چپتر 547: جایی که نور هست، تاریکی هم هست
چپتر 547: جایی که نور هست، تاریکی هم هست
جین هاریونگ و یو-جونگ در اتاق مخفی عمارت گل آسمانی پنهان شده بودند.
وقتی نبرد واقعی شروع شد، آنها از هرجومرج استفاده کرده و موفق شده بودند در اتاق مخفی عمارت گل آسمانی پناه بگیرند.
صدای درگیری از طبقه بالا به گوش میرسید.
صدای برخورد، شکستن و خرد شدن.
با وجود اینکه جین هاریونگ بهشدت کنجکاو و نگران اوضاع بیرون بود، اما بدون حرکت در مخفیگاهش باقی ماند.
جین هاریونگِ گذشته هرگز چنین پنهان شدنی را انتخاب نمیکرد.
او حتماً به فکر کمک به برادرش در مبارزه و محافظت از یو-جونگ میافتاد.
چون افتخار برایش از هر چیز دیگری مهمتر بود.
همچنین، او از این میترسید که وقتی بعداً آن در را باز میکند، با جسد برادرش روبرو شود.
او نمیتوانست وحشتِ تنها زنده ماندن را تحمل کند.
اما جین هاریونگِ فعلی متفاوت بود.
قول و قرارها از افتخار مهمتر بودند و شخصی که باید از او محافظت میکرد، اهمیت داشت.
ایمان او به برادرش هم بهطرز بیسابقهای رشد کرده بود و رابطهاش با گئوم موگوک نقش بزرگی در تمام این تغییرات داشت.
«رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی اینطور فکر و عمل میکنه، پس من کی هستم که بخوام خلافش عمل کنم.»
او میتوانست واکنش گئوم موگوک را وقتی بشنود که او اینجا پنهان شده بود، تصور کند.
ــ واقعاً عالی عمل کردی.
ــ خردمندانهترین انتخاب رو کردی!
و با این حال، حتماً دستش میانداخت.
ــ آه، باید میگفتم خودم از بانوی عمارت محافظت میکنم! میدونی چند بار تا پای مرگ رفتم؟
همانطور که آن واکنش را در ذهنش مجسم میکرد، ناخودآگاه لبخندی روی لبانش نشست.
«به هر حال، تو منو به زن دیوانهای تبدیل کردی که حتی توی چنین وضعیتی هم لبخند میزنه.»
در همین لحظه، یو-جونگ از پشت سر با او صحبت کرد.
«دوشیزه جین.»
«بله، بانوی عمارت.»
وقتی جین هاریونگ برگشت، چهره یو-جونگ کاملاً آرام بود.
آنقدر آرام که جین هاریونگ حس کرد شاید یو-جونگ کسی است که دارد از او محافظت میکند.
«بعداً، اگه لحظهای رسید که مجبور شدی انتخاب کنی، بدون هیچ وابستگی و تردیدی منو رها کن.»
جین هاریونگ میتوانست بفهمد.
یو-جونگ داشت از ته دل صحبت میکرد.
«بله، حتماً.»
آیا چون خیلی راحت جواب داده بود، یو-جونگ در چهرهاش نشان داد که حرفش را باور نکرده است؟
پس جین هاریونگ به او گفت:
«من به اون قول دادم. قول دادم که حتماً از شما، بانوی عمارت، محافظت کنم.»
یو-جونگ لبخندی زد و گفت:
«کسی که باهاش قول و قرار گذاشتی، حتی اگه تنها زنده بمونی هم درکت میکنه. اون احتمالاً گرمتر از هر کسی بهت دلداری میده.»
جین هاریونگ با خودش فکر کرد:
«نه، اون آدم کلمات تلخ و پر از کینهای رو به زبون میاره.
بهم توهین میکنه و میگه من دلیل مرگش بودم.
تا باعث بشه تمام علاقهام رو بهش از دست بدم.
تا باعث بشه چیزی جز احساس گناه حس کنم.
چون اون از اون آدمهاییه که فکر میکنه این کار به صلاح منه.»
او حالا میدانست که گئوم موگوک چنین آدمی است.
به همین دلیل بود.
دلیلی که باید از یو-جونگ محافظت میکرد.
جین هاریونگ موضوع را عوض کرد.
