چپتر 538: نبردی که بدون اعتماد نمی‌شه انجامش داد
چپتر 538: نبردی که بدون اعتماد نمی‌شه انجامش داد
یو-جونگ همراه با اهریمن خندان پلیددل در باغ پشتی عمارت گل آسمانی قدم میزد.
او در حالی که از میان گلها و درختانِ بهخوبی آراستهشده عبور میکرد، کنار برکهای ایستاد.
در کنار نیلوفرهای آبی که آرام روی آب شناور بودن، ماهیهای کپور قطرات آب رو به اطراف میپاشیدن.
برای یو-جونگ، این زمانی که بعد از مدتها با اهریمن خندان پلیددل میگذروند، بینهایت لذتبخش و باارزش بود.
او تصمیم گرفته بود اصلاً نگران توطئه گروه بازرگانی فلس سفید نباشه.
حتی براش مهم نبود که چرا اونا سعی کرده بودن ازش سوءاستفاده کنن.
«رهبر جوان فرقه کجا رفته؟ این چند روزه ندیدمش.»
«رفته تا با رهبر جوان اتحاد نامتعارف دیدار کنه.»
یو-جونگ با لبخند پرسید:
«مگه رابطه بین رهبر جوان فرقه اهریمنی و رهبر جوان اتحاد نامتعارف اونقدر صمیمی شده که به این راحتی با هم دیدار کنن؟»
در پاسخ به شوخی او، دو چشمِ پشت نقابِ اهریمن خندان پلیددل با خوشرویی خندیدن.
«اون همون کسیه که رهبر اتحاد رزمی و رهبر اتحاد نامتعارف رو به میخانه فرقه اصلی احضار کرد. یه همچین چیزی براش هیچه.»
در حقیقت، تصویری از گئوم موگوک وجود داشت که یو-جونگ اون رو میدید و حس میکرد.
«وقتی رهبر جوان فرقه رو میبینم، حس خاصی بهم دست میده.»
اهریمن خندان پلیددل کنجکاو بود بدونه او چه خواهد گفت.
انتظار کلمات بزرگی رو داشت، چیزی مثل «میتونم یه سرنوشت خاص رو حس کنم».
«این حس رو دارم که اون کسیه که همهچیز رو از سیر تا پیاز میدونه.»
اگه کس دیگهای این حرف رو میزد، او منظورش رو یه آدم باهوش یا کسی که اطلاعات زیادی داره برداشت میکرد.
اما اهریمن خندان پلیددل میدونست.
که یو-جونگ توانایی خاصی داره.
او کسی بود که میتونست سرنوشت آدمها رو بخونه.
البته، خیلی بهندرت پیش میاومد که او چیزی رو که خونده به کسی بگه.
«یه جورایی با زیاد دونستن یا عمیق دونستن فرق داره. توضیح دادنش سخته، اما رهبر جوان فرقه روش خودش رو برای دونستن همهچیز داره. یه کم عجیب به نظر میرسه، نه؟»
چشمان اهریمن خندان پلیددل نشون میداد که منظورش رو فهمیده.
چطور میتونست نفهمه، وقتی بحث سر دو نفر از نزدیکترین آدمهای زندگیش بود؟
«اصلاً هم عجیب نیست.»
اهریمن خندان پلیددل بهتر از هر کسی میدونست که او شخصی نیست که بشه به این راحتی درکش کرد.
«برای همینه که سعی نمیکنم رهبر جوان فرقه رو درک کنم. فقط حسش میکنم.»
در همین لحظه، چیزی با سرعت به سمت جایی که اون دو نفر ایستاده بودن پرواز کرد.
چیزی که در ابتدا نقطهای در دوردست بود، در یک چشمبههمزدن فضا رو شکافت و به سمت اونا هجوم آورد.
انگار تیری شلیک شده بود، یا شاید پرندهای بود که با سرعتی باورنکردنی فرود میاومد.
اهریمن خندان پلیددل، یو-جونگ رو پشت سرش برد و هالهاش رو بالا برد.
تنها زمانی که آن موجود تقریباً به اونا رسیده بود، اهریمن خندان پلیددل گاردش رو شل کرد.
کسی که پروازکنان اومده بود، گئوم موگوک بود.
گئوم موگوک در حیاط فرود اومد.
