چپتر 581: درخواستم رو که فراموش نکردی، مگه نه؟
چپتر 581: درخواستم رو که فراموش نکردی، مگه نه؟
میدان تمرین تاریک بود.
کسی که بیصدا روی خراشهای بیشمار کف سنگی فرود آمد، گئوم موگوک بود.
گئوم موگوک قبل از فرود، انرژیاش را به تمام جهات ساطع کرد.
رشتههای بیشمار انرژی مانند تار عنکبوت پخش شدند و به دنبال هر کسی که در آن نزدیکی پنهان شده بود، گشتند.
نه در دفتر تاریک یئون باک-این که به میدان مشرف بود کسی پنهان شده بود، نه در پنجرههای دیگر ساختمان و نه در تاریکی اطراف میدان تمرین.
این یعنی ورودی بهخوبی پنهان شده بود.
ابتدا قدم به میدان تمرین گذاشت و کف زمین را بررسی کرد، اما نتوانست ورودیای پیدا کند.
از همان اول هم فکر نمیکرد ورودی در خودِ میدان تمرین باشد.
اگر مبارزهای بیش از حد شدید میشد، زمین ممکن بود ترک بخورد یا کنده شود و ورودی لو برود.
هیچکس چنین جایی را برای ساختن ورودی انتخاب نمیکرد.
اما اگر کسی که آن را ساخته بود متفاوت بود چه؟ اگر او برای نمادگرایی ارزش قائل بود؟
نگاه گئوم موگوک به صندلیهای مخصوص در بخش تماشاچیان چرخید.
بخش جداگانهای برای نشستن و تماشای ارباب تالار، استادها و مربیها وجود داشت.
صندلیهای استادها و مربیها در دو طرف صندلی بزرگ و مجلل ارباب تالار چیده شده بودند.
گئوم موگوک ابتدا صندلی ارباب تالار را بررسی کرد.
صندلی بزرگ که شبیه به صندلی یک رایزن اعظم ساخته شده بود، به زمین فیکس شده بود.
«باید همینجا باشه.»
گئوم موگوک با تمام تجربیاتش از زندگی قبل از بازگشت، دانش خوبی دربارهی سازوکارها و مکانیزمها داشت.
مهمترین ذهنیت هنگام جستوجو برای یک مکانیزم این بود که از وجودش مطمئن باشی.
بهطرز عجیبی، یک مکانیزم پنهان هرگز خودش را به یک ذهن شکاک نشان نمیداد.
برای پیدا کردنش، باید با این باور که حتماً آنجاست، جستوجو میکردی.
گئوم موگوک بهآرامی انگشتانش را روی صندلی و حتی زیر آن کشید و با دقت تمام، کوچکترین شکافها را هم بررسی کرد.
بعد از چک کردن صندلی ارباب تالار، به سراغ صندلی استاد بعدی رفت.
او بارها و بارها بررسی کرد و سپس به سراغ صندلی بعدی رفت.
سرانجام، روی صندلی سوم، متوجه یک شکاف بسیار محو شد.
یک شکاف گرد.
آنقدر محو بود که اگر باور نداشت حتماً باید آنجا باشد، اصلاً متوجهش نمیشد.
گئوم موگوک بهآرامی روی آن فشار آورد.
حس کرد که کمی فرو رفت، اما ورودیای ظاهر نشد.
یک فرد معمولی شاید با این فکر که چیزی نبوده، تسلیم میشد، اما گئوم موگوک میدانست.
«این یه در با مکانیزم دوگانهست. این بخش اولشه.»
گئوم موگوک به صندلی ارباب تالار برگشت.
درست همانطور که روی صندلی نشست و دوباره همهچیز را چک کرد، تزئین اژدهای زرین روی دسته که قبلاً تکان نمیخورد، به سمت پهلو چرخید.
این بار هم حرکتش بسیار جزئی بود.
درست در همان لحظه!
وووش، کف زمین زیر پایش بهنرمی باز شد و او در حالی که هنوز روی صندلی نشسته بود، پایین رفت.
وقتی بلند شد، صندلی به موقعیت اصلیاش برگشت و درِ سقف بسته شد و محیط اطراف در تاریکی مطلق فرو رفت.
گئوم موگوک از تکنیک چشم الهی برای بررسی منطقه استفاده کرد.
