چپتر 597: تو... در هر صورت آدم تاثیرگذاری بودی
چپتر 597: تو... در هر صورت آدم تاثیرگذاری بودی
همه خسته و فرسوده بودن.
رزمیکارهای قصر اراده آسمانی که دور آتیش جمع شده بودن، حتی حوصله گپوگفتهای معمول رو هم نداشتن و چشمهای خستهشون فقط به شعلههای لرزان آتیش خیره شده بود.
در همین حال، مردی که جعبهای روی شونهش داشت، به اونا نزدیک شد. اون گئوم موگوک بود که لباس رزمیکارهای قصر اراده آسمانی رو به تن داشت.
«تا حالا قیافهت رو ندیده بودم.»
در پاسخ به سوال رزمیکاری که اون طرف آتیش بود، گئوم موگوک جعبهش رو زمین گذاشت و بین اونا نشست.
«چون اولین باره که میبینیش. هی، یه کم برو اونورتر.»
رزمیکارهای دیگه خنده کوتاهی کردن.
با وجود این همه آدم که اینجا اردو زده بودن، غیرممکن بود که همه همدیگه رو بشناسن. اونا فکر کردن اون حتماً یه تازهوارده که برای پر کردن جای خالی کسی که کشته شده، به اینجا اومده.
گئوم موگوک بطری شرابی از جعبهای که آورده بود بیرون کشید و جرعه بلندی نوشید. بعد بطری رو برای مردی که اول باهاش حرف زده بود، پرت کرد.
«این شراب رو از کجا آوردی؟»
«میخوای بدونی؟»
«نه.»
مرد شراب رو نوشید. بقیه هم منتظر نوبتشون موندن و هر کدوم جرعهای نوشیدن. با طولانی شدن جنگ، به دست آوردن شراب به سختیِ چیدن ستاره از آسمون شده بود.
رفتار گئوم موگوک خیلی طبیعی بود و چون برای بقیه شراب آورده بود، هیچکس به این چهره جدید شک نکرد. اگه اون دشمن بود، مطمئناً عمداً نمیاومد اینطور بین اونا بشینه.
گئوم موگوک تا عمق اردوگاه قصر اراده آسمانی نفوذ کرده بود. هدفش چادر مرکزی روبرو بود.
«کار راحتی نیست.»
اطراف چادر به شدت محافظت میشد، اما محافظها مشکل اصلی نبودن. اون انرژی درونی کافی برای استفاده از هنر اهریمنی نه مصیبت رو نداشت، اما میتونست نسخه تغییریافتهای از چهار گام باد الهی رو به کار بگیره.
فریب دادن چشم اونا کار سختی نبود. مشکل اصلی، ارباب قصر اراده آسمانی و استادان حقیقی بودن که درست کنارش از اون محافظت میکردن. نفوذ به اون مکان در حالی که اونا رو هم فریب بده، غیرممکن به نظر میرسید.
با این حال، حالا که تا اینجا اومده بود، خیلی حیف بود که همینطوری برگرده. باید راهی پیدا میکرد.
در همین لحظه، همون رزمیکار از گئوم موگوک پرسید: «بازم شراب داری؟»
«دارم. اما فکر میکنی بتونی از پس عواقبش بربیای؟»
گئوم موگوک با چونهش به چادر بزرگ مرکزی اشاره کرد. منظورش این بود که اون شرابها قراره به اونجا برده بشن. با اینکه میشد قسر در رفت و یه بطری کش رفت، اما برداشتن بیشتر از اون باعث دردسر میشد و باید بهای خیلی سنگینی برای اون شراب میپرداخت.
مرد دیگه جرئت نکرد شراب بیشتری بخواد. در عوض، شروع کرد به شکایت کردن.
«لعنت بهش. این جنگ کوفتی کی تموم میشه؟»
با این حرف، بقیه کسایی که دور آتیش نشسته بودن هم شروع به صحبت کردن.
«به زودی تموم میشه. نشنیدی شایعه شده که شمشیر الهی امپراتور رزمی به اونجا رسیده؟ اون هر لحظه ممکنه با ارباب قصر ما روبرو بشه.»
«اگه ارباب قصر ما ببازه چی؟»
«منظورت از "اگه" چیه؟ اگه ببازه، همهمون میمیریم، همین.»
با شنیدن اسم مرگ، همه در کمال تعجب خندیدن.
گئوم موگوک با گوش دادن به حرفهای اونا فهمید که اونا فرقی با رزمیکارهای اتحاد رزمی ندارن. شاید در ابتدا با انواع و اقسام توجیهها وارد جنگ شده بودن، اما با گذشت زمان، آرزوی همهشون یکی بود. اینکه جنگ زودتر تموم بشه.