چیزی که باعث تعجب اهریمن خندان پلیددل شد، این نبود که هنرهای سبکی گئوم موگوک سریعتر شده بود.
بلکه به خاطر نحوه فرود اومدنش بود.
گئوم موگوک خیلی سبک ایستاد، انگار که همین الان از روی یه پشتبام پایین پریده باشه.
با توجه به سرعتی که باهاش رسیده بود، این یه فرودِ بهطرز غیرممکنی نرم و سبک بود.
اهریمن خندان پلیددل میدونست.
وقتی هنرهای سبکیِ کسی به سطح تعالی میرسه، ایستادن سختتر از دویدن میشه.
او میدونست که سطح هنرهای سبکیِ یک نفر به نحوه ایستادنش بستگی داره.
اهریمن خندان پلیددل همین حالا جواب رو دیده بود.
«هنرهای سبکیت سریعتر شده.»
«بدون استراحت دویدم چون میخواستم هر دوی شما رو ببینم.»
گئوم موگوک واقعاً بدون استراحت دویده بود و از گام تندرویی سریعتر از پرنده استفاده کرده بود.
دویدن و دویدن، و شکستن مرزهای سرعت خودش، لذتی متفاوت از قویتر شدن از طریق هنرهای رزمی داشت.
«با رهبر جوان اتحاد نامتعارف دیدار کردی؟»
«بله، دیدمش. اون از قبل دعوت گروه بازرگانی فلس سفید رو پذیرفته بود.»
«پس اون شرورها واقعاً رهبر جوان اتحاد رو هدف قرار داده بودن.»
«توی راه، پیامی به ماه نقرهای و عمارت فلکسای فرستادم. بهشون گفتم که همهچیز رو درباره گروه بازرگانی فلس سفید تحقیق کنن. حتماً یه چیزی پیدا میکنن.»
با شنیدن نام سازمانهای اطلاعاتی، یو-جونگ اجازه مرخصی خواست.
«حتماً بعد از اینهمه دویدن گرسنهای. مهارتم رو به رختون میکشم. بعد از مدتها یه غذای خونگی که خودم پختم رو بخورین!»
او زنی بود که بهتر از هر کسی میدونست چه زمانی باید وارد بحث بشه و چه زمانی کنار بکشه.
پسزمینه این توطئه، عمارت گل آسمانیِ او بود، اما قهرمانهای این نبرد، این دو مرد بودن که با میل خودشون و به خاطر اون به اینجا شتافته بودن.
بعد از اینکه یو-جونگ باغ پشتی رو ترک کرد، اهریمن خندان پلیددل با احتیاط پرسید:
«ممکنه اون شرورها پشت همهچیز باشن؟»
«شاید. حتی اگه نباشن، باید با این ذهنیت که ممکنه اونا پشتش باشن، با احتیاط عمل کنیم.»
به هر حال، توطئه برای کشتن رهبر جوان اتحاد نامتعارف چیزی نبود که هر کسی بتونه از پسش بربیاد.
«حالا، باید کاری رو که لازم بود شروع کنیم، مگه نه؟»
اهریمن خندان پلیددل میدونست منظورش چیه.
قبل از رفتن، او گفته بود که وقتی برگشت باید با هم یه مبارزه داشته باشن.
«کجا مبارزه کنیم؟»
به نظر میرسید گئوم موگوک از قبل جایی رو در نظر داره.
«یه جای عالی سراغ دارم. آه، اما قبل از اون، بیا بعد از مدتها یه غذای خونگی بخوریم.»
***
گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل در جنگلی انبوه ایستاده بودن.
«این واقعاً حیرتانگیزه.»
اهریمن خندان پلیددل دستش رو دراز کرد.
نور خورشید به پشت دستش میتابید.
پرتوهای خورشید که از میان برگها نفوذ میکردن، طوری میدرخشیدن که انگار چی شمشیر به اونجا تابیده.
گرم بود.
اهریمن خندان پلیددل درختی رو لمس کرد.
او زبری سطح درخت رو حس کرد و هوا خنک و تازه بود.
«هرگز فکر نمیکردم هنر جابهجایی فضا-زمان اینقدر زنده و واقعی باشه.»
این مکان در داخل هنر جابهجایی فضا-زمانی بود که گئوم موگوک باز کرده بود.
اهریمن خندان پلیددل میدونست که گئوم موگوک میتونه از هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده کنه.