وقتی دستگاهی را درست در کنار جایی که فرود آمده بود فشار داد، سقف دوباره باز شد و صندلی پایین آمد.
بعد از گذشت زمان کافی برای نشستن کسی، صندلی بهطور خودکار دوباره بالا رفت.
این یک مکانیزم سطحبالا بود که با دقت و نرمی فوقالعادهای کار میکرد.
گئوم موگوک دوباره به اطراف نگاه کرد.
فضایی حدود ده تا پانزده متر مربع بود که مکانیزمی روی یکی از دیوارها به سمت زیرزمین میرفت.
گئوم موگوک با احتیاط به سمت آن مکانیزم رفت.
بیگدار به آب نزد و سوارش نشد، چون از وضعیت پایین خبر نداشت.
گئوم موگوک از میان قطعات مکانیزم به پایین خیره شد.
اگر شکافی برای پایین رفتن وجود داشت، قصد داشت از میان آن بپرد.
مهم نبود چقدر عمیق باشد، او با مهارتهای رزمیاش میتوانست بدون کوچکترین صدایی فرود بیاید.
با این حال، مکانیزم اینجا طوری طراحی شده بود که برای پایین رفتن حتماً باید سوارش میشدی.
اگر سوار میشد، مطمئناً طوری طراحی شده بود که به کسی در پایین هشدار دهد که شخصی در حال پایین آمدن است.
در همان لحظه بود.
سسسسک.
درِ بالا دوباره باز شد و صندلی پایین آمد.
کسی که پایین آمد، در کمال تعجب، پادشاه شمشیر بود.
او در هر دو دستش باری از وسایل داشت؛ شراب و گوشت.
از صندلی پیاده شد و روی مکانیزم قدم گذاشت.
در جایی که پادشاه شمشیر به آن نگاه میکرد، گئوم موگوک در حصار هنر جابهجایی فضا-زمان خود ایستاده بود.
لحظهای که سقف باز شده بود، گئوم موگوک ناپدید شده بود.
گئوم موگوک میتوانست بیرون را ببیند، بنابراین پادشاه شمشیر را زیر نظر داشت، اما پادشاه شمشیر فقط به فضایی خالی خیره شده بود.
دو مرد روبروی هم ایستاده بودند، یکی داخل مکانیزم و دیگری بیرون از آن.
چشمان گئوم موگوک به پاهای او افتاد.
او همان کفشهایی را پوشیده بود که گئوم موگوک به او هدیه داده بود.
کمی بعد، مکانیزم حامل پادشاه شمشیر پایین رفت.
ووورررر.
تنها پس از پایین رفتن او بود که گئوم موگوک از هنر جابهجایی فضا-زمان خارج شد و خودش را نشان داد.
گئوم موگوک بیصدا به تاریکی بیپایانی که مکانیزم در آن ناپدید شده بود، خیره شد.
«اون پایین دنبال چی میگردی؟»
***
وقتی گئوم موگوک برگشت، یئون باک-جین به همراه لی آن و سو جین در اتاق مهمان منتظر بودند.
«ورودی همونجا بود.»
با شنیدن حرف گئوم موگوک، چهرهی یئون باک-جین روشن شد.
حدسش درست بود.
«با شناختی که از شخصیت برادرم دارم، فکر میکردم ورودی رو یه جایی جلوی چشم همه بذاره.»
«خوب متوجه شدی.»
یئون باک-جین از اینکه خودش جایی را پیدا کرده بود که تأثیر بزرگی بر سرنوشتش داشت، خوشحال بود.
«بیا همین الان بریم اونجا. منم باهات میام.»
یئون باک-جین میخواست خودش وارد آنجا شود.
میخواست ببیند آیا واقعاً یک هنر الهی بیهمتا در آنجا وجود دارد یا نه.
اما گئوم موگوک با قاطعیت سرش را به نشانهی مخالفت تکان داد.
«حتی اگه ورودی رو بلد باشیم، نمیتونیم بیگدار به آب بزنیم و وارد بشیم.»
دلیلش چیزی بود که یئون باک-جین انتظارش را نداشت.
«اطراف برادرت استادی هست که حتی منم نمیتونم سرسری باهاش برخورد کنم.»
طبیعتاً یئون باک-جین جا خورد.
