چپتر 544: آشوب
چپتر 544: آشوب
مردی که با اضطراب زندگی میکرد.
وقتی به پادشاه رزمی گفته شد که تبدیل به یک هیولا شده، او در ابتدا خندید.
حتی خودش هم فکر میکرد که این توصیف برازندهاش است.
اما طولی نکشید که خشمی تحملناپذیر در وجودش شعلهور شد.
او در اصل قرار بود رهبر اتحاد نامتعارف شود.
اما حالا، در حالی که انرژی سمی از تمام بدنش بیرون میزد، هیولا خطاب میشد.
«و همهی اینها تقصیر کیه!»
هالهای آمیخته به روحیه مبارزهطلبی و نیت کشتار با قدرتی درهمکوبنده از بدنش فوران کرد.
وووووش!
در برابر نیرویی که تهدید میکرد جسم و روح را سوراخ کند، رزمیکاران اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف نیروی درونیشان را بالا بردند و قلبهایشان را آرام کردند.
پادشاه رزمی انگار که هنوز تمام تواناییهایش را نشان نداده باشد، لحظهبهلحظه قویتر میشد.
در حال حاضر، دشمنان دیگر حرکتی نمیکردند و ظاهراً از تماشای نبرد بین پادشاه رزمی و گئوم موگوک راضی بودند.
پادشاه تاریکی هر لحظه میتوانست دستور حمله به آنها را صادر کند، اما گئوم موگوک تنها روی پادشاه رزمی تمرکز کرده بود.
اگر دست خودش بود، بلافاصله از هنر اهریمنی نه مصیبت استفاده میکرد.
با این حال، در داخل این عمارت گل آسمانی، تعداد افراد خودی بسیار بیشتر از دشمن بود.
بیرون از دیوارها بیچهرگان حضور داشتند و یک اشتباه کوچک میتوانست همراهان خودش را هم درو کند.
اگر میخواست از هنری استفاده کند، باید فرم نابودی یا برش خورشید تاریک میبود که تنها یک نفر را هدف قرار میدادند.
نگاه گئوم موگوک به تخت روانی که پشت سر پادشاه رزمی بود، افتاد.
آن پادشاه تاریکیِ محتاط حتماً پیشبینی کرده بود که او از هنر اهریمنی نه مصیبت استفاده میکنه.
به همین دلیل بود که باید تا حد ممکن مراقب میبود.
او هیچ ایدهای نداشت که آنها چه تدارکاتی دیدهاند.
گئوم موگوک با پنهان کردن افکار درونیاش، ظاهری آرام از خود نشان داد.
«داشتن اون تیکه آهن روی مشتت سرعتت رو کم نمیکنه؟»
«اما بیشتر درد داره. هر بار که این زنجیرها رو میبینم، یادت میافتم. تو، یه مشت گوشت خونآلود که زیر این مشت له شدی.»
سپس، گئوم موگوک حرف غیرمنتظرهای زد.
«بعد از اینکه کشتت، دارم فکر میکنم این زنجیرها رو به عنوان غنیمت بردارم.»
برای اینکه یاد من بیفتی؟ طبیعتاً این چیزی بود که پادشاه رزمی فکر میکرد.
البته که گئوم موگوک طبق آن انتظارات پیش نرفت.
«ما وقتی زنجیرهای ساخته شده از آهن سرد دههزارساله رو میبینیم، نمیتونیم جلوی خودمون رو بگیریم.»
او به حرفی که در گذشته دربارهی زنجیرهای گو وول زده بود، اشاره میکرد.
«میخوام ذوبشون کنم و این دفعه با این دوستام خنجرهای یادگاری بسازم. آه، شاید موقع پوست کندن میوه گهگاهی یادت بیفتم.»
نیت کشتارِ حتی تاریکتری از چشمان پادشاه رزمی جاری شد.
«باید این زنجیرها رو توی آتیش جهنم ذوب کنی!»
وووووش!
همانطور که مشت پادشاه رزمی هوا را میشکافت، جریانی از نیروی مشت رها شد.
کرااااش!
نیرو که مانند پرتو نوری کشیده شده بود، مستقیماً به گئوم موگوک برخورد کرد.
