چپتر 572: حتی اگر به جهنم بروم، نخستینِ زیرِ آسمان خواهم شد

«من گئوم یون هستم، عضو جدید لشکر اژدهای سفید. اون "یون" توی اسمم به معنای "تقدیر" نیست...»

هوویک.

پیش از آنکه حرفش تمام شود، یئون باک-جین ناگهان با هدف قرار دادن نقاط فشار گئوم موگوک، سعی کرد او را تسلیم کند.

اما گئوم موگوک با چرخش ملایم بدنش، از آن حمله جاخالی داد.

«اون "یونِ" دوده. من کسی هستم که وقتی این ماجرا تموم بشه، ناپدید میشه. برای همیشه.»

یئون باک-جین با نگاه کردن به دست خالیاش که هوا را چنگ زده بود، لرزش عجیبی را حس کرد.

آیا این ترس بود؟ نه، قطعاً حسی متفاوت از ترس بود.

او میتوانست تشخیص دهد.

دیدنِ رخنه در جایی که هیچ رخنهای وجود نداشت، به این معنا بود که رخنههایی که او میدید، در واقع متعلق به خودش بودند.

«آه، البته، من برای یادگیری هنرهای رزمی به تالار رزمی اژدهای زرد نیومدم.»

«پس برای چی اومدی؟»

«اومدم به یه دوست کمک کنم.»

«کی؟»

گئوم موگوک امروز به دو دلیل خودش را نشان داده بود.

اول، برای اطمینان از اینکه یئون باک-جین در جبههی مخالف پیو سان قرار دارد.

هرچند دشمنِ دشمن همیشه دوست نیست، اما او قضاوت کرد که در این شرایط بحرانی که دشمنانشان حتی قصد کشتن خویشاوندان دروازه شبح را دارند، دست دادن با یئون باک-جین انتخاب بدی نیست.

دلیل دوم، البته، سو جین بود.

اگر چرخ سرنوشتی که آن دو را حمل میکرد به سمت فاجعه میچرخید، او مایل بود همراه با آنها سوار آن چرخ شود.

برای انجام این کار، او باید حداقل به یئون باک-جین نزدیک میشد.

«من عضو دروازه شبح نیستم، اما کسی هستم که شخصاً خیلی بهشون مدیونم.»

این روش او برای گفتن این بود که برای کمک به سو جین آمده است.

دروغ هم نبود.

او واقعاً به دروازه شبح بدهی بزرگی داشت.

«مطمئناً فکر نمیکنی که ارباب دروازه شبح اجازه بده دخترش تنهایی اینور و اونور بره؟»

«پس اون زنی که اسمش لی آن بود هم...؟»

گئوم موگوک سر تکان داد.

«ما داریم ازشون محافظت میکنیم.»

آنها از دختر ارباب دروازه شبح محافظت میکردند؟

داستان باورکردنیای بود. آن دو درست یک روز بعد از سو جین به تالار ملحق شده بودند و از آن زمان همیشه با هم دیده میشدند.

«من خودم رو نشون دادم چون فکر کردم هدف سو جین برای انتقام و دشمنِ استاد یئون، یکی هستن.»

گئوم موگوک بار دیگر یکی از سلاحهای انباشته شده را برداشت و به دست او داد.

«حالا حاضری با هم جستوجو کنیم؟»

یئون باک-جین شمشیر را دوباره روی تودهی آهنقراضهها انداخت.

«رد میکنم.»

نگاهش به سلاحهای جدیدی افتاد که به دیوار آویزان بودند.

«وقتی هر روز اینهمه سلاح جدید ساخته میشه، نیازی نیست لای آهنقراضهها بگردیم.»

حتی اگر حرفهای این مرد راست بود، نمیتوانست همینطوری به او اعتماد کند.

یئون باک-جین چرخید و آنجا را ترک کرد.

«اگه عضو جدیدی، برای کلاس دیر نکن.»

همانطور که به سمت ورودی میرفت، یئون باک-جین ناگهان چیزی را به یاد آورد.

«یعنی این مرد هم شنیده که داشتم از پیو سان دربارهی اون مکان بازجویی میکردم؟»

یئون باک-جین به پشت سر نگاه کرد.

اما گئوم موگوک هیچکجا دیده نمیشد؛ او در لحظهای ناپدید شده بود.

***

«استاد یئون از اون مکان باخبر شده.»

صورت سوختهی پیو سان تیر میکشید، اما زمانی برای مالیدن دارو نداشت.

