چپتر 59: چپتر ۵۹: گاهی اوقات، ظاهر اهمیت بیشتری داره
چپتر 59: چپتر ۵۹: گاهی اوقات، ظاهر اهمیت بیشتری داره
دو راه میشناختم که نذارم کسی متوجه بشه بلور عصاره خون رو توی چشمهام گذاشتم.
اولین روش، باززایی و بازسازی بود.
توی این روش بدن کاملاً تغییر میکنه و تشخیص اینکه بلور عصاره خون وارد شده غیرممکن میشه.
این روش به اندازه رسیدن به تسلط کامل توی هنر اهریمنی نه مصیبت سخته، پس فعلاً ارزش فکر کردن نداره.
روش دوم اینه که به جای کل بدنم، فقط چشمهام رو تغییر بدم.
مگه میشه چشمها رو تغییر داد؟
آره.
توی این دوران، فقط یه نفر هست که میتونه چشمهای من رو تغییر بده.
اون حتی توی فرقه اصلیه.
مشکل اینجاست که آیا درخواستم رو قبول میکنه یا نه.
اون شخص در حالی که بوی خون میداد، بهم خوشآمد گفت.
«ارباب جوان دوم، خوش اومدید.»
«حالتون چطور بوده، ارشد پزشک اهریمنی؟»
اون شخص پزشک اهریمنی بود.
خون روی لباسهاش متعلق به یه بیمار بود.
«من همیشه همینطورم.»
«لطفاً حین کار استراحت کنید. خسته به نظر میرسید.»
«ممنون از توجهتون.»
من تعامل زیادی با پزشک اهریمنی نداشتم، اما بعد از اینکه ارباب عمارت دنیای زیرین شدم، چند بار برای کار همدیگه رو دیدیم و تونستیم رابطهای صمیمی ایجاد کنیم.
«اومدم ببینمتون چون به چندتا گیاه دارویی برخوردم که میخواستم بهتون بدم.»
هدیهای رو که آماده کرده بودم بهش دادم.
اینها گیاههای معمولیای نبودن که به تالار پزشکی میاومدن، بلکه گیاههایی بودن که خودم مخصوصاً از بیرون با قیمت بالایی خریده بودم.
«اوه، چه گیاههای ارزشمندی. ممنونم.»
«خواهش میکنم.»
«بیا، بیا یه کم چای بخوریم.»
«بله.»
با پزشک اهریمنی چای خوردم.
بعد از کمی گپ زدن، پزشک اهریمنی خیلی عادی پرسید:
«به نظر میرسه برای کار خاصی اومدید سراغم؟»
«درسته. در حقیقت، اومدم چون یه درخواستی ازتون دارم.»
«بگید.»
«شما آدم مشغولی هستید، پس حاشیه نمیرم. لطفاً تکنیک چشم الهی رو روی من اجرا کنید.»
برای لحظهای، پزشک اهریمنی جا خورد.
تکنیک چشم الهی.
روشی که چشمهای یه رزمیکار رو تقویت میکنه.
دریافت این تکنیک نه تنها بینایی معمولی، بلکه بینایی جنبشی رو هم به طرز چشمگیری بهبود میده.
علاوه بر این، فرد دیگه به راحتی تحت تأثیر عوامل بیرونی از طریق چشمها قرار نمیگیره.
نور یا تاریکی، زیر آب یا توی دود؛ چشمها از تمام محیطهای بیرونی مصون میمونن.
همونطور که از اسمش پیداست، این یه تولد دوباره برای چشمهای جدیده.
تأثیراتش اونقدر فوقالعادهست که بهش تکنیک چشم الهی میگن.
اگه من تحت این تکنیک چشم الهی قرار میگرفتم، رهبر فرقه باد آسمان حتی اگه چشمهام رو معاینه میکرد، متوجه نمیشد که بلور عصاره خون توی اونهاست.
اما متأسفانه، تکنیک چشم الهی به عنوان یه هنر مخفی شناخته میشد که مدتها پیش گم شده بود.
