چپتر 580: دو بار پشتت رو نشون دادی
چپتر 580: دو بار پشتت رو نشون دادی
یئون باک-جین حتی یک بار هم در طول زندگیاش فکر نمیکرد که با رهبر جوان فرقه اهریمنی ملاقات کنه.
حالا، اون سه نفری که روبروش ایستاده بودن، کاملاً متفاوت به نظر میرسیدن.
و اولین سوالی که به ذهنش رسید این بود.
لحن و رفتار اون حالا بسیار مؤدبانه شده بود.
«رهبر جوان فرقه اهریمنی... نه، فرقه الهی، چرا شما اینجایید؟»
به خاطر تو.
برای اینکه جلوی رقم خوردن سرنوشتی رو بگیرم که در اون سو جین رو میکشی.
«همونطور که میدونید، استاد یئون، ما به خاطر مسئلهی سرپرست جوخه سو اومدیم.»
خودِ رهبر جوان فرقه شخصاً برای کارِ یه سرپرست جوخه ساده راه افتاده و اومده بود؟ گئوم موگوک با دیدن تردید طبیعی در چهرهی یئون باک-جین، به سو جین نگاه کرد و گفت:
«سرپرست جوخه سو برای من آدم خاصیه.»
با این حرفِ گئوم موگوک، سو جین با احترام سرش رو خم کرد.
اون هر از گاهی این رو حس میکرد.
رهبر جوان فرقه بیش از اون چیزی که لیاقتش رو داشت، بهش محبت میکرد.
با این حال، کاملاً مشخص بود که این از اون نوع محبتهایی نیست که کسی به جنس مخالف داره.
آیا به خاطر این بود که اون خیلی به لی آن اهمیت میداد؟
یئون باک-جین به سو جین نگاه کرد.
در این صورت، برادرش یکی از بزرگان زادگاهِ سرپرست جوخهای از شاخه سایه شبحِ فرقه اهریمنی رو کشته بود.
اینکه اون دو نفر چقدر با هم صمیمی بودن، اهمیتی نداشت.
حقیقت مهم این بود که رهبر جوان فرقه اهریمنی به همین خاطر به اینجا اومده بود.
اومدنِ رهبر جوان فرقه، فرقی با اومدنِ کل فرقه اهریمنی نداشت.
تنها با یک کلمه از طرف اون، تالار رزمی اژدهای زرد یکشبه نابود میشد.
بدن یئون باک-جین به لرزه افتاد.
اون تمام عمرش رو با این فکر زندگی کرده بود که آدم شجاعیه، اما نمیتونست ترسی رو که در وجودش موج میزد، پنهان کنه.
یئون باک-جین با احتیاط پرسید: «باید چیکار کنم؟»
گئوم موگوک به جای جواب، سوالی رو مطرح کرد.
«میخوای با برادرت چیکار کنی؟»
در اون لحظه، چهرهی یئون باک-جین در هم رفت.
از اونجایی که برادرش سعی کرده بود اون رو بکشه، جواب از قبل مشخص بود.
اون از اون آدمهایی نبود که فقط به خاطر اینکه کسی که قصد جونش رو کرده برادرشه، مطیعانه تسلیم مرگ بشه.
«اما نمیتونم فقط اجازه بدم کشته بشم، مگه نه؟»
اون چارهای نداشت جز اینکه خودش هم بیرحم بشه.
با شنیدن جواب یئون باک-جین، لی آن به یاد مسئلهی بین گئوم موگوک و ارباب جوان اول افتاد.
حتی در یک تالار رزمی ساده هم نمیشد از چنین خونریزیای بین اعضای خانواده جلوگیری کرد، با این حال اون تونسته بود نبرد جانشینی فرقه الهی اهریمن آسمانی رو با آرامش به پایان برسونه.
اون میتونست دوباره حس کنه که گئوم موگوک چقدر تلاش کرده بود.