«یعنی برادرم داره خوب میجنگه؟»
او همیشه با این فکر زندگی کرده بود که اگر قرار است کسی بمیرد، باید او باشد، نه برادرش.
چون برادرش برای دنیای رزمی طریقت راستین بسیار مهم بود.
«شما نمیدونید، مگه نه؟ اینکه برادرم چقدر درستکار و لجبازه. عجیبه که حتی با رهبر جوان فرقه دوست شده.»
«پس لازم نیست نگران باشی.»
«بله؟»
یو-جونگ لبخندی زد و به او گفت:
«آدمهای درستکار معمولاً توی بحرانها قوی هستن.»
***
هزارتوی پیچیدهای بود.
دیوارها از فولاد ضخیم ساخته شده بودند و مسیرها پرپیچوخم بودند.
آرایش هزارتوی مسیر خون.
یک آرایش کشتار مرگبار که وقتی کسی در آن گرفتار میشد، هرگز نمیتوانست زنده از آن خارج شود.
کسی که جین ها-گون و جنگجوهای شاخه اهریمنکش را در این آرایش کشتار هدایت میکرد، جنگجویی از شاخه اهریمنکش به نام جونگ-گیونگ بود.
«از این طرف.»
بدیهی بود که جنگجوهای شاخه اهریمنکش در هنرهای رزمی قدرتمند بودند، اما فرای آن، هر کدام تخصص خاصی داشتند.
کسانی بودند که سموم را خوب میشناختند، کسانی که بهطور حرفهای روی هنرهای پلید تحقیق کرده بودند و کسانی که در تکنیکهای ردیابی تخصص داشتند.
تخصص جونگ-گیونگ شکستن آرایشها بود.
به دلیل ماهیت شاخه اهریمنکش، آنها اغلب با دشمنانی روبرو میشدند که از هنرهای پلید یا آرایشها استفاده میکردند.
برای آمادگی در چنین مواقعی، آنها همگی با هم در مورد نحوه شکستن آرایشها آموزش دیده و تحقیق کرده بودند.
اما جونگ-گیونگ که در جلو حرکت میکرد، مضطرب بود.
او تمام کتابهای مربوط به آرایشها را بارها و بارها خوانده بود.
او آنقدر سخت مطالعه کرده بود که همه آنها را حفظ بود، اما آرایش هزارتوی مسیر خون واقعاً آرایش خطرناکی بود.
آرایش هزارتوی مسیر خون صرفاً آرایشی نبود که باعث شود راهتان را گم کنید.
هر بار که اشتباه میپیچیدید و بهجای دروازه زندگی، دروازه مرگ را انتخاب میکردید، باید بهای وحشتناکی میپرداختید.
علاوه بر این، هر چقدر هم که کسی تحقیق و مطالعه میکرد، آرایشها مدام تکامل یافته و تغییر میکردند.
کسانی که سعی در شکستن آنها داشتند، نمیتوانستند با سرعت آن تغییرات هماهنگ شوند.
پس امروز، در اینجا، او نه تنها باید محاسبات دقیقی انجام میداد، بلکه باید از کاربردها و انتخابهای جدید زیادی هم استفاده میکرد.
این فکر که زندگی همه در دستان اوست، جونگ-گیونگ را هم میترساند و هم به وجد میآورد.
«همین دره.»
مکانی که بعد از باز کردن در واردش شدند، اتاقی پر از آینههای برنزی در تمام جهات بود.
دهها آینه کوچک در همهجا چسبانده شده بود، آنقدر زیاد که باعث سرگیجه میشد.
همین که همگی وارد شدند، صدایی برخاست.
سازوکاری روی سکوی مقابلشان فعال شد.
شن شروع کرد به ریختن در یک سمتِ یک ترازوی کجشده.
سپس ترازو بهآرامی شروع به پایین آمدن کرد.
جونگ-گیونگ با دیدن این صحنه فریاد زد:
«باید قبل از اینکه ترازو به زمین بخوره، دروازه زندگی رو پیدا کنیم! اون یکی از این آینههای برنزیه.»
زمان زیادی نمانده بود.
چطور قرار بود در چنین زمان کوتاهی بفهمند کدامیک از آنهمه آینه، دروازه زندگی است؟ جونگ-گیونگ هم دستپاچه شده بود، چون این اولین باری بود که با چنین روشی روبرو میشد.