چهره پزشک اهریمنی کاملاً جدی شد.
«از کجا میدونستید که من میتونم تکنیک چشم الهی رو اجرا کنم؟»
این چیزی نبود که بشه اتفاقی گفت، برای همین پزشک اهریمنی خودش رو به کوچه علیچپ نزد.
چیزی که براش سوال بود این بود که من از کجا میدونستم.
اینکه پزشک اهریمنی به تکنیک چشم الهی مسلطه، فقط در آیندهای دور فاش میشد.
وقتی برای به دست آوردن مواد لازم برای هنر برتر به فرقه برگشتم، پزشک اهریمنی دیگه مرده بود.
شاگرد ارشدش، هو بک، در جایگاه پزشک الهی بود و من همه چیز رو از طریق اون یاد گرفتم.
هو بک تکنیک چشم الهی رو به جو بک-دو، که رهبر فرقه اون زمان بود، پیشنهاد داده بود.
به خاطر اون اتفاق بود که فاش شد پزشک اهریمنی تکنیک چشم الهی و داروهای لازم رو به شاگردش، هو بک، منتقل کرده.
نگفتم از کی شنیدم.
در واقع، اگه نمیگفتم، فقط یه نفر بود که پزشک اهریمنی بهش فکر میکرد.
«آه!»
حالتش محتاطانه شد.
اون فکر میکرد پدرم بهم گفته.
دلیلی داشت که باید اینطور فکر میکرد.
طبق خاطرات شاگرد ارشدش، هو بک، پدرم پیشنهاد پزشک اهریمنی برای اجرای تکنیک چشم الهی رو رد کرده بود.
به لطف اون، مواد لازم برای این تکنیک به اون رسید و اجازه داد تا اون رو روی رهبر فرقه اون زمان اجرا کنه.
اون یادش بود که همه اینها رو مدیون استادش بوده.
به همین دلیل، پزشک اهریمنی درخواستم رو قبول میکرد.
هرچند پدرم تکنیک چشم الهی رو رد کرده بود، اما این حقیقت که دربارهش به من گفته بود، میتونست به عنوان تمایل اون برای دریافت این تکنیک توسط من تعبیر بشه.
«میدونید که میوه گیاه گوانیین شادکام، یکی از مواد مورد نیاز برای تکنیک چشم الهی، به شدت کمیابه و به همین خاطر این تکنیک فقط یه بار در هر نسل میتونه اجرا بشه؟»
«بله، میدونم.»
«با وجود دونستن این، باز هم میخوایدش؟»
«درسته.»
پزشک اهریمنی به فکر فرو رفت.
بهش زمان دادم تا فکر کنه.
منتظر موندم و در حالی که آروم چایم رو مینوشیدم، در نهایت پزشک اهریمنی لب باز کرد.
«اگه تکنیک چشم الهی رو براتون اجرا کنم، ارباب جوان دوم، شما در عوضش چیکار برای من میکنید؟»
«در حال حاضر، چیزی ندارم که بهتون بدم. اما در عوض...»
با چشمهایی پر از اطمینان به پزشک اهریمنی نگاه کردم و گفتم:
«من رهبر فرقه میشم.»
«!»
«وقتی رهبر فرقه بشم، میتونم هر چیزی رو که بخواید بهتون بدم.»
نگاه پزشک اهریمنی لرزید.
من میدونم پزشک اهریمنی چی میخواد.
پزشک اهریمنی تا روز مرگش اون رو میخواست، اما پدرم هیچوقت اجازه نداد.
این همون دلیلی بود که پدرم تکنیک چشم الهی رو رد کرد.
اگه قبولش میکرد، مجبور میشد درخواست پزشک اهریمنی رو اجابت کنه.
اما برعکس پدرم، من قصد ندارم ردش کنم.
چون نقشه دارم درخواست پزشک اهریمنی رو برآورده کنم.
«هر چی که باشه، قبولش میکنید؟»
«بله. اما فقط یه چیز.»