استادی که حتی رهبر جوان فرقه اهریمنی هم نمیتوانست از پسش بربیاید؟ آیا او هرگز چنین شخصی را در تالار رزمی دیده بود؟
در آن لحظه، انگار که جادویی در کار باشد، یئون باک-جین به یاد یک نفر افتاد.
«نکنه منظورت اون مربی موقتیه؟»
نمیدانست چرا به او فکر کرده، اما مردی که در دفتر برادرش دیده بود، مدام ذهنش را درگیر میکرد.
همان مردی که آن فرمهای عجیب را به اعضای کلاس اژدهای سفید آموزش داده بود.
«درسته. خودشه. تا وقتی اون اونجاست، کشتن برادرت غیرممکنه. اگه بیاحتیاطی کنی، خودت اولین کسی هستی که میمیری.»
«پس چرا از همون اول نخواست اون مرد منو بکشه؟ دیگه نیازی نبود به باند مار سفید خبر بده.»
«چون اون کسی نیست که بشه باهاش سرسری رفتار کرد. برادرت احتمالاً از اون بیشتر از باند مار سفید میترسه.»
یئون باک-جین احساس درماندگی کرد.
برادرش قصد جانش را داشت و در کنار آن برادر، استادی بود که حتی رهبر جوان فرقه اهریمنی هم از او واهمه داشت.
لی آن از گئوم موگوک پرسید:
«میخوای چیکار کنی؟»
«باید وقتی اون مرد اونجا نیست برم تو.»
پس ابتدا باید میفهمید که آنها به دنبال حفاری چه چیزی هستند.
در صورت امکان، باید خودش زودتر آن را چنگ میآورد.
این موضوع از احساسات شخصیاش نسبت به پادشاه شمشیر جدا بود.
اگر پادشاه شمشیر اینقدر برایش تلاش کرده بود، مطمئناً وسیلهای بود که تهدیدی بزرگ برای فرقه الهی اهریمن آسمانی محسوب میشد.
گئوم موگوک در راه بازگشت به اینجا، از قبل نقشهای طراحی کرده بود.
گئوم موگوک به یئون باک-جین نگاه کرد و گفت:
«تو باید بمیری. اگه وقتی رتبه اول باند مار سفید برای کشتنت میاد، نمیری، عجیب به نظر میرسه، مگه نه؟»
آیا او بالاخره داشت چهرهی واقعیاش را نشان میداد؟ در حالی که یئون باک-جین از شوک عقب کشیده بود، اقدامات غیرقابلدرک گئوم موگوک ادامه یافت.
گئوم موگوک از لی آن و سو جین پرسید:
«کی توی کشیدن مار بهتره؟»
***
وقتی گیو سوک بیدار شد و چشمانش را باز کرد، کسی داشت به او نگاه میکرد.
او مردی بود که نقاب زده بود و کلاه حصیریاش را تا پایین کشیده بود و از یقه باز ردایش، یک مار سفید چنبرهزده دیده میشد.
«باند مار سفید!»
البته، مردی که خودش را به شکل یکی از اعضای باند مار سفید درآورده بود، گئوم موگوک بود.
کسی که آن تصویر را روی سینهاش کشیده بود، لی آن بود.
سو جین هم البته از کنار به او کمک کرده بود.
«حلقه یه دور دیگه لازم داره، دمش باید بالاتر باشه.»
وقتی آن دو زن سرهایشان را روی هم گذاشتند، یک مار سفید نسبتاً باورپذیر متولد شد.
گیو سوک تمام تلاشش را کرد تا آرام بماند.
او احتمالاً برای کشتنش اینجا نبود.
اگر اینطور بود، او حتی بیدار هم نمیشد.
«قرارداد چی شد؟»
در پاسخ به سؤال گیو سوک، گئوم موگوک با صدایی بم پاسخ داد:
«به خوبی تموم شد.»
گئوم موگوک صدایش را تغییر داده و آن را کلفتتر کرده بود.
«اما چرا اومدی سراغ من؟ شنیده بودم باند مار سفید با مشتریهاش تماس نمیگیره.»
«این یه استثناست.»
گئوم موگوک رفت و روی صندلیای در گوشه اتاق نشست.
در همین حال، گیو سوک روی تخت نشست.
آن مرد به شمشیرش که کنار تخت تکیه داده شده بود، دست نزده بود.
این یعنی اونقدر به مهارتهاش اطمینان داشت.
