چپتر 54: وقتی دست‌پاچه‌ای دیگه اون‌قدرها هم مرموز نیستی.
چپتر 54: وقتی دست‌پاچه‌ای دیگه اون‌قدرها هم مرموز نیستی.
شب ساکت و آرام بود.
وقتی وارد اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین شدم، کنار پنجره نشسته بود و کتاب میخوند.
«این نامناسبترین صحنه توی کل دنیاست.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با تعجب سرش رو بلند کرد.
لبخندی از سر غافلگیری روی چهرهی شوکهشدهاش نشست.
«باید اون نگهبانها رو تنبیه کنم.»
«لطفاً این کار رو نکنید. مخفیانه اومدم چون میخواستم شما رو در آرامش ببینم، ارشد.»
نگاهی به سر تا پای من انداخت و با ناباوری پرسید:
«نکنه همین الان به فرقه برگشتی؟»
«بله.»
«بهم نگو که به محض برگشتنت، اول از همه اومدی سراغ من؟»
«ببخشید که این لحظه رو خراب میکنم، اما پدرم زود خوابیده بود.»
«حتی اگه اینطور باشه باز هم!»
«بله، درسته. اول از همه به فکر شما بودم، ارشد.»
بطری شرابی رو که با خودم آورده بودم تکون دادم.
از همون نوعی بود که اهریمن تیغه آسمان خونین بهش علاقه داشت.
توی باغ پشتی اقامتگاهش مشغول نوشیدن شدیم.
برای اینکه کسی مزاحممون نشه، تمام زیردستهایی رو که از اون منطقه محافظت میکردن مرخص کرد.
«یعنی از وقتی فرقه رو ترک کردی دو ماه گذشته؟»
«هنوز کاملاً دو ماه نشده.»
توی این سفر، تسلطم روی گام تندرو بیشتر شده بود، برای همین تونستم زمان سفرم رو موقع برگشت کوتاهتر کنم.
«تمرینات هنرهای رزمی بازرس سو چطور پیش میره؟»
«اون موش کوچولو داره حسابی تلاش میکنه.»
شنیدن عبارت «حسابی تلاش میکنه» از زبون اهریمن تیغه آسمان خونین عجیب بود.
این بیان غیرمنتظره به وضوح نشون میداد که رابطهشون الان در چه سطحیه.
«شاید کجخلق به نظر برسه، اما قلب پاکی داره.»
«اون هیچوقت با من کجخلقی نکرده.»
«اون هم از اون آدمهاییه که میدونه کجا باید چطور رفتار کنه.»
احتمالاً در عین حال که سخت تلاش میکنه، خیلی هم حواسجمعه، اما باز هم هر چی توی دلشه رو به زبون میاره.
به نظر میرسه اهریمن تیغه آسمان خونین از این جنبهی شخصیتش بدش نمیاد.
«راستی، یه نگاهی به کتابی که داشتید میخوندید انداختم، شبیه مجموعهشعر بود. واقعاً دارید شعر میخونید؟»
«چرا؟ بهم نمیاد که بتونم شعر بخونم؟»
«دربارهی تواناییتون چیزی نمیدونم، اما قطعاً بهتون نمیاد.»
«من هم توی جوونیم از کتاب خوندن لذت میبردم. فقط یه مدتی بود که فراموشش کرده بودم.»
تصور دوران جوونی این مرد لاغر و جدی کار سختی بود.
«توی جوونی چطور بودید؟»
«خب... تاریک و افسرده بودم.»
«پس شبیه بازرس سو بودید.»
به دلیلی، اهریمن تیغه آسمان خونین با تایید سر تکون داد.
«چه فرقی میکنه که چطور بودم؟ به هر حال اون روزها دیگه گذشته.»
اهریمن تیغه آسمان خونین جامش رو خالی کرد.
من هم بیصدا دوباره براش پرش کردم.
هیچ کلمهی تسلیبخشی برای حسرت سالهای از دست رفته وجود نداره.
من هم یه بار تجربهاش کرده بودم.
«کارهات خوب پیش رفت؟»
«بله.»