«یه درخواست کافیه.»
«قول میدم.»
حالا، یه چیز دیگه مونده بود که پزشک اهریمنی باید در موردش تصمیم میگرفت.
«مطمئنید که میتونید جانشین بشید؟»
«هستم.»
این بار من پرسیدم:
«نظر شما چیه، ارشد؟ فکر میکنید من جانشین میشم؟»
با توجه به کارهای اخیرم، پزشک اهریمنی حتماً بهم توجه داشته.
«من معتقدم تواناییهاتون کافیه. در واقع، حتی میشه گفت بیش از حد توانایید. اما... شما بیش از حد پاک هستید. مطمئن نیستم که برای جایگاه رهبر فرقه مناسب باشید.»
«این حتی بهتره.»
«منظورتون چیه؟»
«با تکنیک چشم الهی، لطفاً این چشمهای پاک رو پنهان کنید. لطفاً اونها رو به چشمهای جدیدی تبدیل کنید.»
این رو مثل یه شوخی گفتم، اما پزشک اهریمنی نخندید.
اون با انتخابی روبرو بود که یک بار در زندگی پیش میاومد و میدونست که این انتخاب سرنوشتش رو رقم میزنه.
«این تصمیم مهمیه، پس لطفاً در موردش تامل کنید و بهم خبر بدید.»
از جام بلند شدم.
«ارباب جوان دوم، بذارید یه سوال آخر بپرسم.»
«بله.»
«وقتی رهبر فرقه شدید، چطور میخواید با اتحاد رزمی برخورد کنید؟»
«بستگی به شرایط اون زمان داره. اما یه چیز قطعیه. چه از فرقه راستین باشن و چه از جناح نامتعارف، چه یه فرد باشن و چه یه سازمان، چه مرد باشن و چه زن، اگه تشخیص بدم که شر مطلق هستن، قطعاً نابودشون میکنم.»
با دونستن اینکه این، حداقل برای اون، جواب ایدهآلی بود، با خیالی آسوده اونجا رو ترک کردم.
* * *
سه روز بعد، اهریمن تیغه آسمان خونین به درمانگاه اومد.
پزشک اهریمنی بیحوصله توی اتاق معاینه نشسته بود و خستگیِ چند روز فکر و خیال توی چهرهش موج میزد.
اهریمن تیغه آسمان خونین همونطور که وارد اتاق میشد، گفت: «وقت مردنت رسیده؟ چرا کاری رو میکنی که هیچوقت انجام نمیدادی؟»
پزشک اهریمنی کسی رو فرستاده بود تا مخفیانه اون رو احضار کنه. برای همین بود که توی چنین ساعت دیری، بیصدا به اینجا اومده بود.
«وقت مرگ ما هم چندان دور نیست.»
«این حرفهای شوم رو تموم کن. یا حداقل دیگه از کلمه "ما" استفاده نکن.»
«چرا اینقدر به این دنیا چسبیدی؟»
«اونایی که ادعا میکنن هیچ وابستگیای به دنیا ندارن، همونایی هستن که جهنم بزرگتری توی وجودشون دارن.»
آدمهای زیادی نمیدونستن که اون دو نفر چنین دوستهای نزدیکی هستن.
«موضوع چیه؟ حالا که صدام کردی، یعنی از نجات دادن آدمها خسته شدی؟ چطوره بریم با هم چند نفر رو بکشیم؟»
پزشک اهریمنی لبخند کمرنگی زد. اون بهطرز عجیبی با اهریمن تیغه آسمان خونین که حرف دلش رو بدون هیچ ملاحظهای میزد، کنار میاومد.
با نگاه کردن به رابطهشون میشد فهمید که چرا میگن قطبهای مخالف همدیگه رو جذب میکنن. اون حتی به این فکر کرده بود که دلش میخواد مثل اهریمن تیغه آسمان خونین زندگی کنه و هر چی دلش میخواد رو به زبون بیاره.
«صدات کردم چون میخواستم چیزی بپرسم.»