«قبل از اینکه یئون باک-جین بمیره، حرف عجیبی زد.»
با این حرف، دلِ گی-سوک هُری ریخت، اما با بیخیالی جواب داد:
«یه آدم وقتی دمِ مرگه، چه حرفایی که نمیزنه؟»
گئوم موگوک حرفهای نفر پنجمِ مردهی باند مار سفید رو نقلقول کرد:
«معمولاً واکنششون قابلپیشبینیه. تهدید میکنن، کینه به دل میگیرن یا التماس میکنن. اما یئون باک-جین حرف متفاوتی زد.»
حرفهایی که گی-سوک دعا میکرد نشنوه، از دهان گئوم موگوک جاری شد:
«اینکه شماها دارید زیر زمین دنبال گنج میگردید؟»
گی-سوک در دلش بهشدت خشمگین بود.
«لعنتی! باید همونطور بیصدا میمرد، نه اینکه اراجیف ببافه.»
فعلاً، گی-سوک خودش رو به کوچه علیچپ زد:
«نمیدونم از چی حرف میزنید.»
گئوم موگوک با آرامش گفت:
«از همون اولش هم عجیب بود. اینکه از من، رتبهی شماره یکِ باند مار سفید، بخوان که برادرِ ناچیزِ یه استاد تالار رزمی رو بکشم.»
گی-سوک دوباره غافلگیر شد.
«پس کسی که اینبار اومده، رتبهی شماره یکِ باند مار سفید بوده.»
او میدونست که استاد تالار از باند مار سفید خواسته بود تا این موضوع رو قطعی تموم کنن.
اما فرستادنِ شماره یک؟ دلیلش این بود که رهبر باند مار سفید احساس ناامنی عجیبی کرده بود، اما گی-سوک دچار سوءتفاهم شد.
«این مرد رو فرستادن تا ما رو تهدید کنن و پول تیغ بزنن.»
اونها حتماً چون فقط یه تالار رزمی بودن، دستکم گرفته شده بودن.
از شهرتِ بزرگترین تالار رزمی در سرزمین مرکزی، چیزی که اونها بو کشیده بودن، پول بود.
اون حتماً اومده بود تا از یه آدمِ سادهی تالار رزمی پول بیشتری بیرون بکشه و یئون باک-جین هم حتماً یه همچین حرفی زده بود.
از آدمهایی که برای پول آدم میکشن، چه انتظاری میشه داشت؟ اونها کسایی بودن که اصلاً نباید از اول باهاشون درگیر میشد.
همونطور که انتظار میرفت، مرد در حالی که نیت کشتار سردی از خودش ساطع میکرد، شروع به طلب پول کرد:
«چون یه سفر ویژه داشتم، ۳۰۰،۰۰۰ نیانگِ دیگه هم میخوام.»
با این درخواست مضحک، گی-سوک پیشبینی کرد که اوضاع چطور پیش میره.
«بهخاطر همین طمع، هم رتبهی شماره یک و هم استاد تالار عوض میشن.»
اونها اصلاً خبر نداشتن چه استاد فوقالعادهای در کنارشونه.
«تصمیمگیری در این مورد با من نیست. اول باید به استاد تالار گزارش بدم.»
گئوم موگوک حرفش رو با سردی زد و رو برگردوند:
«تا پنج روز دیگه ۳۰۰،۰۰۰ نیانگ رو به مقر باند مار سفید بیار. بهازای هر روز تأخیر، ۱۰۰،۰۰۰ نیانگِ دیگه بهش اضافه میکنم.»
***
پادشاه شمشیر با دریافت پیام فوری، وارد دفتر یئون باک-این شد.
فقط از روی چهرهی یئون باک-این میشد فهمید که مشکل جدیای پیش اومده.
پادشاه شمشیر خودش رو به بیخبری زد و روی صندلی نشست:
«دیروز با بچهها نوشیدنی خوردم. فکر کنم دیگه بهاندازهی کافی استراحت کردم، برای همین قصد دارم کار رو از سر بگیرم. از قبل هم افرادی رو برای بردن به زیرزمین شناسایی کردم.»
یئون باک-این با احتیاط گفت:
«قبل از اینکه بری، یه خواهش فوری ازت دارم.»
«بگو.»
