چپتر 557: یه اهریمنجو جدا نمیشه
چپتر 557: یه اهریمنجو جدا نمیشه
سو دهریونگ همراه با خواهران دان در مخفیگاه منتظر بود.
به لطف درمانهای مداوم در اینجا، جراحات اونها تقریباً بهطور کامل خوب شده بود و حالا فقط منتظر خبری از گئوم موگوک بودن.
در طول این مدت، اون زمان زیادی رو با دان-آه گذرونده بود.
اونها دربارهی مسائل مختلفی با هم حرف زده بودن.
از داستانهای گذشتهشون گرفته تا حکایتهایی دربارهی هنرهای رزمی.
و در تمام این مدت، سو دهریونگ به یقین رسیده بود.
این همون زنیه که میخوام!
احساس میکرد اگه بذاره دان-آه بره، تا آخر عمرش پشیمون میشه.
اما نمیتونست خودش رو راضی کنه که بهش اعتراف کنه.
اون زن در حال بهبودی از جراحاتش در یکی از مخفیگاههای فرقه الهی اهریمن آسمانی بود؛ سو دهریونگ نمیتونست در چنین موقعیتی به کسی اعتراف کنه.
این کار هیچ فرقی با تحت فشار گذاشتن اون زن، اون هم وقتی زندگیش در میونه، نداشت.
مشکل این بود که حتی بعد از بهبودی کاملش هم اوضاع همین میموند.
طرف مقابلش ارباب عمارت فرقه الهی اهریمن آسمانی بود؛ این خودش چقدر فشار روانی به همراه داشت؟
به همین خاطر بود که این رابطه خیلی دشوار به نظر میرسید.
زمانی که هویتش رو نمیدونست و فقط براش شعر میخوند، اوضاع خیلی بهتر بود.
اون روز بعدازظهر، یکی از رزمیکارهای مخفیگاه پیامی رو آورد.
سو دهریونگ بعد از چک کردن محتوای پیام، با چهرهای درخشان به سراغ خواهران دان رفت.
«پیامی از طرف رهبر جوان فرقه اومده. اون کار همهشون رو ساخته.»
خواهران دان غرق در شادی شدن.
کوچکترین خواهر، دان-یئون، حتی از خوشحالی فریادی کشید.
«دیگه همهتون در امانید.»
اما طولی نکشید که درخشش چشمهای دان-آه کمرنگ شد.
چون این خبر به معنای خداحافظی با سو دهریونگ بود.
سکوت فضای اتاق رو پر کرد.
راستش رو بخواید، دان-آه حتی به زندگی در کنار سو دهریونگ هم فکر کرده بود.
مردی که ارباب عمارت دنیای زیرین بود، اما مجموعههای شعر میخوند.
مردی که صادقانه از گذشتهی تاریک و غمانگیزش حرف میزد و برای فرار از اون تلاش میکرد.
هرچی بیشتر باهاش حرف میزد، بیشتر میفهمید که اون چه آدم پاکیه.
به دلایلی، احساس میکرد اگه با این مرد باشه، میتونه یه زندگی بسازه و خوشبخت بشه.
نه، اون واقعاً این رو میخواست.
اما نمیتونست خواهراش رو رها کنه.
اون سه نفر تا الان چون با هم بودن زنده مونده بودن.
اگه اون میرفت چی؟ آیا خواهراش میتونستن توی این دنیای رزمی دووم بیارن؟
اون نمیتونست خوشبخت باشه، وقتی هر روز نگران خواهراش بود.
اما نمیتونست خواهراش رو هم مجبور کنه که اهریمنجو بشن.
این تغییر خیلی بزرگی در سرنوشت اونها بود.
«ما دیگه میریم. خیلی ممنون که نجاتمون دادید.»
سو دهریونگ جا خورد.
اون ته دلش امیدوار بود که شاید دان-آه همراهش به فرقه الهی اهریمن آسمانی بیاد.
به نظر میرسید اون زن از قبل تصمیمش رو برای رفتن گرفته.
فکر نمیکرد خداحافظیشون اینقدر ناگهانی از راه برسه.
دان-آه با چشمهایی لبریز از محبت به سو دهریونگ نگاه کرد.
«متأسفم، باید از خواهرام محافظت کنم.»
گفتوگوهای مختلفی که در چند روز گذشته داشتن، مثل یه پانوراما از جلوی چشمهای سو دهریونگ گذشت.
نمیتونست بذاره همینطوری بره.
مطمئن بود که این تقدیره.
