چپتر 570: او به لطف تخیلش زنده ماند
چپتر 570: او به لطف تخیلش زنده ماند
لی آن احساسات واقعیاش را با گئوم موگوک در میان گذاشت.
― میترسم اگه بخوام به روش خودم پیش برم، همهچیز رو خراب کنم.
گئوم موگوک او را بهتر از هر کسی میشناخت.
اگر او تنها بود، بدون هیچ ترسی، موقعیت را بهتر از هر کسی مدیریت میکرد.
حضور خودِ رهبر جوان فرقه بود که باعث میشد او احساس سنگینی و مسئولیت کند. حتماً برای خوب عمل کردن تحت فشار بود.
- لی آن، نقطه ضعفت چی بود؟
- توی این شرایط اضطراری، نقطه ضعفم این بیخیالیم نیست که باعث میشه بخوام شوخی کنم و بگم این چهرهی زیباتمه؟
- نُه دُم و بیخیالی زیاد با هم جور درنمیآن، مگه نه؟
- پس نقطه ضعفم چیه؟
لی آن کنجکاو بود بداند گئوم موگوک چه چیزی را نقطه ضعف او میبیند.
- نقطه ضعفت منم.
لی آن که از این پاسخ غیرمنتظره جا خورده بود، مبهوت شد.
- رهبر جوان فرقه؟
- آره، من بودم.
حس وظیفهشناسی و فداکاریت برای محافظت از من، بزرگترین نقطه ضعف زندگیت بود.
نگاه لی آن به گئوم موگوک کمی لرزید.
خودش هم این را میدانست.
به همین دلیل بود که گئوم موگوک او را از وظایف محافظتیاش معاف کرده و او را به مقام فرمانده شاخه سایه شبح منصوب کرده بود.
البته، تمام اینها از دیدگاه گئوم موگوک بود.
«حس وظیفهشناسی من برای محافظت از شما، رهبر جوان فرقه، نیروی محرکهی زندگی من بوده. الان هم فرقی نکرده.»
پیام تلهپاتیک گئوم موگوک ادامه یافت.
― دومین نقطه ضعفت، کمبود نیروی درونیت بود.
اما اون هم حل شده.
سومی تجربهست، که فکر میکنم وقتی اخیراً فرقه رو به تنهایی ترک کردی، تا حدی پر شده باشه.
گئوم موگوک میدانست چیزی که لی آن اکنون به آن نیاز دارد، سرنخی برای چگونگی مدیریت این موضوع نیست.
حالا چه فرقی میکرد اگر اشتباهی میکرد، یا اگر کارها کمی به درازا میکشید.
او آنجا بود تا از لی آن محافظت کند.
آن هم درس بزرگی برای او میشد.
چیزی که او در حال حاضر به آن نیاز داشت، این بود:
- میدونی چقدر قوی هستی؟
با برطرف شدن نقاط ضعفش، او به استادی بزرگ در تکنیک شمشیر آسمان پرنده دست یافته بود.
- من چقدر قویم؟
نگاه گئوم موگوک به پیو سان که آنجا ایستاده بود، و سپس به بانگ سو چرخید.
― آدمهایی مثل اینها حتی ارزش مقایسه هم ندارن.
هفت استاد تالار رزمی اژدهای زرد؟ استاد اعظم؟ مقایسه کردن تو با اونها، بیاحترامی بزرگی به تکنیک شمشیر آسمان پرنده محسوب میشه.
حتی کسانی که هنوز با آنها ملاقات نکرده بود هم کنار گذاشته شدند.
- برای اینکه از قدرتت بگم، باید این سوال رو بپرسی.
گئوم موگوک قبل از صحبت کردن لحظهای مکث کرد.
― توی چندتا فرم میتونی ارباب تالار اژدهای زرد رو بکشی؟
از آنجایی که او هنوز به درستی با استادان واقعی مبارزه نکرده بود، نمیدانست چقدر قوی است.
هر چه حریفش قویتر میشد، او بیشتر به قدرت خودش پی میبرد.
گئوم موگوک بیشترین اعتمادی را که میتوانست در او القا کرد.