ووووووم!
تندبادی به دور گئوم موگوک چرخید و گرد و غبار زیادی به پا کرد.
فروریختن.
دیواری که بسیار عقبتر از محل ایستادن گئوم موگوک بود، فرو ریخت.
کمی دورتر، دیوار ساختمانی که پشت آن بود هم خرد شد و باز هم دورتر، نیرو از یک ساختمان داخلی عبور کرد و دیوار حیاط پشتی را پایین آورد.
قدرت وحشتناکی بود که به نظر میرسید اگر ساختمانهای بیشتری سر راهش بود، آنها را هم تا ابد سوراخ میکرد.
بادِ حاصل از مشت به اطراف شلاق میزد و باعث میشد لباسهای تماشاچیان به شدت تکان بخورد.
نگاه همه به سمت گئوم موگوک چرخید.
بی سا-این، جین ها-گون، جین هاریونگ و یو-جونگ همگی چهرههایی به شدت نگران داشتند.
ضربه قبلی چنان قدرتمند بود که فکر اینکه او ممکن است به شدت مجروح شده باشد، به طور طبیعی به ذهن خطور میکرد.
تنها اهریمن خندان پلیددل بود که با چهرهای بیتغییر به نقطهای که گئوم موگوک ایستاده بود، خیره شده بود.
گرد و غبارِ به پا شده فرو نشست.
گئوم موگوک در همان نقطه، در حالی که دستبهسینه بود، ایستاده بود.
او بدون اینکه حتی یک قدم به عقب بردارد، ضربه را مسدود کرده بود.
پادشاه رزمی امیدوار بود صحنه دیگری را ببیند.
صحنهای که در آن گئوم موگوک یک دهان پر از خون بالا میآورد.
گئوم موگوک به جای خون، کلمات آزاردهندهای را بیرون ریخت.
«این زنجیرها مگه چی دارن که برای ذوب کردنشون باید تا جهنم بری؟ استاد صنعتگر گواک توی کارگاه آهنگری فرقه اصلی ما به خوبی از پسش برمیآد.»
چهرهی پادشاه رزمی جدی شد.
«نیروی درونیش از من بیشتره؟»
نیروی درونی خودش در طول فرآیند درمان پس از احیا، به شدت تقویت شده بود.
علاوه بر آن، او در حال هدایت هنر الهی شب تاریک آسمانی هم بود.
مسدود کردن آن ضربه آخر بدون حرکت از سر جای خود، تنها باید برای کسی در سطح رهبر فرقه اهریمنی یا رهبر اتحاد ممکن میبود.
در چشمان پادشاه رزمی، میل به شکست دادن گئوم موگوک به جنون تبدیل شد.
«انگار من تنها هیولای اینجا نیستم.»
گئوم موگوک در پاسخ به حرف پادشاه رزمی لبخندی زد و گفت:
«اگه فقط هیولاهای زشتی مثل تو وجود داشتن که دیگه خوش نمیگذشت، مگه نه؟ توی دنیای هیولاها، من اون هیولای زیباروی بیهمتا هستم.»
آیا او جدی بود؟ پادشاه رزمی هرگز با استادی به این قدرتمندی برخورد نکرده بود که در عین حال اینقدر در عصبانی کردن مردم با کلمات مهارت داشته باشد.
در همان لحظه!
وووش!
گئوم موگوک بلافاصله با گام پادشاه دنیای زیرین فاصله را طی کرد.
در مبارزه با دشمنی قدرتمند، شوخیهای تحریکآمیز گئوم موگوک صرفاً به قصد متزلزل کردن ذهن حریفش بود.
شمشیر گئوم موگوک که در یک لحظه هجوم آورده بود، با حملهای غافلگیرانه به سمت صورت او خنجر زد.
شوییییک!
پادشاه رزمی بدنش را چرخاند تا از شمشیر جاخالی بدهد و مشتی پرتاب کرد.
پادشاه رزمی قطعاً قوی بود.
وووووش!
شمشیر گئوم موگوک گوش پادشاه رزمی را خراش داد و مشت پادشاه رزمی از کنار چانه گئوم موگوک گذشت.
اسکرییییچ!
