چپتر 554: با هم جنگیدیم، پس باید با هم بنوشیم

تمام چشمها به بی سا-این دوخته شده بود.

او معمولاً رداهای سیاه به تن میکرد، بنابراین دیدنش در ردای سفید برای اولین بار، طبیعتاً نگاهها را به خود جلب میکرد.

همانطور که بی سا-این به سمت آنها قدم میزد، با زحمت از تلاقی نگاهش با گئوم موگوک اجتناب میکرد.

حسی به او میگفت که به محض نشستن، به خاطر لباسهایش دست انداخته میشود.

گئوم موگوک شراب را در جام او ریخت و گفت: «ناجی زندگیم، یه جام بنوش.»

بی سا-این با چشمانی مشکوک به گئوم موگوک خیره شد.

«نباید گارد رو بیارم پایین!»

این گئوم موگوک بود؛ کسی که هر لحظه ممکن بود او را سنگ روی یخ کند.

بی سا-این بدون اینکه افکار درونیاش را لو بدهد، او هم قدردانیاش را ابراز کرد.

«به لطف تو، از اعتبارم محافظت کردم.»

در اصل، دشمنانشان قصد داشتند از بی سا-این برای از بین بردن بانوی عمارت گل آسمانی استفاده کنند.

اگر گئوم موگوک دخالت نکرده بود، سرنوشت آنها حتی بیشتر از این در هم گره میخورد.

در همین لحظه، بانوی عمارت گل آسمانی که خودش داشت ظرفهای غذا را میآورد، با چهرهای درخشان گفت: «شما جون تمام کسایی که توی عمارت گل آسمانی بودن رو هم نجات دادید.»

او ظرفها را روی میز گذاشت.

سفرهای که امروز تدارک دیده شده بود، فراتر از چیزی بود که بتوان آن را یک ضیافت باشکوه توصیف کرد.

انواع و اقسام غذاهای لذیذ از خشکی و دریا، به همراه شرابهای ناب آماده شده بود.

«اوه، در ضمن من برای بقیه رزمیکارها هم جداگانه شراب و غذا آماده کردم.»

با وجود اینکه او قبلاً در این باره نپرسیده بود، بانو برای کسانی که بیرون نگهبانی میدادند، جای جداگانهای در نظر گرفته بود.

برای اینکه مبادا احساس ناراحتی کنند، او نقاط مجزایی را در گوشهای از عمارت برای فرقههای طریقت راستین، اهریمنی و نامتعارف ترتیب داده بود تا دلیلی برای درگیری میانشان وجود نداشته باشد.

«از ملاحظهتون خیلی ممنونم.»

بانوی عمارت گل آسمانی به گئوم موگوک نگاه کرد.

«شما یه بار دیگه هم من رو نجات داده بودید و این بار هم دوباره نجاتم دادید.»

گئوم موگوک به دوستانی که دور میز نشسته بودند نگاهی انداخت و سپس با آرامش صحبت کرد.

«دوست داشتم اعتبار کارهایی که نکردم رو جلوی بانوی عمارت به نام خودم بزنم، اما این بار، این کاری بود که با همکاری جناحهای طریقت راستین، اهریمنی و نامتعارف به سرانجام رسید. این لحظهایه که نشست سهجانبه توی میخانه می روان بالاخره به ثمر نشسته.»

این روزی تاریخی بود که در آن جناحهای طریقت راستین، اهریمنی و نامتعارف برای مقابله با یک دشمن واحد، نیروهایشان را متحد کرده بودند.

و این کار نه توسط رهبر فرقه و رهبران اتحاد، بلکه با قدرت جانشینان آنها به انجام رسیده بود.

بانوی عمارت گل آسمانی برای ابراز قدردانی، با احترام سرش را برای بقیه خم کرد.

او لبخند ویژهای هم به جین هاریونگ زد که از او محافظت کرده بود.

«پس لطفاً تا جایی که دلتون میخواد از خودتون پذیرایی کنید.»

بعد از اینکه او تعظیم کرد و رفت، گئوم موگوک جام همه را پر کرد.

