چپتر 542: امروز هیچکس زنده بیرون نمیره
چپتر 542: امروز هیچکس زنده بیرون نمیره
اهریمن خندان پلیددل بهتنهایی در باغ پشتی عمارت گل آسمانی ایستاده بود.
گئوم موگوک آمد و در کنار او ایستاد.
«امشب ابرها غلیظ میشن.»
همانطور که اهریمن خندان پلیددل گفت، ماه از پیش پشت ابرها پنهان شده بود.
«چشمهای من در شب تیزبین هستن، پس مشکلی ندارم.»
با این حرفِ گئوم موگوک، نگاه اهریمن خندان پلیددل به سمت او چرخید؛ گئوم موگوک زیر آسمان تاریک شب، با چهرهای مصمم به او نگاه میکرد.
«چیزی هست که باید بهتون بگم.»
شاید دیگران نیازی به دانستن نداشتند، اما اهریمن خندان پلیددل باید میدانست.
«بهنظر میرسه هدف نهاییِ مغز متفکر، رهبر جوان اتحاد نبوده، بلکه عمارت گل آسمانی بوده.»
در کمال تعجب، اهریمن خندان پلیددل تعجب نکرد.
شاید بهجز بانوی عمارت گل آسمانی، او کسی بود که ارزش آنجا را بهتر از هر کسی میدانست.
«اگه برای بانو به اتهام تلاش برای ترور رهبر جوانِ اتحاد نامتعارف پاپوش میدوختن، تمام دهها شعبهی عمارت گل آسمانی در سراسر سرزمین مرکزی مجبور به تعطیلی میشدن. بهنظر میرسه کسی که پشت این ماجراست، قصد داشته از سرمایهی عظیم اونها برای تصاحب عمارت گل آسمانی یا باز کردن فاحشهخونههای جدید برای تسلط بر اون مناطق استفاده کنه.»
اهریمن خندان پلیددل قبلاً هم این را گفته بود.
مقدار پولی که عمارت گل آسمانی درمیآورد، بسیار زیاد بود.
حالا که وسعت آن با گذشته قابلمقایسه نبود، ارزش فعلی عمارت گل آسمانی احتمالاً فراتر از کلمات بود.
اهریمن خندان پلیددل خشم خود را نشان نداد.
اما گئوم موگوک میتوانست آن را حس کند.
او بهشدت خشمگین بود.
آنها کسانی بودند که سعی داشتند زن او را بکشند و عمارت گل آسمانی را بدزدند.
«بهنظر میرسه اونها این نقشه رو کشیدن تا بعد از قطع شدن منابع مالیشون در شانشی، سرمایهشون رو تأمین کنن.»
«اما از بین اونهمه آدم، باید به پست رهبر جوان فرقه میخوردن.»
«این بهخاطر این بود که خواهران دان از شاخهی فرقهی ما درخواست کمک کردن.»
اگر او انتخاب دیگری میکرد، نتیجه کاملاً متفاوت میشد.
حالا که فکرش را میکرد، پیوند او با خواهران دان عمیق بود.
او نهتنها توانسته بود یو-جونگ را نجات دهد، بلکه پیوند عمیقی هم با سو دهریونگ برقرار کرده بود.
«شاید این پیوندیه که ارباب عمارت سو باعثش شده.»
گئوم موگوک اعتبار این کار را به سو دهریونگ داد.
«ارباب عمارت سو چیزی توی اتاقش داره که مثل یه میراث خانوادگی ازش نگهداری میکنه. میدونید اون چیه، اهریمن خندان؟»
طبیعتاً اهریمن خندان پلیددل طوری به او نگاه کرد که انگار نمیداند.
«اون همون نقابیه که مدتها پیش به ارباب عمارت سو هدیه دادید.»
اهریمن خندان پلیددل بدون کلامی به گئوم موگوک خیره شد.
گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«من معتقدم سرنوشتهای ما اینطوری به هم گره خورده.»
در همین لحظه، صدای همهمهی مردم از آن سوی دیوار شنیده شد.
«بهنظر میرسه معاون گروه بازرگانی فلس سفید رسیده.»