باید همین حالا نگهش میداشت.
حتی اگه مجبور میشد به زور متوسل بشه یا التماسش کنه.
درست در همون لحظه بود.
صدای کوچکترین خواهر، دان-یئون، شنیده شد.
«ما وسایلمون رو جمع میکنیم، خواهر.»
دو خواهرش بلافاصله شروع به جمع کردن وسایل کردن.
چیز زیادی نداشتن، اما شروع کردن به چپوندن چیزهای مختلف توی کیسههای چرمیشون.
با دیدن این صحنه، آخرین ذرهی شجاعتی که سو دهریونگ برای نگه داشتن دان-آه داشت، فرو ریخت.
موجی از ناامیدی وجودش رو گرفت.
اون با دو خواهر کوچکتر هم صمیمی شده بود.
نه، در واقع خودش رو گول زده بود که صمیمی شده.
وقتی خواهر کوچیکه بهش میگفت «داماد»، حس خیلی خوبی داشت.
البته میدونست که این فقط یه شوخیه، اما با این حال ازش خوشش میاومد.
شاید اونقدر مست اون شوخی شده بود که موقعیت رو اشتباه قضاوت کرده بود.
«آره، من کی هستم که بخوام با یه زن باشم!»
همینطور که قلبش ضعیف میشد، روح پلید فوراً توی گوشش نجوا کرد.
— فکر میکنی یه زن فوقالعاده مثل اون ممکنه ازت خوشش بیاد؟ اون فقط چون ارباب عمارت فرقهای، تظاهر میکرد که ازت خوشش میاد.
احمقی؟ واقعاً فکر کردی خوندن یه دونه شعر کافیه؟ توی آینه برنزی نگاه کن! خودتو ببین!
دیدن چهرهی دردمند سو دهریونگ، قلب دان-آه رو شکست.
چون نمیتونست اون صحنه رو تحمل کنه، اول از همه اتاق رو ترک کرد.
«دعا میکنم که به موفقیتهای بزرگی برسید! من از دور براتون آرزوی موفقیت میکنم.»
دان-آه از اتاق بیرون رفت.
«آره، من کی هستم که بخوام با یه مرد باشم.»
اون فقط باید با کمک خواهراش، همونطور که همیشه انجام داده بودن، توی این دنیای رزمی خشن زنده میموند.
اونها تا الان بدون یه مرد هم خیلی خوب از پس خودشون براومده بودن.
درست وقتی که میخواست از دروازهی مخفیگاه خارج بشه.
«کجا داری میری؟»
کسی که از پشت سر صداش کرد، کوچکترین خواهرش، دان-یئون بود.
وقتی دان-آه برگشت، دان-بی و دان-یئون رو دید که کنار یه کالسکه ایستادن.
«باید سوار این بشیم.»
«چی؟»
دان-یئون که دنبالش اومده بود، رو به سو دهریونگِ مبهوت حرف زد.
«شما با این کالسکه به فرقه الهی میرید، درسته؟»
سو دهریونگ با چهرهای سردرگم سرش رو تکون داد و دان-یئون حرف غافلگیرکنندهای زد.
«من و خواهر دومم، میخوایم به فرقه الهی وفادار بشیم.»
نه تنها سو دهریونگ، بلکه دان-آه هم کاملاً شوکه شده بود.
«میتونید ما رو بپذیرید؟»
سو دهریونگ که دستپاچه شده بود، نگاهش رو بین دان-آه و دو خواهرش چرخوند.
دان-آه سریع به سو دهریونگ گفت:
«به حرفش اهمیت ندید. خواهرم فقط داره شوخی میکنه.»
«شوخی نیست، خواهر.»
«تمومش کن! حتی به عنوان شوخی هم این کار با ارباب عمارت سو بیادبیه.»
چهرهی دان-یئون جدی بود.
«ما شوخی نمیکنیم.»
بعد، خواهر دوم، دان-بی، برای اولین بار لب به سخن باز کرد.
«این فقط به خاطر تو نیست، خواهر.»
همهی نگاهها به سمت دان-بی چرخید.
«زندگی به عنوان آواره... دیگه ازش خسته و بیزارم.»
دان-آه به خواهر کوچیکترش نگاه کرد.
اون جدی بود.
دان-آه به کوچکترین خواهرش نگاه کرد.
چشمهاش میپرسیدن که آیا اون هم همین حس رو داره، و دان-یئون با سؤالی به سؤالش جواب داد.