«حالا، به مناسبت تجدید دیدارمون، بیاید با هم بنوشیم.»

گئوم موگوک جامش را بالا برد و همه با هم بنوشیدند.

«بیاید امروز تا جایی که میتونیم بنوشیم و خوش بگذرونیم. تا وقتی این بزم تموم نشده، تمام دشمنها و توطئهها رو فراموش کنید! فراموش کنید که عضو کدوم فرقهاید. بیاید فقط از اولین عشقهامون حرف بزنیم و یکم چرتوپرت بگیم!»

همه شرابشان را یکنفس سر کشیدند.

در این میان، پیام تلهپاتیک بی سا-این که پر از احساس گناه بود، از راه رسید.

ـ سوءتفاهم نشه.

ـ چی سوءتفاهم نشه؟

ـ اینکه ردای سفید پوشیدم کاملاً اتفاقیه. داشتم لباسم رو عوض میکردم و همینطوری دستم رفت روی این ردای سفید.

گئوم موگوک با چهرهای که ناامیدی در آن موج میزد، به بی سا-این خیره شد.

ـ چرا؟

ـ مگه موهات رو خودت شونه کردی؟

بی سا-این که جا خورده بود، با قاطعیت گفت:

ـ نه، نکردم!

لحظهای بعد، بی سا-این با احتیاط پرسید:

ـ یعنی عجیب به نظر میاد؟

گئوم موگوک به سختی جلوی خندهاش را گرفت و شرابش را نوشید.

این مرد دیر آمده بود، چون حتی موهایش را هم شانه کرده بود.

با وجود آن چهره ترسناک، با وجود اینکه رهبر جوان اتحادِ وحشتناکِ اتحاد نامتعارف بود، هنوز هم مرد جوانی در اوج جوانیاش بود.

ـ دوباره که نگاه میکنم، به نظرم خوب میاد.

ـ به هر حال، سوءتفاهم نشه.

امکان نداشت او لباس سفید بپوشد، مگر اینکه هان سول آن را تأیید کرده باشد.

و شانه کردن موهایش؟ این دیگر فراتر از یک تأثیر اولیه خوب بود؛ این عشق در نگاه اول نبود؟

گئوم موگوک همین که خواست جام دیگری بنوشد، جا خورد.

بی سا-این با غیظ به او زل زده بود.

ـ فقط جرئت کن یه شوخی راه بندازی! اون روز، یه جنگ بزرگ بین طریقت اهریمنی و راستین شعلهور میشه.

ـ من که چیزی نگفتم.

ـ بهت هشدار دادم!

البته که این هشدار هیچ تأثیری نداشت.

درست همانطور که گئوم موگوک لبخند میزد و فکر میکرد چطور به بهترین شکل او را دست بیندازد تا این ماجرا افسانهای شود، صدایی بلند شد.

«فکر میکنم سفید بیشتر بهتون میاد.»

نگاه همه به سمت گوینده چرخید.

ـ هه؟ این توی محاسباتم نبود.

بی سا-این حتی پیام تلهپاتیک گئوم موگوک را هم متوجه نشد.

کسی که صحبت کرده بود، در کمال تعجب، هان سول بود.

او به بی سا-این نگاه کرد و گفت: «منظورم اینه که بیشتر از ردای سیاهی که دیروز پوشیده بودید بهتون میاد.»

صورت بی سا-این کمی سرخ شد و چشمانش از حدقه بیرون زد.

او چنان شوکه شده بود که نمیدانست چه بگوید.

ـ زود باش تشکر کن!

با پیام تلهپاتیک گئوم موگوک، بی سا-این با احترام مشتش را برای او گره کرد و پاسخ داد:

«ممنون که من رو با دید مثبت میبینید.»

«من فقط نظرم رو گفتم.»

بی سا-این پیام تلهپاتیک دیگری برای گئوم موگوک فرستاد.

ـ تو بهش گفتی این رو بگه، مگه نه؟ که من رو مسخره کنی.

صدایش که حتی موقع مبارزه با دشمنان قدرتمند هم نمیلرزید، حالا داشت میلرزید.

