چپتر 539: تا حالا توی یه فاحشه‌خونه شراب سرو کردی؟
چپتر 539: تا حالا توی یه فاحشه‌خونه شراب سرو کردی؟
گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل از هنر جابهجایی فضا-زمان بیرون اومدن.
لحظهی بازگشت از توهم به واقعیت بود و برای هر دو مرد، این دو روزی بود که هرگز نمیتونستن فراموش کنن.
وقتی گئوم موگوک در رو باز کرد، یو-جونگ اونجا ایستاده بود.
«کسی به دیدنم اومده؟»
یو-جونگ با چهرهای که کمی سرخ شده بود، جواب داد: «فرمانده شاخه اهریمنکش و دوشیزه جین هاریونگ هستن.»
البته که یو-جونگ میدونست.
او میدونست که فرمانده شاخه اهریمنکش، نوه رهبر اتحاد رزمی و قویترین کاندیدا برای جانشینی اوست.
هرگز تصور نمیکرد که جین ها-گون از عمارت گل آسمانی دیدن کنه.
بهزودی، رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف هم از راه میرسید.
اگر این اتفاق میافتاد، جانشینان جناحهای اهریمنی، راستین و نامتعارف همگی در یک جا جمع میشدن.
یو-جونگ حس میکرد که این رویداد نه تنها بزرگترین بحران زندگیشه، بلکه فرصتی برای داشتن تجربهایه که دیگه هرگز تکرار نمیشه.
گئوم موگوک در پاسخ به او گفت: «یه دوست توی دردسر افتاده بود، برای همین صداشون کردم.»
یو-جونگ با شنیدن حرفهای گئوم موگوک، حسرتش رو ابراز کرد: «بهتون غبطه میخورم. من هیچوقت توی زندگیم موفق نشدم چنین دوستی پیدا کنم.»
گئوم موگوک طوری که انگار ناامید شده باشه، گفت: «میگی هیچ دوستی نداری؟ پس من چی؟»
یو-جونگ که انگار این حرفها براش سنگین بود، بهسرعت سرش رو خم کرد: «هر دوی اونها رو به اینجا میارم.»
وقتی یو-جونگ چرخید و به این موضوع فکر کرد، متوجه شد که رهبر جوان فرقه حق داره ناامید بشه.
مگه وقتی خودش در خطر بود، او بدون استراحت همراه با چو-هی نیومده بود؟ اون کار هیچ فرقی با اومدنِ فرمانده شاخه اهریمنکش نداشت.
«حالا که فکر میکنم، من هم دوستانی دارم.»
او اهریمن خندان پلیددل رو داشت که مثل آسمان بود، و دوست دیگهای مثل آسمان که در لحظات بحرانی به یاریش میشتافت.
زندگیش طوری بود که دیگه نمیتونست چیزی بیشتر از این بخواد.
بعد از رفتن یو-جونگ، گئوم موگوک بلافاصله نشست و شروع به گردش انرژی کرد.
از اونجایی که هیچ نیروی درونیای براش باقی نمونده بود، سعی داشت لحظهای وقت بگذاره تا حداقل یک چرخه رو انجام بده.
در حالی که گئوم موگوک انرژیش رو گردش میداد، اهریمن خندان پلیددل به عنوان محافظ در کنارش ایستاد.
او منظرهی برفیای رو که درون هنر جابهجایی فضا-زمان دیده بود، به یاد آورد.
گئوم موگوک در حالی که چشمانش رو بسته بود و انرژیش رو گردش میداد، شروع به صحبت کرد.
او به سطحی از مهارت رسیده بود که حتی موقع گردش انرژی هم میتونست آزادانه حرف بزنه.
«فرمانروای اهریمنی سرمست، میتونی سطح هنرهای رزمیت رو حتی از اینی که هست بالاتر ببری.»
اهریمن خندان پلیددل مدتها پیش در انگشت فاجعه خونین و کف دست خشمگین اهریمن غایی به مهارت برتر رسیده بود.
با تغییرات اخیر در زندگیش و افزایش نیروی درونیش، هنرهای رزمیش بیشتر پیشرفت کرده بود و دو روز تمرین، اون سطح رو تثبیت کرده بود.