گئوم موگوک شروع به باز کردن نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی از قبضهی شمشیر اهریمن سیاه خود کرد.
«یه چیزی رو نمیتونم بفهمم، اونم اینه که چرا با وجود اینکه میدونن فرقهی ما دخالت کرده، معاون گروه رو فرستادن. برای همین باید مراقب باشیم.»
او نیمی از نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی را به اهریمن خندان پلیددل داد.
این بار، اهریمن خندان پلیددل بدون مخالفت آن را پذیرفت.
آن دو مرد در همانجا رداهای بیرونی خود را درآوردند و نخ را به دور قلب، شکم و دیگر نقاط حیاتی بدنشان پیچیدند.
«مراقب باش، اهریمن خندان.»
«شما هم همینطور، رهبر جوان فرقه.»
آن دو مرد به یکدیگر نگاه کردند.
«بیا بهشون نشون بدیم سعی داشتن با کی دربیفتن.»
از میان سوراخهای چشم نقاب، چشمان اهریمن خندان با سردی لبخند زدند.
***
پیونگ وی، معاون گروه بازرگانی فلس سفید، وارد عمارت گل آسمانی شد.
ده نفر از زیردستانش به دنبال او بودند.
او میتوانست افراد بیشتری بیاورد، اما در مکانی که پر از ببر و گرگ بود، آوردن تعداد زیادی سگ فایدهای نداشت.
«خوش اومدید، ارباب لشکر پیونگ.»
یو-جونگ شخصاً به دم درِ اصلی آمد تا از او استقبال کند.
پشت سر یو-جونگ، جین هاریونگ نزدیک ایستاده بود و به قول خود برای محافظت از او تا پای مرگ عمل میکرد.
«مهمان شما از قبل رسیده.»
«اون یه مهمان برجستهست. امیدوارم مقدمات بدون هیچ مشکلی فراهم شده باشه؟»
«لطفاً نگران نباشید.»
یو-جونگ آنها را به داخل راهنمایی کرد.
در مقابل ساختمان اصلی عمارت گل آسمانی، سیزده گرگ طریقت نامتعارف ایستاده بودند.
گرگ اول با چشمانی تیزبین پیونگ وی و زیردستانش را زیر نظر داشت.
رزمیکاران گروه بازرگانی که از سیزده گرگ واهمه داشتند، در ورودی ساختمان و اطراف آن موضع گرفتند.
گرگ اول اجازه داد آنها هر کاری میخواهند بکنند.
او میتوانست جلوی ورودشان را بگیرد، اما این کار را نکرد.
او قضاوت کرد که بهتر است آنها را در معرض دید نگه دارد و زیر نظر بگیرد.
علاوه بر این، در داخل، رزمیکاران واحد اهریمنکش مانند کارکنان عمارت در حال رفتوآمد بودند و دفاعی آهنین را حفظ میکردند.
فضایی برای پذیرایی از مهمان ویژه در طبقهی اول عمارت گل آسمانی آماده شده بود.
در فضای باز و وسیعی که با اتاقهای ندیمهها احاطه شده بود، بساط ضیافت برپا بود.
پارتیشنهای تزئینی، میز و صندلیهای باکیفیت و جشنی از غذاهای لذیذ که توسط سرآشپزهای عمارت گل آسمانی تهیه شده بود، روی میزها چیده شده بود؛ آنقدر که میزها زیر سنگینیشان خم شده بودند.
بی سا-این در بالای میز نشسته بود.
«درود، رهبر جوان اتحاد.»
«خیلی وقت میگذره.»
پیونگ وی با احترام و با حرکت مشت و کف دست تعظیم کرد.
بی سا-این با حرکتی کوتاه پاسخ او را داد.
«میخواستم کسی رو دنبالتون بفرستم، اما شنیدم که دعوت رو رد کردید.»
«این کار رو کردم چون از چیزهای دردسرساز خوشم نمیاد.»
«اجازه بدید براتون نوشیدنی بریزم.»
«اول نوشیدنیِ من رو بپذیرید.»
بی سا-این ابتدا برای او نوشیدنی ریخت و سپس جام خودش را پر کرد.
او اطمینان حاصل کرد که پیونگ وی حتی نتواند به بطری شراب دست بزند.