«حدس میزنم طوفان دیگهای در راه باشه.»
اون چه اطمینانی توی «بله» گفتن سادهی من دید که چنین حرفی زد؟
«از کجا میدونید برای چی بیرون رفته بودم؟»
«حتماً باید چیزی باشه که طوفانی از خون به پا کنه.»
«این یه سوءتفاهم بزرگ دربارهی منه. من صلح رو دوست دارم.»
«من هم صلح رو دوست دارم. از اون نوع صلحِ ساکت و غرق در خونی که بعد از به زانو درآوردن همه با دستهای خودم به دست میاد.»
لبخندی زدم و شرابم رو نوشیدم.
«بعد از مدتها بیرون رفتن چسبید. دوست دارید دفعهی بعد برای عوض شدن حالوهواتون با من بیاید بیرون؟»
«دنیای بیرون پر از حرومزادههاییه که دلم میخواد بکشمشون... برای من موندن توی فرقه آرامشبخشتره.»
اون توی جامم شراب ریخت و ادامه داد:
«نمیدونم چه نقشهای داری، اما مراقب باش. توی نبرد برای جانشینی، یه قدم اشتباه یعنی پایان کار.»
«اگه اشتباه کنم، شما چیکار میکنید، ارشد؟»
«منظورت چیه؟ خب معلومه، دوباره باید برم سمت ارباب جوان اول.»
«چه بیرحمانه.»
«این کاملاً طبیعیه. وقتی بدن مرده باشه، بالبال زدن چه فایدهای داره؟ اونها باید یه بدن دیگه پیدا کنن.»
اهریمن تیغه آسمان خونین واقعاً این کار رو میکرد.
بعد از یکی دو روز غصه خوردن، طوری سراغ ارباب جوان اول میرفت که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
نکتهی غافلگیرکننده این بود که حتی با تصور کردنش هم، برام چندان نفرتانگیز نبود.
این ویژگی مثبت اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
نیازی نبود به این فکر کنم که اون آدم خوبیه یا بد، یا اینکه تا آخر بهم کمک میکنه یا بهم خیانت میکنه.
اون صرفاً کسی بود که اگه سقوط میکردم ترکم میکرد و اگه سقوط نمیکردم کنارم میموند.
«لطفاً یه درخواستی ازتون دارم.»
«چی هست؟»
«لطفاً امروز کل شب رو با من بنوشید.»
«کار سختی نیست.»
از جام بلند شدم.
«گفتی میخوایم بنوشیم، کجا داری میری؟»
«میرم شراب بیشتری بخرم و یه سری تنقلات آماده کنم.»
«میتونی بسپاریش به بقیه.»
«چیزی هست که میخوام خودم بگیرمش.»
قصد داشتم برای این دورهمی، یه میانوعدهی فوقالعاده آماده کنم.
میانوعدهای که توی دو ماه گذشته آمادهاش کرده بودم.
امروز تصمیم گرفته بودم فرمانروای اهریمنی روحخوار رو بکشم.
هیچکس حتی تصورش رو هم نمیکرد که درست همون روزی که از سفر برگشتم، اون رو بکشم.
و من تبدیل به مردی میشدم که کل شب رو با اهریمن تیغه آسمان خونین نوشیده بود.
اون شاهد حضور من میشد.
«زود برمیگردم.»
با ترک اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین، از گام سایه تاریک استفاده کردم و به سمت غرب حرکت کردم.
* * *
فرمانروای اهریمنی روحخوار امروز به طرز خاصی مضطرب بود.
مثل همیشه مشغول هنر برتر روح قلب بود، اما به دلیلی قلبش تند میزد.
«به خاطر اینه که یه مدتی ازش گذشته؟»
این اولین باری بود که بعد از تهدید گئوم موگوک برای متوقف کردنش، هنر برتر روح قلب رو اجرا میکرد.
چون اون توی تهدیدش پای اهریمن آسمانی رو وسط کشیده بود، چارهای نداشت جز اینکه هنر برتر روح قلب رو برای مدتی متوقف کنه.