«میتونید ما رو بپذیرید؟»
سو دهریونگ اونقدر خوشحال بود که دلش میخواست فریاد بزنه.
احساس میکرد چقدر حقیره که حتی برای یه لحظه از این خواهرها ناامید شده بود.
«بانوی کوچک، شاید به نظر نیاد که قدرت زیادی داشته باشم، اما مقام ارباب عمارت دنیای زیرین خیلی بالاست.»
اون داشت با گفتن «خیلی»، فروتنی به خرج میداد؛ ارباب عمارت دنیای زیرین در مرکز قدرت بود.
دان-یئون فریادی از شادی سر داد.
«امروز اولین روزیه که اهریمنجو شدیم!»
دان-بی هم که به ندرت احساساتش رو نشون میداد، لبخندی زد.
دان-آه میدونست.
در حالی که حقیقت داشت که اونها خسته و بیزار بودن، اما تصمیمشون برای اهریمنجو شدن به خاطر اون بود.
«واقعاً حالتون خوبه؟ از این به بعد باید به عنوان اهریمنجو زندگی کنید.»
دان-بی به سؤال آرومِ اون جواب داد.
«ما از پایینترین سطح به عنوان آواره زنده موندیم. یعنی نمیتونیم به عنوان اهریمنجو زنده بمونیم؟»
دان-یئون هم طبیعت خوشبین خودش رو نشون داد.
«اگه خیلی سخت شد، هر سه تامون میتونیم نصفهشب فرار کنیم! ما توی فرار کردن استادیم، مگه نه؟»
اون این حرف رو زد تا بقیه رو بخندونه، اما اشک توی چشمهای دان-آه جمع شد.
چطور میتونست قلب خواهراش رو نشناسه؟
دان-بی حرف آخر و قاطع رو زد.
«فداکاریِ بیش از حد برای ما یه باره. وقتی زمان رفتنمون برسه، چیکار میخوایم بکنیم؟ به خاطر ما، این کار رو نکن. ما همهمون میتونیم به تنهایی خوب زندگی کنیم.»
دان-آه بعد از لحظهای فکر کردن، سرش رو بلند کرد.
از حالتش میشد فهمید.
تصمیمش رو گرفته بود.
سو دهریونگ با چشمهایی ملتمس به اون نگاه کرد.
فقط امیدوار بود که چیزی مثل «هنوز نمیتونم» از زبونش نشنوه.
دان-آه نفس عمیقی کشید و بعد با قاطعیت گفت:
«ارباب عمارت سو، سه خواهر دان خودشون رو وقف فرقه الهی اهریمن آسمانی میکنن!»
در اون لحظه، سو دهریونگ دستهاش رو با خوشحالی به هوا برد.
اونقدر خوشحال بود که حتی فریادی هم از گلوش بیرون نیومد.
این فقط لحظهای نبود که فرقه الهی اهریمن آسمانی سه پیرو جدید به دست آورده بود.
لحظهای بود که زنی پیدا شده بود که اون رو به عنوان یه مرد قبول کرده بود.
و اون زن این کار رو با پیوستن به فرقه الهی اهریمن آسمانی انجام داده بود.
اون که در تمام عمرش هرگز توسط زنی انتخاب نشده بود؛ حالا چنین زن فوقالعادهای قلبش رو پذیرفته بود.
«من قبلاً همهچیز رو درباره خودم بهت گفتم. هنوزم با کسی مثل من مشکلی نداری؟»
با این حرف، دان-آه لبخند معنادار و خاص خودش رو زد و گفت:
«تو هم احتمالاً هنوز همهچیز رو درباره من نمیدونی. منم حتماً کلی جنبههای بدِ پنهان دارم. تو با کسی مثل من مشکلی نداری؟»
سو دهریونگ سرش رو تکون داد.
«ندارم.»
خواهر کوچکتر که داشت گوش میداد، گفت:
«نمیتونی حرفت رو پس بگیری، شوهرخواهر!»
با شنیدن کلمه «شوهرخواهر»، صورت سو دهریونگ از خجالت سرخ شد.
«هیچوقت پسش نمیگیرم، خواهرزن.»
اون تمام شجاعتش رو جمع کرد تا برای اولین بار کلمه «خواهرزن» رو به زبون بیاره.
نوک گوشهای سو دهریونگ قرمز شده بود.
سو دهریونگ احساسات صادقانهاش رو به دان-آه ابراز کرد:
«تا آخر عمرم ازت محافظت میکنم.»