تنها کاری که او میتوانست انجام دهد، استفاده از سم بود.
«ممنونم که من رو اینطور دعوت کردید.»
«مدتها بود که میخواستم میزبان شما باشم.»
آن دو مرد جامهایشان را به هم زدند و سر کشیدند.
«عمارت گل آسمانی بهخاطر ندیمههای زیبای زیباش مشهوره. از اونجایی که امروز کل اینجا رو اجاره کردیم، بیاید همهی ندیمهها رو بیاریم و خوش بگذرونیم!»
پیونگ وی دقیقاً به این دلیل این فضای بزرگ را درخواست کرده بود تا بتواند آنها را با تمام ندیمهها محاصره کند.
درست زمانی که پیونگ وی میخواست بانوی عمارت گل آسمانی را صدا بزند، بی سا-این جلوی او را گرفت.
«صبر کن. قبل از اون، حرفی باهات دارم، معاون گروه.»
«بفرمایید، بگید.»
«توی راه که میاومدم، چیز عجیبی شنیدم.»
بی سا-این مستقیماً به چشمان پیونگ وی خیره شد.
چهرهاش که از قبل هم ترسناک بود، حالا طوری به نظر میرسید که انگار میخواهد او را ببلعد و پیونگ وی واقعاً ترس را حس کرد.
«اطلاعاتی به دستم رسید که نشون میده نقشهای برای کمین کردن برای من، همینجا توی عمارت گل آسمانی وجود داره.»
«چه کسی جرئت میکنه چنین نقشهای بکشه؟»
چهرهی متعجب پیونگ وی کاملاً متقاعدکننده بود.
«میگفتن کار توئه.»
پیونگ وی با چهرهای حقبهجانب پرسید:
«آخه کی چنین حرفی زده؟»
سپس، صدایی از پشت سر شنیده شد:
«من.»
گئوم موگوک با قدمهای بلند جلو آمد و نشست.
بدون هیچ مقدمهای، مستقیماً سراغ اصل مطلب رفت.
«ما امروز اینجا یه ضیافت بزرگ داریم. این جشنیه که دوستان من و همهی کسانی که اینجا هستن توش شرکت میکنن. اما این ضیافت برای تو نیست.»
چهرهی پیونگ وی درهم رفت.
اما او نترسید.
او از قبل این موقعیت را پیشبینی کرده بود.
«ضیافت امروز، ضیافتی برای گروه بازرگانی ما خواهد بود.»
بی سا-این با شنیدن حرفهای مطمئن او پرسید:
«بذار یه چیزی ازت بپرسم. اون موقع که از استان گوئی عقبنشینی کردید، چرا این شایعه رو پخش کردید که پول رو پرداخت کردید؟»
برای لحظهای، چهرهی پیونگ وی منقبض شد.
«گفتی شایعه؟»
لحنش مؤدبانه بود، اما مشخصاً سوالی بود که جواب میطلبید.
«اون پول توسط گروه بازرگانی فلس سفید ما پرداخت شد.»
بعد از گفتن این حرف، صدایش را طوری که انگار عصبانی شده بالا برد و اضافه کرد:
«مگه ما پرداختش نکردیم؟»
نگاهی در چشمانش بود که نشان میداد واقعاً به حرفش باور دارد.
«بهخاطر اون اتفاق، ثروت گروه بازرگانی ما افول کرد و ارباب ما حتی از شدت عصبانیت بیمار شد. اینکه رهبر جوان اتحاد اینقدر بیشرمانه دروغ میگه...»
واضح بود که او تصمیمش را برای مرگ گرفته است.
بی سا-این نه عصبانی شد و نه بهانهای آورد، فقط به او خیره شد.
از نظر پیونگ وی، این شاید شبیه به اعتراف به نظر میرسید، اما برای گئوم موگوک، این تصویرِ دوستی رک و راست بود که خودش را با بهانهتراشی خسته نمیکرد.
«دوست من ممکنه از جناح نامتعارف باشه و بیرحم و بیشرم به نظر برسه، اما حداقل اونقدر پست نیست که ادعا کنه چیزی رو داده که در واقع نداده.»