البته اگه گیر نمیافتاد مشکلی نبود، اما چون حریفش از قبل دربارهی هنر برتر روح قلب مطمئن بود، نمیتونست اون حس ناخوشایند رو از خودش دور کنه.
خبر اینکه گئوم موگوک فرقه رو ترک کرده، فقط شکش رو بیشتر کرده بود.
به نظر میرسید این یه نقشه باشه تا قبل از پیدا کردن مدرک، خیالش رو راحت کنن.
اما صبرش به سر رسیده بود و بالاخره امروز هنر برتر روح قلب رو از سر گرفت.
وقتی بعد از یه وقفهی طولانی هنر برتر روح قلب رو اجرا میکرد، همیشه یه بچهی کوچیک رو انتخاب میکرد.
توی چنین مواقعی، یه روح جوان لذیذترین چیز بود.
همونطور که فرمانروای اهریمنی روحخوار از پلههای اتاق مخفی پایین میرفت، نگاهی به پشت سرش انداخت.
احساس میکرد چیزی داره تعقیبش میکنه و ذهنش امروز به طرز غیرعادیای آشفته بود.
اما غیرممکن بود کسی بتونه تعقیبش کنه.
سایهی خودش با هنر مخفی بیسایه داشت از پشت سرش محافظت میکرد.
اون مطمئن بود.
به جز اهریمن آسمانی، هیچکس توی فرقه نبود که بتونه مخفیانه پشت سرش بیاد.
فرمانروای اهریمنی روحخوار وارد اتاق مخفی شد.
دیوارها با انواع الگوها و حروف عجیب پوشیده شده بود و عودی با بوی خاص در همه جا میسوخت.
بچهای روی محرابی در مرکز اتاق خوابیده بود.
همونطور که فرمانروای اهریمنی روحخوار به بچه نگاه میکرد، لبخندی روی لبهاش نقش بست.
درست لحظهای که دستش رو دراز کرد تا کودک رو بیدار کنه، کسی با خشونت موهاش رو چنگ زد.
«!»
فرمانروای اهریمنی روحخوار سعی کرد ضدحمله بزنه، اما حریفش سریعتر بود.
شترق!
با سیلی محکمی که به گونهش خورد، سر فرمانروای اهریمنی روحخوار به یک سمت پرتاب شد.
تنها بعد از خوردن اون ضربه بود که در کمال ناتوانی تونست با تاب دادن هر دو کف دستش، خودش رو از چنگ حریف رها کنه و عقب بکشه.
حریف با لحنی سرد رو به فرمانروای اهریمنی روحخوار که به عقب پریده بود، گفت:
«مگه بهت نگفتم تمومش کنی؟»
تازه اون موقع بود که فرمانروای اهریمنی روحخوار فهمید چه کسی بهش ضربه زده.
اون گئوم موگوک بود.
فرمانروای اهریمنی روحخوار با نگاهی سرشار از ناباوری، گونهش رو لمس کرد.
حتی اگه یه حمله غافلگیرانه هم بود، باز هم اتفاقی غیرممکن، شوکهکننده و تحقیرآمیز به حساب میاومد.
«آخه تو چطوری وارد اینجا شدی؟»
«وقتی دستپاچه میشی، اصلاً هم مرموز نیستی.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار برای لحظهای جا خورد.
در حالت عادی، اون با صداش مردم رو جادو میکرد؛ صداش طنینانداز میشد، تکرار میشد و نجوا میکرد.
اما در حال حاضر، اون فقط شبیه یه همسایه معمولی بود که عصبانی شده.
«این ذات واقعیته؟»
اون حق داشت که از خشم منفجر بشه، اما فرمانروای اهریمنی روحخوار نفس عمیقی کشید و آرامشش رو بازیابی کرد.
«ارباب جوان دوم رو خیلی اشتباه قضاوت کرده بودم. حقّم بود که اون ضربه رو بخورم.»
جمله «حقم بود» در حالی که صداش طنین میانداخت، تکرار شد.
اون به حالت معمول خودش برگشته بود.