دان-آه لبخندی زد و گفت:
«از این به بعد، باید از همدیگه محافظت کنیم.»
سو دهریونگ اونقدر خوشحال بود که انگار روی ابرها پرواز میکرد.
واقعاً شبیه یه رویا بود.
دلش میخواست همین الان گئوم موگوک رو ببینه و براش تعریف کنه.
میخواست تمام شب رو جلوی لی آن و جانگ هو با این موضوع پز بده.
وقتی دان-آه داشت از کنار سو دهریونگ رد میشد تا سوار کالسکه بشه، آروم گفت:
«و منم میکشمت.»
«ها؟»
سو دهریونگ که غافلگیر شده بود، برگشت و دید خواهر کوچکتر در حالی که لبخند میزنه، میگه:
«بهت که گفتم، حق نداری حرفت رو پس بگیری!»
سه زن داخل کالسکه در حالی که به سو دهریونگ نگاه میکردن، لبخند زدن.
سو دهریونگ حس میکرد زندگی جدیدی براش شروع شده.
وقتی اولین بار فرقه رو برای دیدن استادش ترک کرد، تنها بود، اما حالا به عنوان یه گروه چهارنفره برمیگشت.
همونطور که سو دهریونگ روی صندلی سورچی مینشست، گفت:
«حتی اگه فقط به خاطر خواهرزنم باشه، حرفم رو پس نمیگیرم.»
***
کالسکه دیگهای که سرنوشت دیگهای رو حمل میکرد، با سرعت به سمت فرقه الهی اهریمن آسمانی در حرکت بود.
در طول مسیر، تیغههای دوقلوی یخین سرد که مسئول محافظت از هان سول بودن، مدام در تنش بودن.
دنیای رزمی سرزمینهای مرکزی که پر از انواع نقشهها و توطئهها بود، جای خطرناکی به حساب میاومد، چه برسه به فرقه الهی اهریمن آسمانی!
اونها سعی کرده بودن هان سول رو متقاعد کنن که فرقه الهی اهریمن آسمانی تنها جاییه که نباید بره، اما هان سول در نهایت گوش نداده بود.
دلیلی که تیغههای دوقلوی یخین سرد در آخر جلوی اون رو نگرفتن، گئوم موگوک بود.
اونها میدونستن که گئوم موگوک ولینعمت بزرگی برای قصر یخی دریای شماله و اعتماد ارباب قصر یخی رو جلب کرده.
- حالش خوب میمونه؟
- باید به خوبی ازش محافظت کنیم.
تیغههای دوقلوی یخین سرد یه زوج متاهل بودن.
شوهر سا هان و همسر سو بینگ بود.
نام تیغههای دوقلوی یخین سرد لقبی بود که از اسمهای اونها گرفته شده بود.
اونها استادانی بودن که مدتها به عنوان یه زوج در دنیای رزمی دریای شمال فعالیت میکردن.
دلیل اینکه ارباب قصر یخی دریای شمال به اونها اعتماد داشت، نه فقط مهارتهاشون، بلکه این حقیقت بود که اونها سالهای طولانی به عنوان یه زوج عاشق زندگی کرده بودن.
اون معتقد بود زوجی که میدونن چطور به هم احترام بذارن، قابل اعتماد هستن.
اونها با بیشترین سرعت ممکن به سمت فرقه الهی اهریمن آسمانی برمیگشتن، اما گئوم موگوک همیشه کالسکه رو در جاهایی که مناظر زیبایی داشت متوقف میکرد تا اونها رو به هان سول نشون بده.
«بسیار باشکوهه.»
هان سول در حالی که به صخرههای پرپیچوخم نگاه میکرد، با تحسین فریاد زد.
واقعاً منظره خیرهکنندهای بود.
اما گئوم موگوک فقط مناظر تماشایی رو به اون نشون نمیداد.
مکانهای تاریخی در دنیای رزمی که استادان مشهور در اونها جنگیده بودن، یا جاهایی که میشد چیزهایی رو دید که در دریای شمال پیدا نمیشد.
«من معتقدم شنیدن درباره یه چیز با دیدنش با چشمهای خودت خیلی فرق داره. امیدوارم سفر بانوی جوان به سرزمینهای مرکزی سفری باشه که در اون چیزهای زیادی ببینه.»
هان سول کاملاً حس میکرد که ملاحظات گئوم موگوک متفاوته.
اگه اون کسی رو به قصر یخی دریای شمال دعوت میکرد، عجله میکرد تا خودِ قصر رو بهش نشون بده.