«با شناختی که از شخصیت استاد یئون دارم، اون به کنجکاوی ادامه میده.»

ارباب تالار اژدهای زرد، یئون باک-این، فقط با دستانی که پشت کمرش گره کرده بود ایستاده بود و در سکوت به بیرون از پنجره نگاه میکرد.

رهبر، گیو سوک، سرش را تکان داد و به او علامت داد که دیگر چیزی نگوید، اما پیو سان نتوانست جلوی خودش را بگیرد و آخرین حرفش را هم زد.

«تا زمانی که اون بدونه شما، ارباب تالار، هر کاری که بکنه بخشیدهست، استاد یئون به تلاشش ادامه میده.»

حقیقتاً اگر با گیو سوک تنها بود، شروع به فحش دادن میکرد.

یئون باک-این آه کوتاهی کشید و به سمت پیو سان چرخید.

«بله، گمانم همینطور باشد.»

او با چهرهای نگران به سمت پیو سان قدم برداشت.

«سوختگیات شدید به نظر میرسد. بگذار ببینم. حالت خوب است؟»

«خوبم. ممنون از لطفتون...»

تِق.

با حرکت انگشتهای یئون باک-این، گردن پیو سان با زاویهای غیرطبیعی چرخید و سپس به حالت اول برگشت.

این حرکت چنان سریع بود که استخوان گردنش پیش از آنکه حتی متوجه شود شکست و او با صدای سنگینی روی زمین افتاد.

یئون باک-این در حالی که به جسد نگاه میکرد، نالهی کوتاه و خشمگینی سر داد.

آه، خشمی که با آن صدا بیرون آمد، تنها متوجه پیو سان نبود.

در مقابل، گیو سوک هیچ واکنشی به مرگ زیردستش نشان نداد.

او حذف کردن او را در حالی که یئون باک-جین کاملاً وارد ماجرا شده بود، مناسب میدانست.

با این حال، اکنون که سپر بلایشان از میان رفته بود، تنها کاری که میتوانستند بکنند این بود که در برابر سرما دندان روی جگر بگذارند.

«حفاری در مراحل نهاییه؟»

گیو سوک با احترام به پرسش یئون باک-این پاسخ داد.

«بله. میگن چیزی نمونده که شکافته بشه. بهزودی ورودی رو پیدا میکنن.»

برقی از احساسات شدید در چشمان یئون باک-این درخشید.

بله، آنها باید آن را پیدا میکردند.

او برای آن لحظه تبدیل به ارباب تالاری شده بود که گردن مربی خودش را میشکست.

«دیگه چیزی نمونده.»

یئون باک-این دوباره به جسد پیو سان نگاه کرد و سپس چشم به دوردستهای پشت پنجره دوخت.

«بله، دروازههای جهنم منتظر ما خواهند بود.»

در برابر پاسخ خودسرزنشگرانهی یئون باک-این، گیو سوک با احترام سر فرود آورد.

«حتی اگه به جهنم برید، به عنوان نخستینِ زیرِ آسمان خواهید رفت.»

***

گئوم موگوک در مسافرخانه تنها نشسته بود و مینوشید و منتظر بازگشت لی آن و سو جین بود.

یئون باک-جین با گامهای بلند به سمتی که او نشسته بود آمد و یک شمشیر آهنین قدیمی را روی میز گذاشت.

«یه شمشیر بود که نیاز نبود دور انداخته بشه.»

او از میان تودهی آهنقراضههای انباشته شده در کارگاه آهن، یک شمشیر قابل استفاده پیدا کرده بود.

گئوم موگوک به او نگاه کرد.

او نسبت به زمانی که زودتر از هم جدا شده بودند، متفاوت به نظر میرسید. کمی آشفتهتر بود.

«واقعاً برگشتی و پیداش کردی؟»

«خودم پیداش کردم.»

«حتی اگه تو راه یه دونه میخریدی هم من نمیفهمیدم.»

یئون باک-جین پوزخندی زد.

این لحظهای بود که نمایی از شخصیت او را نشان میداد.

«چی شد که نظرت عوض شد؟»

دلیلش مرگ یک نفر بود.

«پیو سان مرده. میگن خودش رو دار زده.»

یئون باک-جین میدانست.

برادرش او را کشته بود.

این لحظهای بود که تردیدهای باقیماندهاش به یقین تبدیل شد.

«اون من رو چی فرض کرده!»

با وجود این خبر غافلگیرکننده، گئوم موگوک آرام بود.

