چپتر 558: اگه همهشون رو بخری، سی درصد بهت تخفیف میدم!
چپتر 558: اگه همهشون رو بخری، سی درصد بهت تخفیف میدم!
«اینجا روستای خاندان اهریمنیه؟»
چشمان هان سول از صحنهای که مقابلش جان میگرفت، گرد شد.
اصلاً آن چیزی نبود که انتظارش را داشت.
دو طرف خیابانی تمیز، مغازهها ردیف شده بودند و عابران بیشماری در رفتوآمد بودند.
نه از مردانی با چشمان شرور که دنبال طعمه بگردند خبری بود، و نه از مستهایی که تلوتلو بخورند.
در کوچههایی که او انتظار داشت توطئهگرانی را ببیند که سرهایشان را به هم چسباندهاند، بچهها مشغول بازی بودند.
گئوم موگوک نیازی نداشت به سؤال او دربارهی اینکه آیا اینجا واقعاً روستای خاندان اهریمنی است یا نه، پاسخ بدهد.
«رهبر جوان فرقه!»
بازرگانی که در ورودی روستا گیاهان دارویی میفروخت، دواندوان بیرون آمد و با گرمی به گئوم موگوک سلام کرد.
«کسبوکار خوب پیش میره؟»
«به لطف شما، عالیه.»
هان سول واقعاً غافلگیر شده بود.
یک بازرگان ساده در خیابان، به این راحتی با رهبر جوان فرقه الهی احوالپرسی میکرد؟
البته، او نمیدانست.
از نظر محبوبیت در روستای خاندان اهریمنی، گئوم موگوک حتی از اهریمن آسمانی هم پیشی گرفته بود.
تمام اینها به لطف تلاشهای گئوم موگوک بود که اینجا به چنین روستای خوبی برای زندگی تبدیل شده بود.
سو بینگ از تیغههای دوقلوی یخین سرد، بهسرعت پیامی تلپاتیک برای هان سول فرستاد.
- عقب بمون! ممکنه گیاههای سمی باشن.
- بعیده که گیاههای سمی رو اینطور علنی مثل گیاههای دارویی بفروشن، مگه نه؟
- واسه همینه که بهش میگن فرقه اهریمنی.
قلب او پس از سفر آشپزی با گئوم موگوک تا حد زیادی نرم شده بود، اما حالا که به روستای خاندان اهریمنی رسیده بودند، دوباره مضطرب بودند.
آنها در حالت آمادهباش کامل بودند و با خود فکر میکردند که مبادا کسی هان سول را هدف قرار دهد، حتی اگر احتمالش یک در دههزار باشد.
«رهبر جوان فرقه، خیلی وقت بود ندیده بودمتون!»
بازرگانی که آن طرف خیابان ابزار کشاورزی میفروخت هم بیرون آمد و به گئوم موگوک سلام کرد.
- مراقب باش.
ممکن بود سلاحهای پنهانی در قالب ابزار کشاورزی مخفی شده باشند.
با این وضعیت، بعید نبود به او بگویند مراقب سنگریزههای خیابان هم باشد.
در همین لحظه، سا هان، همسرِ تیغههای دوقلوی یخین سرد، پیامی تلپاتیک برای هان سول فرستاد.
- بانوی جوان قصر، این خیابان رو واسه ورود شما صحنهسازی کردن.
حتماً از قبل کسانی رو فرستادن تا اوضاع رو مرتب کنن.
هان سول به چهرهی بازرگانها دقیق شد و با پیام تلپاتیک جواب داد.
- اما اگه اینطوره، این بازرگانها بیش از حد از دیدن رهبر جوان فرقه خوشحال به نظر میرسن.
- همهش بازیگریه.
تیغههای دوقلوی یخین سرد شاید به گئوم موگوک اعتماد داشتند، اما به پیروان اهریمنی اعتماد نداشتند.
آنها قبول داشتند که گئوم موگوک کمک بزرگی به قصر یخی دریای شمال کرده و شخصیتی متفاوت از یک پیرو اهریمنی دارد.
اما آنها فرقه اهریمنی را میشناختند.
همان فرقه اهریمنی که درندگی و بیرحمیاش باعث میشد حتی اتحاد نامتعارفِ وحشی هم یک قدم عقبنشینی کند.
وقتی یک نفر به این راحتی تغییر نمیکند، چطور سازمانی به این بزرگی میتواند به این سادگی عوض شود؟
بنابراین، سا هان اینطور گمانهزنی کرد.