ـ من با دوشیزه هان اونقدرها صمیمی نیستم.

گئوم موگوک با دیدگاهی تازه به هان سول نگاه کرد.

وقتی قبلاً او را دیده بود، این تصور را داشت که او در روابطش بسیار منزوی است.

او نسبت به آن زمان کمی متفاوت به نظر میرسید.

هان سول که شاید از سنگینی نگاههایی که روی او متمرکز شده بود احساس فشار میکرد، دلیل حرفش را اضافه کرد:

«بیشتر آدمهای توی قصر ردای سفید میپوشن، واسه همین میدونم سفید به کی میاد و به کی نمیاد.»

گئوم موگوک روی حرفهای او پرید.

او نمیتوانست اجازه دهد این فرصت طلایی از دست برود.

«حالا که بحثش باز شد، چرا به رهبر جوان اتحاد یه توصیه نمیکنید که چطوری ردای سفید بپوشه؟»

هان سول به بی سا-این نگاه کرد.

با این حرف، صورت بی سا-این حتی قرمزتر شد.

«من چطور میتونم همچین توصیهای بکنم؟»

وقتی او با ادب درخواست را رد کرد، گئوم موگوک سعی کرد او را متقاعد کند:

«میدونید که، مگه نه؟ آدمهایی مثل ما اگه همچین فرصتی پیش نیاد، هیچوقت توی زندگیمون همچین حرفهایی رو نمیشنویم. اگه شما بهش نگید، رهبر جوان اتحاد بی تا آخر عمرش همون رداهای سیاه و دلگیر رو میپوشه.»

چون او اینطور بیان کرد، هان سول نتوانست نه بگوید.

او برای لحظهای به بی سا-این نگاه کرد و سپس با آرامش گفت:

«چون شما حضور پررنگی دارید، احتمالاً رداهای رزمی با رنگهای تند مثل سیاه یا قرمز میپوشیدید. اما این فقط حضورتون رو بیشتر برجسته میکنه. حتی اگه مثل الان سفید نباشه، اگه لباسهایی با رنگهای روشن و گرم بپوشید، خیلی ملایمتر به نظر میاید.»

بی سا-این برای لحظهای زبانش بند آمد.

این اولین بار در زندگیاش بود که توصیهای برای پوشیدن رداهای رزمی با رنگ گرم دریافت میکرد.

او حتی یک بار هم فکر نکرده بود که رداهای رزمی با رنگ گرم به او بیاید.

نه، او اصلاً از همان اول به پوشیدن چنین رداهایی فکر هم نکرده بود.

بی سا-این سرش را کمی برای او خم کرد و گفت: «از حرفهاتون ممنونم.»

هان سول هم کمی سرش را خم کرد.

کمی آنطرفتر، تیغههای دوقلوی یخین سرد به هم نگاه کردند و چشموغره رفتند.

این اولین بار بود که متوجه میشدند بانوی جوان قصرشان چنین جنبهای هم دارد.

او معمولاً کسی بود که فقط گوش میداد.

ـ اگه ارباب قصر بشنوه تعجب میکنه.

ـ اصلاً باورش نمیشه.

آنها فکر میکردند این هم جنبهای است که ارباب قصر یخی کاملاً از آن بیخبر است.

گئوم موگوک دوباره جامش را بالا برد.

«حالا، به سلامتی رداهای رزمی باشکوه رهبر جوان اتحادمون!»

همه دوباره جامهایشان را خالی کردند.

گئوم موگوک در حالی که جامش را زمین میگذاشت، از هان سول پرسید: «دوشیزه هان، فرد مورد علاقهتون چه ویژگیهایی داره؟»

با این سؤال ناگهانی، چهره هان سول غرق در تعجب شد.

در کنار او، بی سا-این با غیظ به گئوم موگوک خیره شد.

ـ بهت گفتم این کار رو نکن!

گئوم موگوک خودش را به کوچه علیچپ زد و به گفتگو با او ادامه داد.

«چرا اینقدر تعجب کردید؟»

«این اولین باریه که همچین سؤالی ازم پرسیده میشه.»

درست بود.

