چپتر 588: تنها بودن سخت‌تره، وقتی که متوجهش بشی

گئوم موگوک و پادشاه شمشیر از میون گذرگاه تاریک عبور کردن.

این بار هم دیوارها با انواع الگوها، حروف و نقاشیها پوشیده شده بود.

سبکشون شبیه اما در عین حال متفاوت با نقاشیهایی بود که قبلاً دیده بودن.

به نظر نمیرسید کار یه نفر باشه، اما حس مشابهی رو منتقل میکرد.

«یعنی با هم برادر رزمی بودن؟»

این فکر به ذهنش خطور کرد که شاید همینطور باشه.

از اونجایی که راه شکستن آرایش قبلی رو از یه نقاشی پیدا کرده بود، حتی از یه حرف هم چشمپوشی نمیکرد.

«اینجا رو نگاه کن.»

جایی که گئوم موگوک بهش اشاره کرد، یه نقاشی وجود داشت.

همون الگویی که کلید شکستن آرایش قبلی بود، اینجا هم کشیده شده بود.

«به نظر میرسه برای کسایی که اینجا رو ساختن، نماد پرمعنایی باشه.»

پادشاه شمشیر فقط یه بار سر تکون داد و چیز دیگهای نگفت.

زمانی بود که اون دو نفر تقریباً به وسط گذرگاه رسیده بودن.

*شووووووو.*

لحظهای که فعال شدن آرایش رو حس کردن، محیط اطرافشون در یه چشم به هم زدن تغییر کرد.

«من کجام؟»

آسمون آبی زیر پاهاش منعکس شده بود.

اینجا، جایی که انگار وسط آسمون ایستاده بود، همون مکانی بود که گئوم موگوک موقع ساطع کردن هالهش دیده بود.

پس زیر پاش دریا بود.

بالا، بینهایت شفاف و آروم بود، اما پایین، دریایی عمیق و بیانتها قرار داشت.

«استاد!»

گئوم موگوک فریاد زد، اما پادشاه شمشیر اونجا نبود.

«باید دوباره طناب رو میبستم؟»

البته که این فقط یه شوخی بود.

بستن طناب هم باعث نمیشد بتونه همراه با پادشاه شمشیر وارد این فضا بشه.

این دروازه بدون شک جایی بود که هر کس باید به تنهایی ازش عبور میکرد.

«فقط داری تماشا میکنی و از اینکه من همهی کارهای سخت رو انجام میدم لذت میبری، نه؟»

درست وقتی که صدای گئوم موگوک با بلندترین حالت طنینانداز شد، شخصی جلوی اون ظاهر شد.

در کمال تعجب، اون شخص خودِ گئوم موگوک بود.

با وجود اینکه نسخهی دیگهای از خودش ظاهر شده بود، گئوم موگوک تعجب نکرد.

اون به خوبی میدونست که این روشِ ظاهر کردنِ خودِ فرد، اغلب در هنرهای توهم قدیمی یا آرایشها استفاده میشه.

این دروازه باید آزمونی برای سنجش قدرت درونی باشه.

«اینجا درون ذهن منه. پس باید به خودم ایمان داشته باشم.»

گئوم موگوک با جزم کردن عزمش، اول به سمت همزادش رفت.

در حالی که با آرامش به اون چهره خیره شده بود، با خودش حرف زد.

«خیلی وقت بود ندیده بودمت.»

با این سلام، گئوم موگوکِ دیگه گیج به نظر میرسید.

«بعضی وقتا میبینمت.»

هرچند این حرفی بود که بقیه رو به این فکر مینداخت که اون دیوونه شده، اما گئوم موگوکِ واقعی گاهی اوقات وقتی تنها در حال استراحت بود، با خودِ تنهاش از زمانِ قبل از بازگشت، روبرو میشد.

یه بار، در حالی که روبروی هم ایستاده بودن و حفرهی بزرگی بینشون بود، حتی به خودش گفته بود که توی اون حفره نیفته.

«تو، امروز اومدی تا من رو توی وضعیت سختی قرار بدی.»

لحظهای که چشمهای همزادش برقی زد، جایی که ایستاده بود در آنی تغییر کرد.

گئوم موگوک داشت میدوید.

