چپتر 550: او همین حالا می‌آید
چپتر 550: او همین حالا می‌آید
همانطور که دود سیاه در حال چرخش منجمد و سفید میشد، به زیبایی یک دانه برف در آمد.
بلورهای یخ در تاریکی میدرخشیدند و شبیه به اثر هنریای بودند که صنعتگری تمام روحش را در آن دمیده باشد.
فراتر از آن، پیکر زنی ظاهر شد.
روی کف دست آن زن که رداهایی به رنگ سفید خالص بر تن داشت، بلورهای یخ مانند هالهای از گرما میلرزیدند.
واضح بود که او کسی است که همین حالا آن حرکت را انجام داده است.
نگاه بی سا-این با نگاه او تلاقی کرد.
پوست سفید برفی و چشمان شفاف و سردش در تاریکی میدرخشیدند.
«چطور یک آدم میتونه چنین حس پاکی رو از خودش ساطع کنه؟»
او هرگز با زنی که چنین تأثیری بر او بگذارد، ملاقات نکرده بود.
آن زن کسی نبود جز هان سول، بانوی جوان قصر یخی دریای شمال.
پشت سر او، یک مرد و زن میانسال، آنها هم با رداهای سفید، ایستاده بودند، گویی از او محافظت میکردند.
آنها استادان بیهمتای دریای شمال، تیغههای دوقلوی یخین سرد بودند.
ارباب قصر یخی که نگران اولین سفر دخترش به سرزمینهای مرکزی بود، آنها را همراهش فرستاده بود، بنابراین نیازی به پرسش درباره مهارتشان نبود.
بی سا-این به سمت او رفت و ابتدا خودش را معرفی کرد.
«من بی سا-این، رهبر جوان اتحاد نامتعارف هستم.»
سپس هان سول نیز خودش را معرفی کرد.
«من هان سول، بانوی جوان قصر یخی دریای شمال هستم.»
بی سا-این با پی بردن به هویت او، در دل غافلگیر شد.
او از گئوم موگوک شنیده بود که فرد جدیدی به این ملاقات خواهد آمد، اما هرگز تصور نمیکرد که او بانوی جوان قصر یخی دریای شمال باشد.
درست همانطور که برای بی سا-این بود، اولین برداشت او بر هان سول نیز بسیار شدید بود.
او هرگز با کسی که چنین حضور ترسناک و قدرتمندی داشته باشد، ملاقات نکرده بود.
بی سا-این پس از لحظهای خیره شدن به او، نگاهش را به انرژی تاریک منجمدی که در هوا معلق بود، معطوف کرد.
هان سول با حرکتی باوقار و مؤدبانه اشاره کرد که او باید به آن رسیدگی کند و بی سا-این نیز به نشانه تشکر، مشتش را با احترام در کف دست دیگرش گذاشت.
بی سا-این شمشیرش را کشید و نیروی تکنیک شمشیر آسمانشکاف مستبد را بالا برد.
انرژی قدرتمند و پلیدی دور تیغهاش چرخید.
شووووویک!
بوم!
انرژیهای متراکم در حالی که هنوز منجمد بودند، خرد و پراکنده شدند.
هنگامی که هسته شکسته شد، انرژیها شروع به ناپدید شدن کردند.
وقتی کاملاً از بین رفتند، تنها تکههای زیبای یخ بودند که در اطراف میدرخشیدند.
بی سا-این به سیزده گرگ طریقت نامتعارف نگاه کرد.
او از آنها سپاسگزار بود که در آن لحظه نهایی، جانشان را همراه او به خطر انداخته بودند.
سیزده گرگ با خواندن این احساس در چشمان بی سا-این، با نگاههایی سرشار از وفاداری تزلزلناپذیر پاسخ دادند.
بی سا-اینِ قدیمی در چنین زمانی به آنها نگاه نمیکرد.
او این کار را وظیفه آنها میدانست.
نه، او اصلاً حتی به این فکر هم نمیکرد که باید با آنها ارتباط برقرار کند.
اما اکنون، بی سا-این به آنها نگاه میکرد.