در گذشته، موقع مبارزه با شریر اهریمنصفت و استاد زنجیر آهنین، او با استفاده از همین تکنیک، اهریمن خندان پلیددل رو از یه بحران نجات داده بود.
اون موقع بهش گفته بود که این تکنیک رو یاد گرفته.
«اون زمان توی وضعیت وحشتزدهای بودم، برای همین نتونستم درست ببینمش، اما فکرش رو نمیکردم چنین جای زندهای باشه.»
خلق چنین فضای وسیعی در داخل اتاق گئوم موگوک؟
با نگاه کردن به اطراف، هیچ حس مرموزی وجود نداشت.
فقط اینطور به نظر میرسید که انگار به کوهی در پشت خونهاش اومده.
همین موضوع باعث میشد که همهچیز غافلگیرکنندهتر و باورنکردنیتر باشه.
اگه دست گئوم موگوک بود، دلش میخواست هنر جابهجایی فضا-زمان رو به پدرش یا شهریاران اهریمنی یاد بده، اما نمیتونست.
این هنر رزمی، امضای رهبر فرقه باد آسمان بود.
به همین دلیل، در داخل هنر جابهجایی فضا-زمان، او با او مثل یک استاد رفتار میکرد.
«عمداً اینجا رو به شکل یه جنگل انبوه درآوردم.»
اهریمن خندان پلیددل از بادهای انگشتی و تکنیکهای کف دست به عنوان هنرهای رزمی اصلیش استفاده میکرد.
اگه اونا در یک فضای باز مبارزه میکردن، تکنیکهایی که او به کار میبرد بدون هیچ ردی ناپدید میشدن، اما در جایی پر از درخت مثل اینجا، آثار هنرهای رزمیش باقی میموند.
این دوئل قرار بود یه نبرد خونین باشه، اما در نهایت، برای تمرین بود.
علاوه بر این، در حالی که این مبارزه برای تمرینِ اهریمن خندان پلیددل بود، برای خودِ گئوم موگوک هم تمرین محسوب میشد.
گئوم موگوک شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون کشید و گفت:
«شروع کنیم؟»
اهریمن خندان پلیددل به گئوم موگوک خیره شد.
نتیجه مبارزه امروز، و اینکه آیا اثرش میتونه به حداکثر برسه یا نه، به این بستگی داشت که آیا او به یک فرض بزرگ ایمان داره یا نه.
«مهم نیست چیکار کنم، من نمیتونم رهبر جوان فرقه رو بکشم.»
اگه او به این فرض ایمان داشت، میتونست مهارتهاش رو تا آخرین حد مطلق نشون بده.
اما... اگه بر حسب اتفاق رهبر جوان فرقه اشتباه میکرد چی؟
گئوم موگوک که انگار نگرانیهای اهریمن خندان پلیددل رو حدس زده بود، گفت:
«هنرهای سبکی من رو دیدی، پس باید بدونی. من خوب جاخالی میدم.»
اهریمن خندان پلیددل سر تکون داد.
«پس بهت اعتماد میکنم، رهبر جوان فرقه.»
آن دو مرد با احترام مشتهاشون رو برای هم گره کردن.
و به این ترتیب مبارزه آغاز شد.
شوک!
ابتدا، انگشت فاجعه خونین از دست اهریمن خندان پلیددل رها شد.
انگشت فاجعه خونین شلیک شد و فوراً درختی رو در دوردست سوراخ کرد.
گئوم موگوک که در ابتدا در مسیر اون ایستاده بود، همین حالا داشت از میان آسمان با شمشیرش ضربه میزد.
شییییک!
اهریمن خندان پلیددل بدنش رو چرخوند تا جاخالی بده و دوباره انگشت فاجعه خونین رو رها کرد.
آیا رهبر جوان فرقه واقعاً میتونست از انگشت فاجعه خونین که از چنین فاصله نزدیکی رها شده بود جاخالی بده؟
او مشخصاً نگران بود.
اما با این حال، اهریمن خندان پلیددل بهترین حرکتی رو که میتونست انجام داد.
شوووووک!
انگشت فاجعه خونین که مثل پرتوی نور شلیک شده بود، به سه قسمت تقسیم شد و سر، سینه و پاهای گئوم موگوک رو هدف گرفت.