«اینجا کجاست؟»

جایی که به سمتش میرفت، تالار اهریمن آسمانی در فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.

«پدر!»

اون روز بود.

روزی که همهی اعضای تالار اهریمن آسمانی به دست هوا موگی کشته شدن!

گئوم موگوک در حالی که با ناامیدی پدرش رو صدا میزد، کورکورانه به سمت تالار اهریمن آسمانی میدوید.

نباید این کار رو میکرد، اما اون زمان اونقدر آشفته بود که نمیتونست قضاوت دیگهای داشته باشه.

جسدها... نه فقط رزمیکارها، بلکه حتی کسایی که هیچ هنر رزمیای بلد نبودن؛ همهی اعضای تالار اهریمن آسمانی روی زمین افتاده بودن.

دیدن اون صحنه حتی بیشتر آشفتش کرد.

«حیاط بیرونی که سالمه، پس چطور ممکنه به تالار اهریمن آسمانی نفوذ کرده باشن؟»

انگار که برای پاسخ به این سوال، شخصی در دیدرسش قرار گرفت.

مردی که روی دیوارِ اطراف تالار اهریمن آسمانی ایستاده بود و با دستهای ضربدری به پایین نگاه میکرد؛ اون فرمانروای اهریمنی روحخوارِ سابق بود.

این صحنهای بود که اون روز در گذشته ندیده بود.

توهمی که فقط در این آرایش دیده میشد.

اون رو یه خائن میدونست، پس تصویرش باید ظاهر میشد.

به هر حال اینجا ذهن خودش بود.

در دوردست، میتونست هوا موگی رو ببینه.

چهرهش دیده نمیشد، اما حس میکرد که داره با خونسردی به سمتش لبخند میزنه.

یه رشته چی شمشیر بدون هیچ حرفی به سمتش پرتاب شد.

دید که لی آن خودش رو جلوی اون انداخت.

«لی آن.»

حس کرد چی شمشیری که سینهی لی آن رو شکافته بود، از بدن خودش هم عبور کرد.

وقتی روی هم افتادن، خون گرم لی آن روی سینهش جاری شد.

اون روز، که به خاطر بیپناه بودنش سعی کرده بود به یادش نیاره، داشت به وضوح توی این آرایش بازسازی میشد.

بعد، کسی به سمت بدن افتادهی اون اومد و به پایین نگاه کرد.

نه هوا موگی بود و نه فرمانروای اهریمنی روحخوار.

اون اهریمن تیغه آسمان خونین بود، با یه تیغهی بزرگ که به پشتش بسته شده بود.

چشمهاش کاملاً سرد بودن.

کنارش، اهریمن خندان پلیددل ایستاده بود و بهش نگاه میکرد.

خندهش از پشت نقاب غریبه به نظر میرسید.

بقیهی شهریاران اهریمنی دور بدن در حال مرگش جمع شدن.

مشت بزرگ اهریمن مشت و چهرهی غلیظ آرایششدهی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو دید.

بوی شراب اهریمن مست بیش از حد تند بود و بدن بودای اهریمنی نه نور طلایی، بلکه نوری سرخ ساطع میکرد.

طرحهای روی کیسه سم پادشاه سم که به کمرش بسته شده بود، نسخههای بامزهی امروزی نبودن، بلکه مظاهر وحشتناکی بودن.

همهشون داشتن بهش نگاه میکردن و پوزخند میزدن.

گئوم موگوک میتونست تشخیص بده.

این آرایش داشت سعی میکرد اون رو فریب بده.

بهش میگفت که اون روز همه خائن بودن.

—خشمگین شو!

و سعی میکرد خونش رو مثل گدازه به جوش بیاره.

اگه اون گئوم موگوکِ معمولی بود که بازگشت رو تجربه نکرده بود، این رنج و نفرت اون رو میبلعید.

انرژی ناشناختهای که از آرایش ساطع میشد، بیوقفه منطقش رو فلج میکرد و شک و خشم رو بیرون میکشید.

این انرژیای بود که یه آدم معمولی هرگز نمیتونست در برابرش مقاومت کنه.

این آرایش، «آرایش روح مجنون موج خون» بود که خشم و نفرتِ عمیقِ نهفته در قلبِ فرد رو تحریک میکرد تا اون رو به جنون بکشونه.