«احتمالاً انتظار این رو داشتی؟»

«نه دقیقاً انتظارش رو، اما غافلگیرکننده هم نیست. اینها آدمهایی هستن که سعی کردن حتی خویشاوندان دروازه شبح رو بکشن. حذف کردن یه زیردست که هویتش فاش شده، برای اونها مشکلی نیست. بفرمایید، بشینید. اگه چیزی نخوردید، یه لقمه میل کنید.»

یئون باک-جین نشست.

وقتی به اینجا میآمد، ذهنش آشفته بود و مطمئن نبود، اما با دیدن گئوم موگوک، حس کرد که کار درستی انجام داده است.

این مرد جوان روش عجیبی برای آرام کردن ذهن دیگران داشت.

«یه نوشیدنی.»

گئوم موگوک برایش نوشیدنی ریخت.

«یکی دیگه.»

او پس از خالی کردن سه جام پیدرپی شراب، حقیقتی غیرمنتظره را فاش کرد.

«مربی ایم قبل از اینکه بمیره، اومد دیدن من.»

دلیل اینکه یئون باک-جین درگیر این ماجرا شد، دقیقاً به خاطر ایم هیون بود.

«اون گفت که انگار یه اتفاق عجیبی توی تالار داره میافته.»

یئون باک-جین حرفهای ایم هیون را دقیقاً همانطور که شنیده بود، بازگو کرد.

اولین باری که ایم هیون متوجه این موضوع شد، دو سال پیش بود.

دو سال پیش، در لشکر اژدهای سفید عضو واقعاً بااستعدادی بود که او شخصاً به او آموزش داده بود.

او مرد جوانی با مهارتهای برجسته و جاهطلبی بزرگ برای موفقیت بود.

با آن روند، مطمئن بود که آزمون فارغالتحصیلی تالار اژدهای زرد را پشت سر میگذارد، اما یک روز، او نزدش آمد و با گفتن اینکه تالار رزمی را ترک میکند، خداحافظی کرد.

گفت که حداقل میخواد با استادش خداحافظی کنه.

ایم هیون سعی کرد منصرفش کنه و بهش گفت اگه فقط یه ذره دیگه دووم بیاره، قطعا فارغالتحصیل میشه؛ اما اون مرد جوان در حالی که میگفت کاری هست که باید انجام بده، اونجا رو ترک کرد.

اون زمان، ایم هیون اشتیاق وصفناپذیری رو توی چشمهای اون عضو میدید.

اون دنبال چی بود که حاضر شد تمام زمانی رو که براش سخت تلاش کرده بود، دور بریزه؟

بعد از اون ماجرا، امسال هم اتفاق مشابهی افتاد.

این بار هم نوبت عضوی بود که موفقیتش توی آزمون فارغالتحصیلی تضمین شده بود و ایم هیون توی چشمهای اون هم همون اشتیاقی رو دید که اون زمان توی چشمهای اون یکی عضو دیده بود.

هر چقدر هم که بهش فکر میکرد، براش عجیب بود؛ برای همین مخفیانه شروع به تحقیق کرد.

و متوجه شد که توی سه سال گذشته، خیلی از کسایی که توانایی کافی برای قبولی توی آزمون فارغالتحصیلی رو داشتن، انصراف دادن.

چون افراد زیادی به اونجا میومدن، هیچکس به این موضوع توجه نکرده بود.

اگه کسی بخواد انصراف بده، چی میشه گفت؟ حتما دلایل خودشون رو دارن.

«اون اومد پیشم و گفت هر طور که فکر میکنه، این موضوع عجیبه. ازم خواست که دربارش تحقیق کنم. راستش وقتی این رو شنیدم، فکر نکردم که خیلی عجیب باشه.»

اون دوباره جامش رو خالی کرد.

«دو روز بعد از اینکه اومد دیدنم، مربی ایم مرد.»

نگاه یئون باک-جین که روی جام خالیش بود، به سمت گئوم موگوک چرخید.

«اون واقعا عجیب بود.»

حدود همون زمان بود که اون حس میکرد برادرش، یعنی ارباب تالار، نسبت به قبل خیلی تغییر کرده.

یه جورایی حساس و سرد شده بود.

اما فکر نمیکرد که برادرش توی قتل یه مربی دست داشته باشه.

امروز، با مرگ پیو سان، این موضوع قطعی شد.

برادرش توی مرگ ایم هیون هم دست داشت.

«اون جایی که موقع بازجویی از پیو سان دربارش پرسیدی، کجاست؟»

«پس شنیدی.»