«حالا شد، این بیشتر شبیه خودته. اینطوری کشتنت ارزش داره. اون قیافه دیگهت ناامیدکننده بود.»
«ارباب جوان دوم، اول جواب سوال من رو بده. آخه چطوری وارد اینجا شدی؟»
«دنبالت اومدم تو.»
احتمالاً فکر میکرد دارم دروغ میگم، اما جوابم عین حقیقت بود.
فرمانروای اهریمنی روحخوار همیشه با هنر مخفی بیسایه از پشت سرش محافظت میکرد.
اگه در چهار گام باد الهی به استادی کامل رسیده بودم، شاید قضیه فرق میکرد، اما در حال حاضر نمیتونستم برای فرار از هنر مخفی بیسایه اون، از گام سایه تاریک استفاده کنم.
اما بعد از اینکه بلور عصاره خون رو توی چشمهام گذاشتم، تونستم راه شکستن هنر مخفی بیسایه رو ببینم و لحظهای که شکستمش، گام سایه تاریک من اثر کرد.
در واقع، انگار توی سایه خودش مخفی شده بودم.
«چه اهمیتی داره چطوری اومدم تو؟ چیزی که مهمه اینه که چرا اومدم.»
حتی در این شرایط هم فرمانروای اهریمنی روحخوار با قاطعیت انکار کرد.
«اگه هنوز هم داری درباره هنر برتر روح قلب حرف میزنی، پس برو. من از چنین تکنیکی هیچ اطلاعی ندارم.»
«پس این بچه کیه؟»
«یه یتیم بیچارهست. آوردمش اینجا تا بهش هنرهای رزمی یاد بدم.»
«تو یه بزدلی.»
«چی؟»
این بار، من ادای اون رو درآوردم.
«بزدل... بزدل... بزدل...»
صدام طنینانداز شد.
«بسه دیگه!»
با فریاد اون، من با سردی جواب دادم:
«تا کی میخوای تظاهر کنی؟ شجاعتت فقط وقتی پیدا میشه که داری قلب رو از بدن یه موجود ضعیف بیرون میکشی؟»
مردمکهای فرمانروای اهریمنی روحخوار در یک لحظه به اندازه نوک سوزن کوچک شدن.
اطراف تاریک و بعد روشن شد و فضای جدیدی شکل گرفت.
من لبه یه پرتگاه ایستاده بودم.
هووووو.
بادی که از پشت سر میوزید، سعی داشت من رو از پرتگاه به پایین پرت کنه.
«به این زودی هشداری که بهت دادم رو فراموش کردی؟ بهت گفتم اگه دوباره من رو ببینی، دیگه هیچوقت نمیتونی به دنیای اصلیت برگردی.»
صداش ترسناک بود، مثل ناله یه شبح.
فرمانروای اهریمنی روحخوار جوّی از وحشت ایجاد کرده بود، اما من استوار ایستادم و ذرهای نترسیدم.
«انگار تا اینطوری حریفت رو نترسونی، آروم نمیگیری.»
«واقعاً حیرتانگیزه. حتی برای پسر رهبر فرقه، چطور ممکنه توی این سن چنین روحیه قدرتمندی داشته باشی؟»
مردمکهای چشمش مدام گشاد و تنگ میشدن و مشغول برانداز کردن من بودن.
«اومدی که من رو بکشی، مگه نه؟»
«آره.»
«به چی تکیه کردی؟»
جمله «به چی تکیه کردی» مثل یه پژواک تکرار شد.
این پژواک برای مسخره کردن من نبود؛ بلکه نشون میداد که قلبش داره میلرزه.
بعد پژواک ناگهان قطع شد و اون پرسید:
«رهبر فرقه تو رو فرستاده؟»
این بار، سوالش خالی از هرگونه صدای اضافهای بود.
براش سخت بود باور کنه که من به تنهایی و با اراده خودم اینطور عمل کرده باشم.
«اگه پدرم میخواست تو رو بکشه، خودش میاومد. مگه شخصیتش رو نمیشناسی؟»
فرمانروای اهریمنی روحخوار سرش رو تکون داد و محیط دوباره پر از سر و صدا شد.