- اینجا احتمالاً اولین دروازهی محافظت از بخش اصلی فرقه اهریمنیه.
- یه دروازه؟
- پیروان اهریمنی حتماً در جاهای مختلف مخفی شدن.
اگر فرد مشکوکی ظاهر شود، بلافاصله با بخش اصلی تماس میگیرند.
هان سول نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
طبق تجربهای که تا الان با او داشت، گئوم موگوک از آن آدمهایی نبود که برای فریب دادن او، با یک بازرگان صمیمی رفتار کند.
اگر اینجا چنین جایی بود، او حتی بدون پیاده شدن از کالسکه از آن عبور میکرد.
با این حال، شک و تردید تیغههای دوقلوی یخین سرد را درک میکرد.
حتی خود او هم از این جوّ غیرمنتظره بسیار متعجب شده بود.
«حتی خیابونِ جلوی مقر اتحاد رزمی هم احتمالاً اینقدر روشن و سرزنده نیست. واقعاً یه خیابونِ صحنهسازیشدهست؟ یعنی همهی این آدمها رو بسیج کردن تا ما رو فریب بدن؟»
همانطور که همراه گئوم موگوک قدم میزد، مغازهای را دید که دامپلینگ میفروخت.
با دیدن بخارِ دامپلینگها، شایعاتی را که دربارهی روستای خاندان اهریمنی شنیده بود، به یاد آورد.
«یعنی واقعاً ممکنه توی اون دامپلینگها گوشت انسان باشه؟»
اما صاحب میانسال مغازه چهرهی بسیار مهربانی داشت و مغازهاش پر از مشتری بود.
وقتی او به دامپلینگها خیره شده بود، گئوم موگوک یکی به او تعارف کرد.
«اینجا خوشمزهست. میخوای یه دامپلینگ امتحان کنی؟»
«نه، ممنون.»
هان سول قدمهایش را تندتر کرد، چون نگران بود مبادا او اصرار کند که حتماً امتحان کند.
مردمی که در پارچهفروشی لباس انتخاب میکردند و صاحبان و شاگردان مغازههای میوه و غلات، همگی گئوم موگوک را میشناختند و با احترام به او سلام میکردند.
«خوب بفروشید!»
هر بار، گئوم موگوک یکبهیک جواب سلامهایشان را میداد.
این جنبه از شخصیت او برای هان سول تازگی داشت.
او بهخوبی میدانست که گئوم موگوک آدمِ مداخلهگری است، اما فکر میکرد این نوعی تاکتیک است که او هنگام برخورد با مادرش (ارباب قصر یخی)، با خودش، یا با جانشینان اتحاد رزمی یا اتحاد نامتعارف به کار میبرد.
طبیعتاً باید نیت پنهانی پشت مهربانیاش میبود.
این کاری بود که اکثر مردم حتی اگر میدانستند هم انجام دادنش برایشان سخت بود، بنابراین تحسینبرانگیز بود.
اما گئوم موگوک با بازرگانها هم دقیقاً به همان شکل رفتار میکرد.
«چطور ممکنه؟»
چطور رفتار او هنگام برخورد با بانوی جوان قصرِ قصر یخی دریای شمال یا دیگر جانشینان، با رفتارش هنگام برخورد با صاحب یک مغازه یکی بود؟ نه، اگر چیزی هم بود، انگار هنگام برخورد با بازرگانها مهربانتر به نظر میرسید.
«یعنی واقعاً همونطور که اون دو تا ارشد گفتن، اینجا یه خیابونِ مبدله؟»
این تردید از ناباوری محض سرچشمه میگرفت.
درست در همان لحظه، یک دستفروش خیابانی که عروسکهای چوبی میفروخت، نظر هان سول را جلب کرد.
«پس حقیقت داره! یکی هست که عروسکهای شهریار اهریمنی رو میفروشه!»
او واقعاً روی بساطش عروسکهای شهریار اهریمنی میفروخت.
وقتی شایعات را شنیده بود، فکر میکرد آنها فقط عروسکهایی با ظاهر ترسناک هستند که مردم به آنها عروسک شهریار اهریمنی میگویند.
اما آنها عروسکهایی بودند که دقیقاً از روی شهریاران اهریمنی ساخته شده بودند.
او که اهریمن مست را از نزدیک دیده بود، میتوانست بگوید که آنها کاملاً شبیه هم هستند.
«حتی عروسک اهریمن آسمانی هم هست!»
