدم خوشبینی نیستم.»
اگه نقشهای نداشت، اون رو به پشتش میبست و با استفاده از گام تندرو میدوید.
«همون روزی که شنیدم میخوای بانوی عمارت گل آسمانی رو ببینی، بلافاصله یه پیام فوری فرستادم. پس فقط باید روی کار خودمون تمرکز کنیم.»
«برای کی؟»
گئوم موگوک به اون نگاه کرد و لبخند معناداری زد.
«یه نفر هست. کسی که هر جا باشه و هر کاری کنه، همیشه دلم میخواد ببینمش.»
***
گروهی از رزمیکارها به شعبه اصلی عمارت گل آسمانی در استان گوی رسیدن.
حرکاتشون سریع بود.
فقط با نگاه کردن به هنرهای سبکیشون، میشد فهمید که مهارتهای رزمیشون معمولی نیست و چشمهای سردشون از ذات بیرحمشون خبر میداد.
اونها بهعنوان سنگدلترین افراد در میان آوارگان شناخته میشدن.
اونها اعضای شاخه قتل شبح بودن، آوارگان قراردادی که از آدمکشهای سابق تشکیل شده بودن.
بهعنوان آدمکشهای سابق، وقتی نوبت به کشتن آدمها میرسید، ذرهای تردید نداشتن.
اونها مردهای خونسردی بودن که اگه بچهای راهشون رو سد میکرد، اون رو از دم تیغ میگذروندن و اگه والدینشون جلوی راهشون میایستادن، اونها رو هم میکشتن.
میگفتن اگه قیمت مناسب باشه، اونها حتی روحها رو هم میکشن، برای همین بهشون اعضای شاخه قتل شبح میگفتن.
اگه شاخه قتل هفت مسیر، تاریکیِ میان آوارگانی بودن که آدمها رو ردیابی میکردن، شاخه قتل شبح همین جایگاه رو در میان آوارگانی داشت که آدمها رو میکشتن.
مردی که جلوی اونها ایستاده بود، فرمانده شاخه قتل شبح بود که اعضای این شاخه رو رهبری میکرد.
میگفتن در دوران آدمکشیش، تمام پنجاه مأموریت ترورش رو با موفقیت انجام داده؛ مردی که هم در مهارت و هم در بیرحمی بیهمتا بود.
«همه رو بکشید، از ندیمهها گرفته تا مهمونها! نذارید حتی یه نفر زنده از اینجا بره!»
حتی با دستور رهبرشون، اعضای شاخه قتل شبح کوچکترین نیت کشتنی از خودشون نشون ندادن.
حتی به نظر نمیرسید که مشتاق قتلعامی باشن که قرار بود اتفاق بیفته.
برای اونها که به کشتن عادت کرده بودن، اتفاقی که قرار بود بیفته فقط یه شغل بود.
هیچ فرقی با آدمهای معمولی که بار جابهجا میکردن یا کالا میفروختن نداشت.
یکی از اعضای شاخه قتل شبح به ساختمانی که چراغهاش روشن بود نگاه کرد و گفت:
«چه آهنگ بینقصی برای سفر به دنیای پس از مرگ!»
چه از اومدنِ متجاوزهای بیرحم خبر داشت و چه نداشت، صدای موسیقی شادی از عمارت گل آسمانی به گوش میرسید.
اعضای شاخه قتل شبح همزمان از روی دیوار پریدن.
آدم انتظار داشت یه ندیمه یا خدمتکار رو ببینه که به مهمونها خوشآمد میگه، اما حیاط خالی بود.
به همین خاطر، اونها با سرعت دویدن و بدون اینکه کسی متوجه بشه، وارد ساختمان شدن.
طبقه اول عمارت گل آسمانی مثل یه میدون بود که اتاقهای مهمونها دور تا دور یه فضای مرکزی چیده شده بودن.
«طبقه اول رو پاکسازی کنید و برید بالا!»
با دستور فرمانده شاخه قتل شبح، اعضای گروه اولین در رو با شتاب باز کردن.
درست وقتی که میخواستن به داخل هجوم ببرن و همه رو قتلعام کنن، عضوی که در رو باز کرده بود از ترس عقب نشست.
لحظهای که در باز شد، صحنه عجیبی جلوی چشمهاش ظاهر شد.
مردهایی که نقابهای سفید زده بودن اونجا نشسته بودن.
«این دیگه چیه؟ این احمقهای روانی کی هستن!»
نقابهای سفید فقط سوراخهایی برای چشم داشتن.
یه طرح لبخند، شبیه به هلال ماهی که به پهلو خوابیده باشه، روی اونها بود.
شکل اون هلال ماه روی هر نقاب کمی متفاوت بود.
دلیل وحشت عضو شاخه قتل شبح این بود که چشمهای توی اون سوراخهای خندون، اصلاً نمیخندیدن.
این ناهماهنگی حس وحشتناکی ایجاد میکرد.
«چی؟ اونا چی هستن؟»
با حرف یکی دیگه از اعضای شاخه قتل شبح که پشت سرش بود، نفر اول گفت:
«این همون نقابیه که بیچهرگان میزنن.»
با شنیدن اسم «بیچهرگان»، چهره همه درهم رفت.
اما طولی نکشید که یکی خندید.
«دیوونهکننده ست!»