و حالا، گئوم موگوک میگفت که او میتونه از این وضعیت هم فراتر بره.
از اونجایی که او حالا به ستاره یازدهم رسیده بود، این یعنی میتونست به مهارت برتر ستاره دوازدهم دست پیدا کنه.
«اگه انگشت فاجعه خونین و کف دست خشمگین اهریمن غایی بیشتر به کمال برسن، به عنوان هنرهای رزمی کاملاً متفاوتی متولد میشن.»
اگه حرف کس دیگهای بود، شاید باور نمیکرد، اما میتونست به حرفهای گئوم موگوک اعتماد کنه.
چون او کسی بود که بیشترین موقعیتهای مرگ و زندگی رو باهاش تجربه کرده بود.
چون او بارها هنرهای رزمی خودش رو از نزدیک لمس کرده بود.
«قویتر شو، فرمانروای اهریمنی سرمست.»
اهریمن خندان پلیددل همیشه این رو حس کرده بود.
دلیل و هدف مشخصی برای تلاش بیپایان گئوم موگوک برای رسیدن به قدرت وجود داشت.
«دشمنی که باید باهاش روبرو بشیم، اونقدر قویه؟»
گئوم موگوک قبل از پاسخ دادن، لحظهای مکث کرد.
«هست.»
اهریمن خندان پلیددل بیصدا سرش رو تکون داد.
در این صورت، نیازی به کلمات دیگه نبود.
«قویتر میشم.»
حتی اگه فقط برای محافظت از رهبر جوان فرقه باشه.
و او تنها کسی نبود که داشت قویتر میشد.
اخیراً نه فقط او، بلکه بقیه شهریاران اهریمنی هم هر کدوم به روش خودشون در حال قویتر شدن بودن.
برای همین بود که حسی بهش میگفت...
اینکه هشت فرمانروای اهریمنیِ فعلی، به قویترینها در تاریخ تبدیل میشن.
در همین لحظه، جین ها-گون و جین هاریونگ همراه با یو-جونگ وارد شدن.
با ورود به اتاق، اول از دیدن گئوم موگوک که در حال گردش انرژی بود تعجب کردن و بعد با دیدن اهریمن خندان پلیددل که کنارش ایستاده بود، دوباره شوکه شدن.
اونها انتظار نداشتن اهریمن خندان پلیددل رو اینجا ببینن.
«به فرمانروای اهریمنی درود میفرستم.»
«فرمانده جین، خوش اومدید.»
در مقایسه با جین ها-گون که با دستپاچگی سلام کرد، جین هاریونگ با چهرهای درخشان به او سلام داد.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون!»
«دوشیزه جین، از دیدنتون خوشحالم.»
با این سلام و احوالپرسی، جین ها-گون میتونست ببینه که خودش و خواهرش چقدر تغییر کردن.
این حقیقت که او اول سلام کرده بود و جین هاریونگ با چنین صدای شادی احوالپرسی میکرد، واقعاً چیزی بود که قبلاً غیرممکن به نظر میرسید.
نگاه جین ها-گون به سمت گئوم موگوکِ در حال مدیتیشن چرخید.
بله، این توصیف برازندهاش بود.
همه چیز به قبل از ملاقات با گئوم موگوک و بعد از ملاقات با او تقسیم میشد.
چون بعد از آشنایی با گئوم موگوک، همه چیز تغییر کرده بود.
نه تنها زندگی خودش، بلکه حتی خواهرش که حالا داشت با ایما و اشاره از اهریمن خندان پلیددل میپرسید که آیا گئوم موگوک آسیبی دیده یا نه.
جین هاریونگ از دیدن گئوم موگوک بعد از این مدت طولانی خوشحال بود.
دیدن او در حال گردش انرژی در لحظهی دیدارشون، باعث شد فکر کنه که این دقیقاً شبیه خودشه.
ناخودآگاه شوخیای به زبونش اومد: «فرمانده شاخه اهریمنکش رو صدا میزنی و خودت وسط گردش انرژی هستی؟ چه جسارتی!»
