چپتر 555: میخوای با من بیای یه کمی هوای تازه بخوری؟
چپتر 555: میخوای با من بیای یه کمی هوای تازه بخوری؟
حیرت هان سول همچنان ادامه داشت.
به محض رسیدنش، مبارزهای خونین درگرفته بود و او را مجبور کرده بود تا ضربهی کف دستیاش را رها کند.
باید میگفت که در زمان بدی از راه رسیده است.
و خب، بگذارید بگوییم برای بانوی جوان قصرِ قصر یخی دریای شمال قابلقبول است که در مقابل جانشینان جناحهای راستین، اهریمنی و نامتعارف دربارهی مرد ایدهآلش صحبت کند.
اما حالا، او شاهد بود که شاخه اهریمنکش و سیزده گرگ طریقت نامتعارف، که نمادها و نیروهای نخبهی جناحهای راستین و نامتعارف بودند، با هم جامهایشان را برای سلامتی بالا میبرند.
اوه، و تمام اینها زیر نظر اهریمن خندان پلیددل و بیچهرگان اتفاق میافتاد.
این بار، هان سول اولین کسی بود که پیامی تلهپاتیک برای تیغههای دوقلوی یخین سرد فرستاد.
— سرزمینهای مرکزی همیشه اینطوریه؟ با اون سرزمینهای مرکزیای که من دربارهش یاد گرفتم خیلی فرق داره.
تیغههای دوقلوی یخین سرد هم که میدانستند این حرف تا حدی شوخی است، تعجب خودشان را منتقل کردند.
در حقیقت، آنها حتی بیشتر از او غافلگیر شده بودند.
— تا جایی که من میدونم، هیچوقت در تاریخ دنیای رزمی، جناحهای راستین، نامتعارف و اهریمنی اینطور آزادانه با هم بُر نخورده بودن.
در چنین مواقعی باید حتی بیشتر محتاط باشیم.
آنها میخواستند بگویند که همهی اینها میتواند یک توطئه باشد، اما جلوی خودشان را گرفتند.
مقیاس این اتفاق بزرگتر از آن بود که بتوان نامش را توطئه گذاشت.
امکان نداشت تمام این آدمها فقط برای کشاندن هان سول به یک تله بسیج شده باشند.
علاوه بر این، آنها در حال حاضر بیش از حد صادق به نظر میرسیدند.
سیزده گرگ طریقت نامتعارف و شاخه اهریمنکش با هم مینوشیدند و جامهایشان را به سلامتی هم خالی میکردند.
آنها حتی نامهایشان را با افراد مقابلشان رد و بدل کردند.
«من گرگ اول هستم.»
«اسم من گوانگ-هیوئه.»
اگر گئوم موگوک اولین جام را ریخته بود، این بار بی سا-این و جین ها-گون با هم پیشقدم شدند.
بی سا-این برای اعضای شاخه اهریمنکش شراب ریخت و جین ها-گون برای سیزده گرگ طریقت نامتعارف.
هم آن دو مردی که شراب میریختند و هم زیردستانشان که آن را دریافت میکردند، در حال تجربهی فضای جدیدی بودند.
با هر سازمان دیگری از اتحاد رزمی یا اتحاد نامتعارف، چنین جوّی غیرممکن بود.
حتی اگر قرار بود با هم بنوشند، فضایی متشنج میشد؛ نبردی از ارادهها که در آن هر لحظه آمادهی حمله به یکدیگر بودند.
با این حال، شاخه اهریمنکش و سیزده گرگ طریقت نامتعارف، بحرانی مرگبار را در کنار رهبرانشان و با کمک گئوم موگوک پشت سر گذاشته بودند.
آنها اکنون رزمیکارانی بودند که بهتر از هر کسی میدانستند دوستی رهبرانشان واقعی است.
سپس، آنها همانطور که معمول بود شراب ریختند.
بی سا-این برای سیزده گرگ و جین ها-گون برای شاخه اهریمنکش.
نگاههایی که به سمت رهبرانشان دوخته شده بود، سرشار از وفاداری و اعتماد عمیق بود.
احساس میشد که انگار از طریق این نبرد، قفلی محکم بر احساساتی که تا به حال ساخته بودند، زده شده است.
اگر کسی لحظهی بسته شدن این قفل را در یک رابطه تجربه نکند، حتی یک رابطهی طولانی و خوب هم میتواند در یک لحظه فرو بپاشد.
فقط بهخاطر یک حرف واقعاً پیشپاافتاده.
نه، حقیقت این است که پیشپاافتاده بودنِ آن حرف، باعث میشود فروپاشیاش پوچتر به نظر برسد.