اون با آمادگی اومده بود تا همه چیز رو بهش بگه.

«من با تحقیق مخفیانه توی امور مالی تالار رزمی متوجه شدم. پول زیادی صرف خرید مصالح مورد نیاز برای یه پروژه ساختوساز بزرگ شده بود.»

برای همین بود که به پیو سان برای لو دادن مکان فشار آورده بود.

تا بفهمه کجا و چه نوع ساختوسازی داره انجام میشه.

«این تمام چیزیه که میدونم.»

«ممنون که بهم گفتی.»

به لطف اون، گئوم موگوک بالاخره فهمید که چرا ایم هیون جونش رو از دست داده.

و اطلاعات ارزشمندی به دست آورد که نشون میداد یه ساختوساز مخفیانه در جریانه.

یئون باک-جین بدون حرفی جامش رو خالی کرد.

این یه حس گناه بود که نیازی نبود داشته باشه، اما گئوم موگوک میتونست حس کنه که اون بابت مرگ ایم هیون کمی خودش رو مدیون میدونه.

یئون باک-جینِ الان، آدم شروری نبود.

هر طور که بهش نگاه میکرد، به نظر نمیرسید که یه آدم بد ذات باشه که داره ادای خوبها رو درمیاره.

چرا یه آدم معمولی باید توی چنین مسیری قدم بذاره؟ وقتی سو جین انتقامش رو گرفت، برادرش از قبل مرده بود.

اون زمان، گئوم موگوک طبیعتا فرض کرده بود که یئون باک-جین اون رو کشته.

چرا شخصی مثل تو توی مسیر تقدیری قدم گذاشت که برادرت و حتی زنی رو که دوست داشتی، بکشی؟

نگاه گئوم موگوک روی شمشیر آهنینی افتاد که یئون باک-جین با خودش آورده بود.

در هر صورت، یه چیز قطعی بود.

لحظهای که اون تصمیم گرفت این شمشیر رو بیاره، چرخ تقدیر حتما شروع کرده بود به چرخیدن توی یه مسیر جدید.

گئوم موگوک به آرومی شمشیر آهنین رو بیرون کشید و گفت:

«خوب پیداش کردی. تقدیر این شمشیر حالا اینه که توی یه کوره داغ ذوب نشه.»

***

سازوکار داشت بیپایان به اعماق زمین میرفت.

یئون باک-این توی اون فضای کوچک که فقط برای یک نفر جا داشت، تنها بود.

اون به چهره خودش که توی فلز دستگاه منعکس شده بود، خیره شده بود.

چهرهای که از یه جایی به بعد، دیگه براش آشنا نبود.

*کونگ.*

درِ دستگاهِ متوقف شده، باز شد.

یه رزمیکار اونجا منتظرش بود.

یه چهره آشنا؛ اون مردی از تالار رزمی اژدهای زرد بود.

«دنبالم بیا، فقط جاهایی پا بذار که من میذارم.»

یئون باک-این دنبالش رفت.

کف زمین با خطوطی مثل صفحه بازی گو علامتگذاری شده بود که هر کدوم رنگ متفاوتی داشتن.

یئون باک-این همون جایی پا میذاشت که راهنما میذاشت.

توی طول مسیر، بخشهایی از دیوارها شکافته شده بود.

دستگاههای پیچیدهای که داخلشون دیده میشد، سازوکارهای وحشتناکی بودن.

بعضیهاشون کاملا از هم باز شده بودن، در حالی که بقیه دستنخورده باقی مونده بودن؛ برای همین یه قدم اشتباه روی زمین میتونست به معنی مرگ باشه.

جاهایی بود که باید از روی یه طناب رد میشد و جاهای دیگه که باید بالا میرفت و بعد دوباره به پایین سر میخورد.

همچنین مکانهایی بود که باید از توی راهروهای باریک سینه خیز میرفت و از توی آب شنا میکرد.

اونجا هزارتویی بود که واقعا بدون راهنما، عبور ازش غیرممکن بود.

اون توی سه سال گذشته چندین بار به اینجا اومده بود، اما مسیر گاهی تغییر میکرد و هر بار باعث گیج شدنش میشد.

و بعد اونها به فضای نهایی رسیدن.

توی اون محوطه وسیع و میدانمانند، مردهایی که زمانی عضو تالار رزمی اژدهای زرد بودن، داشتن سخت کار میکردن.

