چپتر 561: میخوام مثل یه آدم زندگی کنم
چپتر 561: میخوام مثل یه آدم زندگی کنم
گئوم موگوک در سکوت به اهریمن تیغه آسمان خونین که در حال دم کردن چای بود خیره شد.
او پیش از این هم بارها برایشان چای دم کرده بود، اما امروز حس متفاوتی داشت.
«من انجامش میدم.»
دان-آه که نمیتوانست همینطور بیحرکت بنشیند، پیشنهاد داد که جای او را بگیرد.
«اشکالی نداره.»
اگرچه اهریمن تیغه آسمان خونین با لحنی خشن صحبت کرد، اما نگاهش به دان-آه نرم و مهربان بود.
دان-آه در کنارش به او کمک کرد.
او سخت تلاش میکرد تا تاثیر خوبی روی اهریمن تیغه آسمان خونین بگذارد.
از آنجایی که سالها به عنوان یک آواره زندگی کرده بود، میدانست که نباید بیادب به نظر برسد.
«با خواهرهات به عنوان یه آواره زندگی میکردی؟»
«بله.»
«باید خیلی سخت بوده باشه.»
شنیدن این کلمات برای دان-آه ناآشنا بود.
او تا به حال چنین حرفی را از زبان یک بزرگتر نشنیده بود.
اطرافیان او، چه پیر و چه جوان، همگی فقط سعی میکردند با چنگ و دندان برای بقا بجنگند.
«اگه اون پسره اذیتت کرد، هر وقت خواستی بیا و به من بگو.»
گئوم موگوک میتوانست آن را حس کند.
او میدانست که امروز در قلب اهریمن تیغه آسمان خونین چه میگذرد.
برای او، امروز روزی بود که پسرش زنی را که قرار بود عروسش شود، به خانه آورده بود.
برخلاف سو دهریونگ که کمی دورتر از آن دو با استرس وول میخورد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در سکوت به پشت اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شده بود.
او اکنون به چه چیزی فکر میکرد؟
آیا اهریمن تیغه آسمان خونین دوران جوانیاش را به یاد میآورد که برایش شعر میخواند؟ یا خودش را به یاد میآورد که به آن اشعار گوش میداد؟
به روزهایی که پدرش با اهریمن مشت در سرزمینهای مرکزی پرسه میزدند؛ روزهایی که همه جوان بودند.
درست زمانی که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میخواست سرش را برگرداند تا به بیرون از پنجره نگاه کند، چشمانش با چشمان گئوم موگوک تلاقی کرد.
«رهبر جوان فرقه.»
«بله، فرمانروای شمشیر.»
«وقتی به گذشته نگاه میکنم، میبینم زمان واقعاً زودگذر میگذره.»
«مگه هنوز روزهای زیادی در پیش نیست؟»
«واقعاً همینطوره؟»
«شما حتی ممکنه به تولد دوباره دست پیدا کنید.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با نگاهی تحقیرآمیز سرش را تکان داد.
«فکر نکنید همه چیز تموم شده. حدود ده سال دیگه، ممکنه به امروز نگاه کنید و با حسرت فکر کنید: "اون موقع چقدر سرزنده بودم، باید اون کار رو انجام میدادم." مگه این ممکن نیست؟»
او دوباره به بیرون از پنجره خیره شد.
با آن نگاه عمیق، غیرممکن بود که بفهمی به چه چیزی فکر میکند.
در این میان، اهریمن تیغه آسمان خونین و دان-آه چای را آوردند.
«عطر فوقالعادهای داره.»
گئوم موگوک در حالی که عطر چای را بو میکشید، از آن لذت برد.
اولین کسی که با تحسین فریاد زد، دان-آه بود.
«خیلی خوشمزهست. این خوشمزهترین چاییه که تا حالا خوردم.»
در آن لحظه، گئوم موگوک به او گفت:
«البته. این چاییه که اون میگفت فقط برای یه مهمان عزیز سرو میکنه، چایی که هیچوقت به ما نمیداد.»
دان-آه فکر کرد او شوخی میکند، اما سو دهریونگ با حالتی که نشان میداد این حرف حقیقت دارد، سرش را تکان داد.
حتی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم به آنها پیوست.
«این اولین باریه که من هم طعم این چای رو میچشم.»
طبیعتاً صورت دان-آه سرخ شد.
او واقعاً خوشحال بود.
تا به حال، بیشتر شادیهایی که حس کرده بود، شادیِ زنده ماندن بود.
"این قرارداد رو با موفقیت تموم کردم."
"خواهرهام هم جاشون امنه."
اما شادی که اکنون حس میکرد، با آن نوع شادی متفاوت بود.
