چپتر 578: چه کسی
چپتر 578: چه کسی
آدم فکر میکرد اینجا فرقه اهریمنی است، نه یک تالار رزمی.
نگاه پادشاه شمشیر به کفشهایی که در دست داشت افتاد.
آخرین باری که چنین هدیهای گرفته بود کی بود؟
«من زیاد کفش نمیپوشم.»
«به همین خاطر هم هست که باید کفشهای تمیز بپوشی.»
«منظورت چیه؟»
«چون پابرهنه راه میری، مگه کفشهایی که با خودت حمل میکنی بیشتر جلب توجه نمیکنن؟»
«که اینطور، حرفت منطقیه.»
پادشاه شمشیر هنوز بابت کفشها تشکر نکرده بود.
او آشکارا بیشتر از زمانی که گئوم موگوک شمشیرش را کشیده بود، دستپاچه به نظر میرسید.
«گرفتن یه همچین چیزی باعث میشه وقتی بعداً بخوام ازت درخواستی بکنم، کارم سخت بشه.»
گئوم موگوک نپرسید که او چه درخواستی میخواهد بکند. در عوض، حرفش را به شوخی گرفت.
«هر وقت خواستی ازم درخواستی بکنی، حتماً به کمرت نگاه کن!»
پادشاه شمشیر برای لحظهای به گئوم موگوک خیره شد، سپس نشست و با دستهایش خاکِ کف پاهایش را تکاند.
بعد، درست جلوی چشمان گئوم موگوک، کفشها را پوشید.
«کاملاً اندازهست.»
«فکر میکنی چشم من برای دیدن چیزها معمولیه؟ این همون چشمیه که یه روز فرمهای تو رو میشکافه، استاد، و دقیقاً به قلبت ضربه میزنه.»
«پس گمانم باید اول اون چشمها رو سوراخ کنم.»
پادشاه شمشیر بلند شد و خاک را از پشت لباسش تکاند.
«اما اگه من توی اون کفشها دست برده بودم چی؟ چطور میتونی همینطوری بپوشیشون؟»
«اونوقت بهخاطر قضاوت ضعیفم در نشناختنِ چنین آدم پستی میمردم. حقّم بود که بمیرم.»
پادشاه شمشیر کفشهای کهنهای را که به کمرش بسته بود، باز کرد.
«خیلی وقت بود که اینها رو میپوشیدم.»
آنقدر قدیمی بودند که حتی به یاد نمیآورد از چه زمانی پوشیدنشان را شروع کرده بود.
«معنای خاصی دارن؟»
پادشاه شمشیر سرش را به نشانه نفی تکان داد.
«اگه این کفشهای کهنه معنایی داشته باشن، لابد اینه که من بدون اهمیت دادن به فکرِ بقیه زندگی کردم.»
«بهت حسودیم میشه. من بهشدت حواسم به بقیهست.»
«واقعاً؟»
گئوم موگوک آزادترین فردی به نظر میرسید که میشد تصور کرد.
«میخوام برای فلان آدم، شخص لایقی باشم؛ میخوام برای اون یکی آدم، شوخطبع به نظر بیام. میخوام توی یه لحظه بحرانی، اول از همه به یاد من بیفتن. میخوام قهرمان این لحظه باشم. من حواسم به کلی چیز هست. حتی همینطوری صادقانه حرف زدن با تو هم یه جورایی بهخاطر حضور توئه، استاد. میخوام یه آدم مخلص به نظر بیام.»
پادشاه شمشیر میتوانست حس کند که گئوم موگوک دروغ نمیگوید.
«زندگی کردن به این شکل خستهکننده نیست؟»
«خستهکنندهست، اما پاداش خودش رو هم داره. اگه اینقدر حواسم نبود، اصلاً الان داشتی با من صحبت میکردی؟»
گمان میکرد که نه.
آنها مطمئناً مسیر کاملاً متفاوتی را طی میکردند. نه، شاید تا الان کار به نتیجه رسیده بود.
*وووش.*
پادشاه شمشیر انرژی یانگ مطلق را در کف دستش جمع کرد و کفشهایی را که در دست داشت سوزاند.
پادشاه شمشیر پس از لحظهای تماشای کفشهایی که به شدت میسوختند، خاکسترها را رها کرد و با گامهایی بلند دور شد.
گئوم موگوک از پشت سر فریاد زد:
«نباید چشمام رو سوراخ کنی! اینها چیزهایی هستن که بیشترین اعتمادبهنفس رو بهشون دارم!»
***
گئوم موگوک، لی آن و سو جین را به یک فضای خالی و خلوت صدا کرد.
