چپتر 556: همچون خورشید، همچون باد.
چپتر 556: همچون خورشید، همچون باد.
هوای شب صاف و سرد بود.
بی سا-این و هان سول با هم در حیاط داخلی عمارت گل آسمانی قدم میزدند.
برای هان سول، این پیادهروی ادامهی غافلگیریهایش بود. وقتی قصر یخی را ترک میکرد، کی فکرش را میکرد که زیر نور ماه، با رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف تنها قدم بزند؟
«مراقب قدمهات باش.»
عمارت گل آسمانی در نبرد شب گذشته، در جاهای زیادی آسیب دیده بود.
بی سا-این در دلش از اینکه در چنین جایی پیشنهاد پیادهروی داده بود، آن هم وقتی هان سول داشت از نوشیدنیاش لذت میبرد، احساس پشیمانی میکرد. او از ترس اینکه مبادا هان سول از او بخواهد برقصد، بدون فکر این پیشنهاد را پرانده بود.
«متأسفم اگه غافلگیرت کردم.»
با عذرخواهی بی سا-این، هان سول سرش را به نشانهی نفی تکان داد.
«اصلاً. واقعاً دلم میخواست کمی هوای تازه بخورم. بیشتر از چیزی که باید، نوشیده بودم.»
صورت او هم از اثر نوشیدنی سرخ شده بود.
آن دو برای لحظهای قدمهایشان را متوقف کردند.
بیچهرگان روی سقفی در آن نزدیکی، اوضاع را سنجیدند و با احتیاط دور شدند. تیغههای دوقلوی یخین سرد هم با فاصله ایستادند تا مزاحم آنها نشوند.
«ماه امشب خیلی روشنه.»
با این حرفِ او، بی سا-این هم به آسمان شب نگاه کرد.
انگار نه انگار که چنان تاریکی وحشتناکی دنیا را پوشانده بود؛ ماه و ستارهها در هماهنگی زیبایی، آسمان شب را نقشدوزی کرده بودند.
سکوت کوتاه و عجیبی برقرار شد.
بی سا-این میخواست جلوی او خودش را خوب نشان بدهد. میخواست باکلاس باشد و حرف اشتباهی نزند. شاید به خاطر همین فشار بود که کلمات درست ادا نمیشدند.
«باید آروم باشم! عادی رفتار کن.»
هرچه بیشتر به این موضوع فکر میکرد، قلبش تندتر میزد. این برای او تجربهی جدیدی بود.
هان سول اولین کسی بود که صحبت کرد.
«وقتی نامهی رهبر جوان فرقه رو دریافت کردم که خواسته بود اینجا همدیگه رو ببینیم، راستش غافلگیر شدم. هیچوقت فکر نمیکردم واقعاً من رو به جمع دوستانش دعوت کنه.»
اگر بی سا-این با او دوست صمیمی بود، حتماً این را میگفت: او دوستیست که لذت زندگیاش در غافلگیر کردن آدمهاست.
«اون دوستیه که همیشه سر حرفش میمونه.»
«قصر یخی دفعهی قبل کمک زیادی از رهبر جوان فرقه گرفت. اگه دعوت اون نبود، مادرم اجازه نمیداد به سرزمینهای مرکزی بیام.»
هرچند هان سول میگفت این به خاطر کمک به قصر یخی بوده، اما خودش حس میکرد؛ چیزی که قلب مادرش را بیشتر به رحم آورده بود، این بود که گئوم موگوک یخِ رابطهی سرد بین آنها را ذوب کرده بود.
در حالی که هان سول برای لحظهای به ارباب قصر یخی فکر میکرد، بی سا-این دزدکی به او چشم دوخته بود.
در چشمان او، هان سول بسیار زیبا بود. از نظر منطقی، لی آن خیلی زیباتر بود و جین هاریونگ هم زیبایی بیشتری داشت. اما وقتی به آنها نگاه میکرد، فقط با خودش میگفت: «آه، چه زیبا»، ولی وقتی به هان سول نگاه میکرد، قلبش به لرزه میافتاد.
او برای اولین بار فهمید که آدم واقعاً میتواند در نگاه اول عاشق شود.