اما روی گئوم موگوک اثری نداشت.

«از همون لحظهای که برای اولین بار بازگشتم، فکر میکردم همهشون خائن هستن.»

اون با همین ذهنیت تا اینجا اومده بود.

پس چرا با اونها با چنین صداقتی رفتار کرده بود؟ چون این زندگی با زندگی قبلی متفاوت بود.

مهم نبود که توی زندگی گذشتهش کی بهش خیانت کرده.

شهریاران اهریمنیِ این زندگی، آدمهای متفاوتی نسبت به اون زمان بودن.

چون اون، اونها رو به آدمهای متفاوتی تبدیل کرده بود.

سرنوشت همهشون تغییر کرده بود.

گئوم موگوک به شهریاران اهریمنی که پوزخند میزدن نگاه کرد و در عوض، لبخند درخشانی زد.

«بساط نمایش راه انداختین؟»

گئوم موگوک بلند شد و نشست.

جسد لی آن ناپدید شده بود و زخمی که بدنش رو شکافته بود هم از بین رفته بود.

وقتی گئوم موگوک با لبخند با اونها روبرو شد، آرایش نقطهضعف دیگهای رو امتحان کرد.

—واقعاً قصد داری از همهی اونها محافظت کنی؟

وقتی به پشت سرش نگاه کرد، آدمهای دیگهای هم اونجا بودن.

نه فقط شهریاران اهریمنی، بلکه لی آن، سو دهریونگ، جانگ هو و حتی دوستهاش هم ظاهر شدن.

بی سا-این، جین ها-گون، جین هاریونگ و هان سول.

حتی رزمیکارهای کاروان و جو چون-به؛ هر کسی که میشناخت ظاهر شد.

—تو متکبری.

زندگی به اندازهی کافی سخت هست که فقط از خودت محافظت کنی، با این حال ادعا میکنی در حالی که از همهی اون آدمها محافظت میکنی، زندگی خواهی کرد.

همزادش به سمت گئوم موگوک قدم برداشت.

—اعتراف کن که سخته.

اعتراف کن که اونقدر سخته که دیگه نمیتونی تحملش کنی.

*شالاپ.*

شهریاران اهریمنی شروع کردن به گرفتن دستها و پاهای گئوم موگوک و بهش چسبیدن.

گئوم موگوک داشت به درون مغاکِ زیر پاهاش کشیده میشد.

بقیه هم هجوم آوردن و شروع کردن به پایین کشیدن گئوم موگوک.

همهشون فریاد میزدن: «ما رو نجات بده.»

و به این ترتیب، گئوم موگوک در مغاک غرق شد.

لحظهای که گئوم موگوکِ دیگه با چهرهای راضی داشت به درون آب نگاه میکرد...

*شپلق.*

گئوم موگوک با سرعت از توی آب بیرون پرید.

همهی کسایی که داشتن اون رو پایین میکشیدن، حالا داشتن حمایتش میکردن و اون رو بالای آب نگه داشته بودن.

اونها دیگه کسایی نبودن که توسط آرایش ساخته شده بودن و لحظاتی پیش داشتن اون رو پایین میکشیدن.

اونها حالا چهرهی آدمهایی رو داشتن که همراه با گئوم موگوکِ واقعی بودن.

آرایش نمیتونست ذهن گئوم موگوک رو کنترل کنه.

«من دارم دستوپا نمیزنم.»

—خودت رو فریب نده.

گئوم موگوک میتونست حسش کنه.

لحظهای که فردِ گرفتار در آرایش اعتراف میکرد که شرایط سخته، درهم میشکست.

در عین حال، راه شکستن این آرایش این بود که بهش اعتراف نکنی.

تا آرایش رو به درک برسونی.

«اونقدرها که فکر میکنی سخت نیست. وقتی بفهمی تنها بودن خیلی سختتره.»

«!»

این بار، گئوم موگوک به سمت همزادش قدم برداشت.

پشت سرِ این گئوم موگوک، همه همراهش ایستاده بودن، در حالی که اون یکی گئوم موگوک تنها بود.

گئوم موگوک به خودِ دیگرش نگاه کرد.

او فقط یک توهم ساختهشده توسط آرایش نبود. او نسخهای از خودش، متعلق به پیش از بازگشتش بود.