او به کسی تبدیل شده بود که به پشت سرش نگاه میکرد، کسی که مستقیم به چشمان همراهانش خیره میشد.
نگاه بی سا-این دوباره به سمت هان سول برگشت.
«ممنونم. جونم رو نجات دادی.»
با این حرف او، برقی از کنجکاوی در چشمان هان سول درخشید.
با دیدن ابهت بی سا-این و سیزده گرگ هنگام مسدود کردن آن انرژی، سخت بود که بگوییم نتیجه چه میشد.
او میتوانست به سادگی برای کمکش تشکر کند، اما تا آنجا پیش رفت که گفت او جانش را نجات داده است.
مردی در جایگاه رهبر جوان اتحاد، از اینکه مدیونِ جانیِ کسی باشد، بیزار بود.
«نیازی به تشکر نیست. من فقط اون چیز شوم رو منجمد کردم.»
تیغههای دوقلوی یخین سرد که پشت سر او ایستاده بودند، نگاهی به یکدیگر انداختند.
بزرگترین نگرانی ارباب قصر یخی این بود که آیا دخترش میتواند روابطش را با مردم سرزمینهای مرکزی مدیریت کند یا نه، اما او داشت با آرامش و به خوبی از پس آن برمیآمد.
حتماً به همین دلیل است که میگویند فرزند وقتی دور از خانه است، با وقتی که پیش والدینش است، فرق میکند.
«من به دعوت رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی اومدم. اون گفت که این یه جشنوارهست.»
او به اطراف نگاه کرد.
همه جا ویران و درهمشکسته بود و تودههایی از اجساد دیده میشد.
و بعد مردان نقابداری بودند که به او خیره شده بودند.
بی سا-این به او گفت:
«با توجه به کسی که دعوتت کرده، این صحنه اصلاً نباید عجیب به نظر بیاد.»
هان سول با این دیدگاه همعقیده بود.
به هر حال، این گئوم موگوک بود که پس از زیر و رو کردن کل قصر یخی دریای شمال، بازگشته بود.
حتی رابطهاش با مادرش را هم او درست کرده بود.
«رهبر جوان فرقه الان کجاست؟»
بی سا-این لحظهای به او نگاه کرد و سپس با صدایی سرشار از اطمینان پاسخ داد:
«الان دیگه تو راهه.»
***
نبرد ناامیدانه ادامه داشت.
آنها در حالی که ذرهذره نیروی خود را ذخیره میکردند، با حریفی میجنگیدند که سرشار از نیروی درونی بود.
سووووووئک.
مشت پادشاه رزمی به سمت صورت اهریمن خندان پلیددل پرتاب شد.
تپ!
کسی که به مچ دست پادشاه رزمی ضربه زد و مسیرش را تغییر داد، گئوم موگوک بود.
استب! استب!
خنجرهای اهریمن خندان پلیددل یکی پس از دیگری در شکم پادشاه رزمی فرو رفتند.
این حملهای بود که کاملاً دفاع را نادیده میگرفت؛ حملهای که اگر او اطمینان نداشت گئوم موگوک ضربات را برایش مسدود میکند، هرگز جرئت انجامش را نداشت.
آن دو واقعاً مرزهای تمرکز را شکسته و وارد قلمرو جدیدی از هوشیاری شده بودند.
آنها بارها با هم جنگیده بودند، اما هرگز پیش از این با چنین هماهنگیِ کاملی، گویی که یک نفس هستند، نجنگیده بودند.
ووووووش!
مشت خشمگین پادشاه رزمی که پس از چاقو خوردن در شکمش پرتاب شده بود، در میان هوا متوقف شد.
اسکرااا!
شمشیر گئوم موگوک که برای قطع کردن بازوی او پرتاب شده بود، به زنجیرهای انتهای مشتش برخورد کرد.
وقتی ضربات خشمگین بعدی پادشاه رزمی به خطا رفت، آن دو از محدوده مشت او گریختند.
پادشاه رزمی به شکم خودش نگاه کرد.
باید زخمی مرگبار میبود، اما دود سیاه روی جراحتش را پوشانده بود.