یئون باک-این تا جایی که میشد با لحنی آرام صحبت کرد:
«برادرم توسط باند مار سفید کشته شد.»
پادشاه شمشیر اصلاً تعجب نکرد، انگار که این وضعیت رو پیشبینی کرده بود.
یئون باک-این انتظار داشت که او با نگاهی بهش بگه: «اون توسط باند مار سفید کشته نشد، بلکه توسط تو کشته شد، مگه نه؟ من کشتمش! با افتخار بگو!»
اما پادشاه شمشیرِ روبروش حالت عجیبی داشت.
حتی لبخند میزد.
چیزی که مشخص بود، این بود که اون لبخندِ تمسخرآمیزی خطاب به او نبود.
«اما یه مشکلی پیش اومده. اون احمق قبل از مرگش، وجود خزانه زیرزمینی رو برای یکی از اعضای باند مار سفید لو داده.»
این یه مشکل بزرگ بود، اما پادشاه شمشیر همچنان آرام موند:
«اونها چی خواستن؟»
«۳۰۰،۰۰۰ نیانگ.»
یئون باک-این پاکت ضخیمی رو از لباسش بیرون آورد و جلوی پادشاه شمشیر گذاشت:
«این ۳۰۰،۰۰۰ نیانگه.»
او ازش نمیخواست که این پول رو براشون ببره.
این درخواستی بود که این پول رو بگیره و کار اونها رو تموم کنه.
خواسته های اونها به ۳۰۰،۰۰۰ نیانگ ختم نمیشد.
«در حالت عادی، خودم به این موضوع رسیدگی میکردم. اما در این شرایط، وقت ندارم دنبال افرادی بگردم که با باند مار سفید مقابله کنن.»
چیزی که ترسناکتر بود، احتمال جذب کردنِ یه گرگِ دیگه بود.
اما نمیتونست همینطوری رهاش کنه.
باند مار سفید که بوی پول به مشامش خورده بود، به این راحتی ولکن نبود.
«شرمندهام که این رو ازت میخوام.»
یئون باک-این سرش رو خم کرد.
پادشاه شمشیر با حالتی ناخوانا به او خیره شد و بعد لبخند زد:
«وقتی داری کار بزرگی انجام میدی، مگسها هم دورت جمع میشن. من ترتیبش رو میدم.»
به هر دلیلی، پادشاه شمشیر بهراحتی درخواستش رو قبول کرد.
این یئون باک-این بود که جا خورد.
انتظار نداشت که او به این سادگی موافقت کنه.
خودش رو برای شنیدن حرفهای تند و حتی زانو زدن آماده کرده بود.
اما پادشاه شمشیر فقط لبخند زد، پاکتِ ۳۰۰،۰۰۰ نیانگ رو توی لباسش گذاشت و بلند شد.
«کی قصد داری راه بیفتی؟»
پادشاه شمشیر در حالی که از دفتر خارج میشد، گفت:
«اول باید کلاسم رو تموم کنم.»
***
«امروز آخرین کلاس منه.»
پادشاه شمشیر از همه خواست که فرم شمشیر اژدهای زرد رو اجرا کنن.
از اونجایی که اکثرشون اون رو درست یاد نگرفته بودن، همون فرم شمشیر اژدهای زردِ موجود رو اجرا کردن.
بعد از اینکه اعضا برای مدتی تکنیک شمشیر اژدهای زرد رو اجرا کردن، پادشاه شمشیر به اونها گفت:
«تعداد زیادی از شما به کلاس من توجه نکردید.»
او به چند نفر اشاره کرد.
گئوم موگوک، لی آن، سو جین و حتی یو مِنگ و گیو سوک که با جدیت همراهی کرده بودن.
«فقط شما پنج نفر درست یاد گرفتید.»
نگاه بقیهی اعضا به اونها مهربانانه نبود.
اونها فکر میکردند که این پنج نفر یا بهخاطر جذابیتِ زنها یا برای خودشیرینی پیش این مربیِ موقت، اون فرمهای مضحک رو اجرا کردن.
«شما پنج نفر، دنبال من بیاید. یه دنیای جدید رو بهتون نشون میدم.»
پادشاه شمشیر بهسرعت چرخید و دور شد.
او حتی با بقیهی اعضا خداحافظی هم نکرد.
اون پنج نفری که بهشون اشاره شده بود، پشت سرش راه افتادن.