«به خاطر تو بود که تونستم این آدمها رو خلق کنم. جدی میگم.»

به همین دلیل بود که نگاهش نسبت به خودش، بینهایت ملایم بود.

«میپرسی سخته؟ آره، هست. میپرسی نمیخوام یه جایی تنها برم؟ گاهی وقتها آره. اما اگه جای من بودی، تو هم میفهمیدی.»

حالا، گئوم موگوک نه با خودش، بلکه با کسی که این دروازه را ساخته بود صحبت میکرد.

«چون تو احتمالا هیچوقت تنها زندگی نکردی. هیچوقت شبهای زیادی رو به تنهایی بیدار نموندی و توی یه جاده بیانتها، در حالی که با صدای قدمهای خودت حرف میزدی، راه نرفتی. اگه اون تنهایی وحشتناک رو تجربه کنی، میفهمی. اون زمانِ تنهایی نه اونقدرها عالیه و نه بهت حس آزادی میده. فقط وقتی آدمهایی باهات قدم میزنن، اون زمانِ تنهایی ارزش پیدا میکنه. تو هم این رو نمیدونی؟»

گئوم موگوک با نگاهی حتی ملایمتر به خودش و به آرایش، سخنش را ادامه داد.

«این آرایش روی من اثر نمیکنه، پس دیگه میتونی عقب بکشی.»

به محض اینکه حرفش تمام شد، در کمال تعجب، آرایش شروع به درهمشکستن کرد.

شووووو.

آدمهای اطرافش یکییکی شروع به ناپدید شدن کردند. گئوم موگوک چرخید و محو شدن آنها را تماشا کرد. آنها از ذهن او متولد شده بودند و حالا دوباره به درون آن بازمیگشتند.

«همگی، توی فرقه اصلی میبینمتون!»

بقیه زودتر ناپدید شدند و شهریاران اهریمنی آخرین نفراتی بودند که محو گشتند. چون آنها مخلوقات ذهن خودش بودند، همانطور که گئوم موگوک میخواست ناپدید شدند.

اهریمن تیغه آسمان خونین، در حالی که نشسته بود و تیغه بزرگش را در زمین فرو کرده بود، جامی از شراب تعارف کرد؛ در حالی که اهریمن خندان پلیددل نقابش را برداشت.

اهریمن مست قبل از اینکه روی زمین بیفتد، تلوتلوخوران و مستانه قدم برداشت.

«متأسفم، برادر.»

پادشاه سم در حالی که چمباتمه زده بود و به حشرات سمیاش نگاه میکرد ناپدید شد؛ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در حالی که شمشیرش را بیرون کشیده و به سمت او نشانه رفته بود، محو شد.

بودای اهریمنی در حال ساختن یک مجسمه بودا، و فرمانروای اهریمنی روحخوار در حالی که سلامی دوستانه میداد، از نظر پنهان شدند.

و پدرش، با همان پوزخند همیشگیاش.

لحظهای که پدرش ناپدید شد، آرایش کاملاً از بین رفت و گئوم موگوک بار دیگر در راهروی تاریک ایستاده بود.

«هووو.»

گئوم موگوک آه سبکی کشید و سپس به آرامی به سمت انتهای راهرو قدم برداشت.

کلانک.

سپس، درِ انتهایی باز شد. او این دروازه را راحتتر از دروازه اول پشت سر گذاشته بود. چون ارادهای قویتر از هر کسی داشت، آرایش روح مجنون موج خون نتوانسته بود در روحش نفوذ کند.

با این حال، پادشاه شمشیر هنوز ظاهر نشده بود. گئوم موگوک به جای وارد شدن از در، پشت به آن نشست و به راهرویی که تازه از آن عبور کرده بود خیره شد.

«از سرگردانی دست بردار و بیا بیرون.»

گئوم موگوک نشست و چشمانش را بست. چقدر منتظر مانده بود؟

«هووو.»

با آهی طولانی، پادشاه شمشیر ظاهر شد. از آن آه میشد فهمید که این دروازه چقدر برایش دشوار بوده است. چه کسانی او را گرفته و به اعماق مغاک کشیده بودند؟

«خوشبختانه تونستی خودت رو از دستشون خلاص کنی.»