چه کسی تا به حال جرئت کرده بود از بانوی جوان قصرِ قصر یخی بپرسد که فرد مورد علاقهاش کیست؟

«چرا میپرسی؟»

«مگه دوستها نمیتونن چنین چیزهایی از هم بپرسن؟»

با شنیدن کلمه «دوست»، چشمهای شفاف هان سول حتی از قبل هم درخشانتر شدن.

او لحظهای به فکر فرو رفت.

«از مردهای قابلاعتماد خوشم میاد. از اونهایی که کمحرفن.»

«واقعاً که خیلی زیادهروی میکنی!»

جین هاریونگ که دختر تیزهوشی بود، پیامی تلپاتیک برای گئوم موگوک فرستاد.

─اینکه به رهبر جوان اتحاد گفتی لباس سفید بپوشه، کار تو بود، نه؟

بعید بود که او برای چنین جشنی با ردای رزمی سفید ظاهر بشه.

همچنین جریان ظریفی در این ضیافت نوشخواری در حال شکلگرفتن بود.

-آره، کار من بود.

─داری سعی میکنی به هم برسونیشون؟

حتی بدون تکیه بر شهود زنانه، فقط با شناختن گئوم موگوک هم میشد حدسهایی زد.

-فکر کردم به هم میان.

با شنیدن این حرف، جین هاریونگ به برادر بزرگترش نگاه کرد.

«پس تکلیف برادر من چی میشه!»

او نگران بود که برادرش از اینکه گئوم موگوک فقط هوای بی سا-این رو داره، ناراحت بشه. او بهتر از هر کسی میدونست که برادرش چقدر برای گئوم موگوک ارزش قائله و دقیقاً به همین خاطر نگران بود.

-میتونستی هوای برادر من رو هم داشته باشی.

─تو خودت باید کسی باشی که هوای فرمانده شاخه جین رو داره.

تو که تجمعات نسل نوظهور رو هدایت میکنی، مگه تا حالا با صدها زن جنگجو ملاقات نکردی؟

برای لحظهای، جین هاریونگ جا خورد.

صدها نفر نه، ولی با زنان جنگجوی شایسته زیادی ملاقات کرده بود.

حالا که فکرش رو میکرد، هیچوقت به فکر پیدا کردن زنی مناسب برای برادرش نیفتاده بود.

او با خودش فکر کرده بود چون برادرش قراره رهبر اتحاد رزمی بشه، حتماً بعداً با زنان جنگجوی بهتری ملاقات میکنه.

راستش رو بخواد، واقعاً به این موضوع فکر نکرده بود.

و حالا هم نمیتونست از گئوم موگوک بپرسه که چرا به این موضوع اهمیت نمیده.

او واقعاً پشیمان بود.

با اینکه اونها فقط دوست بودن، اما باز هم غریبه محسوب میشدن.

با این حال، یه غریبه داشت چنین ملاحظاتی رو نشون میداد.

جین هاریونگ به برادرش نگاه کرد.

یعنی توی اون آرایش چه اتفاقی افتاده بود؟ او حس کرده بود که برادرش از اون زمان به بعد، بیشتر از همیشه توی فکره.

بله، او اونقدر سرش شلوغ و اونقدر خسته بود که اصلاً کی وقت میکرد از زنی خواستگاری کنه؟

«خیلی خب، برادر! خودم برات یه نفر رو پیدا میکنم!»

گئوم موگوک در حالی که پیامهای تلپاتیکی با بی سا-این رد و بدل میکرد، جوِ مهمونی رو با داستانهای مختلف هدایت کرد.

-فقط اونجا نشین و ننوش.

تو هم چندتا سوال از بانو هان بپرس.

─از لطفت ممنونم، ولی لازم نیست این کار رو بکنی.

راستش، بی سا-این از همون نگاه اول از هان سول خوشش اومده بود.

فقط بر اساس ظاهر، او دقیقاً نیمه گمشدهاش بود.

─بههرحال این یه تلاش بیهودهست.

چطور ممکنه اتحاد نامتعارف و قصر یخی بتونن به هم وصل بشن؟

قصر یخی متعلق به فرقههای مرموز سرزمینهای بیرونی بود، اما فرقه اونها به طریقت راستین نزدیکتر بود.

