چپتر 564: هدیهای برای تو بود
چپتر 564: هدیهای برای تو بود
«آخه چه اتفاقی داره میفته؟»
در پاسخ به سؤال لی آن، گئوم موگوک به این فکر کرد که چطور جواب بدهد.
«اطلاعاتی به دستم رسیده که نشون میده توی تالار رزمی اژدهای زرد مشکلی پیش اومده. نگران بودم که مبادا روی بانو سو تأثیر بدی بذاره.»
اینکه صرفاً بر اساس چنین اطلاعاتی به دیدن او برود، کمی سخت درک میشد.
در عوض، کلماتی که باعث میشد لی آن موضوع را درک کند، اینها بودند:
«حس بدی دارم.»
همانطور که انتظار میرفت، لی آن بلافاصله سر تکان داد.
«پس باید فوراً بریم.»
چطور تمام کارهایی که گئوم موگوک تا به حال به سرانجام رسانده بود، با عقل سلیم قابل درک بود؟
لی آن هر چیزی را که نمیتوانست بفهمد، با پذیرفتن این حقیقت که گئوم موگوک شخصی فرستاده شده از سوی آسمانهاست، برای خودش هضم میکرد.
«متأسفم، از وقتی برگشتی حتی فرصت نکردی استراحت کنی.»
«چرا عذرخواهی میکنی؟ کار بانو سو، کار منه. اما شما هم با ما میاین، رهبر جوان فرقه؟»
«البته.»
با این حرف او، چهرهی لی آن روشن شد.
ترک کردن فرقه همراه با گئوم موگوک، چیزی بود که او واقعاً آرزویش را داشت.
«همین الان راه میفتیم؟»
«خورشید بهزودی طلوع میکنه. بیا با بانو هان ملاقات کنیم، باهاش حرف بزنیم و بعد حرکت کنیم.»
«پس قبل از رفتن میتونم پدرم رو هم ببینم.»
در تمام طول زندگیاش، فقط رهبر جوان فرقه را داشت، اما حالا یک پدر و یک خواهر کوچکتر هم داشت.
آن دو به فرقه اصلی بازگشتند و برای رفتن به اقامتگاههای خود از هم جدا شدند.
«کمی بخواب، حتی اگه فقط دو ساعت باشه. بعداً میبینمت.»
«چشم، رهبر جوان فرقه.»
وقتی گئوم موگوک خواست برگردد، لی آن لب به سخن گشود.
«ممنون بابت شمشیر خورشید و ماه. اونقدر خوشحالم که فکر نمیکنم تا مدتی بتونم بخوابم.»
گئوم موگوک به شمشیری که از کمر او آویزان بود نگاه کرد و گفت:
«بهت میاد.»
اینها کلمات توخالی نبودند.
شمشیر خورشید و ماه که با نقش خورشید و ماه تزیین شده بود، کاملاً برازندهی آن زن زیبا بود.
لی آن پس از بازگشت به اتاقش، وسایلش را جمع کرد.
یک دست لباس عوضی، مرهم زرین و قرصهای جراحت درونی.
او وسایل دیگری را که برای سفر لازم بود، در یک کیسهی چرمی نو قرار داد.
جعبهی شمشیر را با دقت در اتاقش نگه داشت.
هر بار که آن جعبه را میدید، قلب گئوم موگوک را به یاد میآورد که حتی جعبه را هم با دقت برای او آماده کرده بود.
قلبش به تپش افتاده بود و نمیتوانست بخوابد.
لی آن با استفاده از نیروی درونیاش، اثرات مستی را از بدنش بیرون کرد و به حیاط رفت.
بعد از کشیدن یک نفس عمیق، به آرامی شمشیر خورشید و ماه را از غلاف بیرون کشید.
شینگ.
شمشیر که به نرمی بیرون کشیده شده بود، در تاریکی خودنمایی کرد.