پادشاه شمشیر با دیدن گئوم موگوک که از قبل بیرون آمده بود، با چهرهای متعجب پرسید:

«برات سخت نبود؟»

«میبینی که، زندگی من نسبتا سادهست.»

پادشاه شمشیر نگاهی به او انداخت که انگار میگفت «واقعا همینطوره؟»، سپس به درِ بازِ پشت سرش نگاه کرد و دوباره پرسید. رایحهای که از آنجا به مشام میرسید، چیزی بود که هیچ رزمیکاری نمیتوانست در برابرش مقاومت کند. آن عطر متمایز و دلپذیرِ یک اکسیر.

«چرا تنها نرفتی تو؟»

«چون اونقدر معرفت دارم که منتظر بمونم.»

پادشاه شمشیر در حالی که به گئوم موگوک نزدیک میشد، گفت:

«معرفتت رو قبول دارم. این دفعه هم نصفش رو بهت میدم.»

پادشاه شمشیر در را کاملاً باز کرد. با نگاهی به داخل، گئوم موگوک و پادشاه شمشیر بار دیگر زبانشان بند آمد. حسی از هیبت، حتی بزرگتر از اتاق اول، در چهرهشان شکوفا شد.

«حق با تو بود. گفتی اون اتاقی نبود که قرار بود کاملاً ازش لذت ببریم.»

این اتاق واقعاً فضایی برای یک رزمیکار بود. روی قفسههای نمایش در سرتاسر اتاق، انواع و اقسام اکسیرها چیده شده بود. گئوم موگوک به آرامی قدمی به جلو برداشت.

«واقعا میتونم نصفش رو بردارم؟»

پادشاه شمشیر سر تکان داد.

«اینها چیزهایی هستن که حتی با پول هم نمیشه خرید. مطمئنی؟»

مهم نبود آدم چقدر پول داشته باشد، به دست آوردن اکسیرهای اینجا کار آسانی نبود. البته، ممکن بود؛ اگر کسی حاضر میشد دهها هزار، صدها هزار یا حتی میلیونها یانگ برای یک اکسیر بپردازد.

پادشاه شمشیر سر تکان داد و گفت:

«من هم همونقدر معرفت دارم. حالا، گشنمه، پس بیا اول یکم بخوریم. باقیگذاشتنشون فقط به نفع بقیه میشه.»

پادشاه شمشیر اکسیری را که مقابلش بود به سمت گئوم موگوک پرتاب کرد. آن اکسیری که با بیخیالی پرتاب شده بود، در کمال تعجب یک قرص آتش الهی بود که تأثیری در حد یک جینسینگ برفی دههزارساله داشت.

«من هیچوقت اکسیری رو که بهم داده بشه رد نمیکنم.»

«بهت گفتم که، نصفش مال توئه.»

«با کمال میل میخورمش.»

گئوم موگوک در حالی که قرص آتش الهی را میجوید و قورت میداد، پرسید:

«اما درسته که همینطوری به حریفی که باید باهاش بجنگی، اکسیر بدی؟»

«واسه همینه که منم دارم یکی میخورم، مگه نه؟»

پادشاه شمشیر هم اکسیری را جوید و خورد. گئوم موگوک ابتدا نشست و شروع به گردش انرژی کرد تا تأثیرات قرص را جذب کند. پادشاه شمشیر هم میخواست گردش انرژیاش را شروع کند، اما در عوض به گئوم موگوک نزدیک شد. او مقابلش ایستاد و بیصدا به گئوم موگوک خیره شد.

از آنجایی که او در میانه گردش انرژی برای جذب تأثیرات اکسیر بود، حالا بهترین فرصت برای حمله بود. تنش عجیبی به طور طبیعی فضا را پر کرد.

«اگه موقع گردش انرژی غافلگیرت میکردم چیکار میکردی؟»

گئوم موگوک با چشمان بسته، نمیتوانست چیزی بگوید. پادشاه شمشیر خم شد، به صورتش نگاه کرد و دوباره حرف زد.

«موقع گردش انرژی میتونی حرف بزنی، مگه نه؟ حرکت هم میتونی بکنی.»