به نظرش واقعاً مضحک بود.
به نظر میرسید حتی برای فروختن عروسک رهبر اتحاد رزمی در مقابل مقر اتحاد رزمی، آدم را کشانکشان با خود میبردند.
بازرگانِ بزریشی که عروسک میفروخت، او را صدا زد.
«ما اینها رو فقط اینجا توی سرزمینهای مرکزی میفروشیم! اگه همهی شهریاران اهریمنی رو بخری، سی درصد بهت تخفیف میدم!»
در همان لحظه، فروشنده گئوم موگوک را پشت سر او شناخت.
«آه، رهبر جوان فرقه!»
«حالت چطوره؟»
هان سول دید که چهرهی بازرگان از خوشحالی باز شد.
«یعنی اون حالت چهره هم بازیگریه؟»
اگر اینطور بود، پس تمام بازیگران سرزمینهای مرکزی باید اینجا جمع شده باشند.
هان سول از گئوم موگوک پرسید:
«رهبر فرقه واقعاً اجازه دادن اینها فروخته بشه؟»
گئوم موگوک سر تکان داد.
«فقط با نگاه کردن به همین یه مورد، میتونی بفهمی سخاوت پدرم چقدر زیاده.»
دوباره پیام تلپاتیک سا هان آمد.
- امکان نداره.
همونطور که شایعهها میگن، ممکنه عروسکهایی باشن که توشون طلسم به کار رفته.
در یه موقعیت حساس، ممکنه اون عروسکها خودشون حرکت کنن تا به حریف حمله کنن.
هان سول در جواب برایش پیام تلپاتیک فرستاد.
- واسه عروسکهای طلسمشده، زیادی باحال و بامزه به نظر میرسن.
این فکر به سرش زد که اگر آنها را بخرد، توی ویترینش خیلی قشنگ میشوند.
مرد بزریش خبر خوبی را با گئوم موگوک در میان گذاشت.
«بالاخره موفق شدم ببینمتون، رهبر جوان فرقه. چیزی بود که میخواستم بهتون بگم.»
«چیه؟»
«عروسک شما هم، رهبر جوان فرقه، بهزودی آماده میشه.»
«اوه! پس بالاخره عروسک منم داره میاد!»
حالا که او رسماً جانشین شده بود، قصد داشتند عروسک گئوم موگوک را هم عرضه کنند.
«ژست خاصی مد نظرتونه؟ واسه بقیه، نتونستم بپرسم و همینطوری درستشون کردم، اما واسه شما، رهبر جوان فرقه، میخواستم قبل از ساختنش بپرسم.»
هان سول میتوانست آن را حس کند.
همین که او جرئت میکرد چنین سؤالی بپرسد، نشان میداد که بازرگانهای اینجا چقدر به گئوم موگوک اعتماد دارند.
چه کسی جرئت میکرد چنین چیزی بپرسد؟
«هرجور که خودت صلاح میدونی بسازش. فقط باحال باشه. طوری که وقتی میذاریش همونجا، دست مردم اول بره سمت اون! میدونی که چی میگم؟»
گئوم موگوک عمداً صدایش را پایین آورد و پچپچکنان گفت:
«حتی باحالتر از پدرم.»
مرد بزریش لبخندی زد و سر تکان داد.
«رهبر جوان فرقه، حتی اگه مال شما بدترین هم ساخته بشه، باز هم بیشتر از همه فروش میره.»
گئوم موگوک رو به هان سول کرد و گفت:
«میخوای یه عروسک بخری؟ کدومشون رو دوست داری؟»
سپس، کلمات غافلگیرکنندهای از لبهای هان سول جاری شد.
«همهشون رو میبرم.»
در همان لحظه، تیغههای دوقلوی یخین سرد پیامی تلپاتیک فرستادند.
- نه!
- خطرناکه!
البته، اگر او کسی بود که به حرف آنها گوش میداد، از همان اول اینقدر راه دور نمیآمد.
«گفتی اگه همهشون رو بخرم، سی درصد تخفیف میدی؟»
با حرف او، بازرگان بزریش شروع به بستهبندی آنها کرد.
«انتخاب خیلی خوبی کردی! وقتی اینها رو ردیف کنی، خونهت واقعاً میدرخشه. همهی مهمونات میپرسن اینها رو از کجا خریدی.»
او در حالی که سر تکان دادنهای مداومِ تیغههای دوقلوی یخین سرد را تماشا میکرد، لبخندی زد و گفت.