در همین حال، رزمیکاری از دور دواندوان اومد و فریاد زد: «ارباب قصر برگشت!»
همه از جا پریدن و محیط اطراف پر از هیاهو شد. چشمهای گئوم موگوک برقی زد.
«یعنی ارباب قصر اراده آسمانی الان توی اون چادر نیست؟»
گئوم موگوک جعبهش رو برداشت و به سرعت به سمت چادر بزرگ حرکت کرد. جعبه رو همون نزدیکی گذاشت و مهارتهاش رو به کار گرفت. حتی بدون اون گامبرداریهای خیرهکنندهای که میتونستن چیزی رو از جلوی چشمهای بازِ آدم بدزدن، نفوذ به چادری که توسط رزمیکارهای معمولی محافظت میشد، کار سختی نبود.
همونطور که انتظار میرفت، داخل چادر خالی بود. همه چیز در اونجا مجلل بود؛ از پوست خز روی صندلی و میز کوچک گرفته تا بطری شراب و جامی که روی اون قرار داشت.
اون با دونستن اینکه ارباب قصر اراده آسمانی برمیگرده وارد این مکان شده بود، چون روی یک چیز حساب میکرد.
در همین لحظه، صدای قدمهایی رو از بیرون شنید و دو نفر وارد شدن. وقتی اونا داخل اومدن، اثری از گئوم موگوک نبود. اون هنر جابهجایی فضا-زمان رو فعال کرده بود.
فضایی که گئوم موگوک ایجاد کرده بود، فقط به اندازهای بزرگ بود که یک نفر بتونه توش بایسته، و حتی اون هم فضایی تاریک و بدون ذرهای نور بود. این تنها نوع فضایی بود که اون میتونست با انرژی درونی فعلیش خلق کنه.
این کار فقط به این دلیل ممکن شده بود که تسلط اون بر هنر جابهجایی فضا-زمان و هنر مخفی زمان آسمانی از طریق تمرینات مداوم افزایش یافته بود و بهش اجازه میداد با انرژی درونی بسیار کمی، فضایی رو باز کنه.
گئوم موگوک از داخل فضای هنر جابهجایی فضا-زمان، به دو نفری که وارد شده بودن خیره شد. اونا یه پیرمرد و یه مرد میانسال بودن.
صورت پیرمرد با خطوط عمیق زمان پوشیده شده بود، اما جنبهای در اون وجود داشت که پیر خطاب کردنش رو به اشتباه بدل میکرد. کمرش کاملاً صاف بود و نگاهی نافذ داشت. و بالاتر از همه، اون هاله خورشیدی در حال غروب رو نداشت، بلکه گرمای خورشیدی رو داشت که هنوز با قدرت میسوخت.
این پیرمرد کسی نبود جز ارباب قصر اراده آسمانی، وی موچئون. همون کسی که جنگی رو علیه اتحاد رزمی، نماد طریقت راستین، به راه انداخته بود.
وی موچئون مکثی کرد و نگاهی به داخل چادر انداخت. به نظر میرسید متوجه نوعی ناهماهنگی شده. این لحظهای بود که نشون میداد مهارت رزمی وی موچئون چقدر هولناکه.
«چیزی شده؟»
رزمیکار میانسالی که همراه وی موچئون وارد شده بود، این رو پرسید. اون چهرهای مصمم داشت، انگار در هیچ موقعیتی عقبنشینی نمیکنه. اون ارباب قصر محافظ، یکی از سه قصر الهی بزرگِ قصر اراده آسمانی، یعنی بک یانگ-گی بود.
«چیزی نیست.»
وی موچئون متوجه هنر جابهجایی فضا-زمان که گئوم موگوک اجرا کرده بود، نشد. اون روی صندلیش نشست و از روی میز کنارش، شراب ریخت.
«پس لطفا استراحت کنید.»
ارباب قصر محافظ میخواست برگرده و بره که وی موچئون پرسید: «میدونی چرا فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد نامتعارف توی این نبرد با اتحاد رزمی دخالت نمیکنن؟»
ارباب قصر محافظ به سمت وی موچئون برگشت و پاسخ داد: «اونا حتماً امیدوارن که انرژی حیاتی دنیای رزمیِ طریقت راستین توی این جنگ آسیب جدی ببینه.»
وی موچئون با شنیدن این پاسخِ آرام، سرش رو تکون داد.
«درسته. نقشهای برای قتل با شمشیر عاریهای. ضربه زدن به اتحاد رزمی با شمشیری به اسم قصر اراده آسمانی. نیت واقعی اونا همینه.»