یئون باک-جین به یاد آورد که گئوم موگوک دربارهی مکانی که اون سعی داشت پیدا کنه، خبر داره.
«ممکنه رهبر جوان فرقه هم دنبال پیدا کردن اون مکان باشه؟»
این سوال از اونجا ناشی میشد که اون نمیتونست باور کنه گئوم موگوک این همه راه رو صرفاً برای کارِ یه سرپرست جوخه اومده باشه.
«درسته. قصد دارم اون مسئله رو هم حل کنم.»
ترس یئون باک-جین حتی بیشتر شد.
فرقه اهریمنی هم چشم به اون مکانی دوخته بود که برادرش رو اونطور مسحور کرده بود.
آیا واقعاً اجازه میدادن اونها زنده بمونن؟ فرقه اهریمنیای که اون میشناخت، چنین جایی نبود.
هر داستانی که از بچگی دربارهی فرقه اهریمنی شنیده بود، با خون آغشته بود.
حتماً زیر اون چهرههای خوشسیما و زیبا، هیولاهایی پنهان شده بودن.
اما چیزی که نظرش رو عوض کرد، جنازههای اعضای باند مار سفید بود که روی زمین پخش شده بودن.
«اگه اونها نبودن، به هر حال جنازهی من الان اونجا بود.»
با فکر کردن به اینکه این زندگیای بود که از قبل از دست رفته محسوب میشد، ترسش فروکش کرد.
نگاهش رو به سمت گئوم موگوک برگردوند.
«باید چیکار کنم تا شما به جای یه رهبر جوان فرقه شرور، به رهبری تبدیل بشید که مثل دود ناپدید میشه؟»
«دو چیز کافیه.»
«اونها چی هستن؟»
«صادق باش. و به ما اعتماد کن.»
یئون باک-جین برای لحظهای سکوت کرد.
حالا که هویت اونها رو میدونست، هیچکدوم از این دو کار ساده نبود.
«اعتماد کردن هنوز سخته، اما صادقانه حرف میزنم.»
این صداقت نیمی از قدردانی برای نجات جونش و نیمی از ترس ناشی میشد.
«برادرم در حال حاضر مسحور چیزی شده. حتماً به اون ساختوساز مخفی مربوطه. و چیزی که در عوض بهش وعده داده شده...»
اون موقعیت رو به درستی درک کرده بود.
«حتماً یه کتابچه مخفی هنرهای رزمیه.»
«چرا فکر میکنی یه کتابچه مخفیه؟»
«برادرم نمیتونست تحمل کنه که رزمیکارهای دیگه به تکنیکهای تالار رزمی ما با تحقیر نگاه کنن. اون نمیتونست در برابر وسوسهی یه هنر الهی بیهمتا مقاومت کنه.»
گئوم موگوک اطلاعاتی رو که تا الان به دست آورده بود ترکیب کرد و به نتیجهای رسید.
«یه سرداب حاوی یه هنر الهی بیهمتا در زیرزمین تالار رزمی اژدهای زرد وجود داره، و اعضایی که با وجود مهارتشون بدون فارغالتحصیل شدن اونجا رو ترک کردن، دارن برای پیدا کردنش زمین رو میکنن؟»
کسی که اونجا رو مدیریت میکرد، پادشاه شمشیر بود.
با توجه به سطح هنرهای رزمی پادشاه شمشیر، اون فقط برای یه کتابچه مخفی هنرهای رزمی تا این حد پیش نمیرفت.
«چیه که تو میخوای؟»
چشمان گئوم موگوک عمیق شد.
پادشاه شمشیر به وضوح سعی داشت از اون برای چیزی استفاده کنه.
حتی اگه طبق خواستهی اون حرکت میکرد، باید یک قدم جلوتر میبود.
اگه فقط میتونست مخفیانه وارد اون مکان بشه.
«به جز برادرت، کسی هست که ممکنه از اون مکان خبر داشته باشه؟»
«یه نفر هست. یکی از هفت استاد به نام گی-سئوک، دست راست برادرمه. اون حتماً یه چیزهایی میدونه. اما هنرهای رزمی اون...»
