چپتر 552: یه سیاهچاله توی قلب من هم هست
چپتر 552: یه سیاهچاله توی قلب من هم هست
زیر نور سوزان خورشید، پادشاه تاریکی متزلزل و لرزان به نظر میرسید، انگار که هر لحظه ممکنه ناپدید بشه.
اما گئوم موگوک میدونست.
اون حریفی نبود که به این راحتی و پوچی غیبش بزنه.
«برای نجات دادن اون مرد یه ثروت کلان هزینه شد. چه حیف.»
در واقع، حتی در این وضعیت هم خونسردی خودش رو حفظ کرده بود.
گئوم موگوک نگاهی به اهریمن خندان پلیددل انداخت و گفت:
«باید نصف سرش رو میترکوندم و زنده میفرستادمش عقب. اونوقت برای نجات دادنش ورشکست میشدی.»
در حالی که شوخی میکرد، دست گئوم موگوک به طور طبیعی روی کمر اهریمن خندان پلیددل قرار گرفت.
وووش.
نیروی درونیش مخفیانه شروع به جریان یافتن به بدن اهریمن خندان پلیددل کرد.
او بخشی از نیروی درونی باقیموندهش رو با اون تقسیم میکرد.
اهریمن خندان پلیددل امتناع نکرد و نیروی درونی رو پذیرفت.
پادشاه تاریکی ممکنه حالا که نیروی درونی اون تموم شده، هدف قرارش بده.
اگه اینطور میشد، گئوم موگوک سعی میکرد ازش محافظت کنه.
اگه قرار بود نیروی درونی اینطوری خرج بشه، بهتر بود که به خودش منتقل بشه.
مثل همیشه، اون به انتخاب رهبر جوان فرقه اعتماد داشت.
«ما دو بار نجاتش نمیدادیم. حتی همون یه بار هم نظرات متفاوت بود.»
«تو کدوم طرف بودی؟ آه، حتماً طرفدار نجات دادنش بودی.»
سایه لرزان سرش رو تکون داد.
به نظر میرسید با اینکه همراه پادشاه رزمی اومده بود، اما امیدوار بود که نجاتش ندن.
«تو کسی بودی که نجاتش دادی، مگه نه؟»
«من فقط از دستورات اطاعت میکردم.»
احتمالاً دروغ نبود.
برای اون که در دنیای شب زندگی میکرد، تمام کسانی که در روز زندگی میکردن بیمعنی بودن.
کسی که دستور رو داده بود هوا موگی بود؟ یا کس دیگهای؟
گئوم موگوک میخواست مستقیماً درباره هوا موگی بپرسه.
اینکه الان داره چیکار میکنه.
اینکه آیا در این زمان هنوز رهبر اونهاست یا نه.
اینکه به چی فکر میکنه.
اما تصمیم گرفت اصلاً اسمی از هوا موگی نبره.
چیزهای زیادی در این زندگی تغییر کرده بود، اما با این حال، او تا آخرین لحظه به اون موضوع دست نمیزد.
چون امیدوار بود که هوا موگی، حداقل، طبق سرنوشت اصلیش در اون زمانِ آینده ظاهر بشه.
کسی که باید با اون روبرو بشه نباید ماِ الان باشیم، بلکه باید ماِ آینده باشیم.
به جای فکر کردن به اون، درباره پادشاه تاریکی پرسید:
«اگه از اینجا ناپدید بشی، چه بلایی سر بدن اصلیت میاد؟ توی اون تختروان میمیره؟»
گئوم موگوک فکر میکرد بدن اصلی اون داخل تختروانه.
«چرا فرض میکنی که به رهبر جوان فرقه میبازم؟»
«چون ما هیچ قصدی برای باختن نداریم.»
«نیروی درونی شهریار اهریمنی باید تموم شده باشه، و رهبر جوان فرقه هم مطمئناً نیروی درونی زیادی برای حفظ این هنر جابهجایی فضا-زمان براش باقی نمونده.»
در واقع، خورشیدی که تا همین چند لحظه پیش به شدت میتابید، کمکم داشت نورش رو از دست میداد.
او که دیگه نمیتونست خورشید درخشان رو حفظ کنه، حالا اجازه میداد زمان در این فضا جریان پیدا کنه.
«صادقانه بگم، همین قدرش هم واقعاً خیرهکنندهست. حتی برای جانشین فرقه الهی اهریمن آسمانی، چطور ممکنه در این سن چنین نیروی درونیای جمع کرده باشی؟»
واقعاً هم گئوم موگوک نیروی درونی عمیقی رو به نمایش میگذاشت که انگار پایانی نداشت.