جنگجوهای شاخه اهریمنکش به سمت آینهها دویدند تا آنها را لمس کنند و ببینند آیا چیزی متفاوت است یا نه.
در تمام این مدت، ترازو پایین و پایینتر میرفت.
درست قبل از اینکه ترازو به زمین برخورد کند.
جین ها-گون خودش را به جلو پرتاب کرد و محکم روی یکی از آینهها فشار آورد.
«اینجاست!»
لحظهای که او آینه را فشار داد!
همه منقبض شدند و خود را برای اتفاق بعدی آماده کردند.
هیچ راهی برای دانستن اینکه آیا دود سمی بیرون میزند یا سلاحهای پنهان پرتاب میشوند، وجود نداشت.
درست در همان لحظه، ریزش شن متوقف شد و ترازو شروع کرد به بالا رفتن و بازگشتن به موقعیت اصلیاش.
آینهای که جین ها-گون انتخاب کرده بود، دروازه زندگی بود.
با صدای کلیکی، دری برای خروج در دیوار باز شد.
همه نفس راحتی کشیدند و دستشان را روی سینهشان کشیدند.
«از کجا فهمیدی اون آینه برنزیه؟»
جین ها-گون در پاسخ به سؤال جونگ-گیونگ، جواب غیرمنتظرهای داد:
«فقط حدس زدم.»
«بله؟»
همه با چهرههایی متعجب به او خیره شدند.
در همان لحظه، گوانگ-هیو از شاخه اهریمنکش خندید و گفت:
«اینکه حتی بهتره. مگه شانس چیزی نیست که الان بیشتر از هر چیزی بهش نیاز داریم؟»
در حقیقت، حرف جین ها-گون نیمهدرست و نیمهغلط بود.
در آخرین لحظه، جین ها-گون متوجه شده بود که تصویرش در آن آینه ظاهر نمیشود.
با این حال، چون او در یک لحظه و بدون بررسی تمام آینههای دیگر آن را انتخاب کرده بود، فرقی با حدس زدن نداشت، اما آن انتخاب غریزی درست بود.
بعد از ترک اتاق آینه، آنها به جستجوی راه خروج ادامه دادند.
همانطور که با ثبات در حال عبور از هزارتو بودند، جونگ-گیونگ در نهایت مرتکب اشتباه شد و دروازه مرگ را انتخاب کرد.
او آن را پس از استنتاج و محاسبهای دقیق انتخاب کرده بود، اما در این فرآیند تلهای وجود داشت.
*طنین!*
کف زمین مانند یک سطح شیبدار کج شد.
*قرقر... قرقر...*
از جایی نادیده در بالا، صدای غلتیدن چیزی به گوش میرسید.
«برین کنار!»
با فریاد جونگ-گیونگ، همه سعی کردند به سمت مخالف بپرند.
در آن لحظه، جین ها-گون خودش را به سمت منبع صدای غلتیدن پرتاب کرد.
«قبل از اینکه سرعتش بیشتر بشه، متوقفش میکنم!»
این روشی بود که او فوراً برای شکستن این تله ابداع کرده بود.
جنگجویان شاخه اهریمنکش هم به دنبال او رفتند.
*قرقر... قرقر...*
چیزی که به پایین میغلتید، یک گوی آهنین غولپیکر بود.
انتخاب جین ها-گون درست بود.
اگر اجازه میدادند به حال خودش باشد، سرعتی مهارناپذیر پیدا میکرد و آنها را در هم میکوبید.
اما حالا...
*کوااااک!*
جین ها-گون با پشتش راه گوی آهنین را سد کرد و نیروی درونیاش را بالا برد.
جنگجویان شاخه اهریمنکش که به دنبالش بودند، به او ملحق شدند.
*قرقر... قرقر...*
همانطور که کسانی که به آن چسبیده بودند با تمام توان نیروی درونیشان را افزایش میدادند، بالاخره سرعتش کم شد و گوی آهنین غولپیکر از حرکت ایستاد.
سپس، کف شیبدار زمین به حالت اولیه خود بازگشت.
«هووو!»
جین ها-گون آهی از سر آسودگی کشید.
«قربان، حالتون خوبه؟»
جین ها-گون در پاسخ به سوال زیردستانش سر تکان داد.