میخواست بگه که اون خیلی ماهرتر از استادهای دیگهست، اما حرفش رو قطع کرد.
فقط با نگاه کردن به هنرهای رزمی زنی که همراهش بود، میتونست سطح مهارت رهبر جوان فرقه رو حدس بزنه.
«وفاداری اون به برادرم عمیقه، برای همین هرگز دهنش رو باز نمیکنه.»
«پس گی-سئوک بود که باند مار سفید رو خبر کرد؟»
«برادرم مستقیماً با اونها تماس نمیگرفت، پس حتماً همینطوره.»
اگرچه اون مطیعانه به سوالات جواب میداد، اما یک چیز بود که یئون باک-جین نمیتونست ازش بگذره.
«برادرم... من خودم به حساب برادرم رسیدگی میکنم.»
اون تصمیم گرفته بود خودش اون رو بکشه.
نمیخواست برادرش به طرز رقتباری مورد استفاده قرار بگیره و بعد به دست اونها کشته بشه.
همینطور نمیخواست اون به دست فرقه اهریمنی بمیره.
اگه نمیتونست اون رو بکشه، آماده بود تا در یک نابودی متقابل، خودش رو هم همراه اون از بین ببره.
گئوم موگوک که در سکوت به اون خیره شده بود، موضوع غیرمنتظرهای رو پیش کشید.
«برو و دوباره با برادرت ملاقات کن.»
یئون باک-جین جا خورد.
«ندیدی؟ اون باند مار سفید رو صدا کرد تا من رو بکشن. اون هم یه استاد ردهبالا رو! اگه شما نبودید، من امروز اینجا میمردم.»
«به همین خاطره که باید بری و ببینیش.»
یئون باک-جین دلیلش رو اینطور حدس زد:
«میخواید من از عذاب وجدان برادرم استفاده کنم! اگه الان برم، اون فکر میکنه قبل از اینه که باند مار سفید قرارداد رو اجرا کنه. ممکنه چون فکر میکنه من یه مردهی متحرکم، چیزی بهم بگه.»
اما گئوم موگوک سرش رو به نشانه مخالفت تکون داد.
«اینطور نیست. اگه اون از اون آدمهایی بود که از روی عذاب وجدان اطلاعات رو لو میداد، از همون اول باند مار سفید رو خبر نمیکرد.»
«اگه این نیست، پس چرا؟»
«برو و هر چی میخوای بهش بگو. اینطوری تا آخر عمرت پشیمون نمیشی.»
یئون باک-جین برای لحظهای چهرهای مبهوت به خود گرفت.
«چی؟ این به خاطر منه؟»
یئون باک-جین نمیتونست باورش کنه.
نه، نمیتونست درکش کنه.
«باید باور کنم که شما در این موقعیت به فکر من هستید؟ من برای شما کی هستم؟»
اون وقت بود که گئوم موگوک چیزی رو یادآوری کرد که یئون باک-جین فراموش کرده بود.
«تو دو بار پشتت رو نشون دادی. یک بار به سمت ما، و یک بار به سمت دشمن. هر دو بار برای محافظت از سو جین بود.»
بار اول، با ایستادن جلوی سو جین.
بار بعد، با دفاع در برابر سلاح پنهان.
«میپرسی کی هستی؟ تو کسی هستی که جونش رو فدا میکنه تا از زیردست من محافظت کنه.»
این حرکتی از روی ملاحظهی خالص برای اون بود.
«اگه قضایا بدون اینکه حرفهای دلت رو بزنی تموم بشه، تا آخر عمرت به برادرت فکر میکنی. حتی اگه به عنوان ارباب تالار اژدهای زرد زندگی کنی، سایهای برای همیشه روی قلبت سنگینی میکنه.»
البته، دلیل دیگهای هم وجود داشت.
اگه یئون باک-جین زندگی روشنی داشت، این برای سو جین هم اتفاق خوبی بود.
