چپتر 559: اون از عروسک هم خوشتیپتره!
چپتر 559: اون از عروسک هم خوشتیپتره!
هان سول دنبال گئوم موگوک راه افتاد.
رزمیکارهایی که از کنارشون رد میشدن، با دیدن گئوم موگوک با احترام تعظیم میکردن.
هان سول میتونست این رو توی چشماشون ببینه؛ یه اعتماد و وفاداری عمیق نسبت به گئوم موگوک.
آیا به خاطر اتفاقات روستای خاندان اهریمنی بود؟ هان سول مدام خودش رو با گئوم موگوک مقایسه میکرد.
تا به حال، هرگز دقت نکرده بود که رزمیکارهای قصر یخی چطور بهش نگاه میکنن.
نه، حتماً دیده بودشون، اما هیچوقت توجه نکرده بود و برای همین چیزی به یاد نداشت.
برای اولین بار، از خودش پرسید که چه نگاهی توی چشمهای اونهاست.
وارد تالار اهریمن آسمانی شدن.
قلب هان سول از فکر اولین ملاقات با رهبر فرقه به تپش افتاده بود.
در همین لحظه، پیامی تلهپاتیک از طرف سا هان بهش رسید:
- نترس! ما ازت محافظت میکنیم.
در حقیقت، خودِ تیغههای دوقلوی یخین سرد حتی از اون هم مضطربتر بودن.
اونها فکر میکردن که تا آخر عمرشون هم هرگز اهریمن آسمانی رو از نزدیک نمیبینن.
در دوردست، گئوم ووجین رو دید که روی صندلی رایزن اعظم نشسته بود.
برای هان سول، دیدن اون مرد که توی تالارِ وسیع اهریمن آسمانی تنها نشسته بود، غریب و در عین حال تنهاییبخش به نظر میرسید.
گئوم موگوک در حالی که توی مسیر خون قدم میزد، با صدای بلندی گفت:
«پدر! پسرتون ماموریتش رو تموم کرده و برگشته.»
صداش با قدرت طنینانداز شد.
با وجود اینکه فاصله اونقدر زیاد بود که بقیه نمیتونستن چیزی ببینن، اما گئوم موگوک با استفاده از تکنیک چشم الهی دید که لبخند محوی روی لبهای پدرش نقش بست.
حتماً از برگشتن پسرش خوشحال بود.
گئوم موگوک وقتی به پایین صندلی رایزن اعظم رسید، سرش رو بالا آورد و به پدرش نگاه کرد.
چشمهاش با چشمهای پدرش تلاقی کرد.
«پدر، با دیدن شما بالاخره حس میکنم که به فرقه اصلی برگشتم.»
حس کردن این آرامش فقط با دیدن پدرش؛ چیزی بود که وقتی برای اولین بار بازگشت کرده بود، حتی تصورش رو هم نمیکرد.
هان سول در سکوت به گئوم ووجین خیره شد.
نگاه گئوم ووجین به سمت اون چرخید.
«اون از عروسک هم خوشتیپتره!»
ظاهر واقعی و ابهت گئوم ووجین چیزی بود که اون عروسک هرگز نمیتونست به تصویر بکشه.
هان سول فکر میکرد چون اون «اهریمن آسمانی» بوده، عروسک رو زیباتر از خودش ساختن، اما نسخه واقعی بهمراتب خوشتیپتر بود.
انتظار داشت با چهرهای ترسناک روبرو بشه.
و تازه بعد از نزدیکتر شدن بود که تونست اون رو حس کنه.
این فضا اصلاً وسیع نبود؛ حضور مردی به نام گئوم ووجین تمام فضا رو پر کرده بود.
گئوم موگوک هان سول رو معرفی کرد:
«ایشون بانوی جوان قصرِ قصر یخی دریای شمال هستن.»
البته، اون از قبل به عمارت فلکسای خبر داده بود، بنابراین پدرش میدونست که با هان سول برمیگرده.
هان سول با احترام تعظیم کرد و بهش درود فرستاد:
«من هان سول هستم. ملاقات با چنین شخصیت والامقامی برای من افتخار بزرگیه.»