وی موچئون این نیت رو بهتر از هر کسی میدونست، با این حال جنگ رو شروع کرده بود. این استراتژیای بود که از کینه دیرینه بین فرقههای راستین، اهریمنی و نامتعارف سوءاستفاده میکرد.
اون مطمئن بود که به خاطر اون کینه قدیمی، که هیچکدوم نمیتونستن موفقیت دیگری رو تحمل کنن، حتی اگه به یکی حمله بشه، بقیه هرگز کمک نخواهند کرد.
همونطور که انتظار میرفت، فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد نامتعارف به اتحاد رزمی کمک نکردن. در عوض، اونا از فرقههای مختلفی که به قصر اراده آسمانی کمک میکردن، حمایت کردن.
«اونا ممکنه فکر کنن که ما هر دو موقع جنگ با دنیای رزمیِ طریقت راستین، آسیب زیادی میبینیم.»
لبخندی که بین چروکهای دور دهان وی موچئون نقش بست، پر از اعتمادبهنفس بود.
«اما به خاطر تکبرشون، ما پیروز میشیم.»
نگاه ارباب قصر محافظ در حالی که به اون خیره شده بود، عمیقتر شد. واقعاً چه کسی متکبر بود؟ آیا ارباب قصر اراده آسمانی واقعاً باور داشت که میتونه به اتحاد جهان رزمی دست پیدا کنه؟
«یه نوشیدنی بخور.»
وی موچئون جامی رو به ارباب قصر محافظ تعارف کرد و اون هم با احترام شراب رو پذیرفت.
صدای ریختن شراب بلند شد.
«تو با این جنگ مخالف بودی.»
همونطور که شراب توی جام میریخت، نگاهشون با هم تلاقی کرد. ارباب قصر محافظ میدونست. اون میدونست که رویای پرشور ارباب قصر، اتحاد جهان رزمیه. و اینکه اون سالهای طولانی برای این رویا آماده شده بود.
با این حال...
«شمشیر الهی امپراتور رزمی مرد قدرتمندیه.»
ارباب قصر محافظ بهخوبی میدونست که این حرف میتونه بهراحتی به غرور وی موچئون لطمه بزنه.
اما این حرفی بود که باید زده میشد.
حتی اگه شمشیر الهی امپراتور رزمی رو هم میکشتن، اگه اتحاد رزمی سقوط میکرد، بیشمار استاد مخفیِ طریقت راستین خودشون رو نشون میدادن.
فقط همین بود؟
اتحاد نامتعارف پابرجا بود و فرقه الهی اهریمن آسمانی هم هنوز باقی بود.
اتحاد جهان.
تنها چیزی که میتونست اون دو کلمه رو پر کنه، خون بود.
و لحظهای که اون کلمات در کنار هم قرار میگرفتن، به هیولایی تبدیل میشدن که هر چقدر هم خون مینوشید، هرگز سیر نمیشد.
مقداری خونی که برای کاملکردنِ اون کلمات باید ریخته میشد، فراتر از تصور بود.
وی موچئون در سکوت توی جام خودش شراب ریخت.
البته که ارباب قصر محافظ میدونست.
آیا او واقعاً دیوانهای تشنه به خون بود؟ او صرفاً ارادهای قوی برای اتحاد جهان داشت.
او جاهطلبیاش رو درک میکرد.
او بهعنوان یک نابغه رزمی، قدرتمندترین هنرهای رزمی رو در بین تمام اربابان گذشته قصر اراده آسمانی در اختیار داشت.
«عذر میخوام.»
در پاسخ به عذرخواهیِ ارباب قصر محافظ، وی موچئون حرف غیرمنتظرهای زد.
«این جنگ، جنگِ من نیست.»
وی موچئون جامش رو سر کشید.
ارباب قصر محافظ صبر کرد تا او نوشیدنش رو تموم کنه، بعد دوباره جامش رو پر کرد و پرسید:
«پس جنگِ کیه؟»
«اراده آسمان.»
سکوت کوتاهی برقرار شد.
مشیت الهی.
قصر اراده آسمانی برای محافظت از اون اراده آسمانی وجود داشت.
مشخص نبود که قصر اراده آسمانی از چه زمانی پدید اومده، اما این حقیقت که سازمانی برای محافظت از اراده آسمان بود، هرگز تغییر نکرده بود.
«باور ندارم که آسمان خواهانِ خون باشه.»
ارباب قصر محافظ احساسات قلبیاش رو بیان کرد.