نور سپیدهدم، جایی که روشنایی و تاریکی در کنار هم بودند، روی تیغه جاری شد.
تیغه آنقدر تیز بود که به نظر میرسید هر کسی را که به آن نگاه کند به درون خود میکشد و روحش را میدرد.
لی آن به آرامی نیروی درونیاش را بالا برد.
او چندین بار از گئوم موگوک شنیده بود که مهمترین لحظه با یک شمشیر گرانبها، زمانی است که برای اولین بار آن را به دست میآوری.
باید با شمشیر ارتباط برقرار کنی.
او گفته بود تفاوت زیادی در قدرت شمشیری که اربابش را پذیرفته با شمشیری که نپذیرفته، وجود دارد.
ووممم.
شمشیر خورشید و ماه که با انرژی او پر شده بود، لرزش خفیفی کرد.
لی آن سعی کرد با شمشیر یکی شود.
نتیجهی این تلاش زمانی مشخص میشد که مبارزهای در بگیرد.
«شمشیر خورشید و ماه، ما تا آخر عمر با هم هستیم.»
***
به محض طلوع خورشید، گئوم موگوک همراه با لی آن به دیدن هان سول رفت.
«چی شده؟»
او از ملاقات آنها غافلگیر شد.
آن دو آنقدر زود آمده بودند که او هنوز حتی صورتش را هم نشسته بود.
«مشکلی پیش اومده، برای همین انگار باید همراه لی آن فرقه رو ترک کنم.»
در آن لحظه، چیزی که از ذهن هان سول گذشت، بدون شک ناامیدی بود.
البته هان سول این حس را بروز نداد.
«که اینطور. اگه شما دو نفر میرین، پس ما هم باید بریم.»
هان سول بلافاصله به تیغههای دوقلوی یخین سرد اطلاع داد که بهزودی آنجا را ترک میکنند.
گئوم موگوک نمیتوانست خودش را راضی کند که به او بگوید بماند و بیشتر لذت ببرد.
هر چه باشد، او برای دیدن او و لی آن آمده بود.
سو دهریونگ یا جانگ هو میتوانستند مراقب او باشند، اما او در آن شرایط تمایلی به ماندن نداشت.
«بابت این موضوع متأسفم.»
با عذرخواهی گئوم موگوک، هان سول به لی آن نگاه کرد.
«من اومدم تا تو رو ببینم، خواهر. حالا که دیدمت، مشکلی نیست.»
این بار لی آن از او عذرخواهی کرد.
«متأسفم. قول داده بودم که سرزمین میانه رو بهت نشون بدم.»
«باشه برای دفعهی بعد. در ضمن، رهبر جوان فرقه توی راه کلی جاها رو بهم نشون داد.»
«مستقیم برمیگردی به دریای شمال؟»
«نه. یه جایی هست که باید بهش سر بزنم.»
هان سول قصد داشت قبل از بازگشت، با بی سا-این ملاقات کند.
«احتمالاً اونجا چیزهای جالب زیادی میبینی.»
با کلمات پرمعنای گئوم موگوک، لی آن نگاهی به او انداخت که انگار میپرسید منظورش چیست، در حالی که هان سول خودش را به نشنیدن زد.
گئوم موگوک به آن دو کمی وقت داد.
«من اول میرم پیش پدرم. کمی دیگه همدیگه رو توی تالار اهریمن آسمانی میبینیم.»
حتی اگر میخواستند بروند، باید با رهبر فرقه خداحافظی میکردند.
گئوم موگوک اول از اتاق خارج شد.
«رهبر جوان فرقه همیشه سرش شلوغه.»
با حرف هان سول، لی آن به قامت گئوم موگوک خیره شد که در دوردست، از پشت پنجره، بر فراز دیوار پرواز میکرد.
«برای یه فنجون چای وقت داریم، مگه نه؟»
لی آن به سؤال هان سول سر تکان داد.
«من برات دم میکنم.»