آیا به همین دلیل بود؟ بی سا-این حقیقتی را برای همه اعلام کرد.
«امسال، سیامین سالیه که گرگ اولِ اینجا، به سیزده گرگ طریقت نامتعارف ملحق شده.»
گرگ اول از اشارهی ناگهانی به خودش دستپاچه شد.
اما بی سا-این چیزی داشت که واقعاً میخواست در این مکان و در مقابل چشمان همه بگوید.
«بدون توجه به وابستگی یا رتبه، بهعنوان یه همرزم رزمیکار، صمیمانه بهت احترام میذارم.»
وقتی بی سا-این جامش را بالا برد، بقیه هم همین کار را کردند.
سیزده گرگ طریقت نامتعارف با صدای بلند به او تبریک گفتند، در حالی که اعضای شاخه اهریمنکش با بالا بردن جامهایشان و نوشیدن، احترام خود را نشان دادند؛ رفتاری که خود گویای کلمات تبریک بود.
جین ها-گون از طرف آنها با گرگ اول صحبت کرد.
«من معتقدم که حفظ جایگاه به مدت سی سال، دستاورد بزرگیه. تو واقعاً فوقالعادهای.»
با حس کردن احترام از سوی فرمانده شاخه اهریمنکش، نه تنها خود گرگ اول، بلکه بقیهی سیزده گرگ هم خوشحال شدند.
«ممنونم، فرمانده شاخه.»
گرگ اول با ادب قدردانیاش را ابراز کرد و در نهایت به بی سا-این نگاه کرد.
او حتی اگر بی سا-این در خلوت هم این را به او میگفت سپاسگزار میبود، اما اینکه اینطور شایسته در مقابل همه مورد تأیید قرار گرفته بود، او را واقعاً ممنون کرد.
این نگرش و روشی بود که بی سا-این از گئوم موگوک آموخته بود.
«وقتی من به دنیا اومدم و داشتم اولین قدمهام رو برمیداشتم، گرگ اول داشت مسیر طریقت نامتعارف رو طی میکرد.»
با کلمات بی سا-این، گرگ اول لبخند زد و سیزده گرگ طریقت نامتعارف همزمان جامهایشان را بالا بردند.
«سیزده مسیر نامتعارف، ما با هم زندگی میکنیم و با هم میمیریم!»
آنها با صدای بلند فریاد زدند و جامهایشان را با هم خالی کردند.
جین ها-گون با تماشای آنها، این را حس کرد.
«تو هم داری به خوبی هوای زیردستات رو داری.»
درست همانطور که وقتی اعجوبه آسمانی را در داخل آرایش کشت، به زیردستانش در شاخه اهریمنکش نگاه کرده بود.
اگر آن زمان به پشت سرش نگاه نکرده بود، نمیتوانست با آنها گفتگویی صمیمانه داشته باشد.
وقتی جین ها-گون جامش را بالا برد، رزمیکاران شاخه اهریمنکش هم جامهایشان را بالا بردند.
از آنجایی که اینجا مکانی برای جشن گرفتن برای گرگ اول بود، آنها برای بالا بردن روحیهشان فریاد نزدند، بلکه صرفاً نگاهی رد و بدل کردند و نوشیدند.
ملاحظهای که در گذشته غیرقابلتصور بود.
در گذشته، آنها فریاد «اهریمنکشی، شرارتشکنی» را بلندتر از آنها سر میدادند.
جین ها-گون به مردی نگاه کرد که این لحظه را خلق کرده بود.
گئوم موگوک در صندلی اصلیاش در حال گفتگو با هان سول بود.
او قضاوت کرده بود که درست است از این فضای اتحاد کناری بکشد.
هان سول جامش را همزمان با گئوم موگوک پایین گذاشت.
از ترس اینکه مبادا بیش از حد مست شود، فقط لبش را به آن زده بود، اما گئوم موگوک بار دیگر جامش را تا ته سر کشیده بود.
گئوم موگوک نه او را مجبور به نوشیدن میکرد و نه جلوی نوشیدنش را میگرفت.
«ظرفیتت در نوشیدن بالاست. به نظر نمیاد که داری از نیروی درونیت برای بیرون راندن مستی استفاده میکنی.»
حقیقتاً، گئوم موگوک با این و آن در همه جا مینوشید، اما اصلاً مست به نظر نمیرسید.
«چرا باید از نیروی درونیم برای از بین بردن این مستیِ دلپذیر استفاده کنم؟»
«تحملت خیلی زیاده.»
«همونطور که میدونی، برادر من فرمانروای اهریمنی سرمسته.»