«من تجسم طمع هستم. فکر میکردم همینقدر کافی باشه، اما از این به بعد قصد دارم خیلی بیشتر جمع کنم. بعد از دیدن تو، تصمیمم رو گرفتم. وقتی نوبت به نیروی درونی و هنرهای رزمی میرسه، نباید فقط تجسم طمع باشم، بلکه باید خودِ طمع بشم. فقط اونوقته که میتونم با همهتون روبرو بشم.»
در این بین، تمام نیروی درونی به اهریمن خندان پلیددل منتقل شد.
در حین گفتگو، گئوم موگوک قدرت الهی خودش رو در انتقال نیروی درونی بدون اینکه حریف متوجه بشه، نشون داده بود.
گئوم موگوک شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون کشید.
انگار که با مشتهای پادشاه رزمی آبدیده شده باشه، لبهای حتی تیزتر در طول تیغه جریان داشت.
«حالا، بیا این رو تا آخرش ببینیم. من برای یه ضیافت با دوستام برنامه دارم.»
گئوم موگوک خونسردیش رو از دست نداد.
اهریمن خندان پلیددل هم با چشمانی آرام پادشاه تاریکی رو زیر نظر داشت و دستهاش رو شل کنار بدنش رها کرده بود.
نگاه پادشاه تاریکی از اون دو نفر به خورشید پشت سرشون چرخید.
در همین زمان کوتاه، خورشید کلی غروب کرده بود.
لحظهای که نگاهش تند شد، دود سیاهی دورش چرخید و به هوا بلند شد.
جایی که دود ناپدید شد، زنی ایستاده بود.
در کمال تعجب، پادشاه تاریکی توی تختروان نبود، بلکه همینجا بود.
«این یه ضیافت نخواهد بود، بلکه روز یادبودی برای همهتونه.»
زنی با ردای رزمی سیاه.
ظاهری داشت که با صداش در تضاد بود.
اجزای صورتش برآمده، کجومعوج و ناموزون بود؛ فرم لرزان و سایهوارش خیلی زیباتر به نظر میرسید.
صداش هم تغییر کرده بود.
صدایی گوشخراش و زیر.
«توی عوضی، رهبر جوان فرقه ملعون!»
انگار که این شخصیت اصلیش باشه، چشمانش پر از چیزی جز نفرت عمیق نبود.
«فکر کنم میدونم چرا برای مبارزه وارد بدن اون مرد شدی.»
نیت کشتار در چشمان پادشاه تاریکی درخشید.
او انتظار یه تنه زدن به ظاهرش رو داشت، اما گئوم موگوک داشت به چیز دیگهای نگاه میکرد.
«تو کسی هستی که میل شدیدی به زندگی کردن داره.»
او انکارش نکرد.
وقتی وارد بدن کسی میشد، حتی اگه میزبان میمرد، خودش نمیمرد.
اما حالا که بدن فیزیکیش رو آشکار کرده بود، قضیه فرق میکرد.
او واقعاً میتونست بمیره.
«حتی اگه بمیرم، توی این دنیای کثیف شما نمیمیرم!»
پادشاه تاریکی با کف دستهای دوقلوش یه حمله غافلگیرانه انجام داد.
شوااااک.
او فکر میکرد گئوم موگوک جاخالی میده و اهریمن خندان پلیددل چون نیروی درونی نداره، نمیتونه این کار رو بکنه.
اما اهریمن خندان پلیددل از حملهش جاخالی داد و حتی پاتک زد.
شویک!
او به سختی از انگشت فاجعه خونین که به سمتش میاومد جاخالی داد.
او کسی بود که حمله غافلگیرانه رو شروع کرده بود، اما خودش بیشتر غافلگیر شد.
پادشاه تاریکی با حالتی عصبی فریاد زد:
«شما عوضیهای هیولا! این نیروی درونی کوفتیتون از کجا میاد!»
شوااااااک!
زمین با تکنیکهای کف دست اون زیر و رو شد.
صخرهای که روش بودن طوری لرزید که انگار هر لحظه ممکنه فرو بریزه.
با این حال، هنرهای رزمی اون که در مکانی غیر از تاریکی به نمایش گذاشته میشد، فقط «تحسینبرانگیز» بود و نه بیشتر.
برای گرفتن گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل کافی نبود.