اما نمیتوانست همینطوری به او اعتراف کند. نه، میتوانست اعتراف کند. اما بعدش چه؟
او مقدر شده بود که اتحاد نامتعارف را رهبری کند و هان سول باید به قصر یخی دریای شمال برمیگشت. ارباب قصر یخی هرگز با این رابطه موافقت نمیکرد. رهبر اتحاد نامتعارف هم قطعاً نظر خوبی به آن نداشت.
«درسته، الان وقتش نیست که حواسم با یه زن پرت بشه.»
عقلش اینطور فکر میکرد، اما نگاهش مدام به سمت او میچرخید.
«بریم اون طرف؟»
هان سول به مسیری که به باغ پشتی منتهی میشد، اشاره کرد.
«بریم.»
آن دو راهی باغ پشتی شدند. در طول مسیر، بی سا-این نتوانست هیچ گفتگوی جالبی راه بیندازد. در نهایت، صادقانه اعتراف کرد.
«متأسفم. من زیاد اهل حرف زدن نیستم.»
«اشکالی نداره. منم همینطورم.»
بی سا-این کنجکاو بود. هان سول گفته بود مرد ایدهآلش کسیست که قابل اتکا و ساکت باشد، اما بی سا-این نمیدانست او این حرف را فقط برای اذیت کردن گئوم موگوک زده یا واقعاً منظورش همین بوده است.
در حالی که در سکوت قدم میزدند، جلوی بخشی که قسمتی از دیوارش فرو ریخته بود، ایستادند.
«کدوم آدم شروری همچین دیوار زیبایی رو خراب کرده؟»
با این حرفِ پشیمانگونهی او، بی سا-این با دستپاچگی گفت:
«اون من بودم.»
«چی؟»
«وقتی داشتم اینجا میجنگیدم، خرابش کردم.»
هان سول این موضوع را پیش کشیده بود تا سکوت سنگین را بشکند، اما از بدشانسی دقیقاً همان جایی بود که بی سا-این ویران کرده بود.
هان سول دوباره به دیوار فرو ریخته نگاه کرد و گفت:
«فکر کنم یه دروازه اینجا خیلی قشنگ بشه.»
بی سا-این به حرف او خندید و هان سول هم با او همراه شد.
با دیدن لبخند او، بی سا-این بیاختیار سرش را برگرداند. آن لبخند چنان درخشان بود، مثل نگاه کردن به برف سپید، که نمیتوانست با او چشم در چشم شود.
به هر حال، این اتفاق به شکستن یخِ بینشان کمک کرد.
«اوه، من به فرقه الهی اهریمن آسمانی دعوت شدم.»
بی سا-این با آرامش سر تکان داد. حدس میزد که آنها نمیگذارند بانوی جوان قصرِ قصر یخی بدون دعوت برود.
«اگه بری، خوش میگذره.»
راستش، دلش میخواست با او برود. جملهی «بذار منم باهات بیام!» واقعاً تا پشت گلویش بالا آمده بود. اما اگر همینطوری آن را میپراند، ممکن بود مثل ماجرای گئوم موگوک، سوژهی خنده و شوخی شود.
در این میان، آن دو یک دور کامل دور ساختمان عمارت گل آسمانی زده بودند.
«آه، به این زودی!»
بی سا-این حسرت عمیقی خورد. حتی یک کلمهی درست و حسابی هم نگفته بود. اما نمیتوانست از او بخواهد یک دور دیگر با هم پیادهرویِ معذبکننده داشته باشند.
«بهم خوش گذشت.»
«به منم خوش گذشت.»
هان سول به سمت ساختمانی که بزم نوشیدنی هنوز در آن برپا بود، برگشت.
«دوشیزه هان.»
«بله؟»
بی سا-این قبل از اینکه شجاعتش را جمع کند، لحظهای تردید کرد.
«شاید گاهی امتحان کنم و لباسهای رزمی با رنگهای گرمتر بپوشم.»
با حس کردن لرزشِ صدای بی سا-این، لبخند ملایمی روی لبهای هان سول نشست.
«خیلی بهت میان.»
همانطور که میخواست برود، اضافه کرد:
«اوه، در ضمن، من برای دیدن خواهرم به فرقه الهی میرم.»
او وارد ساختمان شد.