«از الان به بعد، تکنیک شمشیر اژدهای زرد رو به سرجوخه سو منتقل میکنم.»
سو جین با تعجب به گئوم موگوک نگاه کرد.
او میدانست. در ده روز گذشته، چیزی بین مربی و گئوم موگوک با محوریت تکنیک شمشیر اژدهای زرد در جریان بود.
و حالا، او قصد داشت ثمره آن تلاش را به او منتقل کند.
او که غافلگیر شده بود، نگاهی به لی آن انداخت.
حالتش میپرسید که آیا درست است به این راحتی چنین چیزی را بپذیرد، و لی آن لبخندی زد و سر تکان داد.
تنها در آن زمان بود که سو جین به گئوم موگوک نگاه کرد و قدردانیاش را ابراز کرد.
«خیلی ممنونم.»
اخیراً او مدام به این فکر میکرد که میخواهد قویتر شود.
اما هنرهای شبح رزمی نبود که یکشبه نتیجه بدهد، و شرایط هم طوری نبود که بتواند هنر رزمی جدیدی یاد بگیرد.
چقدر سپاسگزار بود که گئوم موگوک، انگار که قلبش را خوانده باشد، قصد داشت یک هنر شمشیرزنی را به او منتقل کند.
«اگه قراره هنر شمشیرزنی رو به سرجوخه سو منتقل کنی، من میرم کنار.»
لی آن با درایت سعی کرد اجازه مرخصی بگیرد. مؤدبانه نبود که وقتی کسی هنرهای رزمیاش را به دیگری منتقل میکند، حضور داشته باشد.
اگر گئوم موگوک قصد داشت او را بفرستد، از همان ابتدا فقط سو جین را صدا میکرد.
«نه. تو هم یادش بگیر.»
«چی؟ من هم؟»
«مطمئناً یاد گرفتنش به عنوان یه هنر شمشیرزنی کمکی، مفید خواهد بود.»
خود او از هنر اهریمنی نه مصیبت به عنوان هنر رزمی اصلیاش استفاده میکرد، اما زمانهایی هم بود که از تکنیک شمشیر آسمان پرنده بهره میبرد.
او با دشمنانی که نیازی به هنر اهریمنی نه مصیبت نداشتند، با تکنیک شمشیر آسمان پرنده میجنگید.
او نیز مکرراً با موقعیتهای مشابهی روبرو میشد.
«چیزی هست که موقع یادگیری باید توجه ویژهای بهش داشته باشی. تامل کن که چرا تکنیک شمشیر اژدهای زردِ اصلی، به این شکل بازتفسیر شده.»
و مهمترین بخش این آموزش همین بود.
«و اینکه تو چطور اون رو بازتفسیر میکنی.»
لی آن با چهرهای متعجب پرسید:
«من در جایگاهی هستم که بتونم این کار رو بکنم؟»
گئوم موگوک سر تکان داد.
«بیشتر از حد کافی.»
گئوم موگوک مطمئن بود که فرآیندِ تامل به خودیِ خود، بیشتر از خودِ هنر شمشیرزنی به لی آن کمک خواهد کرد.
لی آن میتوانست این را حس کند.
این آموزش هم فرصتی بینهایت ارزشمند بود. گئوم موگوک همیشه چنین لحظاتی را برایش فراهم میکرد.
گئوم موگوک با نگاه کردن به چشمان لرزان او، سری تکان داد.
لی آن به جای گفتنِ متشکرم، سرش را خم کرد.
در حالی که بازتفسیر برای لی آن مهمتر بود، برای سو جین معنای دیگری داشت.
«سرجوخه سو، تو تا روزی که بمیری با این هنر شمشیرزنی پیش میری.»
او مطمئن بود که احتمال دستیابی او به یک هنر شمشیرزنی بهتر، تقریباً صفر است.
به هر حال، تکنیک شمشیر اژدهای زرد جدید که ترکیبی از تفسیرهای او و پادشاه شمشیر بود، به یک هنر شمشیرزنی استثنایی و بینقص تبدیل شده بود.
او به یک هنر شمشیرزنی درست و حسابی نیاز داشت.
زمانی که او به یک استاد واقعی هنرهای شبح تبدیل میشد، دیگر نیازی به هنرهای رزمی دیگر نداشت، اما باید تا آن زمان زنده میماند.
نه، حتی وقتی آن زمان فرا میرسید، دانستن یک هنر شمشیرزنی مناسب بسیار مفیدتر بود.
گئوم موگوک تکنیک شمشیر اژدهای زردِ بازتفسیر شدهاش را همانطور که بود به آن دو زن منتقل کرد.