گئوم موگوک تا آخرین لحظه داشت تمام تلاشش رو میکرد.
برای اون، سو جین انقدر ارزش داشت.
«توی رابطهتون، چه حرف بزنی و چه نزنی پشیمون میشی، اما این بار، پشیمونیِ حرف نزدن بیشتره. پس برو، نه به خاطر برادرت، بلکه به خاطر خودت، و همهچیز رو بگو.»
***
یئون باک-این کنار پنجره دفترش ایستاده بود و به منظره شب نگاه میکرد.
با اینکه دیر وقت بود، اما چراغهای سرتاسر تالار رزمی روشن بود و میتونست پیکرههایی رو ببینه که تا دیروقت مشغول تمرین بودن.
«اون امروز میرسه؟»
با سؤال یئون باک-این، گیو سوک که پشت سرش ایستاده بود، با ادب جواب داد:
«بله، قاعدتاً تا الان دیگه باید رسیده باشه.»
یئون باک-این سؤال دیگهای نپرسید، اما گیو سوک افکارش رو به زبون آورد:
«ارباب یئون احتمالاً طلوع خورشید فردا رو نمیبینه.»
حالت چهره یئون باک-این ناخودآگاه سخت شد، اما بعد ناگهان حرفهای پادشاه شمشیر رو به یاد آورد.
— یه آدم پلید فقط به راهش ادامه میده و انتقادها رو به جون میخره.
درسته، نیازی به شرمندگی نیست.
تلاش برای مورد انتقاد قرار نگرفتن، ظاهر شرمآورتری داره.
«ستارهها خیلی روشنن، به نظر میاد فردا روز صافی باشه.»
لبخندی روی لبهای گیو سوک نشست.
او چنین رهبری رو بسیار بهتر از کسی میدونست که دودل بود و تظاهر به خوب بودن میکرد.
«اون شخص این روزها هنوز توی تمرینات کلاس اژدهای سفید شرکت میکنه؟»
«اخیراً هر روز شرکت میکنه. میگن داره یه تکنیک شمشیر اژدهای زرد کاملاً متفاوت رو آموزش میده.»
گیو سوک با احتیاط اضافه کرد:
«فقط نمیدونم توی سرش چی میگذره.»
این رو با این نیت گفت که بپرسه آیا یئون باک-این میدونه اون به چی فکر میکنه، اما یئون باک-این چیزی نگفت.
او درباره اهریمنی که از اون مرد شنیده بود، چیزی به گیو سوک نگفته بود.
در همین لحظه، صدای یکی از زیردستان از بیرون اومد:
«برادر کوچیکترتون اومده تا شما رو ببینه.»
یئون باک-این و گیو سوک به هم نگاه کردن.
این یه ملاقات دیروقت و غیرمنتظره بود.
«بمونم؟»
با سؤال گیو سوک، یئون باک-این سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد:
«راهنماییش کن بیاد تو.»
در باز شد و یئون باک-این وارد شد.
به محض ورودش، بوی الکل فضا رو پر کرد.
او یه بطری شراب دستش بود.
لحظهای که گیو سوک رو دید، به جای سلام و احوالپرسی، با لحنی مست شروع به هذیونگویی کرد:
«شرط میبندم دمِ استاد گیوِ ما دیگه تا الان از بس تکونش داده سابیده شده و از بین رفته.»
با اینکه حرفهاش توهینآمیز بود، اما گیو سوک هیچ نشونهای از ناراحتی بروز نداد.
در عوض با لبخند گفت:
«واقعاً آرزو میکردم وفاداریم انقدر زیاد بود. خب پس، میذارم شما دوتا با هم حرف بزنین.»
گیو سوک بعد از تعظیم، اجازه مرخصی گرفت و رفت.