از آنجایی که او قبلاً با اهریمن مست به شمال آمده بود، هان سول از رابطهی بین آن دو خبر داشت.
هان سول در حالی که برای گئوم موگوک شراب میریخت، پرسید:
«حال خواهرم خوبه؟»
او فکر کرده بود که شاید وقتی به اینجا میآید، بتواند لی آن را ببیند.
اما گئوم موگوک پاسخی غیرمنتظره داد.
«منم نمیدونم.»
«بله؟»
نگاه گئوم موگوک به دوردستها خیره شد.
«لی آن تنهایی توی دنیاست.»
هان سول که میدانست او لی آن را قلب خود میداند، از اینکه اجازه داده بود او تنها بیرون برود، تعجب کرد.
«نگران نیستی؟»
«چرا نگران نباشم؟ اون هر شب مثل یه شبح توی خوابهام ظاهر میشه.»
«پس چرا فرستادیش که تنها بره؟»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم موگوک لب به سخن گشود.
«اون باید یاد بگیره که روی پای خودش راه بره.»
این یک جملهی معمولی بود، اما آن کلمات از زبان گئوم موگوک، تمام زندگی او را قبل از بازگشتش در خود داشت.
او با تمام وجود تجربه کرده بود که هر چه مسیر سختتر باشد، فرد در بازگشتش قویتر خواهد بود.
لحظهای که هان سول این کلمات را شنید، قلبش به تپش افتاد.
او هم تمایل پیدا کرد که به تنهایی در دنیا قدم بگذارد.
«چه حیف. فکر میکردم این بار میتونم ببینمش.»
سپس گئوم موگوک چیزی غیرمنتظره گفت.
«میتونی قبل از رفتنت ببینیش.»
«بله؟»
«وقتشه که به فرقه اصلی برگرده. شاید تا الان برگشته باشه. با من بیا به فرقه اصلی. رسماً ازت دعوت میکنم.»
قبل از اینکه او بتواند پاسخ دهد، پیامی تلهپاتیک از سوی تیغههای دوقلوی یخین سرد به او رسید.
— فرقه الهی ابداً! حرفش رو هم نزن!
— قصر ما هیچوقت از فرقه الهی دیدن نکرده!
این پیام تلهپاتیک، برخلاف انتظار، عزم او را راسختر کرد.
— بذار این اولین بار باشه، اون هم با شروعِ سفرم در سرزمینهای مرکزی.
هان سول میخواست از بخش اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی دیدن کنه.
حالا که آنها به قصر یخی دریای شمال آمده بودند، آیا درست نبود که او هم بازدیدی داشته باشد؟
و بیش از هر چیز، او میخواست لی آن را ببیند.
میخواست از او بپرسد که بعد از بیرون رفتنِ تنهایی به دنیا، چه چیزهایی دیده است.
«یه بار از مادرم پرسیدم که سرزمینهای مرکزی براش چطوری بود. اون بهم گفت: "اونجا جاییه که وقتی اونجایی، دلت میخواد ازش برگردی، و وقتی برگشتی، دلت میخواد دوباره بهش برگردی." کنجکاوم بدونم سرزمینهای مرکزی برای من به چه جور جایی تبدیل میشه.»
از آنجایی که این یک دعوت رسمی بود، او با ادب مشتهایش را در هم گره کرد و گفت:
«دعوتتون رو میپذیرم. ممنون که من رو دعوت کردید.»
گئوم موگوک هم با احترام متقابل مشتهایش را گره کرد و گفت:
«امیدوارم فرقه اصلی بتونه به خاطره خوبی از سرزمینهای مرکزی برای بانوی جوان قصر تبدیل بشه.»
و به این ترتیب، سفر هان سول به فرقه الهی قطعی شد.
***
با عمیقتر شدن شب، بزم شراب هم گرمتر شد.
همه مست بودند.
البته، این به آن معنا نبود که سیزده گرگ طریقت نامتعارف یا شاخه اهریمنکش با یکدیگر دچار لغزش یا اشتباهی شوند.
آنها به عنوان رزمیکاران نخبه، و کسانی که به جانشینان خدمت میکردند، حتی هنگام نوشیدن هم محتاط و مراقب بودند.
گئوم موگوک همراه با جین ها-گون و بی سا-این مینوشید، در حالی که جین هاریونگ و هان سول با بانوی عمارت گل آسمانی مشغول نوشیدن بودند.
کسی نمیدانست آنها با این همه شور و حال درباره چه چیزی حرف میزنند، اما احتمالاً این دو زن جوان امروز چیزهایی میشنیدند که در زندگیشان کمک بزرگی به آنها میکرد.