البته، پیونگ وی حرف او را باور نکرد.
گئوم موگوک نگاهی به بی سا-این انداخت و گفت:
«فکر کنم میدونم از چی سوءاستفاده کردن.»
بی سا-این منظور گئوم موگوک رو فهمید.
این یعنی کسی در گروه بازرگانی فلس سفید پولها رو بالا کشیده بود.
کسی که در جایگاهی بود که حتی این معاون رهبر رو هم فریب بده.
و کسی که میتونست از این مرد استفاده کنه.
«اون کیه که میتونه حتی تو رو هم فریب بده؟»
با سوال گئوم موگوک، پیونگ وی که در آستانه فریاد زدنِ «داری چه اراجیفی میگی!» بود، جا خورد.
تصویر یک نفر که میتونست چنین کاری انجام بده به ذهنش خطور کرد.
—بهت اعتماد دارم، معاون رهبر.
تصویر پشتِ همسر ارباب بازرگان، در حالی که کنار بستر بیماری شوهرش بود.
او همچنین حالت مسخشده و چهره خالیِ زن رو بعد از بیمار شدنِ ارباب بازرگان به یاد آورد؛ انگار که چیزی روحش رو تسخیر کرده باشه.
و اون کینه و زهر غیرعادیای که در التماسهاش برای انتقام دیده میشد.
«چه فکر احمقانهای!»
پیونگ وی به سرعت نگاه سردی به اون دو مرد انداخت.
«شما عوضیهای بیشرم! تا آخرین لحظه هم دارین پستفطرتیتون رو نشون میدین!»
برخلاف آشفتگی او، گئوم موگوک آرام بود.
«خیلی خب. همونطور که میگی، به چی اعتماد کردی که به جایی اومدی که پر از آدمای شروره؟»
«مطمئناً به وجدان شما نبود.»
«کسی که تو رو فرستاده چی گفت؟ گفت اگه رهبر جوان اتحاد رو اینطوری مست کنی، میان نجاتت میدن؟»
«اونا برای نجات من نمیان.»
پیونگ وی با نگاهی پرمعنا گفت:
«چون گفتن امروز هیچکس زنده از اینجا بیرون نمیره.»
درست در همون لحظه، نگاه گئوم موگوک و بی سا-این به هم گره خورد.
سوووووش!
از دوردست، صدای غمناک باد به گوش رسید.
در تاریکی، یک تخت روانِ سیاه تک و تنها در هوا پرواز میکرد و به این سمت میومد.
تخت روان طوری که انگار روی مسیری ابریشمی و نامرئی سر میخوره، نرم و بیصدا حرکت میکرد.
شاااااا.
هر جا که تخت روان ازش میگذشت، گلها و درختا خشک میشدن و حشرات و پرندهها از آسمون سقوط میکردن.
انگار تمام زندگی در اطرافش ناپدید میشد و دنیا به رنگ سیاه و سفید درمیومد.
از فانوسهایی که چهار چهره سیاهپوشِ در حال پرواز در کنار تخت روان به دست داشتن، نوری آبی و وهمانگیز، مثل آتشِ شبح، بیرون میزد.
بیچهرگانی که در اطراف عمارت گل آسمانی پنهان شده بودن، از همه جهت خودشون رو نشون دادن.
روی سقف عمارت گل آسمانی، اهریمن خندان پلیددل در حالی که دستبهسینه ایستاده بود، صحنه رو تماشا میکرد.
اهریمن خندان پلیددل هیچ دستوری برای مسدود کردن مسیر یا حمله نداد.
بیچهرگان با چشمانی سرد عبور تخت روان رو تماشا کردن.
انرژی خفهکننده و وحشتناکی از داخل تخت روان ساطع میشد.
نگاه بیچهرگان به سمتی برگشت که تخت روان از اونجا اومده بود.
تخت روان تنها چیزی نبود که امروز به اینجا اومده بود.
در انتهای جاده، تاریکی با چیزی پر شده بود.
یک انرژی شوم به تدریج بزرگ و بزرگتر میشد.
بعد، همهشون همزمان چشمانشون رو باز کردن.
چیزی که در تاریکی دیده میشد، بیشمار چشم بود.