مکانی که پادشاه شمشیر به اونجا رسید، زمین تمرینِ آزمون فارغالتحصیلی کلاس اژدهای زرد بود.
پادشاه شمشیر در حالی که روی سکو میرفت، از گئوم موگوک پرسید:
«بقیه کجا رفتن و چرا تو تنها کسی هستی که اینجایی؟»
تنها کسی که به اونجا رسیده بود، گئوم موگوک بود.
«براشون یه پیام تلهپاتی فرستادم که فرار کنن. تا الان، لی آن حتماً اونها رو به مخفیگاه فرقه اصلی برده.»
گئوم موگوک هم روی زمین تمرین رفت و مقابل او ایستاد.
«چرا یهو؟»
پادشاه شمشیر با نادانیِ ساختگی پرسید، اما گئوم موگوک از نیت واقعی او باخبر بود:
«چون فهمیدم که شما، استاد، نقشهی من رو خونده بودید.»
تنها یک دلیل وجود داشت که او از بین تمام جاها به اینجا اومده بود و نهتنها او، بلکه بقیهی اعضا رو هم با خودش آورده بود.
او قصد داشت همه رو با خودش به زیرزمین ببره.
چنین وضعیتی برای گئوم موگوک بار سنگینی میشد.
«یه سپر که نمیتونه از چهار نفر محافظت کنه، مگه نه؟»
پادشاه شمشیر با صدای بلند خندید.
او حتی ذرهای از اینکه اون چهار نفرِ دیگه نیومده بودن، ناامید نشده بود.
در واقع، چهرهاش نشون میداد که تا حدی انتظار این رو داشته.
«اگه در کنار ما بودی، تا الان به هدفمون رسیده بودیم.»
او نپرسید که اون هدف چیه.
رابطهی اونها در حدی نبود که این موضوع بهش گفته بشه.
باید اون سؤال رو برای بعد نگه میداشت.
تا وقتی که فقط یکبار اون رو میپرسه، سؤالش قدرت داشته باشه.
پادشاه شمشیر پاکت رو از لباسش بیرون آورد و به گئوم موگوک داد.
«این چیه؟»
«مگه نگفتی که میخوایش؟»
او پاکت رو باز کرد و ۳۰۰،۰۰۰ نیانگ داخلش پیدا کرد.
«حتی بعد از اینکه نقشهام رو فهمیدید، این رو به من میدید؟»
«بههرحال که پول من نیست، هست؟ هم جوری رفتار میکنم که انگار کار اون مرد رو راه انداختم، و هم با دادنِ پول به تو، دستودلباز به نظر میرسم.»
این مرد واقعاً آدم معمولیای نبود.
«اگه میدونستم، یک میلیون نیانگ میخواستم.»
«اونطوری بیشتر حیف میشد. چون بههرحال قبل از اینکه بتونی همهاش رو خرج کنی، میمردی.»
گئوم موگوک در حالی که پول رو توی جیبش میگذاشت، لبخند زد.
به نظر میرسید کفشهایی که داده بود، ۳۰۰،۰۰۰ نیانگ ارزش داشته.
«اما چطور فهمیدید؟ اینکه من پشت این قضیه بودم.»
«وقتی از استاد تالار شنیدم که یئون باک-جین مرده، بلافاصله فهمیدم.»
دقیقاً به همین دلیل بود.
«تو آدمی نیستی که بذاری کسی که باهاش ارتباط داری به این راحتی بمیره، درسته؟ غیرممکنه یئون باک-جین توسط کسایی مثل باند مار سفید کشته شده باشه.»
او کاملاً دستش رو خونده بود.
«شما خیلی دستبالا من رو میگیرید.»
«من هنوز هم دستکم میگیرمت. چون دارم میذارم اینطوری زنده بمونی.»
و اون احساس، به دلیلی مربوط میشد که امروز گئوم موگوک رو به اینجا صدا کرده بود.
«فراموش نکردی که با خواهش من موافقت کردی، مگه نه؟»
«البته که نه.»
او چه خواهشی میخواست بکنه؟ از اونجایی که داشت این رو توی زمین تمرین میگفت، حدس میزد که شاید به یه مبارزه مربوط باشه.
اما درخواست پادشاه شمشیر چیزی واقعاً غیرمنتظره بود:
«بیا با هم زمین رو بکنیم.»