- لی آن، این دنیای رزمی دیگه مال توئه.
گفتن چنین حرفی به لی آن ایرادی نداشت.
او کسی نبود که در هیچ موقعیتی مغرور شود.
چشمان لی آن لرزید.
احتمالاً این اولین بار در زندگیاش بود که چنین حرفهایی را میشنید.
- این فشار خیلی زیاده، نمیتونم.
این دنیای رزمی رو چند میخری؟
با شنیدن شوخی او، گئوم موگوک حس کرد که تنش لی آن فروکش کرده است.
لی آن به گئوم موگوک نگاه کرد و سر تکان داد.
چشمانش گویای همهچیز بود.
«بله، رهبر جوان فرقه، تلاشم رو میکنم.»
در حالی که آن دو در حال گفتگوی تلهپاتیک بودند، مربی پیو سان شخصاً اعضا را برای تمرین جفت کرد.
گئوم موگوک و لی آن با هم جفت شدند و همانطور که انتظار میرفت، بانگ سو با سو جین همتیمی شد.
گئوم موگوک مطمئن بود.
«اون واقعاً قصد داره بکشتش.»
نمیتوانست تصادفی باشد که بانگ سو، کسی که ایم هیون را کشته بود، امروز بازگشته، به طور تصادفی با سو جین جفت شده و تمام این اتفاقات روی هم انباشته شده باشند.
اگر تمرین طبق برنامه پیش میرفت، بانگ سو قطعاً سو جین را میکشت.
مگر اینکه سو جین از همان ابتدا از هنرهای شبح خود استفاده میکرد، وگرنه مهارتهای رزمی فعلیاش در حد بانگ سو نبود.
«لی آن، چیکار میخوای بکنی؟»
او فکر میکرد لی آن بهانهای میآورد تا حریفش را عوض کند و خودش با بانگ سو روبرو شود.
اما به دلایلی، لی آن فقط تماشا میکرد.
«تمرینِ از پیش تعیینشده شامل سه مرحلهست. حمله، دفاع و پاتک. تازهواردهایی که هنوز یاد نگرفتن، از روی نمایش بقیه الگوبرداری کنن!»
کسانی که نمایش میدادند، یو گوانگ و گیو سوک، قدیمیترین اعضای کلاس اژدهای سفید بودند.
«مراقب باشید به همدیگه آسیب نزنید، شروع کنید!»
یو گوانگ و گیو سوک تمرین از پیش تعیینشدهی خود را آغاز کردند.
آنها به نقطه تعیینشده شمشیر میزدند و طرف مقابل دفاع میکرد، سپس نوبت نفر بعدی میشد و شمشیرها بینشان رد و بدل میشد.
وقتی آن دو به هم نزدیک شدند، یو گوانگ زمزمه کرد:
«فکر کنم قراره یه اتفاقی بیفته.»
«هیس! ساکت باش!»
«یه حس بدی دارم!»
«خواهش میکنم تمومش کن!»
حرکات از پیش تعیینشده حتی در منشأ آن حس بد هم ادامه داشت.
بانگ سو به دنبال فرصتی برای کشتن سو جین بود.
قرار بود بعد از کشتن او، از اینجا فرار کند.
عواقب کار توسط مافوقهایش مدیریت میشد.
با یک جسد جعلی که از صخره سقوط کرده بود، آن مرد دیوانهی کلاس اژدهای سفید مرده تلقی میشد.
«خداحافظ!»
درست زمانی که میخواست با حرکت بعدی او را بکشد، چشمان بانگ سو از شدت شوک گشاد شد.
چیزی به پشت دستش که شمشیر را گرفته بود، چسبیده بود.
لحظهای که فهمید آن چیست، ناخودآگاه فریادی از گلویش خارج شد.
«آااارغ!»
یک هزارپای بزرگ با رنگهای درخشان بود.
توهم نبود.
حتی حس ناخوشایندی هم داشت.
او از آن آدمهایی نبود که با دیدن چیزی مثل هزارپا جیغ بکشد، اما این خیلی ناگهانی بود.