او کمبود مهارتش رو با نیروی درونی جبران میکرد و به نبرد پرتنش ادامه میداد.
و لحظهای که از ابتدای این مبارزه منتظرش بود، فرا رسید.
گئوم موگوک که داشت بهش نزدیک میشد، ناگهان به دست خودش نگاه کرد.
هالهای سرخرنگ داشت نفوذ میکرد.
غروبی که در دوردست شروع شده بود، زمان سگ و گرگ، وقتی که روز و شب با هم تلاقی میکنن.
و این لحظه، زمان گرگ بود.
برای کسری از ثانیه، به نظر رسید که یه مرز سفید دوباره در مردمک چشمانش ظاهر شد.
بدنش دوباره به سایهای از تاریکی تبدیل شد.
سسسسک.
در اون لحظه، او از جلوی چشم ناپدید شد.
گئوم موگوک جا خورد.
او هرگز چنین حرکت سریعی رو ندیده بود.
«فکر کنم از تکنیک بازگشت به تاریکی استفاده کرد!»
فکر میکردم اینجا نمیتونه ازش استفاده کنه!
گئوم موگوک که به سمت اهریمن خندان پلیددل چرخیده بود، از تعجب تکونی خورد.
نگاه گئوم موگوک سرد شد.
او از تکنیک بازگشت به تاریکی استفاده نکرده بود.
چهره پادشاه تاریکی روی نقاب اهریمن خندان پلیددل در حال لرزش و محو شدن بود.
پادشاه تاریکی وارد بدن اهریمن خندان پلیددل شده بود.
از لحظهای که مبارزه شروع شد، او فقط همین یک لحظه رو هدف گرفته بود.
همین لحظهای که نور ناپدید شد و بهش اجازه داد از تکنیک هبوط تاریکی استفاده کنه.
بهتر میشد اگه میتونست وارد بدن گئوم موگوک بشه، اما نمیتونست به بدن گئوم موگوک که به هنر اهریمنی نه مصیبت و هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی تسلط داشت، نفوذ کنه.
گئوم موگوک با قلبی لرزان به چشمان اهریمن خندان پلیددل نگاه کرد.
اهریمن خندان پلیددل هم نگاهی متعجب در چشمانش داشت.
این یعنی با اینکه او بدن رو کنترل میکرد، اما نمیتونست ذهن رو کنترل کنه.
درست مثل پادشاه رزمی، این دو از هم جدا بودن.
«آدم نمیتونه دو بار در یک روز از تکنیک هبوط تاریکی استفاده کنه.»
صداش دوباره فریبنده و زیبا شد.
«اگه کسی این کار رو بکنه، یه نفرین نازل میشه. میپرسی چه جور نفرینی؟»
او با کلماتی تکاندهنده ادامه داد:
«نفرینی که در اون آدم هرگز نمیتونه از بدنی که بهش هبوط کرده خارج بشه. من برای همیشه با اهریمن خندان پلیددل خواهم بود.»
«مزخرف نگو!»
گئوم موگوک باورش نشد.
امکان نداشت اگه چنین نفرینی وجود داشت، او از این تکنیک استفاده میکرد.
صدای خنده شفاف و طنیناندازش پیچید.
طوری میخندید که انگار واقعاً دیوانه شده.
«درسته، مزخرفه. من فقط تا سه روز آینده نمیتونم این بدن رو ترک کنم. تا اون موقع، ما با هم زندگی میکنیم و با هم میمیریم. این زمان برای کشتن همهتون بیشتر از حد کافیه.»
گئوم موگوک داشت به چشمان اهریمن خندان پلیددل زیر اون نگاه لرزانش نگاه میکرد.
برعکس، چشمان خودِ اون شخص آرام بود.
اما بدنش توسط پادشاه تاریکی کنترل میشد.
شویک!
انگشت فاجعه خونین از انگشتان اهریمن خندان پلیددل شلیک شد.
دست اون و سایه لرزان پادشاه تاریکی با هم حرکت کردن.
اهریمن خندان پلیددل نمیتونست بدن خودش رو کنترل کنه.
چون نیروی درونی پادشاه تاریکی که هبوط کرده بود، بیشتر بود.
گئوم موگوک خودش رو به کناری پرتاب کرد تا از انگشت فاجعه خونین جاخالی بده.
واقعاً هیچوقت فکر نمیکرد موقعیتی پیش بیاد که مجبور بشه از انگشت فاجعه خونینِ اهریمن خندان پلیددل جاخالی بده.