زمزمههای اون، صدای باد و انواع صداهای عجیب و غریب با هم مخلوط شدن.
انگار که این صداها دنیای ذهنی اون رو آشکار میکردن.
«حواسم رو پرت میکنه. بیا آروم حرف بزنیم.»
«این آخرین خواسته ارباب جوان دومه. باید برآوردهش کنم.»
اطراف تاریک و بعد دوباره روشن شد.
من و اون توی یه عمارت باصفا روبروی هم نشسته بودیم.
روی میز چای بین ما، حتی چای ولرم هم گذاشته شده بود.
«ارباب جوان دوم.»
صدای اصلی خودش بود. اون دوباره به یه مرد معمولی تبدیل شده بود.
«اگه قراره همدیگه رو بکشیم، بیا حداقل به عنوان آخرین کار، یه گفتگوی صمیمانه داشته باشیم.»
«بیا داشته باشیم.»
«ما پیروان طریقت اهریمنی هستیم. اون هم نه هر کسی، بلکه شهریاران اهریمنی که بر تمام پیروان دیگه حکومت میکنیم. مگه زندگی ما اونقدر آسونه که بتونیم به ضعیفها حق انتخاب بدیم؟ چه اشکالی داره که قلب اون ضعیفها رو بمکیم تا قویتر بشیم؟ مگه طمع حق ما نیست؟ هر انتخابی که کردم، برای فرقه الهی اهریمن آسمانی بود!»
اگه هوا موگی نیومده بود و اگه من به زندگی توی فرقه اصلی ادامه داده بودم، شاید من هم چشمم رو روی این رویِ فرمانروای اهریمنی روحخوار میبستم.
اگه این کار به معنای قویتر شدن فرقه اصلی بود، شاید از اون به عنوان بهانهای برای نادیده گرفتن حقیقت استفاده میکردم.
اما سرنوشت من تغییر کرده.
منِ اون موقع و منِ الان، دو آدم کاملاً متفاوت هستیم.
من به کسی تبدیل شده بودم که نمیتونست توی یه اتاق، با مردی که میخواست با بیرون کشیدن قلب یه بچه قویتر بشه، چای یا شراب بنوشه.
من به کسی تبدیل شده بودم که نمیتونست با اون توی یه هوا نفس بکشه.
«این یه دروغه.»
«چی؟»
«تو اون قلبها رو برای فرقه اصلی نگرفتی. فقط و فقط برای بقای خودت بود. الان هم همینطوره و در آینده هم همینطور خواهد بود.»
اگه اون واقعاً مردی بود که به فرقه اصلی اهمیت میداد، بعد از مرگ پدرم نشانههایی از تلاش برای انتقام نشون میداد.
اما انتخاب اون این بود که در بین هشت فرمانروای اهریمنی، کسی باشه که طولانیترین عمر رو داشته.
زندگی طولانی و سرسختانه اون، روی خاکسترِ زندگیِ هزاران آدم بیگناه بنا شده بود.
«برای خودت، و فقط برای خودت... تو به یه هیولا تبدیل شدی.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار که با دقت به من خیره شده بود، به یک نتیجه رسید.
«یه بچه بیستساله محاله بتونه من رو اینقدر دقیق درک کنه. اون نمیتونه با دور زدن هنر مخفی بیسایه دنبال من بیاد، و نمیتونه دستش رو روی بدن من بلند کنه. تو... ارباب جوان دوم نیستی.»
مردمکهای فرمانروای اهریمنی روحخوار که تا الان فقط گشاد و تنگ میشدن، شروع به تغییر رنگ کردن.
موجی درخشان و خیرهکننده از نور بنفش توی چشمهاش شروع به خروش کرد.
نور بنفش از چشمهای اون به چشمهای من شلیک شد و به روحی که در پس اونها نهفته بود، نفوذ کرد.
اون پرسید.
سوالش عمیق و سنگین بود، مثل طنینی که از اعماق یک مغاک برمیخیزه:
«تو کی هستی؟»