«لعنتی!»
اگر به خاطر پادشاه تاریکی نبود، این هم ضربهای مرگبار میشد.
پادشاه رزمی خشمگین بود.
به نظر میرسید گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل ضربه خواهند خورد، اما هرگز این اتفاق نمیافتاد.
غرورش از اینکه نمیتوانست کسانی را که با دقت تمام نیروی درونیشان را ذخیره میکردند بکشد، جریحهدار شده بود.
درست در همان لحظه، صدای آرام پادشاه تاریکی طنینانداز شد:
«آروم باش. زمان به نفع ماست.»
با این حرف او، گئوم موگوک گفت:
«واقعاً به نفع شماست؟»
در برابر نگاه پرسشگر او، گئوم موگوک ادامه داد:
«من داشتم فکر میکردم که زمان به نفع ماست. کنجکاو نیستی بیرون چه خبره؟»
«رهبر جوان فرقه عزیزمون انگار به یه امید واهی دل بسته.»
گئوم موگوک در دل به یک چیز امیدوار بود.
وقتی چهار طناب سیاهی که به تخت روان متصل بود قطع شدند، بی سا-این برای کمک به او نیامده بود.
وقتی کسی که قطعاً باید بیاید، نمیآید، همیشه دلیلی وجود دارد.
او به شدت امیدوار بود که آن دلیل، همان چیزی باشد که آرزویش را داشت.
«اون دوست باهوشتر از چیزیه که به نظر میاد. مطمئنم زمان به نفع ماست.»
پادشاه تاریکی با نگاهی به همان اندازه مطمئن پاسخ داد:
«امروز تو این تاریکی هیچکس نمیتونه نجاتت بده.»
پادشاه رزمی دوباره با بلند کردن گرد و خاک حمله کرد.
چشمانش لبریز از عزم مرگبار برای کشتن گئوم موگوک بود.
سووووووووووووووئک!
بادِ تازیانهوارِ مشت، طوفان شن را به تندبادی بدل کرد.
گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل با غلت زدن روی زمین، از حمله ورودی جاخالی دادند.
آنها اهمیتی به ظاهر یا غرور نمیدادند.
این نبرد مرگ و زندگی بود؛ نبردی که حتی یک اشتباه را هم برنمیتافت.
اگر او اشتباه میکرد، اهریمن خندان پلیددل میمرد و اگر او اشتباه میکرد، گئوم موگوک میمرد.
بنابراین، این مبارزه تجربه جدیدی را برای هر دوی آنها رقم زد.
سرعت نهایی.
قدرت نهایی.
آنها با حداقل نیروی درونی، با حملات ترسناکی که از آن مشتها میبارید مقابله میکردند.
اگر زنده میماندند، این بدترین و در عین حال بهترین نوع مبارزه بود؛ مبارزهای که قطعاً بر سطح تسلط آنها بر هنرهای رزمی تأثیر میگذاشت.
آنها فقط زمانی از نیروی درونیشان استفاده میکردند که کاملاً ضروری بود.
درست مثل همین حالا.
پاپاپاپاپاپاپاک!
مشت ابر و باد رها شد و دهها مشت به سمت آن دو پرتاب گشت.
گئوم موگوک از گام سایه تاریک برای فرار از نیرو استفاده کرد و در همان حال چی شمشیر را ساطع نمود.
هدف او پادشاه رزمی نبود.
بوووووم!
یکی از پرتابههای نیروی ورودی در میان هوا خنثی شد.
اهریمن خندان پلیددل خودش را دقیقاً به فضایی پرتاب کرد که آن نیرو قرار بود به آنجا برخورد کند.
بوم! بوم! بوم! بوم!
زمینِ اطراف جایی که اهریمن خندان پلیددل ایستاده بود، خرد و زیر و رو شد.
وقتی یک فرم اصلی استفاده میشود، پیش از آنکه حرکت بعدی بتواند دنبال شود، قطعاً شکافی ایجاد میگردد.
گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل این فرصت رو از دست ندادن.