بدن گئوم موگوک مثل باد حرکت کرد و بهطرز ظریفی از مسیر اونا گریخت.
چهار گام باد الهی رها شده بود.
اهریمن خندان پلیددل با دیدن اون حرکت، آخرین قید و بند رو توی قلبش باز کرد.
«نگرانی برای رهبر جوان فرقه عین تکبره.»
برای گئوم موگوک هم همینطور بود.
هر حرکت گئوم موگوک به تندیِ کسی بود که قصد جون اهریمن خندان پلیددل رو کرده باشه.
شییییک!
گئوم موگوک مثل یه صاعقه هجوم برد، شمشیرش رو اونقدر سریع چرخوند که با چشم دیده نمیشد.
اهریمن خندان پلیددل مثل یه سنجاب با چابکی از درخت بالا رفت.
سویش! سویش! سویش!
توی یه چشم به هم زدن، درخت از ریشه تا نوکش پشتسرهم تکهتکه شد.
لحظهای که اهریمن خندان پلیددل از بین شاخهها به پرواز دراومد.
شوکشوکشوکشوکشوک!
انگشت فاجعه خونین مثل بارون از آسمون بارید.
از بین شاخههایی که اهریمن خندان پلیددل همین الان ازشون رد شده بود، بادهای انگشت مثل رگبار روی سر گئوم موگوک ریختن.
شوکشوکشوکشوکشوک!
انگشت فاجعه خونین به سرعتِ سلاحهای پنهانی بود که پشتسرهم از یه سازوکار شلیک میشدن.
انگشت فاجعه خونین قبلی هم سریع و قدرتمند بود، اما با این یکی قابلمقایسه نبود.
پاپاکپاپاکپاپاک!
با ایجاد حفرههایی توی بیش از بیست نقطه از زمین، انگشت فاجعه خونین به فاصله یه مو از کنار گئوم موگوک رد شد.
هرچی برای هردوشون هیجانانگیزتر میشد، بیشتر به پیشرفت هنرهای رزمیشون کمک میکرد، برای همین لحظات نفسگیر یکی بعد از دیگری ادامه پیدا میکردن.
کواکواکواکواکوانگ!
محیط اطراف با کف دست خشمگین اهریمن غایی زیر و رو شد.
تکنیک کف دستی با قدرتی عظیم منطقه رو دربرگرفت.
هرجا که این تکنیک رد میشد، زمین، درختها و حتی صخرهها رو پودر میکرد و راه جدیدی رو تا دوردستها به وجود میآورد.
«حالت خوبه؟»
در جوابِ سوال اهریمن خندان پلیددل، صدای گئوم موگوک از دوردست و از میون ابری از گرد و غبار بلند شد.
«مگه میشه خوب باشم؟ اغراق نمیکنم، نزدیک بود بمیرم.»
اما داشت اغراق میکرد.
شییییک.
اینبار یه چی شمشیر که از میون غبار پرواز میکرد، از کنار شونه اهریمن خندان پلیددل گذشت.
اگه غریزی جاخالی نداده بود، شونهش قطع میشد.
اون از یه لحظه بحرانی جون سالم به در برده بود، اما چشمهای اهریمن خندان پلیددل با درخشش میخندیدن.
مبارزه تمرینی شدیدی بود.
اون دو نفر طوری با هم میجنگیدن که انگار با یه دشمن واقعی روبرو هستن.
این یه نبرد خطرناک بود که بدون اعتماد به مهارتهای همدیگه نمیشد انجامش داد، و ماجراجوییای بود که بدون میل صادقانه برای کمک به هم، کسی جرئت امتحانش رو نداشت.
علاوهبر این، این مبارزه خشن و بیرحمانه بود، اما در عین حال بینهایت خردمندانه پیش میرفت.
اونا گهگاه مبارزه رو متوقف میکردن.
در لحظاتی که نیاز به صحبت بود، گئوم موگوک بدون استثنا نبرد رو متوقف میکرد.
اون دقیقاً لحظاتی رو درک میکرد که یه کلمه میتونست تاثیری بیشتر از هزار ضربه شمشیر داشته باشه.
درست همونطوری که پدرش بهش یاد داده بود، گئوم موگوک هم به اهریمن خندان پلیددل راهنمایی میداد.
البته، با زمانی که پدرش بهش آموزش میداد کاملاً فرق داشت.