«خوبم.»
«اگه انتخاب فرمانده شاخه نبود، به دردسر بزرگی میافتادیم.»
آنها از این تله کشته نمیشدند، اما بسیاری ممکن بود مجروح یا کشته شوند.
فکر کردن به دویدن در جهت مخالف در آن لحظه، کار آسانی نبود.
به همین دلیل بود که زیردستان شاخه اهریمنکش با نگاهی نو به جین ها-گون نگریستند.
حس عدالتخواهی او قوی و هنرهای رزمیاش عمیق بود، اما آنها هرگز فرصتی نداشتند که شاهد چنین بداهه پردازی و خردی از او باشند.
جین ها-گون نشان میداد که در مواقع بحران قدرتمند است.
زمانی که تصمیم گرفت همه را زنده بیرون بیاورد، این حس مسئولیتپذیری تمرکز فوقالعادهای را در او بیدار کرده بود.
جونگ-گیونگ جلو آمد و با چهرهای شرمسار سرش را پایین انداخت.
«اشتباه کردم، متاسفم.»
«اشکالی نداره. اگه تو نبودی، حتی تا اینجا هم نمیرسیدیم.»
اینها فقط کلمات توخالی نبودند.
بدون او، آنها بارها با چنین بحرانهایی روبرو میشدند.
«پیدا کردن دروازه زندگی فقط سختتر میشه. اشتباه کردن مشکلی نداره. مگه نمیبینی کلی راه برای عبور درست پشت سرت ایستاده؟»
وقتی جونگ-گیونگ به عقب نگاه کرد، همرزمانش به او چشم دوخته بودند.
این پیامی بود که حتی اگر اشتباه کند، همه با هم از آن عبور خواهند کرد.
جین ها-گون به همه گفت:
«بیاین از اینجا بگذریم و به اون عوضی که این رو ساخته نشون بدیم ما کی هستیم.»
«بله!»
جنگجویان شاخه اهریمنکش با صدای بلند پاسخ دادند.
آنها دوباره شروع به حرکت کردند، به سوی انتخاب بعدی بین مرگ و زندگی.
***
پادشاه رزمی در برابر نور خورشیدی که ناگهان شروع به تابیدن کرده بود، چشمانش را بست.
این فقط نور خورشید نبود.
نور سوزانی بود که انگار میخواست تمام دنیا را خشک کند.
او چشمانش را ریز کرد و با دستش جلوی آفتاب را گرفت.
کف دستش داغ شده بود.
پادشاه رزمی از این موقعیت ناگهانی دستپاچه شده بود.
جایی که او ایستاده بود، سرزمینی خشک با زمینی ترکخورده بود.
و آنچه در آسمان آویزان بود، واقعاً خورشید بود.
خورشید داغ بعدازظهر بدون حتی یک تکه ابر.
«این دیگه چیه؟»
گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل در مقابل او ایستاده بودند.
درست لحظهای که آن دو به سمت او قدم برمیداشتند و صدای ضربه انگشت اهریمن خندان پلیددل به شمشیر گئوم موگوک طنینانداز شد!
اطراف ناگهان اینگونه تغییر کرده بود.
برخلاف او که گیج شده بود، پادشاه تاریکی میدانست این وضعیت چیست.
«این هنر جابهجایی فضا-زمانه.»
پادشاه تاریکی در یک نگاه هنر جابهجایی فضا-زمان را تشخیص داد.
برقی از تعجب در چشمانش که با چشمان پادشاه رزمی همپوشانی داشت، درخشید.
«این تکنیک مخفی و امضای رهبر فرقه باد آسمانه. عجیبه. فکر نمیکردم اون پیرمرد حریص این رو به رهبر جوان فرقه یاد بده.»
این همان نکتهای بود که پادشاه تاریکی در موردش کنجکاو بود.
«اگه میدونستی چطور از هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده کنی، چرا از همون اول انجامش ندادی؟»
فقط یک دلیل وجود داشت.
«چون دوستام اونجا داشتن با من میجنگیدن.»
او فکر میکرد اگر فقط پادشاه رزمی را به داخل بکشد، پادشاه تاریکی میتواند بی سا-این یا جین ها-گون را بکشد.
اما نمیتوانست پادشاه تاریکی را هم به داخل بیاورد.