«اومدم از فرقه الهی دیدن کنم، پس باید یه سوغاتی بخرم، مگه نه؟»
کالاهای مغازههای دیگه رو میشد هر جایی پیدا کرد.
اما میگفتن این عروسکها فقط توی روستای خاندان اهریمنی فروخته میشن.
و فراتر از همه اینها، خودش دلش میخواست اونا رو بخره.
در همین لحظه، سا هان قدمی به جلو گذاشت.
«قبلش، ما یه نگاهی بهشون میندازیم.»
سا هان با دقت عروسکهای بستهبندیشده رو بررسی کرد.
هر چقدر هم نگاه میکرد، اونا فقط عروسکهایی معمولی بودن.
«مشکلی ندارن.»
مرد ریشبزی دوباره شروع به بستهبندی کرد و گئوم موگوک از هان سول پرسید:
«کدومشون رو بیشتر دوست داری؟ تو که قبلاً اهریمن مست رو دیدی، پس اون برات آشناتر نیست؟»
اما عروسکی که اون انتخاب کرد، برخلاف انتظار، عروسک اهریمن مشت بود.
بین تمام عروسکها، اون بزرگترینشون رو که ترسناکترین چهره رو داشت انتخاب کرد.
گئوم موگوک به سلیقه اون لبخند زد.
«میبینم که بانوی ما چهرههای ترسناک رو دوست داره. آه، پس وقتی میگفتی مردهای ساکت رو دوست داری، راست میگفتی.»
بین هشت فرمانروای اهریمنی، وقتی بحث کمحرفی پیش میاومد، هیچکس به گرد پای اهریمن مشت نمیرسید.
در این میان، بازرگان ریشبزی عروسکها رو مرتب بستهبندی کرد و به دستش داد.
هان سول پیشنهاد گئوم موگوک برای خریدن عروسکها به عنوان هدیه رو رد کرد و خودش پولشون رو پرداخت کرد.
«وقتی عروسک رهبر جوان فرقه هم اومد، لطفاً دوباره تشریف بیارید!»
«نمیدونم دلیلی برای برگشتن داشته باشم یا نه.»
با این حرفِ هان سول، گئوم موگوک سریع گفت:
«چه دلیلی میتونه محکمتر از اون باشه؟»
«میخوای این همه راه رو فقط برای خریدن یه عروسک بیام؟»
«مگه فقط عروسک منه؟ ممکنه عروسک تو رو هم بسازن، یا حتی عروسک ارباب عمارت دنیای زیرین رو.»
بله، این مرد از اون آدمهایی بود که به این فروشنده ریشبزی میگفت عروسک اون رو هم بسازه.
آیا اگه عروسکش رو کنار بقیه میفروختن، به غرورش برنمیخورد؟ آیا اعتبارش لکهدار نمیشد؟
گئوم موگوک کسی بود که هرگز به چنین چیزهایی فکر نمیکرد.
احتمالاً برای اهریمن آسمانی و شهریاران اهریمنی هم همینطور بود، نه؟ برای همین بود که فروش این عروسکها همینطور ادامه داشت.
این هان سول بود که اینطوری فکر میکرد.
اون از اینکه عروسکش رو کنار کسی که در سطح خودش نبود بفروشن، متنفر بود.
از طریق این عروسکها، اون تونست نگاهی به خودش بندازه.
اون غرور و حس قدرت بیهودهای داشت که حتی کسانی که خیلی ازش قویتر بودن هم نداشتن.
«فکر کنم واقعاً عروسکهای نفرینشدهای هستن، چون دارن قلبم رو با درد سوراخ میکنن.»
اون تمام عمرش رو بدون فکر کردن به بقیه زندگی کرده بود، اما بودن با این مرد مدام اون رو از دنیای خودش بیرون میکشید.
در همین لحظه، شخصی از میخانهای در آن سوی خیابان فریادزنان بیرون دوید.
«رهبر جوان فرقه!»
بین تمام بازرگانهایی که تا حالا دیده بود، این مرد از دیدن گئوم موگوک از همه خوشحالتر به نظر میرسید.
او کسی نبود جز جو چون-به، صاحب میخانه می روان.
او از یکی از مشتریها شنیده بود که رهبر جوان فرقه داره توی روستای خاندان اهریمنی قدم میزنه و با عجله بیرون اومده بود.
«میافتی، آروم بیا.»
«رهبر جوان فرقه! برگشتید؟»
جو چون-به واقعاً از ته دل شاد بود.