«چی؟»
«چرا ارباب جوان دوم رو انتخاب کردی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین برای لحظهای خیره به پزشک اهریمنی نگاه کرد. بعد، زد زیر خنده.
«اون پسره واقعاً دستش رو توی هر کاری میبره. فکرش رو بکن، یه دانشمند رو از درمانگاه کشونده وسط میدون جنگ. آخه واسه چی این رو میپرسی؟»
پزشک اهریمنی قبل از جواب دادن لحظهای مکث کرد. «همونطور که گفتی، انگار از نجات دادن آدمها خسته شدم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین از ته دل خندید، اما پزشک اهریمنی همچنان جدی موند. «چرا ارباب جوان دوم؟»
«چرا؟ چون به نظر میرسه اون رهبر فرقه میشه، برای همین انتخابش کردم.»
پزشک اهریمنی سرش رو تکون داد. اون دچار سوءتفاهم شده بود و فکر میکرد رهبر فرقه درباره تکنیک چشم الهیش به گئوم موگوک گفته.
بر اساس همین موضوع، احتمال اینکه ارباب جوان دوم جانشین بشه بالا بود. با این حال، پزشک اهریمنی به چیزی بیشتر از این نیاز داشت.
اون سر یه دوراهی بود و باید تصمیم میگرفت که آیا از فرصتی که فقط یه بار توی زندگیش پیش میاومد استفاده کنه یا نه. آرزوی دیرینهش هم به همین موضوع بستگی داشت.
«خب، دلیلش چیه؟»
جواب صادقانه اهریمن تیغه آسمان خونین این بود: «یه جورایی مجذوبش شدم. قبل از اینکه بفهمم چی شده، داشتم یه قرص الهی آسمانی رو توی دهن اون بچه میذاشتم.»
اما نمیتونست خودش رو راضی کنه که این رو بگه، پس گفت: «ارباب جوان دوم اینطوری گفت؛ که توی طریقت اهریمنیِ اون، میزهای میخانه رو نمیشکنن. برای همین انتخابش کردم.»
پزشک اهریمنی برای لحظهای با بهت به اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شد. انتظار چنین جواب پوچی رو نداشت، اما بهطرز عجیبی، حس میکرد احساس پشت اون حرف رو درک میکنه.
هم قلب گئوم موگوک و هم قلب اهریمن تیغه آسمان خونین رو. «خب، دیگه وقتش بود که دست از شکستنشون برداری.»
پزشک اهریمنی از جاش بلند شد. «بعد از اینکه من رو تا اینجا کشوندی کجا میری؟ باید یه نوشیدنی با هم بزنیم.»
«دفعه بعد. اون موقع من مهمونت میکنم.»
«واسه پیرمردهایی مثل ما مگه "دفعه بعدی" هم هست؟ همین امروز مهمونم کن!»
اما پزشک اهریمنی قبلاً اونجا رو ترک کرده بود. اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که به پشت اون نگاه میکرد، خنده کوتاهی سر داد.
«اون کوشاتر از اونیه که به این راحتیها بمیره.»
البته، منظورش گئوم موگوک بود، نه پزشک اهریمنی.
* * *
خواب بودم که چشمهام باز شد. هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی حضور یه بازدیدکننده رو بهم هشدار داده بود.
از تخت بیرون اومدم، شمشیرم رو بستم و بیرون رفتم تا پزشک اهریمنی رو ببینم که توی حیاط ایستاده بود.
«ارشد، اومدید؟»
«من اصلاً هیچ انرژی اهریمنیای از خودم ساطع نکردم. چطور فهمیدی که اومدم؟»
«خواب بودم و یهو چشمهام باز شد. انگار که تقدیر بود.»
دلیلی که اون کلمه کلیشهای "تقدیر" رو به زبون آوردم این بود که روی آدمهای مسن خیلی خوب جواب میده.
توی سن اونها، چیزهای زیادی هست که بدون فکر کردن به اینکه "همهش باید کار تقدیر باشه"، بهسختی میشه هضمشون کرد.