در حالی که او میتوانست کسی را که در نزدیکیاش بود به درون هنر جابهجایی فضا-زمان بکشد، نمیتوانست کسی را که داخل تختروان و خارج از دید بود، با خود بیاورد.
حتی اگر میتوانست او را بیاورد، این روشی نبود که انتخاب کند.
روبرو شدن با پادشاه تاریکی هم زمان زیادی میبرد و معلوم نبود چه متغیرهایی در مبارزات دوستانش یا اهریمن خندان پلیددل در بیرون رخ میدهد.
او قصد داشت تا جایی که میتواند دوام بیاورد و در آخرین لحظه از آن استفاده کند.
او قبلاً دیده بود که طناب متصل به تختروان پاره شده است، بنابراین تایید کرده بود که بی سا-این در امان است.
اهریمن خندان پلیددل هم در امان بود و جین ها-گون هم به هر حال وارد آرایش شده بود.
سرانجام، لحظهای که پادشاه تاریکی در بدن پادشاه رزمی هبوط کرد.
او قضاوت کرده بود که اکنون زمان استفاده از هنر جابهجایی فضا-زمان است.
اما حریف او استاد مطلق هنرهای تاریک بود.
او به هیچ وجه نمیتوانست گاردش را پایین بیاورد.
حتی اکنون، احساسات پادشاه تاریکی بیشتر به تعجب و تحسین نزدیک بود تا آشفتگی یا اضطراب.
«به خاطر دوستات. اون اضطرابی که دوستات ممکنه بمیرن، واقعی بود، میفهمم.»
گئوم موگوک سر تکان داد.
«در عین حال، اضطراب قدرت منه.»
پادشاه رزمی که گوش میداد، گفت:
«فکر میکنی چون شب نیست نمیتونم بکشمت؟»
گئوم موگوک سر تکان داد.
«مگه غیر از اینه؟ هنر الهی شب تاریک آسمانی نمیتونه قدرت کاملش رو نشون بده.»
در واقع، حلقه سفید در چشمان پادشاه رزمی آنقدر نازک شده بود که به سختی دیده میشد.
«تا زمانی که ما دوتا نیروهای خودمون رو با هم ترکیب کردیم، مهم نیست که شب نباشه.»
«اگه واقعاً اینطور بود، از همون اول در طول روز حمله میکردین. مثل موشها در دل شب این غوغا رو به پا نمیکردین.»
با شنیدن کلمه «موش»، پادشاه رزمی غرید:
«خفه شو!»
پادشاه تاریکی، پادشاه رزمیِ آشفته را متوقف کرد.
«خودت رو کنترل کن. هر چی بیشتر با رهبر جوان فرقه حرف بزنی، بیشتر میبازی.»
سپس، پادشاه تاریکی با لحنی آرام گفت:
«رهبر جوان فرقه درست میگه، اگه اینجا بجنگیم، میبازیم.»
او وضعیت را کاملاً درک کرده بود.
پادشاه رزمی مانند یک درنده زخمی با خشم خیره شده بود، اما پادشاه تاریکی که بر او سایه افکنده بود، نگاهی آرام داشت.
نگاه او بین گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل جابهجا شد.
در این لحظه، نگاه آن دو مرد شبیه به هم بود.
به همین دلیل، با وجود اینکه هنوز نجنگیده بودند، او میتوانست تشخیص دهد.
آنها چقدر فوقالعاده و هماهنگ با هم مبارزه خواهند کرد.
«با دونستن این، چرا اینقدر آرومی؟»
پادشاه تاریکی به سوال گئوم موگوک پاسخ داد.
«چون هر جا که نور هست، تاریکی همیشه همراهیشه.»
انگار پادشاه تاریکی که بر بدن پادشاه رزمی میلرزید، لبخند میزد.
درست در همان لحظه بود.
ناگهان، محیط اطراف شروع به تاریک شدن کرد.
این دنیا، دنیایی بود که توسط گئوم موگوک خلق شده بود، جایی که مطلقاً نمیتوانست تاریک شود.
گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل به عقب برگشتند.
آنها میتوانستند ببینند تاریکی از کجا شروع شده است.
نگاه آن دو مرد به سمت آسمان چرخید.
ماه داشت خورشید را میپوشاند.
این یک خورشیدگرفتگی بود.