در حال حاضر، او در حال نوشیدن چای مخصوصی بود که توسط استادِ مردی که دوستش داشت، برایش سرو شده بود.
در مقابلش فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حضور داشت که همیشه او را تحسین میکرد، و رهبر جوان فرقه که او و خواهرهایش را نجات داده بود.
و از همه مهمتر، سو دهریونگ در کنارش بود.
لحظهای بود که شبیه به یک رویا به نظر میرسید.
آخرین بار کی بود؟ آخرین باری که بدون حس تنش و هوشیاری به اطرافیانش نگاه کرده بود.
آخرین بار کی بود؟ آخرین باری که امنیتِ مورد محبت قرار گرفتن و محافظت شدن توسط کسی را حس کرده بود.
به همین دلیل بود که لرزشی که اکنون در اعماق قلبش طنینانداز شده بود، چیزی بود که قبلاً هرگز حس نکرده بود.
«ممنونم، واقعاً ممنونم.»
تمام احساسات دان-آه در صدای لرزانش نهفته بود.
«تا وقتی دهریونگ در حال تمرینه، میتونی اینجا بمونی.»
این دعوتی بود برای ماندن در کنار او، چرا که سو دهریونگ پس از اتمام وظایف روزانهاش، تا دیروقت تمرین میکرد.
درست زمانی که سو دهریونگ حتی بیشتر از دان-آه تحت تاثیر قرار گرفته بود، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو ناگهان لب به سخن گشود.
«اون یه شمشیرزنه. تماشای اون که اون تیغه نادان رو دور سرش میچرخونه، چه فایدهای براش داره؟»
«نادان!»
«تماشای اون استاد و شاگردِ رو مخ، خون هر کسی رو به جوش میاره. پس...»
سپس، او حرف حیرتانگیزی زد.
«هر وقت وقت داشتی، بیا پیش من.»
چشمان دان-آه از تعجب گرد شد.
کسی که او همیشه تحسینش میکرد، از او میخواست که به دیدنش برود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو؛ کسی که او حتی جرئت نمیکرد مستقیماً به او نگاه کند، نه، کسی که حضورش در همان اتاق هم باورنکردنی بود.
«واقعاً میتونم این کار رو بکنم؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو سرش را تکان داد.
«خیلی ممنونم. حتماً میام.»
گئوم موگوک میتوانست تشخیص دهد که باد جدیدی از سرنوشت برای دان-آه هم وزیدن گرفته است.
گئوم موگوک به سو دهریونگ گفت:
«امشب نوشیدنی مهمون توایم!»
***
هان سول با قایق در حال عبور از دریاچه بود.
کسی که پارو میزد، یکی از سه مست بزرگ، یو بین بود.
هان سول از تیغههای دوقلوی یخین سرد خواسته بود که در طرف دیگر دریاچه منتظر بمانند و خودش به تنهایی سوار قایق شده بود.
سا هان اعتراض کرده بود، اما سو بینگ او را راهی کرده بود.
«آخه چرا داری این کار رو میکنی؟»
سا هان نمیتوانست همسرش را درک کند.
او در ابتدا حتی بیشتر از سا هان نگران وظایف محافظتیاش بود.
«رهبر فرقه، رهبر جوان فرقه و اون اهریمن خندان پلیددل که دیدیم، کدومشون نقطه ضعفی داشتن؟»
حتی پیروان اهریمنی که هنگام عبور از فرقه الهی اهریمن آسمانی دیده بودند، به درستی منضبط شده بودند.
«در نهایت، اگه کسی بانوی جوان قصر رو هدف قرار بده، حتماً با اجازه رهبر فرقه بوده. فکر میکنی ما میتونیم جلوشون رو بگیریم؟»
«پس داری میگی باید بیخیال وظایف محافظتیمون بشیم؟»
«بحث بیخیال شدن نیست، بحث اینه که بذاریم بانوی جوان قصر آزادانه چیزها رو ببینه و ازشون لذت ببره.»
سا هان دلیل رفتار او را حدس زد.
«تو به رهبر جوان فرقه اعتماد داری.»
«من به رهبر جوان فرقه اعتماد ندارم.»
پاسخ قاطع او با نگاهی به هان سول که در قایقِ دوردست بود، همراه شد.
«هان سول دیگه اون بچه کوچیکی که میشناختیم نیست. من به بانوی جوان قصر اعتماد دارم که داره به یه آدم بالغ تبدیل میشه.»
قایقی که هان سول سوار بر آن بود، به جزیرهای در میان دریاچه رسید.
او با راهنمایی یو بین، به عمارت رویای مستی رفت.