لی آن شخصاً برای خواهر کوچکترش چای دم کرد.
«ارباب قصر حالشون خوبه؟»
«خوبن.»
«عجیبه که اجازه دادن بیای به سرزمین میانه.»
«چون به رهبر جوان فرقه اعتماد دارن، من رو فرستادن.»
حقیقت داشت.
اگر به خاطر رابطهاش با گئوم موگوک نبود، او هرگز دخترش را به سرزمین میانه نمیفرستاد.
«خواهر، نسبت به آخرین باری که دیدمت، متفاوت به نظر میای.»
لی آن رو به هان سول کرد و با لبخند گفت:
«سختیهای زیادی رو پشت سر گذاشتم.»
سپس، گفتگوی خود با گئوم موگوک را به یاد آورد.
وقتی از او پرسیده شده بود که آیا درست است «قلب» خود را اینطور تنها به بیرون بفرستد، گئوم موگوک پاسخ داده بود:
- اون باید یاد بگیره که روی پای خودش راه بره.
هان سول با خود فکر کرد که شاید حالا دارد نتیجهی آن روی پای خود راه رفتن را میبیند.
در این میان، لی آن چای را آورد.
آن دو روبروی هم نشستند و چای نوشیدند.
«عطرش خیلی خوبه.»
«طعمش هم عالیه.»
در حالی که لی آن از عطر چای لذت میبرد، هان سول ناگهان پرسید:
«تو عاشق رهبر جوان فرقه هستی، مگه نه؟»
سؤال ناگهانیای بود، اما لی آن اصلاً تعجب نکرد.
گئوم موگوک همیشه او را قلب خود خطاب میکرد؛ عجیب بود اگر چنین سؤالی پرسیده نمیشد.
«دوستش دارم.»
هان سول بدون کلامی به لی آن خیره شد.
«چرا؟ نگرانی که قلبم بشکنه؟»
لی آن در حالی که چایاش را مینوشید، این را گفت.
«زخمهای تیغهها برای یه عمر کافیه.»
لی آن به بیرون پنجره نگاه کرد و هان سول هم نگاه او را دنبال کرد.
آن سوی دیوار، پرندهای تنها در آسمان روشن آزادانه پرواز میکرد.
«قبل از اینکه بری، حسابی سرزمین میانه رو بگرد.»
***
گئوم موگوک به اقامتگاه پدرش رسید.
حتی اگر نمیتوانست دیگر شهریاران اهریمنی را ببیند، باید با پدرش خداحافظی میکرد.
پدرش در میانه تمرینات صبحگاهیاش بود.
او بیرون محوطه تمرین منتظر بود که صدای هوی را شنید.
«میگه بیا تو.»
گئوم موگوک قدم به محوطه تمرین گذاشت.
پدرش با چشمانی بسته ایستاده بود و شمشیر اهریمن آسمانی را مقابل خود گرفته بود.
هیچ هالهای از خود نشان نمیداد و انرژیای به شمشیر تزریق نمیکرد.
فقط همانجا ایستاده بود و شمشیر را حس میکرد.
دفعهی قبل، پدرش به او یاد داده بود که انرژی شمشیر را به طور کامل حس کند.
گئوم موگوک هم شمشیر اهریمن سیاه را بیرون کشید.
او هم انرژیای به آن تزریق نکرد و هالهای ساطع نکرد، و تمام تمرکزش را روی شمشیر اهریمن سیاه گذاشت.
«سرگرم بودی، نه؟»
سرگرم کشتن دشمنان، سرگرم تمرین در هنر اهریمنی نه مصیبت.
به همین خاطر، فرصت نکرده بود چشمانش را ببندد و کاملاً روی انرژی شمشیر تمرکز کند.
مثل این بود که بخواهی به آسمان نگاه کنی، اما مدام فراموش کنی.
همانطور که چشمانش را میبست و روی شمشیر تمرکز میکرد، ناگهان دوران کودکیاش را به یاد آورد.