شمشیر اهریمن سیاه بلافاصله تغییر جهت داد و قصد داشت به گردن پادشاه رزمی ضربه بزند، در حالی که مشت پادشاه رزمی به سمت پهلوی او پرواز کرد.
گئوم موگوک جاخالی نداد و شمشیرش را به جلو فرستاد.
کسی که حمله را رها کرد تا جاخالی بدهد، پادشاه رزمی بود.
او در حالی که به عقب میپرید، با چهرهای متعجب پرسید:
«آمادهی نابودی متقابل بودی؟»
منظورش این بود که با وجود اینکه در جبههی او بود، اگر با آن قدرت ضربه میخورد، زنده نمیماند.
«نه، میدونستم جاخالی میدی.»
«چی باعث شد اینقدر مطمئن باشی؟»
«حتماً دلبستگی زیادی به زندگی داشتی که با اون وضعیت برگشتی.»
پادشاه رزمی که با حرف گئوم موگوک تحریک شده بود، در حالی که نیت کشتار از او فوران میکرد، حمله کرد.
کلنگ! کلنگ! کلنگ! کلنگ!
پادشاه رزمی با مشتهایش شمشیر اهریمن سیاه را مسدود کرد.
زنجیرهایی که به دور مشتهایش پیچیده شده بود، حتی در برابر شمشیر اهریمن سیاه هم نمیشکست.
هر بار که شمشیر و مشتها با هم برخورد میکردند، جرقههایی با صداهای فلزی تیز به هوا میپرید.
اغراق نبود اگر بگوییم تجربه آنها در مبارزه به اوج رسیده بود.
آنها مانند آتشفشانها و اقیانوسهایی بودند که سعی داشتند یکدیگر را به طور کامل ببلعند.
اگر مشتهای پادشاه رزمی گدازههای در حال انفجار بود، شمشیر گئوم موگوک به سونامیای تبدیل شد که بر سر او فرو میریخت.
آنها پس از تبادل ضربات شمشیر و مشت در یک نقطه، شروع به دویدن و مبارزه همزمان کردند.
آنها در حالی که میجنگیدند، وارد عمارت گل آسمانی شدند.
از طبقه اول به دوم، از طبقه دوم به سوم، تنها صدای نبردشان به گوش میرسید.
اگرچه از دید خارج شده بودند، اما صداها چنان شدید بود که گویی درست جلوی چشم تماشاگران در حال مبارزه هستند.
هرچه به طبقات بالاتر میرفتند، سرعت برخورد شمشیر و مشتها بیشتر میشد.
بوم!
آن دو سقف را شکافتند و به آسمان شب پرواز کردند.
کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ!
شمشیر و مشتها آسمان را نقشونگار زدند.
به نظر میرسید که دهها نفر به طور همزمان در حال جنگیدن هستند.
در چشمان تماشاگران، دهها شمشیر و دهها مشت همزمان در آسمان شب ظاهر میشدند.
خطوطی که توسط شمشیر و مشتها ترسیم میشد، به راستی یک اثر هنری بود.
شگفتیای فراتر از تحسین.
نگاه بیچهرگان هم به سمت آسمان دوخته شده بود و چشمانی که در تاریکی بودند نیز به بالا نگاه میکردند.
حداقل در این لحظه، همه نه به عنوان دشمن و متحد، بلکه به عنوان یک رزمیکار تماشا میکردند.
احساسی که در قلب جین هاریونگ جوانه زد، این بود:
«زیباست.»
جین ها-گون هم نوعی حسرت را تجربه میکرد.
او میخواست این صحنه را به تمام رزمیکاران اتحاد رزمی نشان دهد.
در حالت عادی، او میگفت: «اینها دشمنان شما هستن»، اما در عوض میخواست این را به آنها بگوید:
این همان مسیری است که باید برایش تلاش کنید.
به همین دلیل است که تمرین میکنید، تا بتوانید چنین هنرهای رزمیای را به نمایش بگذارید.
مبارزه بین این دو مرد در چشمان جین ها-گون تا این حد کامل به نظر میرسید.
کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ-کلنگ!
با برخورد شمشیر و مشتها، جرقهها به شکلی درخشان شکوفه میزدند.