─مگه من و تو به خاطر اینکه رابطهمون به هم میخورد با هم دوست شدیم؟

─قضیه ما فرق میکنه.

گئوم موگوک جام خالی بی سا-این رو پر کرد.

-و اگه هم نشه، به خاطر قیافته.

چرا نباید به خاطر اتحاد نامتعارف و قصر یخی بشه؟

بی سا-این که داشت عصبانی میشد، خنده کوتاهی کرد.

─درسته.

─از طرف دیگه، ممکنه دقیقاً به خاطر قیافت بشه.

-منظورت چیه؟

-مگه قبلاً بهت نگفتم؟ اینکه وقتی لبخند میزنی خوشتیپ میشی.

اگه اون زن هم مثل من فکر کنه، به خاطر همین قیافه کارت درست میشه.

-مزخرفه!

او واقعاً فکر میکرد که این حرف مزخرفه.

حتی خودش هم فکر میکرد که قیافهاش بهشدت ترسناک و خشنه.

-اگه اصلاً بهت علاقه نداشت، اون حرف رو نمیزد که ردای سفید خیلی بهت میاد.

بی سا-این دوباره جامش رو سر کشید.

او نمیدونست.

-اگه الان از هم جدا بشید، کی میدونه دوباره کی همدیگه رو میبینید.

─نقشهات رو فهمیدم.

میخوای بعد از اینکه اعتراف کردم و جواب رد شنیدم، مسخرهام کنی، نه؟

─البته، کاملاً هم از این فکرها خالی نیستم، اما چرا باید بخوام عصبانیتت رو ببینم و این ضیافت نوشخواری به این خوبی رو خراب کنم؟

بی سا-این که حس میکرد نباید گول بخوره، دوباره گول خورد.

-پس چرا داری این کار رو میکنی؟

-دنیای رزمی خوبه، اتحاد نامتعارف خوبه، همه چیز خوبه، اما مگه ما هم توی دوران جوونیمون نیستیم؟

این جوونها هنوز نمیدونن.

زمان چقدر سریع میگذره تا به مقصد نهایی زندگی برسه.

-بعداً، ممکنه بانو هان یادش بیاد، اما تو احتمالاً یادت نمیاد که این هیجان چه حسی داشت.

بی سا-این به گئوم موگوک خیره شد.

او حتی هنوز اونقدرها زندگی نکرده، اما چقدر خوب حرف میزنه.

─شجاعت داشته باش.

تو همون مردی هستی که حتی جلوی اون همه آدم رقصیدی.

بی سا-این بالاخره زد زیر خنده.

حداقل وقتی اون اتفاق رو به یاد میاورد، هیچ پشیمونیای نداشت.

-اگه جواب رد بگیرم، دیگه حتی به سمت دریای شمال ادرار هم نمیکنم.

اگه جنگ بشه، قصر یخی دریای شمال اولین جاییه که بهش حمله میکنم! اون موقع فرقه اصلی هم با من همراه میشه!

در حقیقت، وسوسهای قدرتمندتر از این حرفهای شوخیآمیز وجود داشت.

تا به حال، او هیچوقت از گوش دادن به حرفهای گئوم موگوک ضرر نکرده یا پشیمون نشده بود.

البته، این به اون معنا نبود که قصد داشت احساساتش رو به هان سول ابراز کنه.

حتی اگه بعداً پشیمون میشد، همین خاطره که گئوم موگوک داشت متقاعدش میکرد، براش کافی بود.

بعداً، گئوم موگوک احتمالاً مسخرهاش میکرد.

میگفت: «اون موقع بهت گفتم به حرفم گوش کن.» بله، شاید پشیمون میشد.

اما گئوم موگوک مردی بود که تسلیم شدن رو بلد نبود.

-شب هنوز جوونه.

حالا، چطوره یه کم جو رو گرمتر کنیم؟

گئوم موگوک ناگهان از جایش بلند شد.

«دیشب فقط ما نبودیم که جنگیدیم.»