شویک! شویک!
گئوم موگوک دوباره خودش رو به کناری پرتاب کرد.
انگشت فاجعه خونین از کنار پهلوش گذشت.
«نه!»
با وجود فریاد اهریمن خندان پلیددل، انگشت فاجعه خونین در عوض منشعب شد و گئوم موگوک رو هدف گرفت.
پاپاک!
خون از شونه گئوم موگوک فواره زد.
وقتی پادشاه تاریکی بر کالبد اهریمن خندان پلیددل هبوط کرد، قدرت انگشت فاجعه خونین سریعتر و قویتر شد.
برای گئوم موگوک که نیروی درونیش تحلیل رفته بود، جاخالی دادن مثل یه فاجعه بود.
«نگران نباش، اهریمن خندان! یه راهی پیدا میکنم!»
گئوم موگوک در حالی که از انگشت فاجعه خونین جاخالی میداد، در عوض به اهریمن خندان پلیددل دلگرمی میداد.
اما هیچ راهی به ذهنش نمیرسید.
نمیتونست هنر جابهجایی فضا-زمان رو غیرفعال کنه.
از اوضاع بیرون خبر نداشت و حتی اگه جین ها-گون و بی سا-این منتظرش بودن، باز هم نمیتونست به اهریمن خندان پلیددل حمله کنه.
چیزی که بیشتر از هر چیز نگرانش میکرد، احتمال ناپدید شدن اون به همراه اهریمن خندان پلیددل با استفاده از تکنیک بازگشت به تاریکی بود.
اگه اهریمن خندان پلیددل رو اینطوری با خودشون میبردن چی؟
اون عوضیها اهریمن خندان پلیددل رو وحشیانه میکشتن.
اگه هم زنده نگهش میداشتن، سرنوشتش از مرگ هم رقتبارتر میشد.
پوک!
انگشت فاجعه خونین که خمیده و منشعب شده بود، دوباره از بدن گئوم موگوک خون جاری کرد.
اهریمن خندان پلیددل فریاد زد:
«هنر جابهجایی فضا-زمان رو غیرفعال کنید، رهبر جوان فرقه!»
منظورش این بود که با متحدانش در بیرون همرزم بشه.
«با این وضع، رهبر جوان فرقه میمیره.»
اما گئوم موگوک اون رو غیرفعال نکرد.
اهریمن خندان پلیددل فکر کرد که تنها یک راه برای حل این وضعیت وجود داره.
«رهبر جوان فرقه، باید منو بکشید.»
پادشاه تاریکی با خنده گفت:
«میدونم رهبر جوان فرقه چقدر برای تو ارزش قائله. اون هیچوقت نمیتونه تو رو بکشه.»
گئوم موگوک با سر تایید کرد و این حقیقت رو پذیرفت.
«ترجیح میدم بمیرم تا اینکه همچین کاری بکنم. صبر کن، یه راهی پیدا میکنم!»
البته که اهریمن خندان پلیددل به گئوم موگوک اعتماد داشت.
اما در حال حاضر، نه وقتی باقی مونده بود و نه نیروی درونیش.
با این روند، هر دو همینجا میمردن.
نیت کشتنی که از جانب پادشاه تاریکی در بدنش رخنه کرده بود مطلق بود و گئوم موگوک هم هرگز به اون حمله نمیکرد.
اهریمن خندان پلیددل که تصمیمی گرفته بود، نگاهش عمیقتر شد.
شویک شویک شویک! پوک! پوک!
چون گئوم موگوک داشت از باقیمانده نیروی درونیش برای حفظ هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده میکرد، مدام زخمی میشد.
از جراحات مرگبار دوری میکرد، اما تمام بدن گئوم موگوک غرق در خون شده بود.
هویریریریک.
دود سیاهی مثل پیچک از زیر پاهای گئوم موگوک بالا اومد و بدنش رو به بند کشید.
گئوم موگوکِ زخمی و فرسوده، نمیتونست اون انرژی رو از خودش دور کنه.
حتی در این وضعیت هم گئوم موگوک هنر جابهجایی فضا-زمان رو غیرفعال نکرد.
«حالا با همون تکنیکی که سر اون مرد رو متلاشی کرد، کارت رو تموم میکنم.»
لحظهای که دستش رو بالا برد تا کف دست خشمگین اهریمن غایی رو رها کنه...
چشمهای پادشاه تاریکی از تعجب گرد شد.