اون موقع، خودش بود که یاد میگرفت؛ اما حالا، در جایگاه استاد بود.
گئوم موگوک حتی درکهایی که از این تفاوت حاصل میشد رو هم از دست نمیداد.
«لطفاً اون حرکت آخر رو دوباره بهم نشون بده.»
وقتی گئوم موگوک بشکن زد، محیط اطراف تغییر کرد و درختها و صخرههای آسیبدیده به حالت اولشون برگشتن.
و تبادل ضربات دوباره شروع شد.
با انگشت فاجعه خونینی که قبلاً اجرا کرده بود فرق داشت.
این رو میشد از ردهایی که در اطراف به جا مونده بود فهمید.
گئوم موگوک جلوی حفرهای که توسط انگشت فاجعه خونین در جایی متفاوت از قبل ایجاد شده بود، گفت:
«اگه اولش این رو اینجا رها کرده بودی، این حفره الان توی بدن من بود.»
اما اهریمن خندان پلیددل اینطور فکر نمیکرد.
«با این حال، شما حتماً یه راهی برای جاخالی دادن پیدا میکردید، رهبر جوان فرقه.»
این تنها مزیت مبارزه در هنر جابهجایی فضا-زمان نبود.
تیک!
وقتی گئوم موگوک بشکن زد، اینبار محیط اطراف کاملاً تاریک شد.
«اینبار، شب شده.»
مبارزه حتی خطرناکتری شروع شد.
وقتی اون مبارزه تموم شد، ماه کامل و درخشانی از پشت ابرها خودش رو نشون داد.
زیر نور درخشان ماه، اون دو مرد دوباره مبارزه رو مرور کردن و با هم حرف زدن.
وقتی اونا برای اولینبار مبارزه تمرینی رو شروع کردن، اهریمن خندان پلیددل هرگز فکر نمیکرد که به چنین نبردی تبدیل بشه.
این مبارزهای بود که رهبر جوان فرقه تمام توانش رو براش گذاشته بود.
و داشت جونش رو براش به خطر میانداخت.
برای همین اهریمن خندان پلیددل هم تمام تلاشش رو میکرد تا حسن نیت رهبر جوان فرقه هدر نره.
«اینبار، بارون میباره.»
سواااااااه.
اون دو مرد زیر بارون جنگیدن.
زیر بارون، جاخالی دادن از انگشت فاجعه خونین حتی سختتر هم بود.
با این حال، گئوم موگوک ضربه انگشت فاجعه خونین رو نخورد.
اون با تمام وجود جاخالی میداد و پاتک میزد.
لحظهای که زخمی میشد، این تمرین به پایان میرسید.
بهخاطر خودش و بهخاطر اهریمن خندان پلیددل، مطلقاً نباید آسیب میدید.
وقتی نیروی درونی اهریمن خندان پلیددل کاملاً تموم میشد، بعد از اینکه انرژیش رو به گردش درمیآورد، دوباره میجنگیدن.
در کمال تعجب، اون دو نفر دو شبانهروز با هم جنگیدن.
اونا واقعاً بدون خواب و خوراک مبارزه کردن.
و در این لحظه، بعد از اینکه اون نبردِ ناامیدانه اما درخشان به پایان رسید.
اهریمن خندان پلیددل چهارزانو نشست و غرق در فکر شد.
گئوم موگوک کنارش نشست و منتظر موند تا اون از حالت خلسه بیرون بیاد.
گئوم موگوک مطمئن بود که پدرش هم موقع آموزش دادن به اون، چیزهای زیادی رو درک کرده بود.
بالاخره، خودش هم از این مبارزه چندین درک و شهود به دست آورده بود.
نبرد خونین دو روز گذشته، فرصت مغتنمی بود که حتی برای خودش هم به دست آوردنش سخت بود.
چقدر زمان گذشت؟
اهریمن خندان پلیددل چشمهاش رو باز کرد.
با همین یه مبارزه، اون سطح استادی در هنرهای رزمی رو که اخیراً بهش رسیده بود، کاملاً تثبیت کرد.
حتی وقتی سطح استادیِ کسی بالا میره، زمان میبره تا اون قدرت کاملاً مال خودش بشه.