شاید انتظار میرفت یئون باک-این بابت بیادبی به گیو سوک توبیخش کنه، اما او با برادرش مهربونتر از همیشه رفتار کرد:
«این وقت شب چی شده که اومدی اینجا؟»
لحظهای که یئون باک-جین این صحنه رو دید، خشم در وجودش شعلهور شد.
اون باند مار سفید رو خبر کرده تا من رو بکشه، اونوقت همچین قیافهای به خودش میگیره؟
اگه آدم بود، نباید حداقل از روی گناه یه ذره خجالت میکشید؟ یا حداقل نباید مثل همیشه سرد رفتار میکرد؟
یئون باک-جین روی میز مهمان نشست و مستقیم از بطری نوشید.
با این کار خشمِ در حال غلیانش رو آروم کرد.
«خوابم نمیبرد، حرفی داشتم که باید میگفتم.»
کسی که بهش توصیه کرده بود قبل از رفتن یه نوشیدنی بخوره، گئوم موگوک بود.
احتمالاً بهش کمک میکرد تا آروم بشه.
خوب شد که با خودش آوردش.
اگه نیاورده بود، شاید همین چند لحظه پیش فریاد میزد.
یئون باک-جین بطری شراب رو جلو برد:
«میخوری؟»
یئون باک-این سرش رو تکون داد.
یئون باک-جین دوباره به تنهایی نوشید.
«خیلی خب، چی بود که میخواستی بگی؟»
یئون باک-جین بعد از اینکه لحظهای مات و مبهوت روی میز نشست، چیزی رو که در راه بهش فکر کرده بود، به زبون آورد.
این چیزی بود که مدتها در قلبش نگه داشته بود.
داشت این رو نه به خاطر برادرت، بلکه به خاطر خودش میگفت.
«راستش رو بخوای، فکر میکردم من بودم که جایگاه ارباب تالار رو بهت واگذار کردم.»
یئون باک-این در سکوت به حرفهاش گوش داد.
«از وقتی بچه بودیم، زیاد میشنیدم که توی هنرهای رزمی بااستعدادترم. فکر میکردم اگه اراده کنم، میتونم ارباب تالار بشم.»
یئون باک-جین به برادرش نگاه نمیکرد، بلکه در حالی که به بطری شراب توی دستش خیره شده بود، به حرف زدن ادامه داد:
«البته، تو الان خیلی قویتری، اما حتی اون رو هم به چشمِ گذشتِ خودم میدیدم. عمداً بیشتر تلاش نمیکردم چون نمیخواستم از تو قویتر بشم.»
یئون باک-این اصلاً روحش هم خبر نداشت که برادر کوچیکترش اینطور فکر میکرده.
و فکری از ذهنش گذشت:
«دیوونه شده؟»
«همهش توهمات من بود. این تالار رزمی از همون اول هم مال من نبود.»
با اعتراف برادر کوچیکترش، یئون باک-این با چهرهای گشاده گفت:
«من فقط به فکر خودم بودم و نتونستم احساساتت رو درک کنم. از این به بعد...»
«از این به بعد؟»
«بیا با هم خوب باشیم. مگه ما غیر از همدیگه برادر دیگهای هم داریم؟»
آیا برادرش همیشه انقدر وقیح و بیرحم بود؟
«ممنونم برادر.»
بابت اینکه این تصویر نهایی رو از خودش به جا گذاشت.
یئون باک-این حس میکرد قلب خودش سردتر از همیشه شده.
حس میکرد الان میتونه هر حرف محبتآمیزی رو به زبون بیاره.
«باید از همون اول همینطوری پیش میاومدی.
یا مثل الان به تظاهر به ندونستن ادامه میدادی، یا مثل گیو سوک با وفاداری بهم کمک میکردی.
اونوقت مجبور نمیشدیم به اینجا برسیم، مگه نه؟»
اما میدونست برادر کوچیکترش کسی نیست که بتونه این کار رو بکنه.
به محض اینکه مستی از سرش بپره، دوباره شروع به بازجویی از اون میکنه.
«فردا بیا با هم غذا بخوریم.»