کسایی بودن که با چی شمشیر دیوارها رو میتراشیدن، کسایی که به نقشهها خیره شده بودن و با دقت چیزی مینوشتن و کسایی که جعبهها رو جابهجا میکردن.

اونها رو به زور به اینجا نیاورده بودن.

همه اونها افرادی بودن که داوطلبانه این کار رو انتخاب کرده بودن.

به اونها حقوق ماهانه هنگفتی پرداخت میشد که با کارهایی که میتونستن بعد از ترک تالار رزمی انتخاب کنن، قابل مقایسه نبود.

مبلغی بود که به همشون اجازه میداد بعد از تموم شدن این کار، به رویاهاشون برسن.

و اون مرد هم اونجا بود.

مردی که نه تنها زندگی خودش رو به عنوان ارباب تالار اژدهای زرد، بلکه زندگی همه افراد اینجا رو تغییر داده بود.

اولین چیزی که اون مرد وقتی پیشش اومده بود گفته بود، این بود:

- باید با من یه کم زمین رو بکنی.

اون یه مرد میانسال بسیار خوشتیپ با ظاهری دوستانه بود.

توی چشمهاش آرامش خاصی دیده میشد و گوشه لبهاش که کمی رو به بالا بود، نشونی از شیطنت داشت.

«اونجا رو بپای!»

مرد موهاش رو محکم بالا بسته بود، پیراهن تنش نبود و پابرهنه این طرف و اون طرف میدوید.

زخمهای بیشمار روی بدنش از گذشتهای که پشت سر گذاشته بود، حکایت میکرد.

«گفتم اونجا رو بپای!»

لحظهای که فریاد مرد خطاب به یه جوان بلند شد.

*سوووووآآآآک!*

یه قطعه آهن عظیم، چندین برابر جثه یه انسان، به سمت سر اون جوان سقوط کرد.

*جئوک! کواااانگ!*

قطعه آهن اونقدر بزرگ بود که یئون باک-این فکر کرد حتی اثری از جسد هم باقی نمیمونه.

*هووووووو.*

وقتی گرد و غبار بلند شده فرو نشست، همه با چهرههای متعجب به اون نقطه خیره شدن.

اون قطعه عظیم آهن از وسط به دو نیم شده بود و دو نفر بین اون تکهها ایستاده بودن.

اون مرد کنار مرد جوان ایستاده بود.

موقع فریاد زدن فاصله زیادی داشت، اما توی یه چشم به هم زدن به اون نقطه پریده بود و قطعه آهن رو دو نیم کرده بود.

سطح برش خورده اونقدر تمیز و صاف بود که میدرخشید.

در کمال تعجب، اون مرد این قطعه بزرگ آهن رو بدون ساطع کردن چی شمشیر بریده بود.

از یه شمشیر گرانبها هم استفاده نکرده بود.

شمشیری که توی دست مرد بود، یه شمشیر آهنین قدیمی بود که میشد هر جایی توی بازار پیداش کرد.

نه فقط یئون باک-این، بلکه همه افراد اونجا نسبت به شکوه الهی اون مرد، دچار حیرت و ترس شده بودن.

حرکتی که اون نشون داده بود، واقعا غایت هنر شمشیرزنی بود.

مرد ضربه آرومی به پشت سر مرد جوان زد.

«میخوای قبل از اینکه حتی فرصت کنی پولت رو خرج کنی، بمیری؟»

«متاسفم. ممنون که نجاتم دادید.»

مرد جوان تعظیم عمیقی کرد.

بقیه جوانها هم مراتب قدردانی خودشون رو ابراز کردن.

حتی یه نفر هم اونجا نبود که حداقل یه بار توسط این مرد نجات پیدا نکرده باشه.

«همگی، اول اینجا رو تمیز کنید!»

«چشم!»

جوانها جمع شدن تا قطعه آهن رو بردارن.

اونها با تولید چی شمشیر، شروع به خرد کردن اون به تکههای کوچکتر کردن.

وقتی اول به اینجا اومده بودن، اکثرشون نمیتونستن چی شمشیر تولید کنن، اما حالا همشون این کار رو با مهارت انجام میدادن.

مرد مدتی ایستاد و مطمئن شد که حتی تمیزکاری قطعه آهن هم انجام شده، و بعد به سمت یئون باک-این چرخید.

«خیلی وقت بود که نیومده بودی.»

مرد با دستهاش گرد و غبار رو از روی بدنش پاک کرد و با لبخندی درخشان به سمتش قدم برداشت.

«توی دنیای بیرون اتفاق جالبی افتاده؟»