دور هر مردمک، یک حلقه سفید دیده میشد.
حس واقعاً عجیبی رو منتقل میکرد.
اهریمن خندان پلیددل میدونست.
میدونست برای داشتن چنین چشمهایی، فرد باید چه نوع هنر رزمیای رو تمرین کرده باشه.
هنر الهی شب تاریک آسمانی.
هنری رزمی که فقط در شب میشد ازش استفاده کرد و به کاربرش اجازه میداد مهارتی رو نشون بده که فراتر از تواناییهای اصلیش بود.
در ازای یادگیری این هنر، فرد دیگه هرگز نمیتونست نور خورشید رو ببینه.
اونا اجازه دادن تخت روان عبور کنه، اما به اینها اجازه عبور نمیدادن.
بیچهرگان همگی پایین اومدن و صفی تشکیل دادن تا جلوی نزدیک شدن اونها رو بگیرن.
بعضی از بیچهرگان روی شاخههای درخت چمباتمه زده بودن و بعضی دیگه روی دیوار ایستاده بودن و به اونا نگاه میکردن.
چشمهای خندانِ پشت نقابها هیچ ترسی رو نشون نمیدادن.
مهم نبود حریفشون کیه یا از کجا اومده.
مردمک چشماشون حلقه سفید داشت یا حلقه زرد، ترس چیزی بود که حریف باید حس میکرد.
چون جایی که اونا ازش اومده بودن، دره بدکاران بود.
تخت روان در حیاط جلویی عمارت گل آسمانی فرود اومد.
نور فانوسهایی که اون چهار مرد سیاهپوش به دست داشتن، ذهن کسانی رو که بهش نگاه میکردن جادو میکرد.
«کوه!»
یکی از رزمیکاران گروه بازرگانی که نزدیک تخت روان بود، طوری که انگار مسحور نور شده باشه بهش نزدیک شد و بعد در حالی که خون بالا میاورد، روی زمین افتاد.
کسی که ضعیفترین نیروی درونی رو بین اونا داشت، اولین کسی بود که تحت تاثیر قرار گرفت.
اونا از تخت روان فاصله گرفتن.
در عوض، کسی که مقابل اونا ایستاده بود جین ها-گون بود که یک بطری شراب در دست داشت.
جین ها-گون با چشمانی آرام به تخت روان خیره شد.
اعضای شاخه اهریمنکش در یک آرایش نظامی تخت روان رو محاصره کردن.
هاله اون چهار نفری که در گوشههای تخت روان ایستاده بودن، فوقالعاده بود.
ووووووش.
باد شدیدی وزید و تمام درهای طبقه اول عمارت گل آسمانی رو با شدت باز کرد.
گئوم موگوک لحظهای که تخت روان رو دید، فهمید حریفش کیه.
ششمین پادشاه از دوازده پادشاه زودیاک.
پادشاه تاریکی، هیوک سا-رین.
کسی که به عنوان ضعیفترین فرد در میان دوازده پادشاه زودیاک در طول روز شناخته میشد، اما در شب قویترین بود.
با اینکه یک زن بود، اما از قدرت تاریکی استفاده میکرد و گفته میشد در شب، هیچکس جرئت به چالش کشیدن اون رو نداره و همین موضوع اون رو به حاکم واقعی شب تبدیل کرده بود.
هنرهای رزمی اون مثل گنجی بود که در اعماق تاریکی دفن شده و برای هیچکس شناخته شده نبود.
کمی بعد، صدای زنی از داخل تخت روان بلند شد.
«پس، کسانی که قرار بود بر دنیای رزمیِ آینده حکومت کنن، همگی اینجا جمع شدن.»
صدای مسحورکنندهای بود که روح آدم رو به لرزه درمیآورد.
با شنیدن صدای او، یکی از رزمیکاران گروه بازرگانی که عقبنشینی کرده بود، شروع کرد به راه رفتن به سمت تخت روان.
جین ها-گون، وقتی اون مرد از کنارش گذشت، به نقاط فشارش ضربه زد و اون رو به عقب پرت کرد.
بعد پیامی تلهپاتیک برای زیردستانش فرستاد.