گئوم موگوک از سمت چپ و اهریمن خندان پلیددل از سمت راست یورش بردن.
پادشاه رزمی چارهای نداشت جز اینکه اولویتش رو روی گئوم موگوک بذاره.
اون نمیدونست گئوم موگوک کی ممکنه از هنر اهریمنی نه مصیبت استفاده کنه.
گئوم موگوک نیروی درونیای رو که ذخیره کرده بود بیرون ریخت و بهش حمله کرد.
جینگ! جینگ! جینگ! جینگ! جینگ! جینگ!
برخورد مشت و شمشیر جرقههایی رو در هوا خلق میکرد.
شپلق! شپلق!
در اون شکافِ ایجاد شده، خنجرهای اهریمن خندان پلیددل پشتسرهم به شکم و شونه پادشاه رزمی اصابت کردن.
با اینکه اون انرژی سیاه مدام نجاتش میداد، اما اون دو نفر تسلیم نشدن.
پادشاه رزمی بدون توجه به جراحتهاش مثل یه دیوانه حمله کرد و در نهایت گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل رو مجبور کرد تا با انرژی محافظتیشون جلوی ضربات رو بگیرن و به عقب پرتاب بشن.
پادشاه رزمی خنجری رو که عمیقاً در شونهش فرو رفته بود بیرون کشید.
این خنجری بود که اهریمن خندان پلیددل موقع عقبنشینی پرتاب کرده بود.
پاششش!
خون بیرون جهید، اما طولی نکشید که دود سیاه زخم رو بست و خونریزی رو متوقف کرد.
«دیگه تا الان باید فهمیده باشی که اینجور حملهها بیفایدهست، مگه نه؟»
گئوم موگوک در پاسخ به تمسخر پادشاه رزمی، بهش خیره شد و گفت:
«اون دود ممکنه حداقل یه بار هم که شده بهت خیانت کنه، اینطور فکر نمیکنی؟»
گئوم موگوک با پادشاه رزمی حرف نمیزد، بلکه مخاطبش پادشاه تاریکی بود که بالای چشمهای اون میدرخشید.
پادشاه تاریکی با لحنی مرموز و آرام لب به سخن گشود:
«با نگاه به وضعیت شما، دلیلی نمیبینم که بخواد به من خیانت کنه.»
صدای نفسنفس زدن اهریمن خندان پلیددل به گوش میرسید.
«هاه، هاه.»
صدای نفسهای سنگین از زیر نقاب میاومد.
گئوم موگوک که در سکوت به اون نفسها گوش میداد، بشکنی زد.
تق!
و ناگهان محیط اطراف تغییر کرد.
گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل لبه یه صخره ایستاده بودن و حدود ده قدم اونطرفتر، پادشاه رزمی قرار داشت.
«نیروی درونیمون تموم شده. نظرت در مورد یه تاکتیک لبِ صخرهای چیه؟»
با شنیدن حرف گئوم موگوک، پادشاه تاریکی چهرهای سردرگم به خودش گرفت.
نگاهش طوری بود که انگار میگفت رهبر جوان فرقه هرگز چنین روشی رو انتخاب نمیکنه.
گئوم موگوک نگاهی به اهریمن خندان پلیددل انداخت و پرسید:
«شناگر خوبی هستی؟»
«هستم.»
بعد، گئوم موگوک بیرحمانه اهریمن خندان پلیددل رو از صخره به پایین پرت کرد.
«داری چیکار میکنی؟»
پادشاه رزمی متوجه نشد، اما پادشاه تاریکی به نیت گئوم موگوک پی برد.
«پس اهریمن خندان پلیددل رو فرستادی تا نیروش رو برای یه چرخه به گردش دربیاره و برگرده.»
اون نمیتونست با نیروی درونیای که کاملاً تخلیه شده، جلوی حملات اونها رو بگیره.
«دلیل اینکه مخصوصاً چنین صخرهای رو انتخاب کردی اینه که پیدا کردن اهریمن خندان پلیددل رو سخت کنی.»
ردی از تحسین در چشمهای درخشان پادشاه تاریکی دیده شد.