علاوه بر این، لحظهای که رنگهایش را دید، شهودش به او گفت که این یک هزارپای به شدت سمی است، که او را بیشتر وحشتزده کرد.
لحظهی بعد، بدنش به سمت سو جین پرتاب شد.
«این دیگه چیه؟»
بدنش از او فرمان نمیبرد.
نیرویی نامرئی او را منقبض کرده و به جلو میراند.
«آااااااارغ!»
با فریاد بانگ سو، همه دست از کار کشیدند و به او نگاه کردند.
از نظر دیگران، اینطور به نظر میرسید که بانگ سو در حالی که فریاد میکشد به سو جین حمله کرده است.
هر کسی میتوانست ببیند که شوک حادثهی قبلی دوباره ظاهر شده و او را دیوانه کرده است.
هوووش!
شمشیر بانگ سو از کنار صورت سو جین گذشت.
درست در همان لحظه.
تپ!
شمشیر سو جین قلب او را شکافت.
در حالی که بانگ سوِ زخمی سعی داشت دوباره شمشیرش را تکان دهد، سو جین شمشیرش را بیرون کشید و عقب رفت.
شپلق.
بانگ سو در حالی که خون به همه جا میپاشید، روی زمین افتاد.
او تا لحظهی مرگش هم نتوانست موقعیت را درک کند.
در چشمان سرد و بیفروغش، دید که هزارپایی که هنوز پشت دستش بود با صدایی ترکید و رنگهای خیرهکنندهای به اطراف پخش کرد.
این صحنهای بود که فقط او میتوانست ببیند.
چند نفر از اعضا جیغ کشیدند.
کسانی که دورتر بودند به سمت آنها دویدند، در حالی که نزدیکان عقبنشینی کردند.
البته، غافلگیرترین فرد پیو سان بود.
وقتی بانگ سو برای اولین بار فریاد زد و حمله کرد، او فکر کرد که این اتفاق غیرمنتظره است.
آیا آن مرد میدانست چطور اینقدر واقعگرایانه بازی کند؟
اما او به همین راحتی با شمشیر سو جین کشته شده بود.
پیو سان با چهرهای شوکهشده به سو جین خیره شد.
«یعنی اون استادی بود که میتونست بانگ سو رو با یه حرکت بکشه؟»
در حقیقت، آن هزارپای روی دست بانگ سو، هنر شبحِ سو جین بود.
قبل از شروع تمرین، لی آن پیامی تلهپاتیک برای سو جین فرستاده بود.
― سرجوخه سو، میتونی از هنرهای شبحت استفاده کنی تا باعث بشی اون جیغ بکشه؟
- بله، فکر کنم بتونم.
هنرهای شبحِ دروازه شبح میتوانست توهمِ حشراتی را که روی بدن فرد میخزند نشان دهد و حتی باعث شود فرد آن را حس کند.
لحظهای که سو جین از هنرهای شبح خود استفاده کرد.
لی آن از نیرویی نامرئی برای مهار بدن بانگ سو استفاده کرد و او را به سمت سو جین پرتاب کرد.
او مطمئن بود که میتواند این کار را انجام دهد، اما نمیتوانست صد در صد یقین داشته باشد که واقعاً ممکن است.
اگر گئوم موگوک در او اعتماد به نفس ایجاد نکرده بود، او هرگز چنین تلاشی نمیکرد.
و او ایمانی مطلق داشت که گئوم موگوک در حال تماشاست.
در نهایت، بانگ سو که از هنرهای شبح وحشتزده شده بود و نمیتوانست بر نیروی درونی لی آن غلبه کند، همانطور که لی آن او را کنترل میکرد حرکت کرد و جانش را از دست داد.
لی آن نقشهی آنها را علیه خودشان به کار گرفته بود.
آنها قصد داشتند به همه نشان دهند که یک بانگ سویِ آشفته سو جین را میکشد، اما در عوض، موقعیت به گونهای رقم خورد که سو جین مجبور شد بانگ سو را بکشد.
آنها ناخواسته صحنهای را برای او فراهم کرده بودند تا انتقامش را آشکارا بگیرد.