فقط بازوی لرزان خودش به سمت جلو کشیده شد.
بازوی اهریمن خندان پلیددل بیحرکت موند.
بدنش اون رو پس زده بود.
«اون میتونه در برابر فرمان هبوط مقاومت کنه؟ آخه چطور؟»
این چیزی بود که پادشاه تاریکی هرگز تجربه نکرده بود.
پادشاه تاریکی سعی کرد دوباره اون رو کنترل کنه و به حرکت دربیاره.
اما اهریمن خندان پلیددل تکون نخورد.
رگهای سرخ در چشمهای پشت نقابش ترکیدن.
این تمام ماجرا نبود.
بازوی اهریمن خندان پلیددل بهآرامی شروع به بالا رفتن کرد.
این فقط مقاومت در برابر پادشاه تاریکی نبود؛ داشت به اختیار خودش حرکت میکرد.
توی ذهن اهریمن خندان پلیددل، فقط سفیدی مطلق بود.
درست همون لحظه توی اتاقش ایستاده بود.
اونجا ایستاده بود و به خطوط بلندی که روی دیوار کشیده شده بود خیره شده بود.
قدرت تاریکی نمیتونست به ذهن اهریمن خندان پلیددل که در میان سفیدی خالص ایستاده بود، نفوذ کنه.
دست اهریمن خندان پلیددل گئوم موگوک رو هدف نگرفته بود.
داشت به سمت سر خودش بالا میرفت.
از اونجایی که اون گفته بود تا سه روز نمیتونه این بدن رو ترک کنه، قصد داشت به همراه پادشاه تاریکی بمیره.
«نه! اهریمن خندان! نمیتونی این کار رو بکنی!»
با وجود فریادهای گئوم موگوک، بازوی اهریمن خندان پلیددل همچنان بالا میرفت.
«اهریمن خندان! سوما، نه!»
با وجود فریادهای گئوم موگوک، بازو همچنان بالا میرفت.
پادشاه تاریکی هم به تکاپو افتاده بود.
اگه اهریمن خندان پلیددل میمرد، اون هم میمرد.
انرژی سیاه برای متوقف کردنش سرازیر شد، اما نمیتونست بر اراده اهریمن خندان پلیددل غلبه کنه.
قدرتی که اهریمن خندان پلیددل الان از خودش نشون میداد، فراتر از اراده انسانی بود.
«این رو رها کن! زود باش!»
پادشاه تاریکی بدون معطلی، انرژیای رو که گئوم موگوک رو به بند کشیده بود رها کرد.
اول باید خودش زنده میموند.
لحظهای که کف دست داشت به سمت نقاب سفید اهریمن خندان پلیددل میرفت!
گوااااک.
گئوم موگوک بازوی اون رو گرفت و کف دست رو به سمت خودش چرخوند.
کف دست خشمگین اهریمن غایی در آخرین لحظه رها نشد.
نگاه گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.
اون دو با چشمهاشون از هم پرسیدن و پاسخ دادن.
واقعاً میخوای این کار رو بکنی؟
آره، اگه بتونم شما رو نجات بدم، رهبر جوان فرقه، این کار رو میکنم.
آره، اون این کار رو میکرد.
درست همونطور که من از اون دست نمیکشم، اون هم از من دست نمیکشه.
به همین خاطر باید راه دیگهای پیدا کنم.
نگاه گئوم موگوک به سایه لرزان پادشاه تاریکی افتاد.
«اگه فقط بتونم اون رو بگیرم!»
گئوم موگوک اون بازو رو گرفت.
اما مثل تلاش برای گرفتن دود، از بین انگشتهاش لیز خورد.
بارها و بارها امتحان کرد، اما سایه گرفتنی نبود.
«خواهش میکنم! التماست میکنم!»
وقتی اون استیصال به اوج خودش رسید، پاسخی از درون بدن گئوم موگوک برخاست.
وووووم!
با ارتعاشی عمیق، چیزی که درون بدنش خفته بود بیدار شد.
انرژیای که توسط ظرف اسرارآمیز جذب شده بود، شروع به حرکت کرد.
در این میان، انرژیای که حالا به حرکت دراومده بود، انرژی چشم سیاه بود.
وقتی انرژی چشم سیاه به سمت دستهای گئوم موگوک هجوم برد، انرژی سیاهی روی دستهای اون هم شروع به سوسو زدن کرد.
گواک.