—صداش آغشته به انرژیایه که ذهن رو کنترل میکنه.
همگی قلبتون رو آرام نگه دارین و نیروی درونیتون رو برای مقاومت بالا ببرین.
گئوم موگوک به حرفهای او پاسخ داد:
«مگه شماها نیستین که میخواین بر دنیای رزمیِ آینده حکومت کنین؟ به نظر میرسه شما بیشتر از ما دارین تلاش میکنین.»
صدای خنده زنی از داخل تخت روان بلند شد.
خندهای شفاف و ملایم بود که باعث میشد شنونده حس خوشایندی پیدا کنه.
اما خندهاش بیشتر از حرفهاش قلب رو به لرزه درمیآورد.
«همونطور که انتظار میرفت، رهبر جوان فرقه در یک نگاه من رو میشناسه.»
«تو کی هستی؟»
گئوم موگوک در حالی که خودش رو به نادانی میزد، پرسید.
«من روح گناهکاریام که نمیتونه زیر نور زندگی کنه.»
«پس با آدم درستی روبرو شدی. مگه من ارباب سابق عمارت دنیای زیرین نیستم؟ من با گناهکارا خوب تا میکنم. مشاوره میخوای؟ ممکنه توی یه ماه آدم دیگهای بشی.»
«همونطور که شایعات میگن، تو آدم خوشمشربی هستی، رهبر جوان فرقه.»
«اگه به خاطر شماها نبود، میتونستم زندگی خوشمشربانهتری داشته باشم.»
زن به آرامی خندید.
«من به خوبی میدونم که تو عمیقاً در کارهای ما دخالت میکنی، رهبر جوان فرقه. به لطف تو، چندین نقشه تغییر کرده.»
بعد از بازگشت او، خیلی چیزها تغییر کرده بود.
ما قویتر شدیم و اونا ضعیفتر.
غیرممکن بود که بشه فهمید این تغییر چه تاثیری روی هوا موگی گذاشته.
چرا اون ساکت بود؟ آیا اون در همون زمانی که سرنوشت در ابتدا تعیین کرده بود ظاهر میشد، یا زودتر، یا شاید هم دیرتر؟ واقعاً غیرممکن بود که بشه فهمید.
«نقشههای شما همچنان تغییر خواهد کرد. همونطور که میبینی، ما از شما جوانتر و سرزندهتریم. اگه به سد کردن راهتون ادامه بدیم، شما اول پیر میشین و میمیرین.»
در کنارش بی سا-این بود و در دوردست، در حیاط، جین ها-گون حضور داشت.
هر سه نفر به هم نگاه کردن.
زن هنوز با صدایی نرم و مسحورکننده صحبت میکرد.
«چه حیف. که دیگه نمیتونم شاهد این دوستی فوقالعاده باشم.»
و این اعتمادبهنفس به خاطر خودش نبود.
«اینجا کسی هست که به شدت میخواد رهبر جوان فرقه ما رو ببینه.»
گئوم موگوک برای لحظهای جا خورد.
این حرف واقعاً غیرمنتظره بود.
درِ تخت روان به آرامی شروع به باز شدن کرد.
داخل تخت روان که با پردهای مهرهدار پوشیده شده بود، تاریک بود.
حتی تکنیک چشم الهی که میتونست در هر پردهای نفوذ کنه، نمیتونست داخلش رو ببینه.
به عبارت دیگه، یک هنر تاریکیِ خاص در داخل در حال اجرا بود.
در سکوتی چنان عمیق که انگار هیچکس نفس نمیکشید، تمام چشمها روی اون نقطه متمرکز شده بود.
کلانک.
با صدای فلز، دست مردی بیرون اومد و پرده مهرهدار رو کنار زد.
انرژی سمی از پوست سیاه و مرده پشت دست بلند میشد و انگار برای سرکوب اون انرژی، زنجیری که با نوری آبی میدرخشید، محکم دورش پیچیده شده بود.
از میان پرده کنار زده شده، چهره مرد ظاهر شد.
صورتش حتی وحشتناکتر بود.
سیاه شده، سوخته و درهمپیچیده؛ فقط دو چشم نافذش با سردی میدرخشیدن.
«خیلی وقت گذشته.»