«هر کسی ممکنه چنین ایدهای به ذهنش برسه. اما فکر کردن بهش اون هم وسط چنین نبرد دیوانهواری اصلاً راحت نیست. رهبر جوان فرقه واقعاً باهوشه.»
«تو هم که در یه لحظه نیت من رو فهمیدی، دستکمی از من نداری.»
«در هر صورت، دیگه تمومه. تا وقتی اهریمن خندان پلیددل بعد از بازیابی نیروش برگرده، تو دیگه مُردی.»
به هر حال، مبارزه قبلی ثابت کرده بود که اون نمیتونه به تنهایی پیروز بشه.
پادشاه رزمی دوباره یورش برد.
تن به تن.
لبه صخره، مشت و شمشیر با هم برخورد کردن.
گئوم موگوک از لبه صخره عقبنشینی نکرد.
دندونهاش رو روی هم فشار میداد و سرسختانه میجنگید، اما نمیتونست به تنهایی از پسش بربیاد.
در نهایت، قبل از اینکه سی حرکت بگذره، گئوم موگوک روی زمین سقوط کرد.
گئوم موگوک که به شماره افتاده بود، به نظر میرسید تمام نیروی درونیش رو مصرف کرده.
دستش که برای گرفتن شمشیری که کنارش افتاده بود دراز شده بود، به شدت میلرزید و در آخر هم نتونست اون رو بگیره.
پادشاه رزمی نزدیک شد و بهش خیره شد.
«چرا از صخره نپریدی و فرار نکردی؟»
پادشاه تاریکی به جای اون جواب داد:
«چون اونوقت ما هم میپریدیم. و ممکنه اهریمن خندان پلیددل میمُرد. اینکه ترجیح دادی اول خودت بمیری، واقعاً قابلتحسینه.»
پادشاه تاریکی با نگاهی آمیخته به تحسین به پایین خیره شد و در نهایت آخرین فرمان رو صادر کرد:
«همونطور که رهبر جوان فرقه میخواد، اول بفرستش اون دنیا. وقتی رهبر جوان فرقه بمیره، هنر جابهجایی فضا-زمان باطل میشه و اهریمن خندان پلیددل خودش رو نشون میده.»
پادشاه رزمی خندید و مشتهاش رو به هم کوبید.
کانگ! کانگ!
درست در همون لحظه، زنجیرهای پادشاه رزمی برقی زدن.
این به خاطر برخورد دو مشتش به هم نبود.
رشتهای از نور در طول زنجیرها جریان پیدا کرد.
نور امتداد یافت، از بدن پادشاه رزمی بالا رفت و به صورتش رسید.
برای لحظهای، پادشاه رزمی چشمهاش رو تنگ کرد.
ضعیف بود، اما چیزی که وارد چشمهاش شده بود بدون شک نور بود.
پادشاه رزمی با چهرهای غافلگیر شده به آسمون نگاه کرد.
خطی از نور در لبه خورشید شروع به ظاهر شدن کرد.
شبیه به لبه مردمکهای خود پادشاه رزمی بود.
همونطور که ماه به سرعت شروع به فاصله گرفتن از خورشید میکرد، جهانی که در تاریکی حبس شده بود، شروع به بازپسگیری نورش کرد.
در یک لحظه، خورشیدگرفتگی به پایان رسید.
همزمان، جهان روشن شد.
تعجب در چهره پادشاه رزمی موج میزد.
حالت پادشاه تاریکی که روی اون ظاهر شده بود، جدی شد.
اتفاقی افتاده بود که هرگز نباید خارج از هنر جابهجایی فضا-زمان رخ میداد.
گئوم موگوک که روی زمین دراز کشیده بود، گفت:
«خودت گفتی. جایی که نور هست، تاریکی هم حضور داره. اما مگه این هم حقیقت نداره که هیچ تاریکیای ابدی نیست؟»
پادشاه تاریکی با آرامش جواب داد:
«چه حیف. اگه اونها بیرون یه ذره زودتر موفق شده بودن، شاید پیروز میشدی، رهبر جوان فرقه.»