لحظه بعد، مچ دست پادشاه تاریکی در دست گئوم موگوک اسیر شد.
پادشاه تاریکی غافلگیر شد و گئوم موگوک هم همینطور.
چهره شوکهشده پادشاه تاریکی روی نقاب سفید لرزید.
زیر اون، از میان حفرههای چشم، اهریمن خندان پلیددل هم نگاهی متعجب رو نمایان کرد.
«گرفتمت!»
گئوم موگوک دست پادشاه تاریکی رو محکم فشرد.
پادشاه تاریکی سعی کرد خودش رو رها کنه، اما گئوم موگوک چطور میتونست اون دست رو رها کنه؟
با چنان عزم راسخی میکشید که انگار حتی اگه بازوش قطع میشد هم ولش نمیکرد.
جیییییک.
بدنش داشت از توی کالبد اهریمن خندان پلیددل بیرون کشیده میشد.
«اهریمن خندان! عقب!»
اهریمن خندان پلیددل در جهت مخالف فشار آورد و سعی کرد خودش رو از چنگ اون خلاص کنه.
«امکان نداره!»
انرژی تاریکی که از بدن شوکهشده اون سرازیر میشد، بازوی گئوم موگوک رو چنگ زد.
پاک! پاک!
خون از بازوش فواره زد، اما گئوم موگوک قبضهاش رو شل نکرد.
خوشبختانه، نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی که دور بازوش پیچیده شده بود، مانع از بریده شدنش شد.
گئوم موگوک فقط به این فکر میکرد که اگه این دست رو رها کنه، اهریمن خندان پلیددل میمیره.
«یه ذره دیگه! فقط یه ذره دیگه! آاااااااااخ!»
جیییییک.
کمکم، اون بیرون کشیده شد.
لحظهای که پادشاه تاریکی کاملاً از بدن اهریمن خندان پلیددل جدا شد!
هوااااک! ساراک!
انرژی چشم سیاه بلافاصله انرژی تاریک اون رو بلعید، انگار که اون رو یکجا قورت داده باشه.
«آااااااااخ!»
در عین حال، فرم اصلی اون نمایان شد.
«تو! تو دیگه چه موجودی هستی!»
گئوم موگوک هم به اندازه اون متعجب بود.
انرژی تاریک اون توسط انرژی چشم سیاه جذب شده بود و انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشه، درون بدنش به خواب رفته بود.
«مرتیکهی...!»
با از دست دادن کامل انرژی تاریکش، صورتش فوراً به سیاهی مطلق گرایید.
پاسسسسس.
اون به خاکستر سیاه تبدیل شد و توی هوا پراکنده گشت.
گئوم موگوک که با بهت به اون صحنه خیره شده بود، به پشت روی زمین افتاد.
اهریمن خندان پلیددل هم به پشت روی زمین سقوط کرد.
«ها، ها.»
فقط صدای نفسنفس زدنهای بریدهبریدهشون در اون مکان طنینانداز بود.
وقتی این نبرد شروع شد، واقعاً نمیتونست تصور کنه که اینطوری تموم بشه.
وقتی نفسهاشون آروم شد، اهریمن خندان پلیددل پرسید:
«چه اتفاقی افتاد؟»
«توی قلب منم یه سیاهچاله هست. حدس میزنم اون بلعیدش.»
این نیمی از حقیقت بود، اما اهریمن خندان پلیددل اون رو به شوخی گرفت.
«حالتون خوبه؟»
«نه، دردش وحشتناکه.»
اهریمن خندان پلیددل اول نشست.
خون از بازوی گئوم موگوک جاری بود.
لحظهای رو به یاد آورد که گئوم موگوک برای نجاتش با تمام توان اون بازو رو کشیده بود.
اگه نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی نبود، حتماً قطع میشد.
اهریمن خندان پلیددل در سکوت نقاط فشار روی بازوی اون رو فشرد تا خونریزی رو بند بیاره.
گئوم موگوک ناله کرد که درد داره.
حالا گئوم موگوک پرسید:
«اهریمن خندان، تو حالت خوبه؟»
نگاه اهریمن خندان پلیددل در حالی که به گئوم موگوک خیره شده بود، عمیقتر شد.
حس کرد لحظهای که مدتها برای انجام دادنش مصمم بود، فرا رسیده.
«اینکه حالم خوبه یا نه... لطفاً خودتون ببینید.»
اهریمن خندان پلیددل بهآرامی شروع کرد به برداشتن نقابش.