و اینطور شد که ستارههای جدیدی در آسمان شب متولد شدن و رنگ باختن.
بی سا-این دو احساس متضاد داشت.
اول اینکه خوشحال بود.
خوشحال بود که گئوم موگوکِ بینهایت قدرتمند، دوستش بود.
در عین حال، میترسید.
چون داشت به رهبر آینده فرقه اهریمنی نگاه میکرد.
اگه الان اینقدر قوی بود، وقتی رهبر فرقه اهریمنی میشد چقدر قویتر میشد؟ چقدر باید تلاش میکرد تا بتونه با این رهبر فرقه برابری کنه؟
واقعاً خوشحال بود، اما در عین حال قلبش سنگینی میکرد.
هوووووم.
اون دو نفر به زمین برگشتن و مبارزهشون رو از سر گرفتن.
وقتی دیوار با صدای مهیبی فرو ریخت، بیچهرگان و چشمهایی که در تاریکی بیرون در حال تقابل بودن، نمایان شدن.
تعداد رزمیکارها در تاریکی کمکم بیشتر میشد و تعداد چشمها به بیشمار میرسید، اما بیچهرگان هیچ نشونهای از ترس نداشتن.
با طولانی شدن تقابل، فقط چند نفر در جلو باقی موندن، در حالی که بقیه روی دیوار یا شاخههای درختها نشسته بودن.
اون دو مبارز در حالی که به هم ضربه میزدن، از بین بیچهرگان و چشمهای توی تاریکی رد میشدن.
تپ!
گئوم موگوک به عقب رانده شد و تا داخل عمارت گل آسمانی روی زمین کشیده شد.
نگاه بیچهرگان همزمان به سمت داخل عمارت چرخید.
اونجا، گئوم موگوک در حالی که اخم کرده بود، سینهش رو میمالید.
بیچهرگان بعد به سمت مخالف نگاه کردن.
پادشاه رزمی با وجود اینکه ضربهای به سینه حریف زده بود، خوشحال نبود.
خون از بازوش که عمیقاً بریده شده بود، سرازیر بود.
پادشاه رزمی دوباره با قدمهای بلند از کنارشون گذشت و وارد عمارت گل آسمانی شد.
بیچهرگان با نگاههای عجیبی گذشتنِ اون رو تماشا کردن.
اون دو مرد دوباره روبروی هم ایستادن.
«تو! تو دیگه چه موجودی هستی؟»
حتی اگه رهبر جوان فرقه اهریمنی بود، حتی اگه یه نابغه در هنرهای رزمی بود.
پادشاه رزمی با حالتی از ناباوری مطلق به گئوم موگوک خیره شد.
گئوم موگوک که هنوز درد داشت، سینهش رو نوازش کرد و گفت:
«برای اینکه آدمِ در حال مرگی مثل تو رو اینقدر قوی کنن، حتماً پول هنگفتی خرج شده.»
به نظر میرسید حرف بیربطی باشه.
«میخوام دوباره بذارم زنده بری.»
«این چه اراجیفیه؟»
پادشاه رزمی هنوز نمیفهمید منظورش چیه.
«اگه نیمهجون بفرستمت عقب، سازمانت تا وقتی که مشغول نجات دادن دوبارهت باشن نمیتونه هیچ کاری بکنه، مگه نه؟»
«مرتیکهی روانی! بعد از کتک خوردن هنوز داری اراجیف میگی!»
درست وقتی که خشمی انفجاری در چشمهای پادشاه رزمی شعلهور شد.
صدای پادشاه تاریکی از کجاوه بلند شد.
اون برای آروم کردن هیجان پادشاه رزمی مداخله کرده بود.
«بارها این رو شنیده بودم. به نظر میرسه رهبر جوان فرقه خیلی قویتر از اونیه که پیشبینی میکردیم. فکر میکردم اینها فقط بهانهای برای شکست باشن، اما معلوم شد که حقیقته.»
بی سا-این و جین ها-گون با حرفهای اون موافق بودن.
گئوم موگوک هر بار که همدیگه رو میدیدن قویتر میشد.