بی سا-این لحظهای گیج و منگ همانجا ایستاد و بعد به سقف نگاه کرد و گفت:
«دیگه استراق سمع بسه، بیاین بیرون.»
با این حرف، گئوم موگوک و جین ها-گون که روی سقف پنهان شده بودند، خودشان را نشان دادند. آن دو کنار هم لبهی سقف نشستند.
«انگار لازم نیست در آینده نگران اتحاد نامتعارف باشیم. رهبر آیندهشون خیلی پرته. اه، از شدت حرص نزدیک بود بمیرم.»
بی سا-این، گئوم موگوک را نادیده گرفت و با جین ها-گون صحبت کرد.
«از اون توقع داشتم، اما تو چرا داری این کار رو میکنی؟»
جین ها-گون لبخند معذبی زد. گئوم موگوک او را به زور بیرون کشیده بود و گفته بود باید بروند و به حرفهای آنها گوش بدهند، اما آیا واقعاً به زور آمده بود؟ راستش، چون فکر میکرد خوش میگذرد، آمده بود.
گئوم موگوک به جای او جواب داد:
«فرمانده شاخه جینِ ما هم نیاز داره هر از گاهی کمی شیطنت کنه. چطور میتونه هر روز مثل یه جنگجوی عدالت زندگی کنه؟»
«این شبیه شیطنت نیست، بیشتر شبیه اینه که یه شاگرد نمونه داره توسط یه دوست ناباب فاسد میشه.»
«حالا دیگه خوب حرف میزنی؟ چرا یه لحظه پیش اینطوری حرف نمیزدی!»
گئوم موگوک بطری نوشیدنیای را که با خود آورده بود، به او نشان داد.
«بیا، بیا بالا اینجا! میخوام دربارهی زنها بهت درس بدم! اصلاً زن چیه؟»
«نه، ممنون. نمیخوام نصیحتهای کسی رو بشنوم که حتی نمیدونه قلب خودش کجاست.»
بی سا-این بالا پرید و کنار آنها لبهی سقف نشست. گلویش حتماً خشک شده بود، چون قبل از اینکه آه بلندی بکشد، نوشیدنی را از بطری سر کشید.
قلبش هنوز به شدت میتپید. نه، الان بیشتر از وقتی که با او بود، میتپید. هان سول دربارهی این پیادهروی چه فکری میکرد؟ آیا فقط او را بیرون کشیده بود و همه چیز را خراب کرده بود؟
گئوم موگوک به بی سا-این گفت:
«"ازت خوشم میاد". گفتن این کلمات اینقدر سخت بود؟»
«بعدش چی؟»
گئوم موگوک چه راه حلی داشت؟ آیا میتوانست جوابی به او بدهد؟
این بار گئوم موگوک از بطری نوشید.
«وقتی اتفاق افتاد، نگرانش باش. لازم نیست امروز فقط چون نگران بارونِ فردایی، بارونی بپوشی، مگه نه؟»
جین ها-گون لبخند محوی زد و بی سا-این بطری نوشیدنی را از گئوم موگوک گرفت و نوشید.
«وقتی مشکل خودت نیست، راحت حرف میزنی.»
«به خاطر همینه که باید به این حرفهای راحت گوش بدی.»
دست بی سا-این که بطری را نگه داشته بود، متوقف شد. وقتی با نگاهی پرسشگر به گئوم موگوک نگاه کرد، او جواب داد:
«چون ذهن خودت الان خیلی پیچیده شده.»
حق با او بود. انواع و اقسام نگرانیها در ذهنش بالا آمده بود. بطری نوشیدنی که متوقف شده بود، دوباره کج شد. او حس میکرد که خودش هم نمیداند چه چیزی درست است.
«نگران نباش. نخ قرمزی که بین شما دوتاست هنوز پاره نشده. من با نخ کرم ابریشم آسمانی دوباره وصلش کردم.»
در همان لحظه، صدای اولین خروس از دوردست به گوش رسید و نور سپیدهدم شروع به روشن کردنِ کمجانِ دنیا کرد.
«این شب هم داره میگذره.»
هر سه نفرشان نوعی حس حسرت داشتند. آنها میدانستند که وقتی خورشید طلوع کند، هر کدام باید راه جداگانهی خود را در پیش بگیرند.