جین ها-گون نگاهی به او انداخت و با چشمهاش بهش فهموند که جلوی یه فرمانروای اهریمنی، به رهبر جوان فرقه بیاحترامی نکنه.
درست در همون لحظه، گئوم موگوک که یک چرخه از انرژیش رو کامل کرده بود، چشمانش رو باز کرد.
«میخواستم نشون بدم که چقدر به فرمانده شاخه اهریمنکشمون اعتماد دارم.»
گئوم موگوک از جاش بلند شد.
اهریمن خندان پلیددل که کنارش بود، در دلش تعجب کرد.
«سرعتی که با اون یک چرخه از انرژیش رو کامل میکنه، به طرز حیرتآوری بالاست.»
البته، این یک چرخه نمیتونست نیروی درونی عظیم گئوم موگوک رو کاملاً بازیابی کنه، اما با این سرعت، به نظر میرسید که خیلی زود اون رو به طور کامل به دست میاره.
گئوم موگوک و جین ها-گون اول با هم سلام و احوالپرسی کردن.
«زود رسیدی.»
«از قضا، زیاد دور نبودم.»
گئوم موگوک به جین هاریونگ نگاه کرد.
او به جای سلام، وضعیت رو خلاصه کرد: «کی باورش میشه؟ لحظهای که رهبر جوان فرقه اهریمنی خبر داد که رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف در خطره، مردی که جانشین رهبر اتحاد رزمی میشه، اینطوری دواندوان اومد.»
گئوم موگوک به او لبخند زد.
او نسبت به قبل آرامش بیشتری داشت.
نشانهای از رشد بیشتر.
«از قضا، من هم زیاد دور نبودم. معمولاً به استان گوئی نمیام.»
«پس حتماً قسمته که میبینمت.»
او قبل از اینکه این کلمات رو به زبون بیاره، خودش رو متوقف کرد.
بعد از تبادل سلام، گئوم موگوک یو-جونگ رو به اونها معرفی کرد.
«ایشون بانوی این عمارت گل آسمانی هستن، و کسی که دوستش دارم و براش احترام قائلم.»
جین ها-گون و جین هاریونگ با ادب به او سلام کردن.
این حقیقت که گئوم موگوک روی کلمات «دوست داشتن و احترام» تأکید کرده بود، یعنی او فرد مهمیه.
یو-جونگ بیصدا به چهرههای اونها نگاه کرد.
گئوم موگوک کنجکاو بود.
او چه سرنوشتی رو در چهرهی اونها میدید؟
«با دیدن هر دوی شما، میتونم ببینم که آیندهی طریقت راستین بیاندازه درخشانه.»
«شما بیش از حد به ما لطف دارید.»
بعد از اینکه سلام و احوالپرسی کردن، اهریمن خندان پلیددل اجازه خواست که مرخص بشه.
او فکر کرد که اگه حضور داشته باشه، اون دو نفر معذب میشن.
«خب پس، لطفاً با هم صحبت کنید.»
در حالی که اهریمن خندان پلیددل میخواست همراه با یو-جونگ اقامتگاه رو ترک کنه، گئوم موگوک درخواستی از او کرد.
«بانو، متأسفم، اما میشه لطفاً یک بار دیگه هنرتون رو نشون بدید؟ اینها دوستانی هستن که توی راه سختی کشیدن و نتونستن درست غذا بخورن.»
قبل از اینکه او بتونه جواب بده، جین ها-گون رد کرد.
«واقعاً نیازی نیست. لازم نیست برای ما به زحمت بیفتید.»
بعد یو-جونگ لبخندی زد و گفت: «توی زندگیم مگه چند بار فرصت نصیبم میشه که برای فرمانده شاخه اهریمنکش غذا سرو کنم؟ لطفاً این افتخار بزرگی رو که نصیبم شده رد نکنید.»
با این حرف، جین ها-گون دیگه نمیتونست مخالفت کنه.
یو-جونگ میتونست نیت گئوم موگوک رو حدس بزنه.
آرزویش بود که پیوند او را با جین ها-گون، حتی شده اندکی، عمیقتر کند.
هر چه نباشد، عمارت گل آسمانی بدون توجه به جناحهای طریقت راستین یا نامتعارف، در حال گسترش در کل سرزمینهای مرکزی بود.