اینکه قصر یخی چقدر مجلل، چقدر باشکوه و چقدر قدرتمنده.
اما گئوم موگوک برای اولین سفر اون به سرزمینهای مرکزی، معنای بیشتری نسبت به دعوتش به فرقه الهی قائل بود.
اون صادقانه میخواست هان سول قبل از برگشتنش، چیزهای زیادی رو ببینه.
«حالا، بعد از من تکرار کن! قراره کلی چیز ببینم!»
وقتی هان سول تردید کرد، گئوم موگوک گفت:
«فقط فکر کردن به یه چیز با بلند گفتنش هم فرق داره. زود باش، بعد از من تکرار کن.»
با اصرار مداوم اون، هان سول بالاخره تسلیم شد و گفت:
«قراره کلی چیز ببینم!»
در طول مسیر، اونها حتماً در مسافرخانهها یا رستورانهایی که سرآشپزهای ماهری داشتن توقف میکردن.
در چنین مواقعی، گئوم موگوک عمدتاً هوای تیغههای دوقلوی یخین سرد رو داشت.
«این غذا باب میل شماست.»
«لازم نیست نگران ما باشید.»
«لطفاً غذاهایی سفارش بدید که با ذائقه رهبر جوان فرقه و بانوی جوان قصر سازگار باشه.»
گئوم موگوک در جواب مخالفتهای مودبانه اونها، این رو گفت:
«در مورد ما، ما اونقدر جوونیم که حتی سنگ هم میتونیم بجویم.»
هان سول با نگاه گئوم موگوک که دنبال تاییدش بود، سرش رو تکون داد.
در اون لحظه، اون که در غذا خوردن خیلی سختگیر بود، تبدیل به جوونی شد که میتونست سنگ بجوه.
غذاهایی که گئوم موگوک سرو میکرد، کاملاً با ذائقه تیغههای دوقلوی یخین سرد سازگار بود.
اونها این رو امتحان میکردن، اون رو امتحان میکردن.
همه اینها چیزهایی بودن که هرگز در دریای شمال نچشیده بودن.
به لطف اون، چشمهای اونها به روی لذیذترین غذاهای سرزمینهای مرکزی باز شده بود.
- با این حال، یه پیرو راه اهریمنی هنوزم یه پیرو راه اهریمنیه، بیا مراقب باشیم.
- حق با توئه.
با چنین چهره مهربونی، آدم هیچوقت نمیدونه کی ممکنه یهو عوض بشه.
- بیا مخصوصاً مراقب سم باشیم.
در ابتدا، اونها هر بار چنین پیامهای تلهپاتیکی با هم رد و بدل میکردن، اما به تدریج تکرار این پیامها کمتر شد و حالا داشتن با تلهپاتی درباره اینکه امروز چه غذایی سرو میشه حرف میزدن.
و امروز، فریاد شادی از لبهای گئوم موگوک خارج شد.
«بالاخره برگشتیم!»
کالسکه به روستای خاندان اهریمنی رسیده بود.
«از اینجا به بعد روستای خاندان اهریمنیه. چطوره پیاده بشیم و یه گشتی توی روستا بزنیم؟»
هان سول مضطرب شد.
شایعاتی درباره روستای خاندان اهریمنی شنیده بود که از بچگی به گوشش رسیده بود.
میگفتن جلوی بخش اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی، روستایی وجود داره که پیروان راه اهریمنی در اون زندگی میکنن و اسمش روستای خاندان اهریمنیه.
میگفتن هیچکس که وارد اونجا شده، با بدن سالم بیرون نیومده.
بعضیها دستهاشون قطع شده بود، بعضیها دیوونه بیرون اومده بودن؛ اونها پیراشکیهایی از گوشت انسان درست میکردن و عروسکهای نفرینشده شهریاران اهریمنی رو میفروختن؛ اونجا مکانی پر از انواع شایعات وحشتناک بود.
تصور میکرد افرادی با نگاههای بدخواهانه در خیابانها راه میرن و مردهای مست به دیوارها تکیه دادن و نگاههای تیره و تاری به بقیه میاندازن.
البته با وجود رهبر جوان فرقه در کنارش، کسی جرئت نمیکرد علناً دعوا راه بندازه، مگه نه؟
- هر اتفاقی افتاد، لطفاً تا جای ممکن تحمل کنید!
هان سول بعد از فرستادن این پیام تلهپاتیک برای تیغههای دوقلوی یخین سرد، به دنبال گئوم موگوک از کالسکه خارج شد.