هان سول نگاهی به تیغههای دوقلوی یخین سرد انداخت.
دیگه هیچ پیام تلهپاتیکی مبنی بر اینکه اینها همهاش بازیه، از طرف اونا نیومد.
«حالت چطوره، میخانهدار؟»
«البته، البته. خوبم. شما جاییتون آسیب ندیده؟»
«من خوبم.»
«خیالم راحت شد، واقعاً خیالم راحت شد.»
این سفرِ خارج از فرقه خیلی طولانی شده بود، برای همین جو چون-به مخفیانه نگران گئوم موگوک بود.
«انگار لاغر شدی، میخانهدار.»
گئوم موگوک دستش رو گرفت.
جو چون-به که دستپاچه شده بود، گفت: «اوه خدای من، لطفاً این کار رو نکنید.»
گئوم موگوک، جو چون-به رو به هان سول معرفی کرد.
«ایشون صاحب میخانهای هستن که من همیشه بهش میرم.»
هان سول در زندگیاش به عنوان جانشین قصر یخی، هرگز به صاحب یه میخانه معرفی نشده بود و احتمالاً دیگه هم نمیشد.
«ایشون هم بانوی جوان قصرِ قصر یخی دریای شمال هستن.»
با شنیدن نام قصر یخی دریای شمال، جو چون-به جا خورد.
قصر یخی دریای شمال معنای متفاوتی نسبت به اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف داشت.
برای اهلِ دل، قصر یخی دریای شمال مرموزترین فرقه بود.
«اوه، باعث افتخاره که با چنین شخص برجستهای ملاقات میکنم.»
جو چون-به با احترام سرش رو خم کرد.
«میخانهدار، من باید برم به پدرم ادای احترام کنم، پس بعداً میبینمت.»
«لطفاً هر وقت خواستید تشریف بیارید!»
همین که گئوم موگوک خواست برگرده و بره، جو چون-به بهش گفت:
«واقعاً خوبه که برگشتید، رهبر جوان فرقه.»
هان سول میتونست حسش کنه.
اون مرد واقعاً خوشحال بود، انگار که پسر خودش برگشته باشه.
هان سول انگار که بخواد چیزی رو ثابت کنه، پیامی تلهپاتیک برای تیغههای دوقلوی یخین سرد فرستاد.
- این چی؟
اما تیغههای دوقلوی یخین سرد هنوز نمیتونستن باور کنن.
- میگفتن جلسه سه جانبه توی یه میخانه در روستای خاندان اهریمنی برگزار شده.
آیا چنین رویداد مهمی توی یه میخانه معمولی برگزار میشه؟
اونا هنوز فکر میکردن که یه راز پنهانی که ازش خبر ندارن توی این روستای خاندان اهریمنی مخفی شده.
«بعداً با چندتا از دوستامون اونجا یه نوشیدنی میخوریم. توی فرقه اصلی دوستایی دارم که دلم میخواد بهت معرفیشون کنم.»
برای اون که هرگز حتی یه دوست هم نداشت، ناگهان دوستها از هر طرف سرازیر شده بودن.
با ترک روستای خاندان اهریمنی، هر چهار نفرشون به سمت بخش اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی حرکت کردن.
«چطور بود؟ نظرت درباره روستای خاندان اهریمنی چیه؟»
در جوابِ سوال گئوم موگوک، هان سول همونطور که حس میکرد جواب داد:
«خوب بود. خیلی روشنتر و تمیزتر از اون چیزی بود که انتظار داشتم.»
در این لحظه، سا هان پرید وسط حرف و طعنهای زد:
«انگار که عمداً اینطوری ساخته شده باشه.»
سپس، گئوم موگوک حرف غیرمنتظرهای زد:
«عمداً اینطوری ساخته شده.»
برای لحظهای، هر سه نفرشون با تعجب به گئوم موگوک خیره شدن.
«اولش اینطوری نبود. اونقدر خشن بود که هر کسی در نگاه اول میفهمید اینجا روستای خاندان اهریمنیه.»
«خیلیها بودن که فقط چون رزمیکار بودن، قلدری میکردن و خیلیها هم مست میکردن و آشوب به پا میکردن.»
«وقتی ارباب عمارت دنیای زیرین شدم، همهشون رو انداختم زندان.»
«اونایی که موقع مستی مردم رو میزدن، اونایی که به زور پول میگرفتن یا مردم رو تهدید میکردن، اونایی که کلاهبرداری میکردن و آدم میکشتن، همهشون رو سر جاشون نشوندم.»