داشتنِ رابطه با فرمانده شاخه اهریمنکش بدون شک برای او مفید بود.
بهخصوص رابطهای که خودش به او بخشیده بود.
وقتی یو-جونگ داشت میرفت، نگاهی به گئوم موگوک انداخت و با چشمهایش از او تشکر کرد.
«ممنونم، رهبر جوان فرقه.»
به این ترتیب، اهریمن خندان پلیددل و یو-جونگ آنجا را ترک کردند و فقط آن سه نفر باقی ماندند.
«با جزئیات بهم بگو چی شده.»
«دوستِ رقصندهمون دشمنهای زیادی داره.»
گئوم موگوک تمام اتفاقاتی را که در رابطه با عمارت گل آسمانی افتاده بود، برایشان تعریف کرد.
بعد از شنیدن داستان، چهرهی آن دو نفر درهم رفت.
توی راه که میآمدند، با هم بحث کرده بودند که شاید گئوم موگوک چون دلش برایشان تنگ شده بوده، در پیامش پیازداغ ماجرا را زیاد کرده است.
اما بعد از شنیدن همهچیز، فهمیدند که اوضاع جدی است.
«این چیزی نیست که یه گروه بازرگانیِ صرف بتونه نقشهاش رو بکشه، پس حتماً کسی پشتشونه.»
نگاه جین ها-گون به سمت گئوم موگوک چرخید.
«این یعنی ممکنه هدفشون تو باشی.»
آن وقت گئوم موگوک آن دو نفر را هم وارد ماجرا کرد.
«یا شاید هم شما دو نفر. چی میشه اگه کسی پیشبینی کرده باشه که من شما رو صدا میزنم؟»
«یعنی چون با یه دوستِ عوضی آشنا شدیم، داریم میافتیم توی دردسر؟»
«نه، چون با یه دوستِ درستوحسابی آشنا شدین، دارین از خطرِ تکبهتک شکست خوردن فرار میکنین.»
جین ها-گون حالا دیگر میدانست که این حرفها فقط یک بلوف توخالی نیست.
دشمنها بدون توجه به اینکه آنها از جناح راستین هستند یا اهریمنی، هدف قرارشان داده بودند.
«فرقه اصلی در حال حاضر داره با شدت روی گروه بازرگانی فلس سفید تحقیق میکنه. نتایجش باید به زودی مشخص بشه. اون وقت شاید بتونیم بفهمیم که در نهایت چی میخوان.»
جین ها-گون از اینکه گئوم موگوک صدایش کرده بود، ممنون بود.
اگر بی سا-این و گئوم موگوک خودشان تنهایی این مسئله را حل میکردند و او بعداً خبرش را میشنید، حس میکرد که یکجورایی ناامید میشد.
«ممنون که صدام کردی.»
«شاید بعد از شنیدن چیزی که میخوام بگم، اونقدرها هم ممنون نباشی.»
باز چه نقشهای در سر داشت؟ نه تنها جین ها-گون، بلکه جین هاریونگ هم کنجکاو بود بداند گئوم موگوک چه میخواهد بگوید.
و مثل همیشه، سوالش چیزی بود که هرگز انتظارش را نداشتند.
«تا حالا توی یه عمارت زیبارویان شراب سِرو کردی؟»
***
«بهت میاد.»
با این حرفِ گئوم موگوک، جین ها-گون به تصویر خودش در آینهی مفرغی نگاه کرد.
او حالا لباس کسانی را پوشیده بود که در عمارت گل آسمانی کار میکردند.
واقعاً هیچوقت در خواب هم نمیدید که روزی در زندگیاش چنین کاری انجام دهد.
«اگه از الان کار رو یاد بگیری، تا اولِ ماهِ آینده ماهر میشی.»
نه تنها او، بلکه تصمیم بر این شد که جنگجوهای شاخه اهریمنکش هم خودشان را به شکل کارکنان عمارت گل آسمانی درآورند.
دلیلی که جین ها-گون با چنین لباسی جلوی آینهی مفرغی ایستاده بود، درخواستِ گئوم موگوک بود.
«شما همهتون از زیبارویانی که اینجا کار میکنن محافظت میکنین.»