«حتماً از سفر طولانی خسته شدی.»
«به لطف رهبر جوان فرقه، اوقات خوبی رو با دیدن سرزمینهای مرکزی گذروندم.»
تیغههای دوقلوی یخین سرد هم که همراهش اومده بودن، با احترام تعظیم کردن:
«ما تیغههای دوقلوی یخین سرد هستیم. به استاد اعظم فرقه الهی درود میفرستیم.»
«تعریفتون رو زیاد شنیدم.»
اون دو نفر حسی بهمراتب شدیدتر از هان سول داشتن.
لحظهای که چشمهاشون با چشمهای گئوم ووجین تلاقی کرد، حس کردن تمام بدنشون منجمد شده.
با وجود اینکه گئوم ووجین هاله خاصی از خودش ساطع نمیکرد، اما حضورش به تنهایی اون دو نفر رو مغلوب کرده بود.
درست وقتی سا هان میخواست در برابر اون حضور مقاومت کنه...
شیک.
شانک.
صدای برشی از باد رو شنید و بعد از اون، صدای بریده شدن گوشت.
سا هان به سینهاش نگاه کرد.
غرق در خون بود.
یه خط خونی طولانی هم روی سینه سو بینگ، که کنارش ایستاده بود، نقش بسته بود.
سا هان به عقب چرخید.
پشتِ گئوم ووجین رو دید که در حین رد شدن، اون و سو بینگ رو بریده بود.
سا هان به شمشیر خودش نگاه کرد.
فقط به اندازه پهنای یه دست از غلاف بیرون اومده بود.
«این تفاوت مهارت بین اهریمن آسمانی و منه!»
تمام اینها در تخیل سا هان اتفاق افتاد.
اون دوست داشت حضور یا هاله حریفش رو بخونه تا مبارزاتش رو تصور و پیشبینی کنه و اکثر نبردهایش همونطور که پیشبینی میکرد تموم میشدن.
اگه امروز سعی میکرد با اهریمن آسمانی بجنگه چی؟ نتیجه تفاوت چندانی نمیکرد.
«یه حریفِ یه ضربهای!»
میدونست که رهبر فرقه قدرتمنده، اما هرگز فکر نمیکرد حضورش تا این حد کوبنده باشه.
گئوم ووجین خطاب به اون سه نفر گفت:
«قبل از رفتن، توی فرقه اصلی با خیال راحت استراحت کنید.»
هان سول و تیغههای دوقلوی یخین سرد دستهاشون رو گره کردن و تعظیم کردن:
«ممنونیم.»
گئوم ووجین به گئوم موگوک گفت:
«خوب ازشون مراقبت کن.»
«بله، بعداً دوباره میام پیشتون.»
حرفهای زیادی برای گفتن به پدرش داشت، اما باید اونها رو برای زمانی که تنها بودن نگه میداشت.
بعد از اینکه هان سول و تیغههای دوقلوی یخین سرد با گئوم ووجین خداحافظی کردن، همراه گئوم موگوک از تالار اهریمن آسمانی خارج شدن.
«هااا.»
به محض اینکه از در بیرون اومد، هان سول آهی کشید.
اون فقط چند کلمه احوالپرسی کرده بود، اما تمام بدنش طوری درد میکرد که انگار مریض شده.
به خاطر این بود که بیش از حد منقبض شده بود.
چهره سا هان سفت و سخت بود.
سو بینگ با دیدن اون، میتونست حدس بزنه که شوهرش چه چیزی رو تصور کرده و نتیجهاش چی بوده.
«پدرم چطور بود؟»
با سوال گئوم موگوک، هان سول صادقانه جواب داد:
«واقعاً باشکوه بود.»
«شروع نکن که این روزها توی مسابقات محبوبیت مدام از پدرم شکست میخورم.»
«میتونم بفهمم چرا.»
«خیلی بیانصافی!»
گئوم موگوک اونها رو به تالار مهمانها، جایی که محترمترین مهمانها اقامت میکردن، راهنمایی کرد.