اگه دست خودشون بود، دلشون میخواست روزها پشتسرهم با هم وقت بگذرونن، اما این غیرممکن بود.
همهشون آدمهای مهم و گرفتاری بودن.
و از همه مهمتر، عمارت گل آسمانی نیاز به بازسازی داشت.
«آه! میخوام بیشتر خوشبگذرونم! میخوام همینطور ادامه بدم!»
فریاد گئوم موگوک که حرف دل همهشون بود، سکوت هوای سحرگاه رو شکست.
صبح روز بعد، بانوی عمارت گل آسمانی آخرین وعدهی غذایی رو براشون سرو کرد.
دیشب همهشون زیادهروی کرده بودن و سوپ رفع خماری که اون با دقت آماده کرده بود، حسابی چسبید.
بعد از غذا، با بیمیلی با هم خداحافظی کردن.
فقط اون سه دوست نبودن؛ زیردستهاشون هم از این جدایی غمگین بودن.
میدونستن چنین فرصتهایی توی زندگیشون زیاد پیش نمیاد.
با خودشون فکر میکردن شاید زمانی برسه که مجبور بشن شمشیرهاشون رو رو به هم بگیرن و اون روز ممکنه خیلی زود از راه برسه.
گئوم موگوک به جین ها-گون و بی سا-این گفت:
«اگه در آینده به خطر افتادین، یه لحظه هم درنگ نکنین و خبرم کنین. فهمیدین؟ اینکه چون خطرناکه خبرم نکنین، رسم رفاقت نیست.»
با این حرف گئوم موگوک، بی سا-این موقع رفتن یه شوخی کرد.
«اگه یه آدم وحشتناک دیگه مثل اونی که باهاش جنگیدیم پیدا شد، حتماً خبرت میکنم.»
گئوم موگوک جا خورد و یه قدم عقب رفت.
«توی اون مورد، میتونی اول فرمانده شاخه جین رو صدا بزنی.»
بی سا-این با دو دوستش خداحافظی کرد و از اهریمن خندان پلیددل هم مؤدبانه تشکر کرد.
به لطف محافظت اونها در روز گذشته، تونسته بود در کنار مردهایش خستگی در کنه.
و امروز، سختترین خداحافظیش با هان سول بود.
البته در ظاهر هیچ نشونهای از این موضوع بروز نداد.
«امیدوارم از گشتوگذارت توی قلمرو مرکزی لذت ببری و به سلامت برگردی.»
«ممنونم. شما هم مراقب خودتون باشین، رهبر جوان اتحاد.»
بی سا-این که داشت میرفت، یهو ایستاد و گفت:
«موقع برگشتن، خوشحال میشیم به مقر اتحادمون سر بزنی. اون نزدیکیها جاهای دیدنی زیادی هست. اگه وقتی اون طرفها بودی بهم خبر بدی، میام استقبالت.»
بعد از اینکه این حرفها رو تندتند پروند، رو برگردوند.
چیزی رو گفته بود که مدام با خودش کلنجار میرفت بگه یا نه.
«آه، بالاخره گفتمش.»
بعد از رو برگردوندن، نفسش رو حبس کرد.
اون هم جلوی اینهمه آدم.
برای اینکه خجالتش رو لو نده، با سرعت قدم برداشت، بدون اینکه حتی منتظر جوابش بمونه.
اونقدر تند میرفت که حتی سیزده گرگ طریقت نامتعارف هم دستپاچه شدن و با عجله دنبالش راه افتادن.
همون موقع، صدای هان سول از پشت سرش بلند شد.
«حتماً میام.»
در اون لحظه، بی سا-این ایستاد و برگشت تا نگاهش کنه.
هان سول لبخندی زد و گفت:
«موقع برگشتن بهتون سر میزنم.»
بی سا-این اونقدر خوشحال بود که مجبور شد به خودش فشار بیاره تا لبخند عریضی روی صورتش نشینه.
هان سول از روی حالت چهرهش، احساساتش رو خوند.
«پس اون موقع میبینمتون.»
با این حرف، بی سا-این و سیزده گرگ اتحاد نامتعارف راهی شدن.