«آخه چه اتفاقی افتاده؟»
پیو سان در حالی که تظاهر به سردرگمی میکرد، این سوال رو از سو جین پرسید.
البته، اون واقعاً هم سردرگم بود.
«منم نمیدونم. یهو فریاد زد و بهم حمله کرد.»
سو جین هم نیازی نداشت برای نشون دادن تعجب و سردرگمی بازیگری کنه.
با اینکه قصد کشتنش رو داشت، اما بعد از اینکه واقعاً این کار رو انجام داد، دستش که شمشیر رو نگه داشته بود میلرزید.
هجوم بادی که از شمشیر اون مرد برخاسته و از کنار صورتش رد شده بود، هنوز براش زنده بود.
البته، این موقعیت به شکلی واقعگرایانه توسط نیروی نامرئی لی آن ترتیب داده شده بود.
پیو سان با دیدن چهرهی شوکهشدهی سو جین، دچار تردید شد.
«به نظر نمیرسه که با مهارتهای خودش اون رو کشته باشه.»
پس چرا بانگ سو مُرد؟ اون کسی بود که وقتی بحث کشتن آدمها پیش میاومد، میشد بهش اعتماد کرد.
در هر صورت، اول باید این وضعیت رو مدیریت میکرد.
پیو سان با آرامش به اعضا هشدار داد:
«همگی برگردید! اگه کلمهای در این باره حرف بزنید، بلافاصله اخراج میشید!»
اون اول کل لشکر اژدهای سفید رو مرخص کرد.
«تو، بمون.»
پیو سان از سو جین خواست که بمونه.
نقشهش این بود که اون رو ببره و زندانی کنه، و بعد به گی-سوک گزارش بده.
اگه به این نتیجه میرسیدند که باید کشته بشه، میتونستند صحنهسازی کنند که در طول بازجویی، از روی احساس گناه خودکشی کرده.
هنوز شانسی وجود داشت.
در اون لحظه، لی آن قدمی به جلو گذاشت.
«منم باهاتون میام. من درست کنارش شاهد ماجرا بودم. شهادت من از این دوستِ پریشونحال مفیدتره.»
پیو سان به لی آن هم مشکوک بود.
آیا واقعاً تصادفی بود که همچین زن زیبایی درست بعد از سو جین وارد تالار شده بود؟
«برو عقب، بعداً صدات میکنم.»
«قبل از اینکه برم عقب، یه سوال دارم.»
قبل از اینکه پیو سان بتونه بپرسه سوالش چیه، لی آن پیشدستی کرد.
«چرا همچین آدمِ از نظر روانی ناپایداری رو با یه تازهوارد که همین الان رسیده، جفت کردید؟»
چهرهی پیو سان درهم رفت.
«مگه نباید هر دوی اونها با افراد باتجربه جفت میشدند؟»
چشمهای همه به سمت پیو سان چرخید.
اونها تا الان به خاطر مرگ بانگ سو حواسشون پرت بود و زیاد به این موضوع فکر نکرده بودند، اما با شنیدن حرفهای لی آن، قطعاً احساس کردند که این موضوع عجیبه.
با وجود اینکه لی آن به بزرگترین نقطهضعف این ماجرا اشاره کرده بود، پیو سان همچنان خونسرد موند.
«داری میگی من عمداً باعث شدم بانگ سو کشته بشه؟»
البته که اعضا فکر میکردند همچین چیزی بعیده.
دلیلی برای این کار وجود نداشت.
«مگه همهتون نمیدونید که حوادث اجتنابناپذیر ربطی به مهارت ندارند؟»
منظورش مرگ استاد ایم بود.
حرفش این بود که کسانی که قرار باشه بمیرند، حتی با حضور یه استاد هم میمیرند.
«همین الان برگردید.»
درست وقتی که اعضا میخواستند برگردند، کسی فریاد زد:
«این مرد روی سینهش تاتوی مار سفید داره!»
وقتی پیو سان با تعجب برگشت، گئوم موگوک رو دید که چمباتمه زده و داره جنازه رو تفتیش میکنه.