چه غذایی؟ غذای مراسم ختمم؟ با این حرفها، خشم یئون باک-جین از حد گذشت.
به همین خاطر بود که در عوض با لبخند پرسید:
«اون چه جور هنر رزمیایه؟»
یئون باک-این از تعجب جا خورد.
«داری درباره چی حرف میزنی؟»
«این چه جور هنر رزمیایه که انقدر جادوت کرده؟»
یئون باک-جین با لبخند پرسید، اما چشمانش سرد بود.
لبخند از روی صورت یئون باک-این محو شد.
یئون باک-جین میتونست بفهمه.
این هنر رزمی نقطه ضعف برادرش بود.
خب، حتماً همهچیزش رو روش قمار کرده بود.
«هنوز اون کتابچه مخفی رو نگرفتی، مگه نه؟ حتماً بهت گفتن بعد از اینکه کل اون خزانه رو زیر و رو کردی، بهت میدنش، درسته؟»
حالت چهره یئون باک-این لحظه به لحظه سختتر میشد، اما یئون باک-جین به فشار آوردن ادامه داد:
«آخه کی توی این دنیا همینطوری یه هنر الهی بیهمتا رو به کسی میده؟ حرفشون رو باور کردی؟ برادر، تو احمقی؟»
یئون باک-این تا آخر هم عصبانی نشد.
هر چی باشه، وقتی او از این اتاق بیرون میرفت، دیگه هیچوقت همدیگه رو نمیدیدن.
در واقع اینطوری بهتر هم بود.
این کار حتی اون ذره ناچیزِ احساس گناهی رو که نسبت به برادر کوچیکترش داشت، پاک کرد.
یئون باک-جین واقعاً عصبانی بود.
فریب همچین شخصی رو خورده و باند مار سفید رو صدا کرده تا برادر خودش رو بکشه.
و در نهایت، اون به دست من کشته میشه.
برادر، تو واقعاً انقدر احمقی!
یئون باک-جین از جاش بلند شد و از سر درماندگی، پنجره دفتر رو با شتاب باز کرد.
مدت زیادی کنار پنجره ایستاد و به بیرون نگاه کرد.
«اگه حرفهات تموم شده، برو.»
یئون باک-جین نگاهی به برادرش انداخت و بعد بدون کلمهای حرف، اونجا رو ترک کرد.
یئون باک-این که تنها مونده بود، کمدی رو باز کرد و یه بطری شراب بیرون آورد.
این یه شراب گرونقیمت بود که معمولاً با لذت مینوشید.
یه فنجان سفید و براق رو لبالب پر کرد و یکنفس سر کشید.
«از زندگیم برو بیرون.»
***
وقتی یئون باک-جین دوباره گئوم موگوک رو دید، هیجانزده بود.
«این فقط یه حسه، اما فکر کنم فهمیدم ورودی کجاست.»
کمی قبل، وقتی کنار پنجره دفتر برادرش ایستاده بود و به بیرون نگاه میکرد، منظره شبِ تالار رزمی اژدهای زرد رو دید.
بعضی جاها کاملاً روشن بودن و بعضی جاها کمتر.
با این حال، اینجا و اونجا چراغها روشن بودن، اما یه منطقه بود که به طرز استثنایی تاریک بود.
او وجود اونجا رو فراموش کرده بود چون هیچوقت فرصت نکرده بود شبها از اونجا به بیرون نگاه کنه.
اونجا جایی بود که همه اعضای تالار معمولاً فراموشش میکردن.
جایی که مستقیماً از دفتر کار دیده میشد، اما فقط سالی یک بار ازش استفاده میکردن.
جایی که توی تالار رزمی مقدس شمرده میشد، برای همین معمولاً به کسی اجازه داده نمیشد بهش نزدیک بشه.
و بالاتر از همه، جایی که برادرش اون رو از همه مهمتر میدونست.
«اونجا زمین تمرینیه که آزمون فارغالتحصیلی توش برگزار میشه.»