این موضوع به تجربیات فرد بستگی داره، اما ممکنه چندین سال طول بکشه، یا حتی ممکنه کسی هیچوقت نتونه اون سطح از استادی رو در طول عمرش تثبیت کنه.
اما اهریمن خندان پلیددل از طریق نبرد خونین دو روز گذشته، از اون مرحله عبور کرده بود.
«به لطف شما، حالا میتونم به مرحله بعد برم.»
این مبارزه دو روزه، بیشتر از تمام مبارزاتی که توی کل عمرش انجام داده بود، بهش درک و شهود داده بود.
این چیزی بود که فقط بهخاطر سطح بالای هر دوی اونا ممکن شده بود.
«تبریک میگم.»
گئوم موگوک لبخند درخشانی زد و صمیمانه بهش تبریک گفت.
اهریمن خندان پلیددل با چهرهای نگران به بازوی گئوم موگوک نگاه کرد.
«بازوتون حالش خوبه؟»
ردی از خون روی بازوش بود.
با دیدن اون، گئوم موگوک اخم کرد و خودش رو به موشمردگی زد:
«مگه میشه خوب باشه؟ بازوم نزدیک بود کنده بشه.»
البته اونقدرها هم بد نبود.
زخمی بود که فقط یه ذره عمیقتر از یه خراش ساده بود.
در واقع، لحظهای که خون پاشید، این بازوی گئوم موگوک نبود که نزدیک بود کنده بشه، بلکه جگر اهریمن خندان پلیددل بود که داشت از ترس میترکید.
در لحظه برخورد، اونقدر غافلگیر شده بود که فریاد کوتاهی از دهنش دررفته بود.
«نمیدونم چی بگم.»
«لازم نیست چیزی بگی.»
بله، اهریمن خندان پلیددل دیگه چیزی نگفت.
چطور میتونست چنین قدردانیِ بزرگی رو با کلمات بیان کنه؟
اون دو نفر پهلو به پهلوی هم نشستن و به جایی که آخرین میدون نبردشون بود، خیره شدن.
اهریمن خندان پلیددل دوباره شگفتزده شد.
گئوم موگوک تمام این دو روز این فضا رو حفظ کرده بود.
حتی در حالی که مشغول اون مبارزه دیوانهوار بود.
«اما نیروی درونیتون چطور دووم آورد؟ که هنوز دارید این فضا رو حفظ میکنید؟»
«دیگه داره تموم میشه.»
این کار ممکن بود چون اون از هنر رزمیای که مقدار زیادی نیروی درونی مصرف میکرد، مثل هنر اهریمنی نه مصیبت، استفاده نکرده بود و فقط با شمشیرزنی خالص و چی شمشیر جنگیده بود.
«با این حال، آخرین ذره نیروی درونیم رو برای مهمترین چیز نگه داشتم.»
تیک!
وقتی گئوم موگوک بشکن زد، محیط اطراف به جای جدیدی تغییر کرد.
«آه!»
چشمهای اهریمن خندان پلیددل پشت نقابش گشاد شد.
«دو روز تمام فقط شاخوبرگ سبز دیدی، برای همین حتماً دلت برای این تنگ شده بود، نه؟»
منظرهای از برف سپید و خالص مقابل اون دو نفر گسترده شده بود.
این صحنهای بود که حس آرامش نهایی رو به قلب اهریمن خندان پلیددل میآورد.
هرچند افکار و قلبش اخیراً تا جایی تغییر کرده بود که حتی توی اتاقش وسیله چیده بود، اما این منظره سپیدِ خالص هنوز هم فضایی بود که قلبش رو بیشتر از هر چیزی آروم میکرد.
در مقابل چنین توجه و محبتی چی میتونست بگه؟ اهریمن خندان پلیددل فقط میتونست در سکوت به دشت وسیع و پوشیده از برف خیره بشه.
«اهریمن خندان.»
«بله، رهبر جوان فرقه.»
«دفعه بعد، باید با من به یه سفر بیای.»
«اون موقع...»
اهریمن خندان پلیددل لحظهای تردید کرد.
چی میخواست بگه که برخلاف همیشه داشت تردید میکرد؟
درست همون موقع، از بیرونِ هنر جابهجایی فضا-زمان، یعنی از بیرونِ اقامتگاهش، صدای یو-جونگ شنیده شد:
«رهبر جوان فرقه، اونجایید؟ کسی اومده دنبالتون.»