«دستت رو بکش!»
گئوم موگوک از جا پرید و دستهاش رو عقب کشید.
پیو سان احساس درماندگی کرد.
اون فقط برای یه لحظه حواسش پرت شده بود، اما اون الفبچه همین الان رفته بود سراغ جنازه؟
«این یه مار سفید چنبرهزدهست!»
بعد لی آن صحبت کرد:
«اون سازمانی که توی دنیای رزمی از مار سفید به عنوان نمادش استفاده میکنه، باند مار سفیده، مگه نه؟»
با شنیدن نام باند مار سفید، اعضا شروع به پچپچ کردند.
باند مار سفید یکی از بدنامترین سازمانهای آدمکشی قراردادی در دنیای رزمی بود.
«همگی ساکت شید!»
پیو سان فریاد زد.
خونسردیای که در برخورد با اعضا حفظ کرده بود، از بین رفت.
پیو سان به سمت گئوم موگوک قدم برداشت.
گئوم موگوک با چهرهای وحشتزده عقبنشینی کرد.
«کی بهت اجازه داد به جنازه دست بزنی؟ اونم قبل از اینکه علت مرگ مشخص بشه!»
«مگه همهمون علت مرگ رو ندیدیم؟»
چهرهی پیو سان حتی از قبل هم سختتر شد.
«چیزی که الان مهمه این نیست که کسی به جنازه دست زده یا نه، بلکه اینه که بفهمیم چرا باند مار سفید توی لشکر اژدهای سفیده، مگه نه؟»
گئوم موگوک با صورتی ترسیده منمن میکرد، اما هر چیزی که لازم بود رو گفت.
و حتی یه شوخی مضحک هم بهش اضافه کرد:
«ما اژدهای سفیدیم، نه مار سفید، مگه نه؟»
پیو سان به گئوم موگوک خیره شد و با سردی گفت:
«تو، وسایلت رو جمع کن و همین الان تالار رزمی رو ترک کن! ما به الفبچهای مثل تو نیاز نداریم!»
در اون لحظه، سو جین اولین کسی بود که قدم پیش گذاشت.
«این یه مجازات ناعادلانهست.»
لی آن هم جلو اومد و گفت که این کار ناعادلانهست.
برای اون طبیعی بود که در این موقعیت قدم پیش بذاره.
یو گوانگ که دیروز با گئوم موگوک نوشیده بود، ناگهان جلو اومد.
«این ناعادلانهست.»
وقتی لی آن قدم پیش گذاشته بود، اون هم بدون فکر فریاد زده بود.
پیو سان داد زد:
«شما سه نفر هم وسایلتون رو جمع کنید!»
گیو سوک اخم کرد.
یو گوانگ قبل از اینکه اون بتونه جلوش رو بگیره، قدم پیش گذاشته بود.
تردید کرد.
آیا باید جلو میرفت یا نه؟ یو گوانگ سرش رو تکون داد و بهش علامت داد که این کار رو نکنه.
«ای عوضی! اگه این کار رو بکنی، چارهای ندارم جز اینکه بیام جلو.»
گیو سوک هم قدمی به جلو برداشت و صحبت کرد.
اون جلو اومد، اما به شکلی متفاوت.
«همرزمهای من از روی ناپختگی حرف زدند. لطفاً اونها رو ببخشید!»
بقیهی اعضا در این جو سنگین جرئت نکردند قدم پیش بذارند.
پیو سان از شدت خشم میجوشید.
قرار نبود اوضاع اینطوری پیش بره.
همهچیز نقشبرآب شده بود.
«همهتون برید عقب و منتظر مجازاتتون باشید.»
در اون لحظه، شخصی ظاهر شد.
«چه خبر شده؟»
کسی که ظاهر شد، یئون باک-جین بود.
با دیدن اون، پیو سان واقعاً دلش میخواست فریاد بکشه.
البته بدون اینکه نشونی از خودش بروز بده، با ادب بهش سلام کرد و گزارش داد:
«در طول تمرین مبارزه، حادثهای رخ داد.»