او آن را بسیار ساده توضیح داد.
مانند هر زمینه دیگری، تنها کسانی که واقعاً درک میکنند، میتوانند ساده توضیح دهند.
جوهر آن یادگیری عمیق رزمی با کلماتی ساده به آن دو زن منتقل شد.
نه تنها لی آن، بلکه سو جین هم باهوش بود.
بنابراین، انتقال هنر رزمی بدون هیچ مشکلی پیش رفت.
آنها درباره هر چیزی که نمیدانستند در همان لحظه سوال میپرسیدند و با هم بحث میکردند.
از آنجایی که لی آن هم همراه او یاد میگرفت، آنها میتوانستند در آینده با هم تمرین کنند و درباره بخشهایی که متوجه نمیشدند، گفتگو کنند.
در حالی که انتقال رو به پایان بود، شخصی آمد، تکه کاغذ کوچکی را به لی آن داد و ناپدید شد.
او یک رزمیکار از شاخه ماه نقرهای بود.
پیش از این، او به لی آن و سو جین گفته بود که به عمارت فلکسای و شاخه ماه نقرهای بروند تا تمام اطلاعات مربوط به تالار رزمی اژدهای زرد را بررسی کنند.
و امروز، شاخه ماه نقرهای اطلاعات فوری به دست آورده بود.
لی آن اطلاعات نوشته شده روی کاغذ را بازگو کرد.
«میگن لشکر مار سفید در راه اینجاست.»
گئوم موگوک انگار که انتظارش را داشت، اصلاً تعجب نکرد.
«زمان تقریبی رسیدنشون کیه؟»
«میگن حدود نیمهشبِ امروز میرسن.»
گئوم موگوک به شمشیر خورشید و ماهِ لی آن نگاه کرد.
او غلاف را در پارچهای کهنه پیچیده بود تا جلب توجه نکند.
«به نظر میرسه بالاخره زمانش رسیده که اون شمشیر رو خونی کنی.»
***
یک کالسکه با سرعت در حال حرکت بود.
سه نفر داخل آن بودند.
یکی از مردها گفت:
«این اولین بار توی چند سال گذشتهست که به عنوان جوونترین عضو به ماموریت میرم.»
آن مرد، بک-پال از لشکر مار سفید بود.
از زمانی که او وارد رتبه ده نفر برتر در میان صد مار سمیِ لشکر مار سفید شده بود، هر ماموریتی حول محور او میچرخید.
اما ماموریت امروز متفاوت بود.
آنها سه نفر در کالسکه بودند و آن دو نفر دیگر، هر دو رتبهای بالاتر از او داشتند.
مار سفید اول و مار سفید پنجم.
این اعداد، طبیعتاً نشاندهنده رتبه آنها بود.
به عبارت دیگر، مار سفید اول ماهرترین استاد در لشکر مار سفید، پس از ارباب لشکر بود.
مار سفید پنجم نیز به تنهایی قیمت بسیار بالایی داشت، پس مار سفید اول چطور؟
قراردادهای افسانهای بسیاری وجود داشت که مار سفید اول آنها را به سرانجام رسانده بود.
داستان اینکه او چگونه به تنهایی شمشیر بنفش شفاف، یکی از ارشدهای اتحاد رزمی را کشت و فرار کرد، مانند یک افسانه در لشکر مار سفید دهانبهدهان میگشت.
«توی این قرارداد چیزی هست که من ازش خبر ندارم؟»
او دیروز پس از اتمام قراردادی دیگر به این کالسکه ملحق شده بود و از دیدن آن دو نفر که از قبل داخل بودند، واقعاً غافلگیر شد.
مار سفید پنجم هم حتماً وقتی زودتر ملحق شده بود، از دیدن مار سفید اول تعجب کرده بود، نه؟
در هر صورت، با توجه به هدف این قرارداد، به نظر میرسید او میتوانست به تنهایی از پسش بربیاید.
«نمیتونه قراردادی باشه که به هر سهتای ما نیاز داشته باشه.»
بک-پال همانطور که حرف میزد، آن دو مرد را زیر نظر داشت.
این اولین بار از زمان شروع فعالیتش در قراردادها بود که چنین وضعیتی را تجربه میکرد.
سرانجام، مار سفید پنجم دهان باز کرد.
«البته که نه.»
مار سفید پنجم به مار سفید اول که کنارش نشسته بود نگاه کرد و گفت:
«اگه کاری بود که به همهمون نیاز داشت، فکر میکنی اصلاً میتونستیم زنده برگردیم؟»
آن وقت دیگر یک ماموریت مرگبار میشد.
البته مار سفید پنجم چنین فکری نمیکرد.