گئوم موگوک رو به نوازندگانی که در بالکن طبقه دوم مینواختند، فریاد زد:
«یه آهنگ پرشورتر، لطفاً!»
موسیقی ملایم تندتر شد و طبیعتاً هیجان را بالا برد.
همانطور که گئوم موگوک بدنش را تکان میداد، بی سا-این اولین کسی بود که فریاد زد:
«حتی فکرش رو هم نکن!»
اما گئوم موگوک، مثل کسی که تازه گرم شده باشد، با انرژی بیشتر و بیشتری شروع به حرکت کرد.
وقتی گئوم موگوک به سمت هان سول نگاه کرد، بی سا-این دوباره پیشدستی کرد و گفت:
«لحظهای که حرف از رقص بزنی، بین جناح نامتعارف و اهریمنی جنگ میشه!»
گئوم موگوک ناامید به نظر میرسید.
«اگه دوشیزه هان مهارت رقصت رو میدید، بیشتر عاشقت میشد.»
حرفهایش پر از ناامیدی بود، اما بدنش طوری به نظر میرسید که انگار هر لحظه آماده است بلند شود و برقصد.
و مگر گئوم موگوک تنهایی میرقصید؟ اگر میگفت رقصنده واقعی آنجاست، مطمئناً بی سا-این هم در نهایت به وسط کشیده میشد.
بی سا-این که در تنگنا قرار گرفته بود، به جین ها-گون نگاه کرد.
نگاهی فرستاد که میگفت اگر جلوی او را نگیرد، این دیگر جنگ بین جناح نامتعارف و اهریمنی نخواهد بود، بلکه جنگی بین جناح نامتعارف و راستین در میگیرد؛ اما جین ها-گون که چهرهاش از نوشیدن سرخ شده بود، حرفی کاملاً غیرمنتظره زد.
«اگه شما دوتا برقصید، من هم رقص شمشیر اجرا میکنم.»
این فقط یک اظهارنظر بود که هرچند نمیتواند همینطوری برقصد، اما حداقل میتواند رقص شمشیر انجام دهد.
بی سا-این با چهرهای شوکه شده به جین ها-گون نگاه کرد.
شوخیهای گئوم موگوک قابل پیشبینی بود، اما اینکه جین ها-گون پیشنهاد رقص شمشیر بدهد؟
«همه دیوونه شدن! همهتون زیادی مستید!»
با پیوستن جین ها-گون، حرکات موزون گئوم موگوک بال و پر گرفت.
او راهی پیدا میکرد تا فضای رقص را ایجاد کند.
بی سا-این از جایش پرید.
گئوم موگوک با تعجب به او نگاه کرد و گفت:
«میخوای برقصی؟»
البته که بعید بود.
بی سا-این با قدمهای بلند به سمت هان سول رفت و گفت:
«مایلید با من کمی هوای تازه بخورید؟»
از آنجایی که فرار کردن مشکل را حل نمیکرد، او رویارویی مستقیم را انتخاب کرد.
هان سول از حرف او دستپاچه شد و جین هاریونگ حتی بیشتر تعجب کرد.
رهبر جوان اتحاد از یک زن میخواهد که با هم قدم بزنند؟
جین هاریونگ به گئوم موگوک نگاه کرد و یک پیام تلهپاتیک فرستاد.
— آخه تو چیکار کردی؟
— بیانصافیه! من که چیزی نگفتم.
— رهبر جوان اتحاد به خاطر تو عجیب شده.
او باید میشنید که برادرش گفته است رقص شمشیر انجام میدهد.
آیا هان سول مراقب چشمهای ناظر بود؟ یا واقعاً میخواست قدم بزند؟
بعد از اینکه لحظاتی در سکوت به بی سا-این خیره شد، هان سول با آرامش پاسخ داد:
«اتفاقاً به خاطر مستی کمی احساس سنگینی میکردم.»
هان سول از جایش بلند شد و همراه با بی سا-این ساختمان را ترک کرد.
البته، پیام تلهپاتیک گئوم موگوک به بی سا-این رسید.
— تو یه مردی، یه مرد واقعی!
— فکر میکنی تقصیر کیه!
آهی همراه با پاسخش بود، و در پیام بعدی گئوم موگوک دیگر خبری از شوخی نبود.
— حتی بعد از گذشت سالهای زیاد، هیچوقت هیجانِ دعوت کردنِ کسی برای قدم زدن رو فراموش نمیکنی.
بی سا-این میدانست.
میدانست که گئوم موگوک صادقانه برایش آرزوی موفقیت میکند، از او حمایت میکند و او را به جلو هل میدهد.
— اگه جنگی راه بیفته، اول به فرقه الهی حمله میکنم! دریای شمال به درک!