اتاق اونقدر مجلل تزیین شده بود که آدم از خودش میپرسید مگه یه اتاق مهمان میتونه اینقدر باشکوه باشه؟
«حتماً از سفر طولانی خسته شدید. فعلاً استراحت کنید و شب توی میخانه می روان میبینمتون.»
«ممنونم.»
در همین لحظه، یکی از زیردستها اومد و گزارش داد.
گئوم موگوک قبل از رفتن به تالار اهریمن آسمانی، بهش دستور داده بود بفهمه که آیا لی آن برگشته یا نه.
«رزمیکار لی هنوز برنگشته.»
با شنیدن این گزارش، سایهای از ناامیدی روی چهره هان سول نشست.
«شاید مجبور بشم بدون دیدن خواهرم برم.»
این هم یه حس غریب از پشیمونی بود.
اون هرگز برای ندیدن کسی احساس ناامیدی نکرده بود.
بعد، زیردست اضافه کرد:
«اوه، در ضمن، ارباب عمارت دنیای زیرین همین الان برگشتن.»
«تنها اومده؟»
گئوم موگوک میدونست که سرنوشت سو دهریونگ به جواب این سوال بستگی داره.
«نه قربان. با چند تا خانم اومدن.»
چهره گئوم موگوک روشن شد.
بعد از اینکه زیردست گزارشش رو تموم کرد و رفت، هان سول از گئوم موگوک پرسید:
«چی شده که اینقدر خوشحالی؟»
«به نظر میرسه دستِ راستم بالاخره بهارِ زندگیش رو پیدا کرده.»
حالت چهره هان سول نشون میداد که منظورش رو نمیفهمه، اما گئوم موگوک به جای توضیح دادن، پیشنهادی غیرمنتظره داد:
«نظرت چیه تا وقتی لی آن برمیگرده، توی فرقه اصلی بمونی؟»
حرفش اونقدر غیرمنتظره بود که نه تنها هان سول، بلکه تیغههای دوقلوی یخین سرد هم غافلگیر شدن.
«دلیل خاصی داری که باید با عجله به دریای شمال برگردی؟»
«نه واقعاً.»
«خب، پس دلیلی نداره که نتونی بمونی، مگه نه؟»
«عجیب نیست؟ اینکه بانوی جوان قصرِ قصر یخی دریای شمال توی فرقه الهی بمونه.»
«فقط به چشمِ دیدنِ خونه یه دوست بهش نگاه کن.»
اون توی عمارت گل آسمانی هم از کلمه «دوست» استفاده کرده بود و حالا دوباره داشت اون رو دوست صدا میکرد.
«واقعاً من رو یه دوست میدونی؟»
این یه سوال محتاطانه بود، اما جوابش خیلی راحت اومد:
«آره، میدونم.»
«اما ما که همدیگه رو خیلی خوب نمیشناسیم، مگه نه؟»
«کدوم دوستی از همون اول همهچیز رو میدونه؟ اگه حسش درست باشه، با هم دوست میشید. در واقع، هرچی بیشتر بدونی، دوست شدن سختتر میشه.»
هان سول نمیدونست چی جواب بده.
اون تا به حال هیچ دوستی نداشت.
«بهش فکر کن. اگه بخوایم وقتی بزرگتر شدیم با هم دوست بشیم، روی هر چیز کوچیکی دقیق میشیم. اینکه در گذشته چیکار کردن، شخصیتشون چطوریه، وقتی مِی مینوشن چطور میشن، کینهای هستن یا نه، چقدر طمع دارن.»
«اگه حتی یه چیز هم درست نباشه، اون حسِ آزاردهنده مانع دوست شدنمون میشه. اما وقتی جوون هستیم، برعکسه، مگه نه؟ حتی اگه از بقیه چیزها بدت بیاد، اگه فقط توی یه مورد با هم تفاهم داشته باشید، میتونید با هم دوست بشید.»
«اونوقت چی بود که باعث شد با من تفاهم داشته باشی؟»
بعد کلماتی اومد که هان سول هرگز انتظارشون رو نداشت:
«چون تو به تازگیِ بادهای دریای شمالی.»
چشمای هان سول کمی گرد شد.