نگاه گئوم موگوک به سمت سیزده گرگ طریقت نامتعارف و شاخه اهریمنکش که از جاهای مختلف محافظت میکردن، و به سمت بیچهرگان که روی دیوار دوردست نشسته بودن، چرخید.

«ما همه با هم جنگیدیم، پس باید همه با هم بنوشیم. حداقل برای امروز.»

گئوم موگوک دستش رو دراز کرد و انرژیاش اشیاء رو به حرکت درآورد.

وووش.

او میزها و صندلیهایی رو که جداگانه در گوشهای چیده شده بودن، در یک جا جمع کرد.

میزهای پر از غذا بدون اینکه حتی یه قطره شراب بیرون بریزه، بهسرعت جابهجا شدن و صندلیهای بیشمار بدون ایجاد هیچ صدایی حرکت کردن.

«امروز، بیاید همه دور هم جمع بشیم و بنوشیم. برای همدیگه نوشیدنی بریزیم و سلامتی هم بنوشیم. برای امروز نیازی به نگهبانهای محیطی نداریم. اونها وقتی هوشیار بودیم نتونستن شکستمون بدن، پس چطور ممکنه وقتی مست هستیم بتونن شکستمون بدن؟»

با حرفهای او، چند نفر از رزمیکارها خندیدن.

اما اونها نمیتونستن همینطوری در حضور رهبر جوان اتحاد و فرمانده شاخه اهریمنکش بشینن و بنوشن.

در همین لحظه، صدایی شنیده شد.

«ما امروز از عمارت گل آسمانی محافظت میکنیم.»

با چرخیدن به عقب، اهریمن خندان پلیددل رو دیدن که در ورودی ایستاده بود.

پشت سر او، بیچهرگان به صف شده بودن.

جین ها-گون و بی سا-این غافلگیر و سردرگم شده بودن.

اهریمن خندان پلیددل و بیچهرگان بههرحال نمیتونستن با اونها بنوشن.

اما با این حال، هیچوقت انتظار نداشتن که اهریمن خندان پلیددل پیشنهاد محافظت از اونها رو بده.

گئوم موگوک لبخندی زد و گفت: «این کار رو برای ما میکنی؟»

اهریمن خندان پلیددل از پشت نقابش خندید و گفت: «لطفاً امروز تا جایی که میتونید بنوشید.»

گئوم موگوک به جین ها-گون و بی سا-این نگاه کرد.

از اونجایی که گئوم موگوک و حتی اهریمن خندان پلیددل پیشقدم شده بودن، دیگه نیازی به تردید نبود.

اون دو نفر سر تکون دادن و بعد تمام زیردستهاشون رو به داخل صدا کردن.

«حالا، امروز با خیال راحت بنوشید! این یه دستوره!»

افراد عمارت گل آسمانی شراب و غذاها رو آوردن.

سیزده گرگ طریقت نامتعارف و شاخه اهریمنکش کنار هم نشستن.

اونها قبلاً هم با هم عملیات انجام داده بودن، پس دقیقاً با هم غریبه نبودن.

گئوم موگوک دور چرخید و برای همه شراب ریخت.

«حالا، بیاید امروز با آرامش بنوشیم. تمام مشکلات و نگرانیهاتون رو کنار بذارید و برای امروز، زنده موندنمون رو جشن بگیریم!»

صدای هیاهوی بلندی از داخل شنیده میشد.

در مقطعی، اهریمن خندان پلیددل روی بلندترین سقف عمارت گل آسمانی ایستاده بود و دستبهسینه بود.

پایینتر از او، بیچهرگان روی سقفها و دیوارها پراکنده شده بودن، ایستاده یا نشسته، و از اطراف محافظت میکردن.

نور ماه از سوراخی در دیوار شکسته میدرخشید.

از میان اون سوراخ، پیکر گئوم موگوک دیده میشد که جامش رو بالا گرفته بود و فریادِ سلامتی سر میداد.

امروز، این شمشیرِ روی کمرش نبود که میدرخشید، بلکه جام شرابی بود که با هم زیر نور ماه بالا برده بودن.