اهریمن مست در عمارت رویای مستی به تنهایی در حال نوشیدن بود.
«درود بر فرمانروای اهریمنی.»
«بانوی جوان قصر، خوش اومدی! شنیده بودم که رسیدی.»
او که به فرقه الهی اهریمن آسمانی آمده بود، حس میکرد که باید حداقل به اهریمن مست ادای احترام کند، حتی اگر به دیگر شهریاران اهریمنی اعتنایی نمیکرد.
هر چه باشد، او کسی بود که در کنار رهبر جوان فرقه، قصر یخی دریای شمال را نجات داده بود.
«دریاچه خیلی زیبایهست. این عمارت هم زیباست.»
«مشکل اینجاست که یه مست لایعقل که اصلاحبشو نیست، توی این جای زیبا زندگی میکنه.»
هان سول به شوخی اهریمن مست لبخند زد.
«شما برازنده این مکان هستید.»
اهریمن مست حس کرد که او نسبت به زمانی که در قصر یخی دیده بودش، تغییر کرده است.
«بیا، بشین.»
هان سول به جامی که از کمر اهریمن مست آویزان بود نگاه کرد.
اهریمن مست جام را مقابل خودش قرار داد.
«میدونی این چه جور جامیه؟»
«بله، این گنجینه فرقه اصلی، جام مقدس قصر یخی هست.»
«تا حالا از این جام چیزی نوشیدی؟»
وقتی هان سول سرش را به نشانه منفی تکان داد، او برایش در جام شراب ریخت.
«تمیز شسته شده، پس یه جرعه بنوش.»
«با کمال میل مینوشم.»
هان سول شراب را از جام مقدس قصر یخی نوشید.
او کسی نبود که به خصوص از الکل لذت ببرد، اما چشمانش از تعجب گرد شد.
«طعم شراب واقعاً فوقالعادهست.»
«چون شراب خوب با یه جام خوب ترکیب شده.»
به این ترتیب، آن دو چند جام شراب با هم رد و بدل کردند.
او پس از لحظهای خیره شدن به دریاچه، به اهریمن مست گفت:
«هیچوقت فکر نمیکردم تا اینجا بیام.»
اهریمن مست با نگاهی حاکی از درک به او نگریست.
«با رهبر جوان فرقه بودی و وقتی به خودت اومدی، دیدی توی فرقه اصلی هستی، درسته؟»
هان سول لبخند محوی زد و سرش رو به نشونه تایید تکون داد.
کمی اغراقآمیز بود، اما به حقیقت نزدیکی داشت.
«وقتی باهاشم، چیزهایی به ذهنم میرسه که هیچوقت توی زندگیم بهشون فکر نکرده بودم.»
«مثلاً؟»
لحظهای در فکر فرو رفت.
«میخوام مثل اون زندگی کنم.»
اهریمن مست توی جام خالیش می ریخت و گفت:
«طبیعیه.»
«بله؟»
«چون خودم دهها بار بهش فکر کردم.»
این حرف غیرمنتظرهای بود و هان سول با چهرهای متعجب به اهریمن مست نگاه کرد.
«مقایسه میکنی، حسادت میکنی. بعدش عصبانی میشی و میخوای بهونه بیاری. اما میدونی چیه؟ لحظهای که عصبانی میشی و میخوای بهونه بیاری، همون لحظهایه که میتونی خودت رو بهتر از همیشه بشناسی.»
کی عصبانی میشم، کی جواب پس میدم، جایگاه من کجاست؟
احساس کرد که متوجه شده، و در عین حال انگار هنوز کاملاً درک نکرده بود.
اهریمن مست لبخندی زد و جامش رو سر کشید.
«نتیجه اینه که ما نمیتونیم مثل رهبر جوان فرقه زندگی کنیم. چون رهبر جوان فرقه دیوونهست!»
هان سول لبخندی زد و همراه با او از جامش نوشید.
فکر کرد کلمه «دیوونه» چیزیه که فقط ممکنه از زبون اهریمن مست بشنوه.
«بیا، بیا به سلامتیِ همرزمها یه جام بزنیم!»
احساس کرد کار خوبی کرده که به دیدن اهریمن مست اومده.
در واقع کمی تردید داشت، اما به خاطر حرفهای گئوم موگوک اومده بود.
توی این سفر چیزهای زیادی ببین.
یه جورایی، حس میکرد فرار کردن از دست گئوم موگوک کار راحتی نیست.
فکر میکرد وقتی بیاد اینجا فقط درباره خودش و اهریمن مست حرف میزنه، اما باز هم داشت درباره رهبر جوان فرقه صحبت میکرد.