میدونست که این حرف هم میتونه بهشدت باعث ناراحتیِ ارباب قصر اراده آسمانی بشه، اما این رو هم باید میگفت.
قصر محافظ برای محافظت از قصر اراده آسمانی وجود داشت.
وی موچئون به ارباب قصر محافظ خیره شد.
تنشِ شدیدی فضا رو پر کرد، اما ارباب قصر محافظ نترسید.
انگار که ارباب قصر اراده آسمانی انتظار چنین واکنشی رو داشت، چون عصبانی نشد.
در عوض، حقیقت غافلگیرکنندهای رو به اشتراک گذاشت.
«ظرف اسرارآمیز بیدار شده.»
ارباب قصر محافظ شوکه شد.
نه فقط او، بلکه گئوم موگوک هم که داشت گوش میداد، جا خورد.
او میدونست که ظرف اسرارآمیز با قصر اراده آسمانی مرتبطه، اما انتظار نداشت که توی گفتگوی اونها چیزی در موردش بشنوه.
بیدارشدنِ ظرف اسرارآمیز چه معنایی داشت؟
«همونطور که میدونی، ظرف اسرارآمیز یه اثر الهی از قصر ماست که گفته میشه اراده آسمان رو در خودش داره. نمیدونیم کی و با چه هدفی اون رو ساخته، اما بعد از اینکه اولین ارباب قصر اراده آسمانی ظرف اسرارآمیز رو به دست آورد، قصر اراده آسمانی نسلاندرنسل برای محافظت از اون وجود داشته.»
گئوم موگوک از حرفهای او تونست رابطه بین ظرف اسرارآمیز و قصر اراده آسمانی رو درک کنه.
«پس ظرف اسرارآمیز یه گنجینه الهی متعلق به قصر اراده آسمانی بوده.»
او همچنین حالا بهتر میفهمید که چرا ظرف اسرارآمیز او رو به اینجا آورده.
ارباب قصر محافظ با نگاهی متعجب به وی موچئون نگاه کرد.
باورش براش سخت بود.
برای قرنها، ظرف اسرارآمیز صرفاً بهعنوان یک نماد وجود داشت.
مثل زنگی در یک جا، عودسوزی در جایی دیگه، یا شمشیری در مکانی متفاوت.
«اما اون ظرف اسرارآمیز بیدار شده؟»
وی موچئون مدرک رو مستقیماً به او نشون داد.
چیزی رو از داخل رداش بیرون آورد.
«ظرف اسرارآمیز این رو تولید کرد.»
چیزی که وی موچئون در دست داشت، یک ظرف اسرارآمیز کوچکتر بود.
لحظهای که ارباب قصر محافظ اون رو دید، به نشانه احترام روی زانوهاش افتاد.
شکلش دقیقاً شبیه به ظرف اسرارآمیز بزرگ بود.
«در انطباق با اراده آسمان، من از خواستِ این اثر الهی پیروی میکنم.»
ظرف اسرارآمیز، گنجینه الهیِ قصر اراده آسمانی، چیزی نبود که کسی جرئت کنه بهش چشم بدوزه.
در واقع، ظرف اسرارآمیز در خزانه قصر نگهداری میشد و فقط ارباب قصر اراده آسمانی اجازه ورود به اونجا رو داشت.
حتی چشمهای وی موچئون هم موقع نگاهکردن به ظرف اسرارآمیز، پر از هیبت و احترام بود.
«میتونم قدرتی که درونش نهفتهست رو حس کنم. قدرتِ مهیبیه. چیزی نیست که امثالِ شمشیر الهی امپراتور رزمی بتونن جلوش رو بگیرن.»
ارباب قصر محافظ حالا متوجه شد.
که چرا ارباب قصر اراده آسمانی چنین جنگِ نامعقولی رو شروع کرده.
درست در همون لحظه بود.
در این آن، بهطرز شگفتآوری، ظرف اسرارآمیز نالهای سر داد.
ووووونگ.
حتی وی موچئون هم غافلگیر شد.
این اولین باری بود که این ظرف اسرارآمیز کوچک از زمانِ بهدستآوردنش، واکنشی نشون میداد.
وی موچئون ظرف اسرارآمیز رو بالا گرفت و ارباب قصر محافظ سرش رو خم کرد.
«من این نبرد رو طبق اراده آسمان شروع کردم.»
«من به شما کمک میکنم، ارباب قصر، تا مطمئناً طبق اراده آسمان به اتحاد جهان دست پیدا کنید.»
تصمیمی برای اینکه دیگه هیچ فکر دیگهای در مورد معنای این جنگ نداشته باشه، در چهره ارباب قصر محافظ شکوفا شد.