«من تمام عمرم آدمها رو نجات دادم.»
«این کار فوقالعادهایه.»
پزشک اهریمنی سرش رو تکون داد. «من آدم فداکاری نیستم. دلیلی که آدمها رو نجات میدادم این بود که میخواستم یه نفر رو بکشم.»
«منظورتون چیه؟»
طوری پرسیدم که انگار نمیدونم، اما از قبل میدونستم. به همین خاطر بود که پزشک اهریمنی خودش رو وقف فرقه اصلی کرده بود.
«اینکه یه پزشک کسی رو بکشه، برخلاف اراده آسمانه. برای همین، برای اینکه حتی ذرهای از اون گناه رو پاک کنم، سعی کردم حتی شده یه نفر بیشتر رو نجات بدم.»
پزشک اهریمنی بعد از آهی طولانی ازم پرسید: «وقتی رهبر فرقه شدی، اون آدم رو برام میکشی؟»
«بله.»
«چرا نمیپرسی اون کیه؟»
«ارشد، اگه کسی باشه که شما بخواید بکشیدش، حتماً آدم پلیدیه. من به شما اعتماد دارم، ارشد.»
«چطور میدونی توی وجود من چی میگذره؟»
«گاهی اوقات، باور دارم که ظاهر مهمتر از باطنه. عنوان "پزشک اهریمنی" چیزی نیست که بهراحتی به دست بیاد. من به تلاشی که برای ساختن نام "پزشک اهریمنی" صرف شده، اعتماد دارم.»
البته، اعتمادم به اون فقط بر این اساس نیست. بهش اعتماد دارم چون همهچیز رو در موردش میدونم؛ زندگی و مرگش، و حتی کسی که میخواد بکشه. وگرنه، هیچوقت چشمهام رو بهش نمیسپردم.
«کشتن اون کار آسونی نخواهد بود. اگه اوضاع بد پیش بره، ممکنه آدمهای زیادی گرفتار بشن و بمیرن. برای همین آرزوی من اینه که فقط اون رو بکشم، بدون هیچ قربانی دیگهای. میتونی قول بدی که این کار رو انجام میدی؟»
حتماً دلیل رد کردن پدرم هم همین بوده. برای برآورده کردن درخواست اون، پدرم باید شخصاً وارد عمل میشد و جایگاه اهریمن آسمانی سنگینتر از اونی بود که برای کینه شخصی یه نفر به حرکت دربیاد.
«من قویتر میشم و فقط اون رو میکشم، بدون هیچ قربانی غیرضروریای.»
«بهم قول میدی؟»
«بله.»
«حتی اگه من زودتر بمیرم، سر این قولت میمونی؟»
«قول میدم. وقتی شمشیرم رو توی قلبش فرو کنم، توی گوشش زمزمه میکنم که این شمشیریه که از طرف پزشک اهریمنی فرستاده شده.»
شاید فقط فکر کردن به اون صحنه خوشحالش کرد، چون لبخندی روی لبهای پزشک اهریمنی نشست. بالاخره، پزشک اهریمنی تصمیمش رو گرفت.
«بسیار خب، تکنیک چشم الهی رو روت اجرا میکنم.»
«خیلی ممنونم.»
برای نشان دادن احترامم، در برابرش تعظیم عمیقی کردم.
«تشکرت رو بذار واسه بعد از تموم شدن عمل. حالا، بیا بریم.»
«منظورتون اینه که همین الان انجامش بدیم؟»
«وقتی تصمیمی گرفته میشه، باید بلافاصله بهش عمل کرد. کی میدونه فردا نظرم چطور عوض میشه؟ چرا؟ نمیخوای؟»
«البته که نه. بریم.»
دنبال پزشک اهریمنی که با قدمهای بلند راه میرفت، راه افتادم. همونطور که میرفتم، با دقت به اطراف نگاه کردم.
این آخرین باری بود که دنیا رو با این چشمها میدیدم.