«تو از اون آدمایی هستی که وقتی میگم «بیا بریم به فرقه اصلی»، میای؛ وقتی میگم «بیا توی اتحاد نامتعارف همدیگه رو ببینیم»، میای؛ و وقتی میگم باید همه عروسکها رو بخریم، میخریشون. فکر کردم خوب میشه یه دوست داشته باشم که با احساساتش زندگی میکنه. مخصوصاً چون خودم آدمی هستم که خیلی نگران میشم و بیش از حد فکر میکنم. حالا دیگه لطفاً خوب استراحت کن، بعداً میبینمت.»
بعد از اینکه گئوم موگوک تالار مهمان رو ترک کرد، هان سول برای لحظهای همونطور مبهوت اونجا ایستاد.
ما با هم جور شدیم چون من به باطراوتیِ بادم؟
من دوستی هستم که با احساساتش زندگی میکنه؟
این اولین بار توی زندگیش بود که چنین چیزهایی میشنید.
و به نظرش بد نمیومد.
البته، پیشنهاد گئوم موگوک با استقبال تیغههای دوقلوی یخین سرد مواجه نشد.
«نباید زیاد توی فرقه الهی بمونید.»
هان سول در جواب از او پرسید: «نگرانی که رهبر جوان فرقه نقشهای داشته باشه؟»
«حتی اگه اینطور هم نباشه، اینجا خطرناکترین لانه اژدها و کمینگاه ببر توی دنیای رزمیه. نمیدونیم در آینده ممکنه چه اتفاقی بیفته.»
هان سول به سمت پنجره رفت.
میتونست پشتِ گئوم موگوک رو ببینه که داشت از میان باغچه گلِ تالار مهمان بیرون میرفت.
وقتی بهش فکر میکرد، واقعاً فقط با اعتماد به اون تا اینجا اومده بود.
«توی میانِ جنگل تیغها و کوهستان شمشیرهای دشت مرکزی، اینجا تنها جایی نیست که میتونیم یه مدت توش استراحت کنیم؟»
با این حرفِ او، تیغههای دوقلوی یخین سرد به همدیگه نگاه کردن.
این روزها، هان سولی که از بچگی میشناختن، براشون غریبه به نظر میرسید.
او قبلاً کسی بود که با کوچکترین ناراحتی، در حالی که باد سرد و گزندهای اطرافش رو میگرفت، بلند میشد و میرفت.
سا هان به او گفت: «زیاد به رهبر جوان فرقه اعتماد نکنید. در نهایت، اون هنوز یه پیرو اهریمنیه. نه، قبل از اون، اصلاً به آدمها اعتماد نکنید.»
هان سول رو به اون دو نفر کرد و پرسید: «اما شما دوتا به همدیگه اعتماد دارید، مگه نه؟»
«خب، اون...»
درست وقتی سا هان سعی داشت متقاعدش کنه، سو بینگ لب به سخن گشود.
«هر چقدر که اینجا بمونیم، بیا فقط از زمانمون لذت ببریم.»
سا هان به سو بینگ نگاه کرد.
- این اولین سفر بانوی جوان قصر به دشت مرکزیه، مگه نه؟
سو بینگ بعد از فرستادن این پیام تلهپاتیک برای همسرش، با لحنی آرام صحبت کرد.
حرفهای او فقط برای هان سول نبود.
«دیگه کی فرصت میکنیم دوباره از فرقه الهی اهریمن آسمانی دیدن کنیم؟»
***
«اینجا همون جاییه که از این به بعد قراره توش زندگی کنیم؟»
دان-یئون، کوچکترین خواهر، که از عظمت فرقه اصلیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی مبهوت شده بود، با صدایی لرزان پرسید.
هرچند دان-آه تظاهر به آرامش میکرد، اما او هم به همون اندازه میلرزید.
او به سو دهریونگ که کنارش بود نگاه کرد.
او فقط با اعتماد به این یک مرد، به فرقه اصلیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی اومده بود.
و دو خواهر کوچکترش رو هم با خودش آورده بود.
سو دهریونگ به دان-آه نگاه کرد و گفت: «از این به بعد، اینجا خونهست. بیاین، بریم داخل.»
سو دهریونگ همراه اونها وارد دروازه اصلی شد.