«حادثه؟»
در اون لحظه، گئوم موگوک فریاد زد:
«یکی از اعضای باند مار سفید توی لشکر اژدهای سفید بود!»
پیو سان واقعاً مجبور شد به خودش فشار بیاره تا جلوی میلش برای دویدن و فرو کردن شمشیر در قلب گئوم موگوک رو بگیره.
یئون باک-جین نگاهی به جنازهی افتاده روی زمین انداخت.
به نظر نمیرسید که از شنیدن نام باند مار سفید چندان آشفته شده باشه.
چیزی که اون رو نگران کرده بود، طرف مقابل بود.
«با کی مبارزه میکرد؟»
سو جین قدمی به جلو گذاشت و گفت:
«با من بود.»
یئون باک-جین به اون نگاه کرد.
«حالت خوبه؟»
«بله.»
چیز دیگهای نپرسید.
نگاه یئون باک-جین دوباره به سمت پیو سان چرخید.
«چون این حادثه توی کلاس تو اتفاق افتاده، اولین کسی هستی که باید ازش بازجویی بشه. دنبالم بیا.»
چهرهی پیو سان درهم رفت.
یئون باک-جین نمیتونست همینطوری تصادفی از اونجا رد شده باشه.
در این صورت، مرگ بانگ سو هم منطقی به نظر میرسید.
«این مرد بهش کمک کرده.»
این موقعیتی بود که به راحتی میشد اینطور برداشت کرد.
یئون باک-جین که جلوتر راه میرفت، نگاهی به پشت سر و به پیو سان انداخت.
«قصد داری از دستورم سرپیچی کنی؟»
«نه قربان.»
پیو سان بیصدا پشت سر اون به راه افتاد.
اون دو نفر از کنار اعضا گذشتند.
نگاه یئون باک-جین به شکلی نامحسوس به سمت سو جین چرخید.
پیو سان که پشت سرش میرفت، فقط به گئوم موگوک خیره شده بود.
«اون الفبچه همهچیز رو لو داد!»
نقش بازی کردن گئوم موگوک که با تظاهر به ترس از نگاه اون دوری میکرد، حتی نفرتانگیزتر بود.
«فقط صبر کن!»
وقتی اون دو نفر رفتند، رزمیکارانی که به نظر میرسید زیردستان یئون باک-جین باشند، اومدند و جنازه رو جمع کردند.
«دیدی حق با من بود؟ بهت گفتم یه اتفاقی میافته، مگه نه؟»
با حرفهای یو گوانگ، گیو سوک با زور اون رو از اونجا دور کرد.
فکر اینکه تئوریهای توطئهی اون حتی بدتر بشه، بهش سردرد میداد.
وقتی همهی اعضا پراکنده شدند، فقط سه نفر باقی موندند.
لی آن با احتیاط با گئوم موگوک صحبت کرد:
«این بهترین کاری بود که میتونستم بکنم. با تخیل ضعیفم، راه دیگهای برای مقابله با کسی که برای کشتن سرجوخه سو اومده بود، به ذهنم نرسید.»
بعد، سو جین از لی آن تشکر کرد.
«به خاطر همون تخیل بود که زنده موندم.»
«این اولین باری هم بود که شاخه سایه شبح برای شکست دادن یه دشمن با هم همکاری کردند.»
اون دو زن رو به روی هم ایستادند و لبخند زدند.
این همون زندگیای بود که گئوم موگوک برای سو جین آرزو داشت.
که در این دنیای رزمی، در کنار آدم خوبی مثل لی آن، با خوشحالی زندگی کنه.
این همون دلیلی بود که اون با عجله همراه با لی آن به اینجا اومده بود.
«حالا میخواید چیکار کنید؟»
با سوال گئوم موگوک، لی آن برای لحظهای به فکر فرو رفت.
«مگه توی تمرینِ مبارزهی از پیش تعیینشده یاد نگرفتیم؟ حمله، دفاع و ضدحمله. ما حمله رو دفاع کردیم، پس...»
لی آن به ساختمانهای تالار رزمی اژدهای زرد در دوردست نگاه کرد و گفت:
«حالا وقت ضدحملهست.»