از نظر واقعبینانه، درک اینکه چطور چنین چیزی ممکنه، غیرممکن بود.
پادشاه تاریکی که شخصاً شاهد مهارت گئوم موگوک بود، تصمیم گرفت پویایی این نبرد نزدیک رو تغییر بده.
«دیگه وقتشه شکار رو شروع کنیم.»
این دستوری بود که به قصاب سگ داده شد.
اگه در همه جا درگیریِ تنبهتن راه میافتاد، کسی که تمرکزش به هم میخورد احتمالاً گئوم موگوک بود.
پادشاه رزمی حتی به زندگی رفقاش هم اهمیت نمیداد، اما گئوم موگوک بیشتر از هر کسی اهمیت میداد.
در واقع، گئوم موگوک به همه نگاه کرد.
چشمهاش میگفتن: «دووم بیارید تا بیام نجاتتون بدم!» اما دهنش دقیقاً برعکسش رو گفت:
«عجله کنید اونا رو بکشید و بیاید منو نجات بدید.»
لبخند محوی روی لبهای بی سا-این نقش بست.
آره، باید یاد بگیرم حتی در این لحظه پرتنش هم این خونسردی رو حفظ کنم.
بی سا-این با سیزده گرگ طریقت نامتعارف که جلوش صف کشیده بودن صحبت کرد.
«شنیدید؟ بیاید سریع از شرشون خلاص بشیم و بریم به رهبر جوان فرقه کمک کنیم.»
«بله!»
سیزده گرگ طریقت نامتعارف با قدرت جواب دادن.
چهار پیکر نقابدار و سیاهپوشِ روبروشون، به سمت چپ و راست پراکنده شدن.
اونها هنر سبکبالی عجیبی رو به نمایش گذاشتن، انگار که دارن روی یخ سُر میخورن.
برای جین ها-گون هم همینطور بود.
«همهتون شنیدید؟»
با سوال قدرتمند اون، جوخه اهریمنکش با غرش جواب دادن تا از سیزده گرگ عقب نمونن.
اعجوبه آسمانی که به تنهایی با اونها روبرو شده بود، چهرهای به طرز عجیبی آرام داشت.
مشخص بود که چیزی آماده کرده.
سگهای جهنمی به اهریمن خندان پلیددل نگاه کردن و غرش کردن.
نور سرخی در چشمهاشون درخشید.
هوووش!
در اون لحظه، کاملاً غیرمنتظره، انگشت فاجعه خونین رها شد.
بادِ انگشت، سگهای جهنمی رو هدف نگرفته بود.
تپ!
انگشت فاجعه خونین که با سرعت نور کشیده میشد، به قصاب سگ برخورد کرد.
قصاب سگ که نتونست به موقع جاخالی بده، پیشونیش سوراخ شد.
بدن قصاب سگ که به آرومی در حال سقوط بود، به دود سیاه تبدیل شد و با صدایی ناپدید شد.
چشمهای اهریمن خندان پلیددل نشون میداد که این موقعیت رو پیشبینی کرده بود.
«همونطور که فکر میکردم.»
نقطه ضعف چنین هنرهای پلیدی که هیولاها رو احضار میکنن اینه که حریف، کسی رو که کنترلشون میکنه هدف قرار میده.
قصاب سگ هم پیشبینی کرده بود که اهریمن خندان پلیددل اون رو هدف قرار میده و یه توهم ایجاد کرده بود.
اهریمن خندان پلیددل میدونست اون کجا قایم شده.
اون نمیتونست دور باشه و در حالی که باهاش روبرو میشد، هنوز این موجودات رو با چنین دقتی کنترل کنه.
نگاه اهریمن خندان پلیددل به سمت سگهای جهنمی چرخید.
اون با تبدیل شدن به یکی از اونها، خودش رو پنهان کرده بود.
انرژی اهریمنیِ سفیدِ خالصی از دو چشمی که پشت نقاب اهریمن خندان پلیددل بود، ساطع شد.
هوای اطراف شروع به سنگین و غلیظ شدن کرد.
انرژی اهریمنیِ منحصربهفردِ اهریمن خندان پلیددل، یعنی قلب پلید خندان، رها شده بود.
غرررررر!