با این حال، اینکه میتونست بدون هیچ معذبی با اهریمن مست همکلام بشه، به خاطر وجود موضوعی به اسم گئوم موگوک بود.
«گمانم امشب توی میخانه می روان مینوشی.»
«از کجا فهمیدی؟»
«موضوع مربوط به الکله دیگه، مگه نه؟»
اهریمن مست یه جعبه کامل از شرابهایی که گوشه عمارت رویای مستی بود رو به هان سول داد.
«به رهبر جوان فرقه بگو بازگشت صحیح و سلامتش به فرقه رو تبریک میگم.»
***
وقتی هان سول به میخانه می روان رسید، هنوز هیچکس اونجا نبود.
«خوش اومدید!»
جو چون-به با ادب بهش خوشآمد گفت.
چون قبلاً او رو دیده بود، میدونست که بانوی جوان قصرِ قصر یخی دریای شماله.
«از این طرف بفرمایید.»
«قبل از اون، لطفاً این رو بگیرید.»
جعبه شرابی رو که تیغههای دوقلوی یخین سرد حمل میکردن، به او داد.
«این هدیهای از طرف اهریمن مست برای رهبر جوان فرقهست.»
«بله، امروز همین شراب رو سرو میکنم.»
شاید انتظار میرفت از اینکه شراب از بیرون آورده شده ناراحت بشه، اما جو چون-به اصلاً اهمیتی نداد.
هان سول هنوز نمیدونست پیوند بین گئوم موگوک و جو چون-به چقدر عمیقه.
جو چون-به او رو به سمت صندلیهای رزرو شده در طبقه دوم راهنمایی کرد.
تیغههای دوقلوی یخین سرد همراهش بالا نرفتن و توی طبقه اول منتظر موندن.
در حالت عادی، سا هان باید به طبقه دوم میرفت و گوشهای مینشست، اما این بار هم سو بینگ پیشنهاد داد که همینجا منتظر بمونن.
او حتی یک قدم فراتر رفت.
— عزیزم، بیا ما هم یه چیزی بنوشیم. از وقتی اومدیم به سرزمینهای مرکزی، یه دل سیر چیزی ننوشیم.
— بیا بنوشیم.
اگر اتفاقی برای بانوی جوان قصر بیفته و ما هم آخرش بمیریم، حداقل باید یه جام آخر رو زده باشیم.
طوری حرف میزد که انگار تسلیم شده، اما ته دلش این نبود.
او همیشه هر وقت اتفاق بزرگی میافتاد به شهود و قضاوت همسرش اعتماد میکرد و تا الان هم خوب دووم آورده بودن.
الان هم به قضاوت همسرش اعتماد داشت.
هان سول که میخواست روی صندلیهای طبقه دوم بشینه، با دیدن نوشتههایی که روی دیوار حک شده بود، جا خورد.
«این واقعاً دستخط رهبر فرقه و رهبر اتحاده؟»
جو چون-به با افتخار جواب داد:
«بله، همینطوره. موقع ملاقات سهجانبه این رو از خودشون به یادگار گذاشتن.»
نه فقط اونها، بلکه نوشتههایی از شهریاران اهریمنی هم اونجا بود.
اولین بار بود که چنین نوشتههایی رو روی دیوار یه میخانه میدید.
هم تازگی داشت و هم غافلگیرکننده بود.
جمله «بانوی جوان قصر، شما هم باید چند کلمهای بنویسید» تا دم زبون جو چون-به اومد، اما جرئت نکرد اون رو بلند بگه.
درست همون موقع، گئوم موگوک و سو دهریونگ وارد میخانه شدن.
«صاحبخونه، امشب حساب این مرد پای خودشه، پس خوب ازش پذیرایی کن.»
«چرا با من این کار رو میکنی؟ میدونی که الان نونخور دارم؟»
«اونها بدون تو هم خوب میخورن و زندگی میکنن.»
سه خواهر دان هم پشت سرشون بودن.
از فردا قرار بود به سازمان جدیدی ملحق بشن، پس امشب آخرین باری بود که میتونستن برای مدتی با خیالی آسوده بنوشن.
دان-یئون طرف سو دهریونگ رو گرفت.
«برادرشوهرم رو اذیت نکن!»
دان-آه جا خورد و او رو به خاطر بیادبیش دعوا کرد، در حالی که سو دهریونگ نیشش باز شد.
«چطور تونستی، خانوم کوچولو! توی این دنیای پر از غم، یه مرد بدون خواهرزن چطوری زندگی کنه؟»
جو چون-به که داشت از طبقه دوم پایین میاومد، بهشون گفت:
«امشب نگران صورتحساب نباشید. اهریمن مست شراب فرستاده. غذا رو هم برای تنوع، من مهمونتون میکنم.»