با توجه به شخصیتی که تا به حال از ارباب لشکر دیده بود،
«ارباب لشکر بوی پول به مشمش خورده.»
با حرف مار سفید پنجم، بک-پال بلافاصله متوجه اوضاع شد.
ارباب لشکر قصد داشت حسابی تالار رزمی اژدهای زرد را تیغ بزند.
لحظهای که مار سفید اول بسیج میشد، هزینه قرارداد به شکلی بیسابقه گران میشد.
مار سفید اول حتی نامش هم نمادین بود.
خلاصه بگم، قصد داشت از چاقوی گاوکشی برای کشتن یه مرغ استفاده کنه و حسابی تیغشون بزنه.
و آیا آن ارباب لشکر طماعِ لشکر مار سفید واقعاً به همین یک قرارداد بسنده میکرد؟ او راهی پیدا میکرد تا چیزهای جدیدی بتراشد و پول بیشتری به جیب بزند.
«تمام پول توجیبیهایی که از تالار رزمی درآوردن رو تا قرون آخر بالا میکشه.»
مشکل اینجا بود که کسی که فقط یک تالار رزمی را اداره میکرد، از همان ابتدا با لشکر مار سفید درگیر شده بود.
آن آدم سادهلوح چطور میتوانست بداند که وقتی قدم در این راه بگذاری، دیگر راه برگشتی نیست؟ شروع شرارت همیشه با ادب و اعتماد بینقص همراه است.
اگر اینطور بود، او باید تمام این قرارداد را خودش هندل میکرد.
اصلاً امکان نداشت وقتی با ارشدهایش که برایش حکم آسمان را داشتند بیرون آمده، بگذارد آنها کار کنند.
بک-پال نگاهی به مار سفید اول انداخت.
مار سفید اول چشمانش را بسته بود و چیزی نمیگفت.
«یعنی برای این قرارداد چقدر گیرش میاد؟»
سه برابر من؟ پنج برابر؟ با اینکه تمام کارها رو من انجام میدم.
فقط با بهترین شدن، صرفاً با حضور پیدا کردن پول درمیآورد.
البته او شکایتی نداشت.
روزی میرسید که او هم در آن جایگاه بنشیند، فقط با ابهت به نظر برسد و پول پارو کند.
بک-پال رو به صندلی سورچی پرسید:
«کی میرسیم؟»
«قبل از نیمهشب میرسیم.»
بک-پال به آن دو مرد گفت:
«وقتی رسیدیم، لطفاً شما برید یه نوشیدنی بخورید. من میرم و کار رو تموم میکنم.»
با این حرف، مار سفید اول چشمانش را باز کرد.
در نگاه سرد و مارگونهاش، حتی ذرهای بیخیالی دیده نمیشد.
«ارباب لشکر...»
نیروی درونی قدرتمندی در صدای بم او حس میشد.
«اگه مار سفید دوم رو فرستاده بود، بحث پول بود. اما اینکه من رو فرستاده یعنی یه چیزی فکرش رو مشغول کرده.»
مار سفید اول دوباره به آرامی چشمانش را بست و گفت:
«اگه میخوای زنده برگردی، بهتره با هم حرکت کنیم.»
بک-پال با احترام سرش را خم کرد و پاسخ داد که همین کار را میکند، اما حرف مار سفید اول را صرفاً ابراز شرمندگی برای به دست آوردن پول مفت تلقی کرد.
«چرا اینقدر جدی گرفته؟ آدم فکر میکنه میخواد با فرقه اهریمنی روبرو بشه، نه یه تالار رزمی.»
***
«آدم فکر میکنه دارید یه هنر الهی بیهمتا یاد میگیرید.»
کسی که وارد محوطه شد، یئون باک-جین بود.
گئوم موگوک ناگهان با او تماس گرفته بود تا همدیگر را ببینند.
گفته بود مسئله مرگ و زندگی است، پس نباید برای زمان تعیینشده دیر کند و حتماً او را اینجا ببیند.
«آخه چه اتفاقی افتاده؟»
او با احساس تنش به محل ملاقات آمد، اما فقط لی آن و سو جین را دید که مشغول اجرای تکنیک شمشیر اژدهای زرد بودند.
گئوم موگوک که آموزش میداد و آن دو زن که یاد میگرفتند، همگی به شدت جدی بودند.
«اما به نظر یه کم با تکنیک شمشیر اژدهای زرد فرق داره.»
گئوم موگوک با لبخند گفت:
«فقط چند روزه که شروع کردن به یادگیری، برای همین هنوز ناشیان.»