یه سگ جهنمی در اون نزدیکی که آشفته شده بود، روی سقفی که اهریمن خندان پلیددل ایستاده بود پرید.
تپ!
انگشت فاجعه خونین بدنش رو سوراخ کرد، اما اون به حمله ادامه داد.
اون گردن سگ جهنمی رو که برای گاز گرفتن گلوش هجوم آورده بود گرفت و بارها اون رو به زمین کوبید.
بنگ! بنگ! بنگ!
تپتپتپتپ
سگ جهنمی شروع به ناپدید شدن در دود سیاه کرد.
این هم یه سگ زنده واقعی نبود، بلکه یه هنر پلید بود که توسط قصاب سگ خلق شده بود.
در اون لحظه، نگاه گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل با هم تلاقی کرد.
اهریمن خندان پلیددل به وسط سگهای جهنمی پرید و گفت:
«نگران نباش، من توی دعوای سگی استادم!»
از همه طرف، سگهای جهنمی با هم به اهریمن خندان پلیددل حمله کردن.
با شروع مبارزه اهریمن خندان پلیددل، چهار مرد سیاهپوش که فانوس به دست داشتن، در حالی که سایه بلندی رو که به کجاوه وصل بود میکشیدن، به سمت بی سا-این پرواز کردن.
جین ها-گون و جوخه اهریمنکش این رو ندیدن.
لحظهای که میخواستن به اعجوبه آسمانی حمله کنن.
همهشون از اون نقطه ناپدید شدن.
گئوم موگوک میدونست.
همهشون وارد آرایشی شده بودن که توسط اعجوبه آسمانی ایجاد شده بود.
وقتی همه وارد نبرد شدن، صدای مسحورکننده پادشاه تاریکی از کجاوه بلند شد.
«میتونم اضطراب رهبر جوان فرقه رو برای از دست دادن دوستهاش حس کنم.»
گئوم موگوک چطور میتونست نفهمه که اون داره سعی میکنه متزلزلش کنه؟
با این حال، گئوم موگوک با کمال میل بهش اعتراف کرد.
«خوب دستم رو خوندی. من مردی هستم که با اضطرابِ اینکه اگه یه دوست در جایی مثل اینجا بمیره چی میشه، زندگی میکنم.»
«پس کشتن رهبر جوان فرقه با گروگان گرفتن دوستهاش کار سادهای میشه.»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«اون هم جواب نمیده.»
«چرا نه؟»
«چون من خودخواهم. من اونقدر خودخواهم که میخوام تمام دوستهام رو نجات بدم. به خاطر خودم، میخوام تبدیل به کسی بشم که همه رو نجات داده.»
«...»
«پس جواب نمیده. چون خیلی خوب میدونم که این نقطه ضعف منه.»
پادشاه تاریکی لحظهای سکوت کرد و بعد با آرامش گفت:
«درک کردنِ رهبر جوان فرقه کار راحتی نیست.»
«پس بذار یه چیز رو بهت یاد بدم.»
گئوم موگوک چیزی کاملاً غیرمنتظره رو مطرح کرد.
«به خاطر اون اضطراب، ترس از دست دادن کسی که نباید، من هم یه هنر برتر دریافت کردم. در واقع، هر روز.»
پادشاه رزمی و پادشاه تاریکیِ داخل کجاوه، به وضوح جا خوردن.
«هنر برتر من هم به اندازه مال شما ترسناک خواهد بود.»
«چه جور هنر برتریه؟»
به خاطر مهارتی که قبلاً نشون داده بود و به خاطر جایگاهش به عنوان رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی، اونها مطمئناً فکر میکردن که ممکنه واقعاً نوعی هنر برتر دریافت کرده باشه.
گفتگو برای متزلزل کردن گئوم موگوک شروع شده بود، اما حالا اون دو نفر بودن که گیج شده بودن.
گئوم موگوک بهشون نگفت و دوباره شمشیر اهریمن سیاه خودش رو بیرون کشید.
کاری که از زندگی گذشتهش تا الان هر روز انجام داده بود.
«خودتون هنر برتر من رو بچشید.»
نام اون هنر برتر، تلاش بود.