گئوم موگوک با جدیت سعی کرد متقاعدش کند.
«ما نمیدونیم اون روز قراره چی بشه. ممکنه همهچیز خیلی ناچیز تموم بشه، یا ممکنه اتفاقی بیفته که فراتر از تصوراتمون باشه. نمیدونم میدونی یا نه، اما من آدمی هستم که همیشه به بدترین حالتِ ممکن فکر میکنه.»
چیزی که گئوم موگوک نگرانش بود، امنیتِ آن زنها بود.
«وقتی اوضاع جدی بشه، هیچکس نمیتونه حواسش به اونها باشه. و من نمیتونم این وظیفه رو به بیچهرهها بسپارم.»
گئوم موگوک به جین ها-گون زل زد و گفت:
«تو و شاخه اهریمنکش، اون روز از اونها محافظت میکنین.»
اینکه فرمانده شاخه اهریمنکش و کلِ اعضای آن را تا اینجا بکشانی و از آنها بخواهی از چند زیبارو محافظت کنند، میتوانست باعث ناراحتیِ جین ها-گون شود.
شاید حس میکرد که از یک وظیفهی مهم کنار گذاشته شده است.
اما جین ها-گون با کمال میل سرش را تکان داد و جواب داد:
«من ازشون محافظت میکنم.»
از این جواب، جین هاریونگ تهِ دلش غافلگیر شد.
هیچ نشانی از کینه یا حسِ «ناراحتم ولی چون گئوم موگوک خواسته انجامش میدم» در صدایش نبود. او واقعاً با میلِ خودش این درخواست را قبول کرده بود.
گئوم موگوک هم از این جوابِ سریع، چهرهای متعجب به خود گرفت.
«نمیگی نه؟ میتونستی بگی "من سا-این رو نجات میدم، تو برو شراب سِرو کن". اگه من بودم، همین رو میگفتم.»
آن وقت جین ها-گون خیره به گئوم موگوک نگاه کرد و پرسید:
«مگه نه اینکه چون این کار مهمتر بود، اون رو به من سپردی؟»
چشمهای روشن و عمیقِ گئوم موگوک به شکل یک لبخند هلالیِ دلنشین درآمدند.
«ممنون که قلبم رو درک کردی.»
آن وقت جین هاریونگ پرید وسط و داد زد:
«گولش رو نخور! فقط نمیخواست با مستولایعقلها سر و کله بزنه، واسه همین انداختش گردنِ تو!»
گئوم موگوک هم با شوخیِ او همراهی کرد و وانمود کرد که از تعجب نفسش بند آمده است.
البته، او هم میدانست.
که گئوم موگوک واقعاً نگرانِ امنیتِ آنهاست.
چیزی که برای او عجیب بود، رفتارِ برادرش بود، اما دلیلی داشت که جین ها-گون با این سرعت درخواستِ گئوم موگوک را قبول کرده بود.
«توی ماموریتی که درست قبل از اومدن به اینجا داشتم، چند تا زن و بچه رو نجات دادم.»
مدام به آن حسِ آرامشی فکر میکرد که آن لحظه در چهرهی یک بچه دیده بود.
«توی اون لحظه، یه فکری به سرم زد. مجازات کردنِ شرارت مهمه، اما نجات دادنِ این زندگیها وظیفهی حتی مهمتریه.»
این چیزی بود که اگر کسی دیگر میشنید، شاید میگفت درکی است که خیلی دیر به سراغش آمده است.
در واقع، جین ها-گون تا الان آدمهای بیشماری را نجات داده بود و کارهای عادلانهی زیادی انجام داده بود.
«یه جایی، عدالت برام تبدیل به یه امرِ بدیهی شده بود.»
معلوم است که نجاتشان میدهم، معلوم است که میکشمشان.
مگر این برای فرمانده شاخه اهریمنکش طبیعی نیست؟ مردی که قرار است در آینده رهبر اتحاد شود، نباید استراحت کند.
«عجیبه، ولی حتی عدالت هم با خودش خستگی میاره.»
او این را حس میکرد، اما جین ها-گون سعی میکرد انکارش کند و فقط به سمت جلو بدود.