مشهورترین نقاب در دنیای رزمی، نقاب بیچهرگان بود.
اونها توی بازار فروخته میشدن و این همون نقابیه که بچهها موقع شمشیربازی حتماً به صورتشون میزنن.
«نکنه امروز ضیافت شام دستهجمعی بیچهرگانه یا یه همچین چیزی؟»
خنده به بقیه هم سرایت کرد.
اونها طبیعتاً فرض کردن که اینها بیچهرگان واقعی نیستن.
بیچهرگان به این معروف بودن که هیچوقت جلوی بقیه نقابشون رو برنمیدارن.
امکان نداشت بیچهرگان به یه همچین ندیمهخونهای بیان.
«اگه میخواید بیاید اینجا، باید یه سوراخ هم برای دهنتون میبرید، نه فقط برای چشماتون!»
«مگه نمیگن شماها حتی ندیمهها رو هم قبول نمیکنید؟»
درست همون موقع، فرمانده شاخه قتل شبح با سردی از پشت سر متوقفشون کرد.
«بسه!»
با همین یه کلمه، لبخند از صورت اعضای شاخه قتل شبح محو شد.
درست وقتی که میخواستن حمله کنن و اونها رو سلاخی کنن...
سسسک.
درِ درست بغل دستشون باز شد.
بهطور معمول، باید یه آدم مست در حالی که یه ندیمه زیر بغلش رو گرفته بیرون میاومد.
اعضای شاخه قتل شبح دوباره وحشت کردن.
اونجا هم مردهایی نشسته بودن که نقابهای سفید زده بودن.
این بار هیچکس بیگدار به آب نزد.
حتی با دیدن اونها که شمشیرهاشون رو کشیده بودن، هیچکدوم از اون مردها واکنشی نشون ندادن.
در عوض، حریفها در سکوت نشسته بودن و هالهای خردکننده از خودشون ساطع میکردن.
چشمهای داخل سوراخهای کاملاً بازِ نقاب، همگی لبخند میزدن.
«این دیگه چیه؟ این اعجوبهها کی هستن!»
این صحنه ترسناک و دلهرهآور بود، اما تا اون لحظه، هنوز فکر میکردن که امکان نداره واقعی باشن.
سسسک، سسسک، سسسسک.
درها یکی بعد از دیگری شروع به باز شدن کردن.
با باز شدن پیدرپی درهای اطراف، صحنه حیرتانگیزی رقم خورد.
توی هر اتاق، فیگورهای نقابداری نشسته بودن.
موسیقیای که در حال پخش بود، ناگهان قطع شد.
در اون سکوت، بیچهرگانِ نقابدار همگی همزمان به اعضای شاخه قتل شبح نگاه کردن.
نقابهای بیحس که فقط سوراخهایی برای چشم داشتن، منظرهای کاملاً عجیب و ترسناک برای تماشا کردن بودن.
اعضای شاخه قتل شبح در مرکز جمع شدن.
اونها که تحت تأثیر هالهی حریفانشون قرار گرفته بودن، ناخودآگاه یه قدم به عقب برداشتن.
از وقتی که تحت نام شاخه قتل شبح فعالیت میکردن، هرگز چنین ترسی رو حس نکرده بودن.
فرمانده شاخه قتل شبح شمشیرش رو کشید.
هر مبارزهای به روحیه بستگی داشت.
«امکان نداره اونها بیچهرگان واقعی باشن. همه این عوضیهایی که ادای پیروان اهریمنی رو درمیارن بکشید!»
درست در همون لحظه!
شووونگ!
صدای وزش باد خنکی از کنار گوششون گذشت.
همزمان، صدای برخورد خفهای به گوش رسید.
اعضای شاخه قتل شبح به سمتی که صدا از اونجا اومده بود نگاه کردن.
برای لحظهای، چشمهای اعضای شاخه قتل شبح از شدت شوک گشاد شد.
همه چشمها روی فرمانده شاخه قتل شبح قفل شده بود.
فرمانده شاخه قتل شبح با حالتی که میگفت «چرا همهتون دارید به من نگاه میکنید؟» به مردهایش خیره شد.
چک.
مایع گرمی از پیشونیش روی صورتش سرازیر شد.
فرمانده شاخه قتل شبح پیشونیش رو لمس کرد.
یه سوراخ توی اون بود.
«لعنتی!»
با همین آخرین کلمه، فرمانده شاخه قتل شبح به پشت افتاد و مرد.
اعضای شاخه قتل شبح وحشتزده شده بودن.
یه حمله اونقدر سریع انجام شده بود که فرمانده شاخه قتل شبح، با اون همه مهارت، حتی فرصت نکرده بود برای جاخالی دادن تلاش کنه؟ اونها نمیتونستن چیزی رو که میدیدن باور کنن.
کی میتونست باشه؟ اعضای وحشتزده شاخه قتل شبح به اطراف نگاه کردن.
نقابهای سفیدی که روبروشون بودن، همگی لبخند میزدن.
درست همون موقع، یکی از اعضای شاخه قتل شبح با صدایی لرزون به جایی اشاره کرد.
«...اونجا!»
در اون فاصله، تنها یه اتاق بود که درش باز نشده بود.
و روی اون درِ بسته، یه سوراخ تکافتاده دیده میشد.