وقتی باز هم پاسخی نشنید، پادشاه شمشیر سعی کرد انگشتی به چشم او بزند. درست در همان لحظه، گئوم موگوک به سرعت سرش را چرخاند تا جاخالی بدهد و چشمانش را باز کرد.

«چون بهت اعتماد دارم که همچین آدمی نیستی.»

پادشاه شمشیر با حالتی که انگار میگفت «همینطور فکر میکردم»، سرش را تکان داد. آزادانه حرف زدن و حرکت کردن در حین گردش انرژی؛ رهبر جوان فرقه از قبل از رزمیکارهای معمولی فراتر رفته بود.

وقتی پادشاه شمشیر چهارزانو کنار او نشست، این بار گئوم موگوک پرسید:

«اگه من زودتر تموم کنم و بهت حمله کنم چیکار میکنی؟»

پادشاه شمشیر در حالی که چشمانش را میبست، گفت:

«اون وقت، بفرما حمله کن.»

انگار واقعاً به گئوم موگوک اعتماد داشت، چون گردش انرژیاش را شروع کرد. گئوم موگوک که لحظهای او را تماشا کرده بود، دوباره چشمانش را بست.

به این ترتیب، آن دو بر گردش انرژی خود تمرکز کردند و تأثیرات اکسیرها را به طور کامل جذب نمودند. بعد از تمام شدن کارشان، پادشاه شمشیر اکسیر دیگری را به سمت گئوم موگوک پرتاب کرد.

«این یکی هم خوشمزهست.»

این اکسیر، یک قرص تجمع ابر بود.

«با توجه به ماهیت تأثیراتشون، فکر کنم بتونی این دو تا رو با هم جذب کنی.»

او اکسیر دیگری را هم برای گئوم موگوک پرتاب کرد. این یکی، قرص نور درخشان بود.

«واقعا میخوایم همهشون رو بخوریم؟»

«نمیخوای؟ پس نخور.»

وقتی پادشاه شمشیر دستش را دراز کرد تا آنها را پس بگیرد، گئوم موگوک اکسیرهایی را که در دست داشت یکی پس از دیگری در دهانش انداخت.

«البته که میخوام.»

آن دو نفر فرآیند برداشتن و جذب اکسیرها را تکرار کردند. فکرش را هم نمیکردند روزی برسد که از خوردن اکسیر احساس سیری کنند. وقتی گردش انرژیشان تمام شد، چشمانشان به شکلی باورنکردنی شفاف و عمیق شده بود.

به خصوص نیروی درونی گئوم موگوک، درست مثل هالهاش بود. آنقدر شفاف و عمیق بود که دیگر مقدارش قابل اندازهگیری نبود. با این حال، هنوز اکسیرهایی در اتاق باقی مانده بود، بنابراین گئوم موگوک سهم خودش را جداگانه بستهبندی کرد.

«اینها رو واسه کی جمع میکنی؟»

«بالاخره یه کسی پیدا میشه که اینها رو بهش بدم، مگه نه؟»

«ریختن اینها توی دهن بقیه فقط هدر دادنه. تا میتونی همهشون رو خودت بخور.»

اما گئوم موگوک با دقت آنها را درون ردایش گذاشت و دوباره جلوی در ایستاد. راهروی تاریکِ پیشِ رو، انرژیای حتی شدیدتر از قبل ساطع میکرد. گئوم موگوک میتوانست آن را غریزی حس کند.

این دروازه نهایی بود. فراتر از آن، باید همان چیزی باشد که پادشاه شمشیر به دنبالش بود. هسته اصلی این خزانه زیرزمینی، نه گنجینهها بودند و نه اکسیرها، بلکه آن مکان بود.

«دیگه وقتشه اعتراف کنی. بگی: "حقیقت اینه که من میتونم از همه این دروازهها رد بشم، اما وانمود کردم که دارم سختی میکشم تا تو رو امتحان کنم. حالا که امتحانت تموم شده، فقط میذارم از دروازه آخر رد بشی."»

پادشاه شمشیر اعتراف متفاوتی کرد.

«توی اون دروازه قبلی نزدیک بود بمیرم.»

«...»

«...»

گئوم موگوک ابتدا قدم به راهروی تاریک گذاشت و از او پرسید:

«این دفعه هم نصفش رو بهم میدی؟»