گئوم موگوک با تماشای این صحنه، تونست یک چیز رو بفهمه.
«ظرف اسرارآمیز بهخاطر ارباب قصر اراده آسمانی ناله نکرد.»
چون ظرف اسرارآمیزی که در اختیار خودش بود هم داشت میلرزید.
گئوم موگوک میتونست این رو غریزی حس کنه.
«اونها هر دو یک ظرف اسرارآمیز هستن.»
اینکه در طولِ سیصد سال، این دو ظرف که یکی و همسان بودن، داشتن با هم ارتباط برقرار میکردن.
اینکه ظرف تونسته بود او رو از اون گذرگاهِ طولانیِ زمان به اینجا بیاره، احتمالاً فقط به این دلیل ممکن شده بود که اون ظرف اسرارآمیز اینجا حضور داشت.
«تو... عجب موجودِ تاثیرگذاری بودی.»
متأسفم.
بدون اینکه بدونم چنین گنجینه الهیِ بزرگی هستی، یه صورتِ خندان روت کشیدم.
درست در همون موقع، صدای یکی از زیردستان از بیرون شنیده شد.
«دوشیزه الهی از کاخ دوشیزه الهی تشریف آوردن.»
دوشیزه الهی استادی بود که کاخ دوشیزه الهی، یکی دیگه از سه قصر الهیِ بزرگ رو رهبری میکرد.
با ورود او، هر دو مرد جا خوردن.
اینکه خودِ دوشیزه الهی به این میدان نبرد اومده بود، یعنی اتفاق مهمی افتاده.
«راهنماییشون کنید داخل.»
لحظهای بعد، زنانی با رداهای سفید اول وارد شدن.
وقتی در دو طرف صف کشیدن تا مسیری رو باز کنن، دوشیزه الهی از بین اونها قدم برداشت.
ارباب کاخ دوشیزه الهی، یه سول.
چشمهاش با پارچهای سفید پوشونده شده بود.
هرچند چشمهاش پوشیده بود، اما مشهور بود که او همهچیز رو در جهان میبینه.
هالهای الهی از بدنش جاری بود و با هر قدمی که برمیداشت، حسی از رمز و راز مثل مهی لرزان برمیخاست.
وی موچئون با احترام به او خوشآمد گفت.
اگرچه دوشیزه الهی زیردستِ او محسوب میشد، اما موجودی خاص بود.
«چه چیزی دوشیزه الهی رو به این مکانِ پرخطر کشانده؟»
در پاسخ، دوشیزه الهی کلمات غافلگیرکنندهای رو به زبون آورد.
صداش وقارِ آرامی داشت.
با صدایی که باعث میشد همه سراپا گوش بشن، صحبت کرد.
«پیشگوییای نازل شده.»
با این حرف، هم وی موچئون و هم ارباب قصر محافظ مبهوت شدن.
دلیل اینکه مردمِ قصر اراده آسمانی به دوشیزه الهی احترام میگذاشتن و براش ارزش قائل بودن، دقیقاً به این خاطر بود که او میتونست اسرار آسمانی رو بخونه و پیشگویی کنه.
او کسی بود که دقیقترین پیشگوییها رو در بین تمام دوشیزههای الهیِ تاریخ انجام داده بود.
وی موچئون و ارباب قصر محافظ همزمان به نشانه احترام مشتهاشون رو در هم گره زدن.
«به نمایندگی از قصر، اراده آسمان رو میشنوم.»
چشمهای وی موچئون پر از انتظار شد.
این پیشگوییای بود که درست قبل از یک نبرد حیاتی داده میشد.
او امیدوار بود که این پیشگوییِ مثبتی در مورد اتحاد جهانِ او باشه.
«گفته شده که اتحاد جهان محقق خواهد شد.»
چهره وی موچئون از شادی پر شد.
بله، بیدارشدنِ ظرف اسرارآمیز حتماً دلیلی داشت.
او حالا میتونست بفهمه که چرا ظرف اسرارآمیز ناله کرده بود.
درست در همون لحظه، کلمات تکاندهندهای از دهان دوشیزه الهی جاری شد.
«با این حال، اراده آسمان با شما نیست، ارباب قصر.»
«چی؟»
نگاهی سردرگم در چهره وی موچئون ظاهر شد.
مگه همین الان نگفت که اتحاد جهان محقق میشه؟ اما اراده آسمان با او نیست؟
پیشگوییِ تکاندهندهای از لبهای دوشیزه الهی جاری شد.
«زمانی که اراده آسمانیِ این قصر محقق میشه، سیصد سالِ دیگهست.»