جنگجوهای اهریمنی که نگهبان دروازه بودن، اونقدر ترسناک به نظر میرسیدن که حتی نگاه کردن به چشماشون هم سخت بود.
اما اونها با احترام به سو دهریونگ تعظیم کردن.
«اوه، زنداداش! چقدر باحاله!»
با پچپچ دان-یئون، شونههای سو دهریونگ از غرور صاف شد.
وقتی از یه دروازه کوچک وارد شدن.
«واااای!»
دان-یئون ناخودآگاه فریاد زد.
او از مجسمههای غولپیکر اهریمنی جا خورده بود.
«خیلی ترسناک به نظر میرسن.»
«ترسناک؟ از این به بعد، اونا اینجان تا از ما محافظت کنن.»
با شنیدن این حرف، سه خواهر دان فهمیدن که سرنوشتشون تغییر کرده.
همونطور که این سه زن به سمت حیاط داخلی قدم برمیداشتن، مدام به اطراف نگاه میکردن و شگفتزده میشدن.
مقیاس اینجا واقعاً خیرهکننده بود.
برخی از پیروان اهریمنی که از کنارشون رد میشدن، ارباب عمارت دنیای زیرین رو میشناختن و با احترام سر خم میکردن.
سه خواهر دان با دیدن اینکه چطور بیشترِ آدمها اول به او سلام میکردن، واقعاً جایگاه سو دهریونگ رو درک کردن.
اونها به طور مبهم میدونستن که او فردی عالیرتبه است، اما این لحظهای بود که با چشمای خودشون دیدن که او واقعاً یکی از مقامات بلندپایه در فرقه الهی اهریمن آسمانی هست.
سو دهریونگ اول اونها رو به اقامتگاه خودش برد.
خدمتکارها اونجا رو برق انداخته بودن، برای همین با وجود غیبت طولانیِ او، خونه تمیز بود.
«فعلاً همینجا بمونید.»
از اونجایی که اینجا اقامتگاه ارباب عمارت دنیای زیرین بود، چندین اتاق داشت.
«زنداداش، هر اتاقی که دوست داری انتخاب کن!»
اصطلاح «زنداداش» حالا دیگه به راحتی از زبون سو دهریونگ جاری میشد.
البته، او فقط کوچکترین خواهر رو که شوخیهاش رو خوب میپذیرفت، «زنداداش» صدا میزد.
«خونه خیلی خوبیه!»
دان-یئون که با هیجان از این اتاق به اون اتاق میدوید، به خواهر دومش گفت: «اول تو انتخاب کن. کدوم اتاق رو میخوای؟»
او میدونست که خواهر دومش بیشتر از هر کسی دلش میخواد سر و سامون بگیره، برای همین گذاشت اول او اتاق مورد علاقهش رو انتخاب کنه.
دان-بی در حالی که روی تختِ اتاقی که انتخاب کرده بود دراز کشیده بود، به بیرون پنجره نگاه کرد و آرامشی در چهرهش نمایان شد.
او بارها در جاهای بهتری اقامت کرده بود، اما هر چقدر هم که اونجاها خوب بودن، خونه نبودن.
حالا، اینجا خونهش بود، اتاقش بود.
دان-یئون در حالی که دان-بی رو تماشا میکرد، لبخند زد.
در حقیقت، او به اندازه خواهرش مشتاقِ ساکن شدن در یک جا نبود.
او هنوز پرسه زدن در دشت مرکزی رو ترجیح میداد، اما به خاطر خواهراش این رو نشون نمیداد.
بعد از اینکه اتاقهاشون رو انتخاب کردن، سه خواهر در یک جا جمع شدن.
دان-آه برای ابراز قدردانی، سرش رو مقابل سو دهریونگ خم کرد.
«ممنونم.»
«این چه حرفیه؟ من کسی هستم که باید ممنون باشم که بهم اعتماد کردی و دنبالم اومدی.»
دان-آه در طول راه تصمیمش رو گرفته بود.