«اونایی که موقع مستی دردسر درست میکردن، دو برابر مجازات معمول رو میگرفتن و رزمیکارهایی که برای مردم عادی مزاحمت ایجاد میکردن، سه برابر. در حقیقت، اینجا رو خودم اینطوری ساختم.»
هان سول برای لحظهای در سکوت به گئوم موگوک خیره شد و بعد با آرامش پرسید:
«چرا تا این حد پیش رفتی؟»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم موگوک لب به سخن گشود:
«چون کاری بود که از دستم برمیاومد. نه، اگه بخوام دقیقتر بگم، کاری بود که میتونستم به راحتی انجامش بدم.»
هان سول از چشمهای گئوم موگوک وقتی بهش نگاه میکرد، میتونست حس کنه که اون داره از ته دل حرف میزنه.
«این کاریه که من و تو میتونیم به راحتی انجامش بدیم. ما در جایگاهی هستیم که از منافع مختلف آزادیم. اگه ارادهاش رو داشته باشیم، کاریه که میتونیم انجام بدیم.»
هان سول برای لحظهای ساکت موند.
اون یه جانشین بود و هان سول هم یه جانشین بود.
اما اون حتی یک بار هم خبر نداشت که توی روستاهای نزدیک قصر یخی دریای شمال چه اتفاقی میافته.
چون هرگز براش مهم نبود.
شاید عروسکهای واقعاً نفرینشده اونجا فروخته میشدن.
اون فقط از یه بازار رد شده بود، اما افکارش پیچیده شده بود.
در این میان، اونا به بخش اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی رسیدن.
دیوارهای قلعه اونقدر بلند بودن که انگار آسمون رو سوراخ میکردن و روی دروازه آهنی عظیم، تصویر یه روح پلید حکاکی شده بود.
هان سول مضطرب شد.
اون بالاخره اینجا بود، توی فرقه الهی اهریمن آسمانی که از بچگی فقط وصفش رو شنیده بود.
اینجا جایی بود که حتی مادرش، ارباب قصر یخی، هرگز ازش دیدن نکرده بود، اما اون زودتر به اینجا اومده بود.
برای تیغههای دوقلوی یخین سرد هم اولین بار بود که به بخش اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی میاومدن.
نخبگان اهریمنی که از دروازه اصلی محافظت میکردن، با احترامی رسمی به گئوم موگوک درود فرستادن.
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستیم!»
فریاد رسا در تمام جهات پیچید.
چشمهای پیروان اهریمنی تیز بود و نظم و انضباطشون کاملاً مشخص بود.
با دیدن این صحنه، تیغههای دوقلوی یخین سرد نگاهی به هم انداختن و بر تصمیمشون برای محتاطتر بودن پافشاری کردن.
*قیییییژ*
معمولاً پیروان اهریمنی از یه درِ کوچیک در پایین دروازه آهنی عظیم برای ورود و خروج استفاده میکردن، اما چون رهبر جوان فرقه از یه سفر طولانی برگشته بود، دروازه آهنی عظیم شروع به باز شدن کرد.
صحنهای که نمایان شد، باعث شد هان سول و تیغههای دوقلوی یخین سرد همزمان نفسشون رو در سینه حبس کنن.
«آه!»
داخلش اونقدر وسیع بود که انتهاش دیده نمیشد و ساختمانهایی که در سرتاسر اون بنا شده بودن، بلند و باشکوه بودن.
قصر یخی دریای شمال هم بزرگ و با ابهت بود، اما نمیشد اون رو با فرقه الهی اهریمن آسمانی مقایسه کرد.
یه جاده بزرگ و پهن به سمت مرکز فرقه میرفت.
در هر دو طرف اون جاده، مجسمههای غولپیکر ارواح پلید در یک ردیف ایستاده بودن.
اونا مثل نگهبانهای دروازه بنا شده بودن و با چشمهایی ترسناک، متکبرانه به پایین نگاه میکردن، انگار که میخواستن بگن وقتی از اینجا رد شدی، دیگه راه برگشتی نداری.
هان سول از عظمت بخش اصلی مرعوب شده بود و این اولین بار بود که چنین مجسمههای سنگی عظیمی رو میدید.
گئوم موگوک جلوی اونا ایستاد، لبخندی زد و گفت:
«به فرقه الهی اهریمن آسمانی خوش اومدید.»