«نه، اون نیست. حتماً به خاطر اینه که مربی داره عجیبغریب آموزش میده.»
یئون باک-جین مدام به مربی موقتی که در دفتر برادرش دیده بود فکر میکرد.
بنابراین دربارهاش تحقیق کرده بود و فهمیده بود که او واقعاً یک مربی موقت در کلاس اژدهای سفید است.
اما شکایتهای دانشآموزان از او بسیار زیاد بود.
او تکنیک شمشیر اژدهای زرد را به شکلی عجیب آموزش میداد.
«اون مربی رو توی دفتر برادرم دیدم. برادرم با مربیها سر و کار نداره، اما اون اومده بود اونجا.»
«برادرت رو دیدی.»
یئون باک-جین سر تکان داد.
توصیه گئوم موگوک هم برای دیدن برادرش وجود داشت، بنابراین او موقعیت آن روز را در یک جمله خلاصه کرد.
«رفتم که حرف بزنم، اما برادرم مجبورم کرد شمشیر بکشم.»
و او پیشبینی کرد که دلیل اینکه گئوم موگوک امروز او را به این مکان فراخوانده نیز به برادرش مربوط میشود.
«چرا میخواستی من رو ببینی؟ گفتی مسئله مرگ و زندگیه؟»
او واقعاً چنین آدمی نبود.
او کسی نبود که فقط چون کسی صدایش کرده، آن هم یک دانشآموز ساده، دواندوان بیاید.
اگر مسئله مرگ و زندگی بود، پس تو باید پیش من میآمدی؛ او چنین شخصی بود.
آیا به خاطر گئوم موگوک بود، به خاطر سو جین، یا به خاطر آن زن زیبا؟
به دلایلی، احساس میکرد مدام تحت تأثیر آنها قرار میگیرد.
گئوم موگوک خبر غافلگیرکنندهای داد.
«استادهایی از لشکر مار سفید دارن میان به تالار رزمی اژدهای زرد.»
این حرف غیرمنتظرهای بود، برای همین یئون باک-جین جا خورد.
«این اطلاعات قطعیه؟ لشکر مار سفید جایی نیست که اطلاعاتش به این راحتی لو بره، پس تو چطور فهمیدی؟»
«یکی از اعضاشون به دست شمشیر یه دانشآموز ساده کلاس اژدهای سفید کشته شده. فکر میکنی اونا همینطوری دست روی دست میذارن؟ برای همین آدمهایی رو فرستادم تا به دقت زیر نظرشون داشته باشن.»
یئون باک-جین فکر کرد که دروازه شبح توانایی جمعآوری این مقدار اطلاعات را دارد.
اگر این حقیقت داشت چه؟ نگاهش ناخودآگاه به سمت سو جین چرخید.
«من ازت محافظت میکنم.»
او از آن آدمهایی نبود که چنین حرفهایی به دیگران، مخصوصاً به یک زن بزند.
اما به دلایلی، چشمانش به سمت او کشیده میشد.
علاوه بر این، شروع این ماجرا تقصیر برادرش بود.
با وجود اینکه موقعیتی بود که او طبیعتاً باید تشکر میکرد، سو جین هیچ واکنشی نشان نداد.
یئون باک-جین با حس کردن اینکه چیزی عجیب است، به گئوم موگوک نگاه کرد.
از دهان گئوم موگوک حقیقتی حتی غافلگیرکنندهتر از آمدن آنها خارج شد.
«هدف قرارداد نه فقط سو جین، بلکه استاد یئون هم هست.»
شوکِ با تأخیر بر یئون باک-جین غلبه کرد و او برای لحظهای همانجا مبهوت ماند.
کلمات «باورم نمیشه» تا گلویش بالا آمد، اما نتوانست خودش را راضی به گفتن آنها کند.
وقتی به دیدن برادرش رفته بود، حسی داشت که ممکن است این اتفاق بیفتد.
اما واقعاً تلاش برای کشتن او؟ واقعاً بستن قرارداد با لشکر مار سفید؟
«میدونی کی میان؟»
نگاه گئوم موگوک به پشت سر یئون باک-جین افتاد.
او عمداً یئون باک-جین را در این زمان به چنین مکان دورافتادهای کشانده بود.
او فکر میکرد آنها این فرصت طلایی را برای ملاقات اهداف قرارداد در چنین جای خلوتی از دست نخواهند داد.
«فکر میکنم همین الان هم اینجان.»
از دل تاریکی، فیگورهای نقابداری خود را نشان دادند.
یئون باک-جین چرخید، جلوی سو جین را سد کرد و گفت:
«اگه میخواید زنده بمونید، پشت سر من بمونید!»