در حالی که همینطور بیوقفه میدوید، شکوفا شدنِ حسِ آرامش را درست جلوی چشمهایش روی صورتِ آن بچه دید.
حس کرد که دستِ بچه محکم دستش را گرفته است.
آن لحظهای بود که عدالت به یک چیزِ ملموس تبدیل شد و در قلبِ جین ها-گون حک شد.
نه، شاید او داشت آگاهانه آن لحظه را در قلبش حک میکرد.
تا بتواند این خستگیِ عمیق را تحمل کند.
«اگه فرصتِ کشتنِ صد تا شرور و فرصتِ نجات دادنِ یه بچه همزمان پیش بیاد، من میرم تا اون بچه رو نجات بدم. اما باید چیکار کنم؟ تکلیفِ اون زندگیهای بیگناهی که اون صد تا شرور در آینده میکشن چی میشه؟»
میخواست از گئوم موگوک بپرسد.
تو بودی چیکار میکردی؟ کارِ من درسته؟
نگاهِ تغییرناپذیرِ گئوم موگوک که به او خیره شده بود.
آری، چون میدانست که با چنین چشمهایی به او نگاه میشود، میتوانست چنین نگرانیهایی را اعتراف کند.
و چون میدانست او کسی است که به جای یک جوابِ پیچیده، یک جوابِ روشن به او میدهد.
«نگران نباش و برو اون بچه رو نجات بده. من میرم اون شرورها رو میکشم. من نقشِ آدمبده رو به عهده میگیرم.»
جین ها-گون لبخندِ محوی زد.
هرچند او اینطوری حرف میزد، اما چطور میتوانست نداند که خودِ او هم کسی است که برای نجاتِ آن بچه میرود؟
«تو واقعاً تبدیل به یه رهبر اتحادِ فوقالعاده میشی. رهبر اتحادی که دستِ کسایی رو که باید ازشون محافظت بشه، میگیره. اون مسیر برای آدمها واقعاً سخت و خستهکننده خواهد بود. مسیری که توش به خاطرِ اون صد نفری که گذاشتی زنده بمونن، بارها و بارها پشیمون میشی. وقتی اوضاع تحملناپذیر شد، بیا پیشِ من. من با هیجان باهات وقت میگذرونم. پس اون موقع باهام سرد برخورد نکن! فقط چون یه رهبر اتحادِ بزرگ شدی، نگو "اون یارو، وقتی جوون بود خوب بود، اما حالا فقط یه پیرِ اهریمنیِ چربوزبونه که فقط بلده حرف بزنه!" نباید این کار رو بکنی!»
بعد از اینکه لحظهای به گئوم موگوک خیره شد، جین ها-گون ناگهان گفت:
«این کار رو میکنم. بهت میگم یه پیرِ اهریمنیِ چربوزبون که فقط بلده حرف بزنه!»
«این دیگه خیلی بیانصافیه، رهبر اتحاد!»
جین ها-گون به او باور داشت.
حتی آن موقع هم، حرفهای گئوم موگوک مثلِ الان میدرخشیدند، و حتی اگر نمیدرخشیدند، باز هم به قلبش نفوذ میکردند.
برای همین است که حتی وقتی یک رهبر اتحادِ مو سفید شود، با نگرانیهایی که پرسیدنشان از بقیه سخت است، پیشِ او میرود.
—آه، نمیدونم.
تو چی فکر میکنی؟
نگاهِ جین ها-گون در حالی که حرف میزد، دوباره به تصویر خودش در آینهی مفرغی برگشت.
«ممکنه اون روز کسی زخمی بشه یا بمیره. اما بینِ اون آدمها، حتی یه نفر از زیبارویانِ اینجا هم نخواهد بود.»
با این عزمِ راسخ، نگاهِ گئوم موگوک که پشتِ سرِ جین ها-گون ایستاده بود، عمیقتر شد.
«اون روز، هیچکدوم از ما زخمی نمیشیم و نمیمیریم. طریقت اهریمنیِ چربوزبونِ من خیلی خودخواهتر از طریقت راستینِ توئه که بتونه دیدنِ همچین چیزی رو تحمل کنه.»