چهره سو دهریونگ از خوشحالی درخشان شد.
به دان-یئون نگاه کرد و زمزمه کرد:
«چون پولم ذخیره شد، به خواهرزنم یه کم پولتوجیبی میدم!»
گئوم موگوک نتونست جلوی خندهش رو بگیره.
اولین بار بود که میدید سو دهریونگ اینقدر خوشحاله.
آره، همینطور بخند.
دلیل اینکه بازگشت کرده بود، محافظت از همین لبخند بود.
پس با تمام وجودت بخند و با تمام وجودت خوش بگذرون.
درست همون لحظه، کسی وارد میخانه شد.
«رهبر جوان فرقه!»
کسی که این بار رسیده بود، فرمانده سپاه اهریمنی، جانگ هو بود.
«فرمانده جانگ! حالتون چطور بوده؟»
«رهبر جوان فرقه! خیلی خوشحالم که به سلامت برگشتید.»
اون دو نفر دیدار دوباره شادی داشتن.
جانگ هو که همیشه تکیهگاه به نظر میرسید، انگار عضلانیتر هم شده بود.
«فرمانده جانگ!»
کسی که واقعاً از دیدن او خوشحال بود، سو دهریونگ بود.
دلش پر بود از میل به پیدا کردن یه لحظه خصوصی برای دوتاییشون تا درباره دان-آه پز بده.
به جز گئوم موگوک، تنها کسانی که میتونست با خیال راحت پیششون پز بده، لی آن و جانگ هو بودن.
همون موقع، گئوم موگوک کسی رو دید که از دم در سرک میکشه و بعد رد میشه.
«فرمانده شاخه، کانگ!»
کسی نبود جز کانگ دال.
او چون گئوم موگوک ازش خواسته بود اومده بود، اما چندین بار برای اومدن یا نیومدن تردید کرده بود.
بالاخره شاید فقط یه دعوت از روی ادب بوده باشه.
حتی همین الان هم داشت فکر میکرد که بیخیال بشه و برگرده.
«اینجا، کجا داری میری!»
گئوم موگوک چنان گرم باهاش احوالپرسی کرد که تمام تنشش ذوب شد.
«مطمئن نیستم اینجا جایی باشه که من باید باشم.»
«شروع این دورهمی با فرمانده شاخه کانگه! بدون فرمانده شاخه کانگ، اصلاً این دورهمی از اول وجود نداشت.»
شنیدن این حرف کانگ دال رو خوشحال کرد.
از وقتی به فرقه اصلی اومده بود، اونقدر درگیر سازگار شدن بود که حتی نفهمیده بود خوشحاله، اما با بازگشت گئوم موگوک، دوباره حس کرد که داره زندگی میکنه.
«درود بر فرمانده!»
کانگ دال با ادب به جانگ هو تعظیم کرد.
انتظار نداشت فرمانده سپاه اهریمنی هم توی این دورهمی باشه.
«از دیدنت خوشحالم.»
آیا به خاطر این بود که گئوم موگوک کنارش بود؟ دیدن فرمانده سپاه اهریمنی اینجا، با دیدنش توی محیط فرقه فرق داشت.
آخرین نفری که رسید، جانشین اهریمن مشت، چئون سو-هی بود.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، رهبر جوان فرقه.»
با دانستن اینکه او از وقتی جانشین اهریمن مشت شده غرق در تمرینات هنرهای رزمی بوده، گئوم موگوک عمداً امروز او رو صدا کرده بود.
او رو نه به خاطر هان سول، بلکه به خاطر خود چئون سو-هی صدا کرده بود.
تا آدمها رو ببینه، تا نفسی تازه کنه.
و به این ترتیب، با جمعیتی که دم در جمع شده بود، گئوم موگوک به طبقه دوم نگاه کرد.
«حالا دیگه همه جمع شدن.»
هان سول با چهرهای متعجب به اونها نگاه کرد.
او گفته بود دوستهایی داره که میخواد توی فرقه اصلی معرفی کنه، برای همین هان سول فکر کرده بود یک یا دو نفر باشن.
اما هرگز تصور نمیکرد اینهمه آدم رو با خودش بیاره.
چرا اصلاً کل فرقه رو دعوت نکردی؟
حرفهای اهریمن مست به ذهنش اومد.
«درسته، این آدم دیوونهست.»
گئوم موگوک جلوتر از بقیه از پلهها بالا رفت.
«صاحبخونه، درها رو ببند و میزها رو بچین!»