«حیفه واقعاً. زیر این خورشید، میتونستم تو رو هم بکشم.»
پادشاه تاریکی جوابی نداد.
با قطع شدن قدرتی که تکنیک هبوط تاریکی رو حفظ میکرد، شاید واقعاً چنین چیزی ممکن بود.
«با این حال، خوشحالم که قراره در یه جای روشن بمیرم.»
پادشاه رزمی یقه گئوم موگوکِ افتاده رو گرفت و اون رو بالا کشید.
«تویِ لجباز! این دیگه آخره خطه!»
اون تمام اون دردها رو فقط برای همین لحظه تحمل کرده بود.
چنگ.
درست در همون لحظه، گئوم موگوک هر دو مچ دست اون رو گرفت.
«یه تلاش بیهوده...»
ناگهان، حالت چهره پادشاه رزمی خشک شد.
گئوم موگوک هنوز نیروی درونی داشت.
گئوم موگوک اون رو محکم نگه داشته بود و مانع از حرکتش میشد.
آیا داشت تمام نیروی درونی باقیموندهش رو بیرون میریخت؟ قدرت عظیمی بود.
اگه نیروی درونی داشت، چرا تظاهر میکرد که نداره؟
«آخه چرا؟»
در اون لحظه، پادشاه تاریکی وحشتزده شد.
«نکنه...!»
وقتی پادشاه رزمی غریزی سرش رو به عقب برگردوند.
آخرین چیزی که دید، یه کف دست بزرگ بود.
لحظهای که چشمهای پادشاه رزمی و پادشاه تاریکی که روی هم افتاده بودن، از حدقه بیرون زد.
هووووووووووووووووووم!
کف دست خشمگین اهریمن غاییِ اهریمن خندان پلیددل، درست جلوی صورت پادشاه رزمی رها شد.
بوووووم!
سر پادشاه رزمی اسیر اون نیرو شد و به هوا پرتاب شد.
در حقیقت، نیروی درونی اهریمن خندان پلیددل کاملاً تموم نشده بود.
اون فقط به اندازهای نیرو داشت که بتونه یه بار دیگه از کف دست خشمگین اهریمن غایی استفاده کنه.
این نقشه اونها بود.
فریبی با قمار بر سر جان که اگه شکست میخورد، به قیمت مرگشون تموم میشد.
زیر اون صخرهای که گئوم موگوک خلق کرده بود، لبهای برای ایستادن وجود داشت.
اهریمن خندان پلیددل اونجا منتظر همین یه لحظه بود، لحظهای که اونها گاردشون رو پایین بیارن.
همین یه لحظه که مستِ پیروزی بودن!
و درست در زمان مناسب، پایان خورشیدگرفتگی باعث شد این نقشه حتی درخشانتر بشه.
اون دو نفر میتونستن مطمئن باشن.
پادشاه رزمی دیگه هرگز برنمیگرده.
پادشاه رزمی، در حالی که هر چیزی بالاتر از گردنش کاملاً از بین رفته بود، هنوز ایستاده بود.
در جایی که صورت پادشاه رزمی قرار داشت، چهره پادشاه تاریکی که مقابلشون ایستاده بود، دیده میشد.
انگار سر پادشاه تاریکی به بدن پادشاه رزمی وصل شده بود.
پادشاه تاریکی درست قبل از مرگ پادشاه رزمی، از بدنش خارج شده بود.
خیلی نزدیک بود.
اون نمیتونست تضمین کنه که حتی در تاریکی بتونه در برابر اون حمله دووم بیاره، چه برسه زیر این نور خورشید.
این همون لحظهای بود که سوال گئوم موگوک به حقیقت پیوست: «اون دود ممکنه حداقل یه بار هم که شده بهت خیانت کنه، اینطور فکر نمیکنی؟»
گئوم موگوک در حالی که به اون نگاه میکرد که حالا به تنهایی زیر نور خورشید میدرخشید و دیگه با پادشاه رزمی یکی نبود، با آرامش گفت:
«حالا بالاخره میتونم چهرهت رو واضح ببینم.»