دوران کودکیاش.
روزی که بعد از یادگیری هنر شمشیرزنی، برای اولین بار به جای شمشیر چوبی، یه شمشیر واقعی به دست گرفت.
تیغه توی دستهای کوچیکش ترسناک بود، اما گئوم موگوک تظاهر کرد که نمیترسه.
حتی چهرهای با اعتمادبهنفس به خودش گرفت.
حتی توی اون سن کم، بهوضوح یادش بود که میخواست جلوی پدرش خوب به نظر برسه.
حرفی رو که پدرش اون زمان بهش زده بود، به یاد آورد.
— باید بدونی چطور از شمشیر بترسی.
حالا که فکر میکرد، به نظر میرسید پدرش باید میگفت از شمشیر نترس، اما اون موقع بدون فکر زیادی از کنار این حرف رد شده بود.
«آیا الان از شمشیر میترسم؟»
گئوم موگوک آروم چشماش رو باز کرد.
پدرش از قبل با چشمهای باز داشت بهش نگاه میکرد.
«وقتی به گذشته فکر میکنم، میبینم این اواخر فقط روی ارواح پلید هنر اهریمنی نه مصیبت تمرکز کرده بودم. روی قدرت هنر اهریمنی نه مصیبت و دستاوردهایی که باهاش داشتم. همش فکر میکردم کی میتونم روح اهریمن آسمانی رو ببینم؟ ذهنم کاملاً درگیر این جور افکار شده بود.»
گئوم موگوک با نگاهی عمیقتر ادامه داد:
«کاملاً فراموش کرده بودم که شمشیر چیز ترسناکیه.»
آیا این حقیقت رو که این ترس جوهره اصلی شمشیرزنیه، نادیده گرفته بود؟
«با اینکه اینها همون حرفهایی بود که اون روز بهم زدی.»
نور عجیبی توی چشمهای گئوم ووجین در حالی که به پسرش نگاه میکرد، درخشید.
پدرش چطور؟ پدرش چه گفتگویی با شمشیر اهریمن آسمانی داشت؟
گئوم موگوک برای لحظهای به شمشیر اهریمن سیاه توی دستش نگاه کرد و بعد دوباره اون رو توی غلاف گذاشت.
«این وقت شب چی باعث شده بیای اینجا؟»
«اومدم تا خداحافظی کنم، چون باید دوباره فرقه رو ترک کنم.»
«تازه برگشتی. باز کجا میخوای بری؟»
گئوم موگوک به پدرش نگاه کرد و با لحنی کنایهآمیز پرسید:
«از اینکه پسرت دوباره داره میره ناامید شدی، نه؟»
گوشه لب پدرش کمی بالا رفت، اما حرف پسرش رو تکذیب نکرد.
«یه موضوع فوری پیش اومده که باید با لی آن بهش رسیدگی کنم. اگه مشکلی پیش اومد، از طریق عمارت فلکسای خبر میدم.»
گئوم ووجین سر تکون داد.
«بانو هان و لی آن میان به تالار اهریمن آسمانی تا خداحافظی کنن. من اول میرم اونجا و منتظر میمونم.»
همین که گئوم موگوک خواست برگرده و بره، گئوم ووجین از پشت سرش گفت:
«من هنوزم از شمشیر میترسم.»
گئوم موگوک دوباره به سمت پدرش برگشت.
نگاهشون در هوا با هم تلاقی کرد و گره خورد.
صداقتی که توی حرفهای بیریای پدرش بود و بهخاطر پسرش زده شده بود، حاوی والاترین مرتبه شمشیرزنی بود که فقط کسانی که به سطح بالایی از استادی رسیده بودن، میتونستن درکش کنن.
«فکر کنم برای همینه که به شمشیرت احترام میذارم، پدر.»
چون میدونست اون یه شمشیر اهریمنی بیرحم نیست.