و به این ترتیب، آن دو بیرون رفتند.
گئوم موگوک با تماشای آنها، جامش را بالا برد.
«حالا، بیاید به سلامتی پیروزی بنوشیم!»
آیا واقعاً این جامی برای پیروزی بود؟ جین ها-گون با نگرانی به بی سا-این نگاه کرد.
تنها وجه اشتراک آنها لباسهایشان بود؛ او متعجب بود که آیا بی سا-این اصلاً میتواند یک کلمه درست و حسابی از دهانش بیرون بیاورد یا نه.
بعد از اینکه چند جام دیگر نوشیدند، جین ها-گون افکاری را که در دل داشت فاش کرد.
«وقتی این بار برگردم، قصد دارم با پدربزرگم صحبت کنم. ازش بخوام که من رو به عنوان جانشینش انتخاب کنه.»
گئوم موگوک در سکوت جام جین ها-گون را پر کرد.
افکار درونی او به راحتی بیرون میریخت.
«خیلی وقت بود که خواستههام رو پنهان میکردم. فکر میکردم این همون عدالت و طریقت راستینه. اینکه اگه اینطوری زندگی کنم، همه چیز خودبهخود درست میشه. اما... کمکم فکر کردم که شاید این هم یه جور فرار باشه. فراری که مدام عقبش انداختم تا مجبور نشم جاهطلبیم برای رهبر اتحاد شدن رو به پدربزرگم نشون بدم. فرمانده شاخه اهریمنکش شدن و جنگیدن، راحتتر از گفتنِ اون حرفها بود.»
گئوم موگوک در حالی که به او گوش میداد، در سکوت نوشید.
شاید رهبر اتحاد رزمی هم همین احساس را داشت.
بارِ انتخاب کردنِ نوهاش به عنوان جانشین.
بارِ مسئولیت رهبر اتحاد رزمی که تمام عمرش فقط به دنبال افتخار بود.
او که نمیتوانست ننگِ منصوب کردن نوهاش به عنوان جانشین را، با وجود افراد لایقتر، تحمل کند، شاید او هم داشت از واقعیت فرار میکرد.
با این فکر مبهم که اگر نوهاش برای مدتی طولانی به عنوان فرمانده شاخه اهریمنکش خدمت کند، لحظهای فرا میرسد که همه او را تأیید کنند.
گئوم موگوک فکر میکرد تصمیم جین ها-گون تصمیم خوبی است.
خطرناکترین رابطه زمانی است که هر دو طرف درباره خواستههایشان صادق نباشند.
وقتی چنین رابطهای به هم میخورد، آنها به شکلی مهارناپذیر از هم دور میشوند.
«من هم فکر میکنم وقتش رسیده که گدازههات فوران کنن.»
جین ها-گون از تشویق گئوم موگوک قدرت گرفت.
«پای جونم میایستم.»
«چی! یعنی تا حالا نایستاده بودی؟ حتی اراذل و اوباش محله هم برای رئیس شدن جونشون رو به خطر میاندازن. این درباره رهبر اتحاد رزمی شدنه، باید خیلی وقت پیش این کار رو میکردی! برو پیش رهبر اتحاد و فریاد بزن! "همین الان مقام جانشینی رو به من بده!" اگه دعوات کرد، روز بعد برو و ازش چاپلوسی کن! فقط خودِ واقعی و صادقت رو بهش نشون بده!»
جین ها-گون خندید.
بله، حرف زدن با گئوم موگوک همیشه اینطور به او قدرت میداد.
در همان لحظه، آنها بی سا-این و هان سول را دیدند که در دوردست با هم قدم میزدند.
«فکر میکنی دارن درباره چی حرف میزنن؟»
«یه پیمان مخفی برای اینکه اتحاد نامتعارف و قصر یخی دریای شمال دست به دست هم بدن و به اتحاد رزمی ضربه بزنن؟»
«مگه نشنیدی چی گفتم؟ اگه قرار باشه به کسی ضربه بخوره، اون تویی.»
«امکان نداره. من کسی هستم که نخ سرخ رو بین اون دوتا گره زده.»
جین ها-گون رو به گئوم موگوک کرد و با نگرانی گفت:
«اگه اون دوستمون دلش بشکنه چی؟»
«خب بشکنه.»
گئوم موگوک به جین ها-گون نگاه کرد و با آرامش گفت:
«وقتی بعدها به زندگیمون نگاه کنیم، اگه تمام چیزی که داریم فقط خاطرات جنگیدن با دشمنامون باشه، اونوقت خیلی به حال زندگیای که گذروندیم افسوس نمیخوریم؟»