«ما برات دردسری درست نمیکنیم، ارباب عمارت. لازم نیست به خاطر ما خودت رو به زحمت بندازی. ما میتونیم از پایینترین سطحِ رزمیکارها شروع کنیم. برای ورود رسمی، توی آزمون شرکت میکنیم.»
او شنیده بود که عمارت دنیای زیرین نهادی هست که قوانین فرقه الهی اهریمن آسمانی رو اجرا میکنه.
نگران بود که اگه او از قدرتش به عنوان ارباب عمارت دنیای زیرین برای جا دادن اونها در جایی استفاده کنه، مشکلی پیش بیاد.
او مطمئن بود که اونها میتونن به تنهایی از پس خودشون بربیان، هر اتفاقی که بیفته.
هر چی نباشه، اونها از پسِ زندگی سختِ آوارگی براومده بودن.
«نگران ما نباش، زنداداش! اگه نشد، میتونیم کارهای خدماتی انجام بدیم.»
درست در همون لحظه، کسی صحبت کرد.
«اونها مهمانهای افتخاری هستن. این کار درست نیست.»
هر چهار نفر با تعجب برگشتن و گئوم موگوک رو دیدن که دمِ در ایستاده بود.
«رهبر جوان فرقه!»
سه خواهر دان با عجله به او ادای احترام کردن.
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستیم.»
اونها گئوم موگوک رو توی مسافرخانه و شعبه فرقه دیده بودن.
سو دهریونگ به سمت گئوم موگوک شتافت.
«قربان، جاییتون آسیب ندیده؟»
«من خوبم.»
سو دهریونگ با دیدن اینکه او هنوز جلوی دان-آه هوای او رو داره، گفت: «دیگه میتونی راحت صحبت کنی. از این به بعد قراره زیاد همدیگه رو ببینیم.»
گئوم موگوک لبخند درخشانی به اونها زد و گفت: «خوش اومدین.»
«ما از این به بعد با تمام وفاداری به شما خدمت میکنیم.»
گئوم موگوک به سو دهریونگ نگاه کرد.
سو دهریونگ لبخند خجالتیای زد، اما حالتش مثل یه پیروز بود که داشت او رو به چالش میکشید.
گئوم موگوک تصمیم گرفت با دوست قدیمیش که به نظر میرسید بعد از مدتها دلش میخواد شوخی کنه، همراهی کنه.
«چطور جرئت کردی قبل از رهبر جوان فرقه عاشق بشی؟»
«خب، من یه کم بزرگترم.»
دو مرد به هم نگاه کردن و خندیدن.
گئوم موگوک به دان-آه گفت: «چشمِ خیلی خوبی در انتخاب مردها داری.»
دان-آه لبخند زد و سو دهریونگ دستش رو تکون داد و گفت که این حرفها رو نزنید.
اما چشمای سو دهریونگ میگفت: «لطفاً، یه کم بیشتر بگو.»
«ارباب عمارت سو یه بار گفت که فرقه اصلی تغییر نمیکنه.»
«تغییر در فرقه اصلی از همون لحظهای شروع شد که اون این حرفها رو به من زد.»
«شاید ارباب عمارت سو اون حرف رو زد چون میخواست شما سه نفر رو به فرقه اصلی بیاره.»
سه زن دقیقاً نفهمیدن منظورش چیه، اما سو دهریونگ با یادآوری گذشته، بغضی در گلوش احساس کرد.
او خیلی از گئوم موگوک سپاسگزار بود که همیشه میگفت تغییر به خاطر او شروع شده.
گئوم موگوک به سه زن گفت: «اگه توی تمام این مدت شما نبودید، ما واقعاً به دردسر میافتادیم.»
هر چی نباشه، اون اتفاق منجر به مرگ بانوی عمارت گل آسمانی میشد.
«درست نیست کسایی که چنین لیاقت بزرگی از خودشون نشون دادن، به عنوان رزمیکارهای سطح پایین شروع کنن. قصد دارم موقعیتهایی رو برای شما ترتیب بدم.»
گئوم موگوک انگار که برای هر کدومشون جایی رو در نظر گرفته باشه، به سه زن گفت: «شما تمام عمرتون رو با هم بودید، پس نظرتون چیه حالا جدا بودن رو تمرین کنید؟»