گئوم موگوک جلوی خودش رو گرفت تا پیام تلهپاتیک نفرسته و دستش نندازه؛ میخواست بذاره اون از این لحظهی شادی نهایت لذت رو ببره.
در عوض، یه پیام تلهپاتیک برای جین ها-گون فرستاد.
«ـ عجب زبونبازیه ها. فکر نمیکنی داره همهمون رو سیاه میکنه؟»
جین ها-گون با خوندن پیام لبخند زد.
تا جایی که اون میدید، هیچکدام از اون سه نفر بویی از زبونبازی نبرده بودن.
گئوم موگوک با جین ها-گون هم خداحافظی کرد.
«منتظر خبرهای خوب هستم.»
جین ها-گون میدونست منظورش چیه.
منظورش خبر رسمی شدن جانشینیش بود.
آره، اون هم دلش میخواست این خبر رو با گئوم موگوک و بی سا-این در میون بذاره.
«حتی اگه خبر بدی هم باشه، پشیمون نمیشم.»
جین هاریونگ در سکوت شاهد خداحافظی اون دو نفر بود.
اون هم احساس دلتنگی میکرد.
اگه میتونست، دلش میخواست همراه هان سول به فرقه الهی اهریمن آسمانی بره، اما این غیرممکن بود.
غرورش اجازه نمیداد حس کنه فقط داره دور گئوم موگوک میپلکه.
همون موقع، بانوی عمارت گل آسمانی به سراغش اومد که کمی اونطرفتر ایستاده بود.
«دوشیزه جین.»
«آه، ارباب عمارت. ممنونم بابت حرفهای محبتآمیز دیروزتون.»
«به من هم خیلی خوش گذشت.»
در حالی که دیروز مفصل با هم حرف زده بودن، بانوی عمارت گل آسمانی کموبیش احساسات اون نسبت به گئوم موگوک رو حدس زده بود.
نه، جین هاریونگ خودش عمداً و به بهانهی مستی، احساساتش رو فاش کرده بود.
دلش میخواست با کسی دربارهی احساساتش دردودل کنه.
نه با یه آدم نزدیک، بلکه با کسی که شاید دیگه هیچوقت نبیندش.
بعد از احوالپرسی، اون دو نفر کنار هم ایستادن و به گفتوگوی گئوم موگوک و جین ها-گون نگاه کردن.
بعد، ناگهان چیزی در قلب جین هاریونگ جوشید.
در این لحظهی خداحافظی، حرفهایی رو پروند که حتی توی بزم دیشب هم نگفته بود.
«تا حالا، من همیشه شخصیت اصلی بودم. نوه رهبر اتحاد رزمی، زیباترین بانوی هوبی؛ هر جا که میرفتم، همیشه مرکز توجه بودم. وقتی حرف میزدم، بقیه گوش میدادن و همه چشمها به من بود. هنوز هم همینطوره. اما...»
مکثی کرد، انگار نمیتونست ادامه بده، بعد با آهی اضافه کرد:
«دیروز توی تمام مدتِ مهمونی، حس میکردم تبدیل به یه شخصیت فرعی شدم که داره دور شخصیت اصلی میچرخه.»
اینها حرفهایی بودن که هیچوقت نمیتونست به کس دیگهای بگه.
اما به دلیلی، این کلمات خیلی راحت خطاب به بانوی عمارت گل آسمانی از دهنش خارج شدن.
از دیروز این رو حس کرده بود؛ اون زن حس اعتماد عجیبی رو به آدم منتقل میکرد.
بعد از مکثی کوتاه، بانوی عمارت گل آسمانی پرسید:
«وقتی به رهبر جوان فرقه نگاه میکنی، چی فکر میکنی؟ به نظرت اون شخصیت اصلیه؟»
«اون آدم همیشه شخصیت اصلیه.»
«واقعاً همینطوره؟»
«چی؟»
گئوم موگوک که خداحافظیش با جین ها-گون تموم شده بود، حالا داشت با تکتک جنگجوهای شاخه اهریمنکش حرف میزد.
داشت باهاشون شوخی میکرد و میگفت که فرمانده شاخه اهریمنکش این اواخر خیلی باحال شده و این آدم رو میترسونه.