چون شمشیری بود که از هر شمشیر دیگهای قویتر بود، اما در عین حال از قدرت خودش واهمه داشت.
«از امروز، من هم دوباره شروع به ترسیدن میکنم.»
***
لی آن، هان سول و تیغههای دوقلوی یخین سرد در تالار اهریمن آسمانی خداحافظی کردن.
هان سول با احترام و با مشتهای گرهکرده به گئوم ووجین ادای احترام کرد.
«به لطف شما، اوقات خوبی رو سپری کردم و حالا دیگه باید برم.»
«به سلامت بری. سلام من رو هم به ارباب قصر برسون.»
«حتماً این کار رو میکنم. تا دیدار دوباره، براتون آرزوی سلامتی دارم.»
هان سول تعظیم کرد و تیغههای دوقلوی یخین سرد هم تعظیم کردن.
«دوباره میبینیمتون، رهبر فرقه.»
«شما دو نفر هم به سلامت برید.»
نفر بعدی لی آن بود که با قلبی لرزون، با احترام تعظیم کرد.
«ممنونم که به خوبی از خواهرم مراقبت کردید. من هم میرم تا به خوبی به رهبر جوان فرقه خدمت کنم.»
از اونجایی که اون هم از خون قصر یخی دریای شمال بود، همراه هان سول اومده بود تا ادای احترام کنه.
در همین لحظه، گئوم ووجین رو به هان سول و تیغههای دوقلوی یخین سرد کرد و گفت:
«میشه یه لحظه ما رو تنها بذارید؟»
«بله، حتماً، راحت باشید.»
گئوم موگوک به هان سول گفت:
«لطفاً جلوی تالار اهریمن آسمانی منتظر بمونید.»
بعد، گئوم ووجین به گئوم موگوک گفت:
«تو هم همینطور!»
«من هم؟»
منظورش این بود که همه به جز لی آن بیرون برن.
با این حرف، لی آن با چهرهای غافلگیرشده به گئوم موگوک نگاه کرد.
«من رو تنها نذار!»
«لی آن، خواهش میکنم، بیا دوباره همدیگه رو زنده ببینیم!»
«بهت گفتم من رو تنها نذار!»
این فریاد قلبی لی آن بود.
و به این ترتیب، اون چهار نفر تالار اهریمن آسمانی رو ترک کردن.
لی آن که تنها مونده بود، با سر پایین و قلبی لرزون ایستاد.
«یعنی موضوع چیه؟ قراره سرزنشم کنه؟ یا میخواد درباره رهبر جوان فرقه چیزی بگه؟»
در حالی که قلبش با انواع و اقسام فکرها به تپش افتاده بود، حرفهای غیرمنتظرهای از دهن گئوم ووجین خارج شد.
«توی تکنیک شمشیر آسمان پرنده به استادی بزرگ رسیدی.»
گئوم ووجین همون اولین باری که لی آن وارد تالار اهریمن آسمانی شد، متوجه این دستاوردش شده بود.
این فقط یه هنر رزمی معمولی نبود؛ تکنیک شمشیر آسمان پرنده بود، پس غیرممکن بود که متوجه نشه.
«بله، مدتی پیش بهش رسیدم. رهبر جوان فرقه آموزشهای بزرگی به منِ نادان دادن. همهی اینها به لطف شماست، رهبر فرقه، که از همون اول اجازه دادید یادش بگیرم.»
لی آن با احترام سرش رو پایین انداخت.
«بدون داشتن پیکر رزمی آسمانی، حتی اگه به جای موگوک خودم بهت آموزش میدادم، نمیتونستی توی این مدت کوتاه به استادی بزرگ برسی.»
در همین لحظه، هوی با جعبهای بیرون اومد و اون رو به لی آن داد.
«این هدیهای از طرف رهبر فرقهست.»
لی آن با قلبی لرزون جعبه رو باز کرد و با دیدن یه جینسینگ برفی دههزارساله توی اون، شوکه شد.