در اون لحظه، جین هاریونگ منظور بانوی عمارت گل آسمانی رو از اون حرفها فهمید.
«آه، حالا که فکر میکنم، اون آدم همیشه سعی میکنه بقیه رو شخصیت اصلی جلوه بده.»
اگه درست فکر میکرد، اولین باری هم که باهاش ملاقات کرد همینطور بود.
اون موقع خدمتکار سو دهریونگ بود.
«شاید مثل خورشید به نظر برسه، اما فکر میکنم رهبر جوان فرقه آدمی مثل باده.»
ناگهان، تصویری از گئوم موگوک که به تنهایی مشغول نوشیدن بود، توی ذهن جین هاریونگ نقش بست.
نمیدونست چرا چنین تصویری به ذهنش اومده.
بانوی عمارت گل آسمانی به جین هاریونگ نگاه کرد.
«دوشیزه جین، اگه همسفر شدن با باد رو انتخاب کنی، از این به بعد برات خیلی سخت میشه. اما نه به خاطر یه قلب زیبا، یا به خاطر جایگاههای متفاوتتون. بلکه به این خاطر که باد رو نمیشه توی دست گرفت.»
جین هاریونگ با چشمهایی لرزان و در سکوت به بانوی عمارت گل آسمانی خیره شد.
حرفهای اون مثل تابلوی راهنمایی برای قلب سردرگمش بود که راهش رو گم کرده بود.
«اشکالی نداره اگه باز هم بیام بهتون سر بزنم؟ دفعهی بعد، تنها.»
«هر وقت که بخوای.»
جین هاریونگ برای ابراز قدردانی، سرش رو با احترام خم کرد.
بعد، با صدای بلند خطاب به جین ها-گون گفت:
«برادر، این خداحافظی خیلی طولانی شد! بیا بریم.»
با لحنی شاد به گئوم موگوک هم گفت:
«حسابی مراقب دوشیزه هان باش!»
با صدای بلند با هان سول هم خداحافظی کرد:
«دوشیزه هان، همه مردهای قلمرو مرکزی اینقدر پرحرف نیستن. لطفاً سوءتفاهم نشه!»
و به این ترتیب، جین ها-گون، جین هاریونگ و شاخه اهریمنکش هم عمارت گل آسمانی رو ترک کردن.
و حالا نوبت به آخرین خداحافظیِ اون روز رسید.
اهریمن خندان پلیددل و بیچهرهها گفتن که توی عمارت گل آسمانی میمونن.
«شما بفرمایین. من قبل از برگشتن، یه مدت دیگه توی عمارت گل آسمانی میمونم.»
اهریمن خندان پلیددل میخواست اونجا بمونه تا عمارت گل آسمانیِ آسیبدیده رو بازسازی کنه و دفاعهای خودش رو راه بندازه تا دیگه چنین اتفاقی نیفته.
اهریمن خندان پلیددل نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی رو که تازه شسته شده بود، پس داد.
گئوم موگوک در حالی که اون رو دور قبضهی شمشیر اهریمن سیاه میپیچید، گفت:
«از این نبرد هم جون سالم به در بردیم.»
بعد، صداقتی آرام از کلام اهریمن خندان پلیددل جاری شد:
«جنگیدن در کنار شما برای من افتخار بود.»
گئوم موگوک هم متقابلاً با صداقت بهش گفت:
«به لطف تو بود که تونستم زنده بمونم، اهریمن خندان.»
گئوم موگوک با احترامی که شایستهی یه فرمانروای اهریمنی بود، تعظیم کرد.
«پس توی فرقه اصلی میبینمت.»
با این حرف، بیچهرههایی که پشت سر اهریمن خندان پلیددل صف کشیده بودن هم همزمان با احترامی که شایستهی رهبر جوان فرقه بود، تعظیم کردن.
چشمهای پشت نقابهاشون خندان بود.
چشمهایی پر از خیرخواهی.
بیچهرهها قطعاً از دستاوردهای این سفر بینصیب نمیموندن.
بعد از خداحافظی با همه، گئوم موگوک رو به هان سول کرد.
«خب حالا، بریم تا تندترین، محرکترین و خطرناکترین طعمهای قلمرو مرکزی رو بچشیم؟»