وقتی با تعجب سرش رو بالا آورد، گئوم ووجین با آرامش گفت:
«این هدیهای برای یادبود رسیدنت به استادی بزرگ در تکنیک شمشیر آسمان پرنده است.»
لی آن برای لحظهای خشکش زد.
چطور میتونست حتی تصور کنه که اهریمن آسمانی چنین هدیهای بهش بده؟
لی آن همونجا روی زانوهاش افتاد و با صدای بلند گفت:
«نمیتونم چنین هدیه ارزشمندی رو قبول کنم.»
صداش میلرزید.
بعد دستوری اومد که نمیتونست ازش سرپیچی کنه.
«قبولش کن.»
لی آن دوباره به گئوم ووجین نگاه کرد، بعد سریع سرش رو پایین انداخت و جواب داد:
«بله، رهبر فرقه.»
این تمام ماجرا نبود.
«همین الان بخورش. من مراقبت هستم.»
ذهن لی آن گیج و منگ بود.
با دستهایی لرزون، جینسینگ برفی دههزارساله رو خورد.
آیا کسی میدونه جویدن یه جینسینگ برفی دههزارساله جلوی اهریمن آسمانی چه حسی داره! واقعاً تجربهای وصفناپذیر و حیرتانگیز بود.
وقتی خوردن جینسینگ تموم شد، گئوم ووجین جریانی از نیروی درونی رو به پشت اون وارد کرد تا به جذب قدرتش کمک کنه.
با کمک کسی مثل اون، چه دشواریای میتونست وجود داشته باشه؟
نیروی درونی قدرتمند جینسینگ برفی دههزارساله به مرکز انرژی لی آن اضافه شد.
اون بهتازگی گیاه برفی یخی رو که ارباب قصر یخی بهش داده بود مصرف کرده بود و نیروی درونیش رو به مقدار زیادی افزایش داده بود، و حالا انرژی جینسینگ برفی دههزارساله هم به اون اضافه شده بود.
اون واقعاً صاحب نیروی درونیی شده بود که جلوی هیچکس کم نمیآورد.
استادی بزرگ در تکنیک شمشیر آسمان پرنده، شمشیر خورشید و ماه، و حالا جینسینگ برفی دههزارساله.
اون واقعاً قدرتمند شده بود.
لی آن با احترام سرش رو پایین انداخت.
مهم نبود که اون رهبر فرقه الهی اهریمن آسمانی بود، مگه میشد جینسینگ برفی دههزارساله رو همینطوری ببخشه چون چیز عادیایه؟
«این لطف رو تا روزی که بمیرم فراموش نمیکنم. این محبت رو با وفاداری به رهبر جوان فرقه جبران میکنم.»
اون اینطور برداشت کرد که باید به خوبی از رهبر جوان فرقه محافظت کنه.
اما دلیل اینکه گئوم ووجین جینسینگ برفی دههزارساله رو بهش داده بود، این نبود.
«من این رو بهخاطر موگوک بهت ندادم.»
«بله؟»
«این هدیهای برای خودت بود.»
لی آن با چهرهای شوکه به گئوم ووجین نگاه کرد.
«از همون اول، اون فقط بهخاطر درخواست رهبر جوان فرقه اجازه داد تکنیک شمشیر آسمان پرنده رو که فقط به بستگان خونی منتقل میشه یاد بگیرم، مگه نه؟»
در این لحظه، دلیلی وجود داشت که اون هرگز بهش فکر نکرده بود.
نه بهخاطر اینکه محافظ رهبر جوان فرقه بود، و نه بهخاطر اینکه از خون قصر یخی بود.
دلیلش بهخاطر شخصی بود که اون براش عزیز بود.
«دختر اهریمن مشت برای من مثل دختر خودمه.»
گئوم ووجین با لحنی ملایم بهش گفت:
«به سلامت برو و خوب برگرد.»