چپتر 6: اگه به اهریمن آسمانی تبدیل بشم
چپتر 6: اگه به اهریمن آسمانی تبدیل بشم
صبح زود از خواب بیدار شدم، تمام وسایلم رو جمع کردم و بعد با پدرم صحبت کردم.
«دیگه باید برگردید.»
«کجا برم؟ مثلاً با اهریمن آسمانی اومدم شکار. حداقل قبل رفتن باید یه ببر شکار کنم.»
واقعاً دلیلش همین بود؟ این یعنی وقت گذروندن با من براش ناخوشایند نبوده.
«باعث خوشحالیه.»
«چی؟»
«من هم برای روز دوم آماده شدم.»
«حرف مفت نزن و راه بیفت.»
«چشم.»
من و پدرم به اعماق جنگل رفتیم.
چقدر پیادهروی کرده بودیم؟
پدرم دوباره با من صحبت کرد.
«دوباره چشمات رو ببند.»
«چشم.»
«هدف صد ژانگ اونطرفتر، سمت راسته.»
از دفعه قبل دورتر بود.
«این بار، باد رو حس کن.»
«حسش میکنم.»
او باز هم چیزی گفت که در تمام زندگیهایم هرگز نشنیده بودم.
«بذار انرژیت سوار باد بشه.»
در تمام مدتی که هنرهای رزمی یاد میگرفتم، حتی یک بار هم به ذهنم خطور نکرده بود که بذارم انرژیم سوار باد بشه.
هیچکس تا به حال چنین چیزی به من نگفته بود.
در هیچ کتابچه هنر رزمیای به چنین مطلبی اشاره نشده بود.
لرزشی هیجانانگیز از این درس تازه در بدنم پیچید.
البته، دونستن یه چیز و به کار بستنش دو مقوله متفاوت بود.
«اول، انرژیت رو ساطع کن.»
با احتیاط انرژیم رو آزاد کردم، درست مثل دیروز که دنبال گراز وحشی میگشتم.
«اگه اینقدر کند و محتاط باشی، این کار چیزی جز یه تردستی کوچیک نیست. برای استفاده از اون در یه نبرد واقعی، باید انرژیت رو با بیشترین سرعت ممکن تا انتها امتداد بدی.»
اما سوار کردن انرژیم روی باد کار راحتی نبود.
میتونستم باد رو حس کنم، و میتونستم انرژیم رو هم حس کنم.
چطور باید این دو چیز رو که جداگانه حرکت میکردن با هم ترکیب میکردم؟
علاوه بر این، بادی که پدرم ازش حرف میزد، یه باد وزنده نبود.
او جریان هوای اطرافمون رو به عنوان باد توصیف میکرد.
باید در میان جریانهای مختلف، جریان هوایی رو که مستقیم به جلو میرفت پیدا میکردم و انرژیم رو روی اون قرار میدادم.
حتی وقتی برای مدتی طولانی در کلنجار بودم، پدرم چیزی نگفت.
نه عجلهای داشت و نه من رو وادار به شتاب میکرد.
او فقط با دستهایی که پشت کمرش گره کرده بود ایستاده بود و به کوهی در دوردست خیره شده بود.
چرا آدم میتونه زندگی یه نفر دیگه رو در پشتش ببینه؟ از پشت پدرم، باید قدرت یه فرمانروای مطلق رو حس میکردم، اما در عوض تنهایی و انزوا رو حس کردم.
«بد نیست.»
«بله؟»
در اون لحظه، انرژیای که ساطع کرده بودم، در فاصله صد ژانگ به سمت راست، به تندی قطع شد.
«اوه! انرژیم کی به اونجا رسید؟»
به نظر میرسید در حالی که خیره به پشت پدرم بودم، ناخواسته اجازه داده بودم انرژیم سوار باد بشه.
با درک قابلتوجهی که در زندگی قبل از بازگشتم به دست آورده بودم، حتی کارهایی که دشوار به نظر میرسیدن، به راحتی انجام میشدن.
«بدون اینکه متوجه بشم اتفاق افتاد.»
پدرم با نگاهی که کمی منقلب شده بود به من خیره شد.
چه از روی شانس بود و چه از روی اقبال، چیزی نبود که به این راحتی به دست بیاد.
کمی بعد، پدرم طوری که انگار مسئله مهمی نیست، گفت:
«اهمیتی نداره. اون حیوون دیگه خیلی دور شده.»
وقتی خورشید شروع به غروب کرد و سایههای بلندی افکند، با همونی که قبلاً فرار کرده بود روبرو شدیم.
«این همون قبلیه!»
چون پدرم این رو گفت، باورش کردم، هرچند خودم نمیتونستم تشخیص بدم.
حتی نمیتونستم ببینمش.
واقعاً حیرتانگیز بود که پدرم چطور میتونست اندازه و انرژی چیزی رو که اینقدر دور بود، به دقت درک کنه.
«صد و پنجاه ژانگ اونطرفتره. با سوار شدن بر باد پیداش کن.»
دوباره انرژیم رو ساطع کردم و سعی کردم بذارم سوار باد بشه.
با توجه به اینکه قبلاً از روی شانس موفق شده بودم، در سطح من دیگه اونقدرها سخت نبود.
در نهایت، همه چیز به قلب و نیت آدم برمیگشت.
هر راهی رو امتحان کردم.
بعد، ناگهان متوجه چیزی شدم.
من فقط سعی کرده بودم انرژیم رو روی باد «قرار بدم».
مشکل همین بود.
عملِ قرار دادنِ عمدی.
انرژیم رو همراه با مسیر باد فرستادم.
مثل راه رفتن شونهبهشونه با یه دوست، با حس بازی و درآمیختن با باد، انرژیم رو بیرون فرستادم.
به این ترتیب، انرژیم به عنوان یه نیروی مجزا به پرواز درآمد، اما طولی نکشید که باد و انرژیم شروع به درهمتنیده شدن کردن، مثل دو اژدها که در حال پرواز به دور هم میپیچن.
«آه! خودشه!»
فهمیدم که سوار باد شدن مثل سوار اسب شدن نیست، بلکه یعنی اینطوری با هم گره خوردن.
سسسسسسسسس.
انرژیم که توسط باد حمل میشد، در یک لحظه به فاصله صد و پنجاه ژانگ رسید.
لحظهای که هویتش رو شناسایی کردم، غرش قدرتمند یه ببر از دوردست طنینانداز شد.
از ترس از جا پریدم و انرژیای که تا اون دورها کشیده شده بود، قطع شد.
«واقعاً یه ببر بود!»
من از ببر ترسیدم و پدرم از من جا خورد.
به نظر میرسید انتظار نداشت به این زودی درسش رو یاد بگیرم.
پدر، این تازه اولشه.
دلم میخواد با شما با آرامش کنار دریاچه قدم بزنم، اما باید سوار بر جریان بشیم.
باید سوار بر تندآبها بشیم و از آبشار سقوط کنیم.
دشمنی که باید باهاش روبرو بشیم، ممکنه در همین لحظه، به تنهایی در میونه یه دریای دوردست با یه طوفان در حال نبرد باشه.
پدر، لطفاً من رو به دریا بفرستید.
«در تمرین ساطع کردن انرژی تنبلی نکن. هرچه تعداد رشتهها بیشتر بشه، طول عمرت هم بیشتر میشه.»
«چشم، حتماً به خاطر میسپارم.»
پدر، من رشتههای بیشتری نسبت به شما خلق میکنم.
حتماً باید این کار رو بکنم.
«این بار چشمات رو ببند و انرژی من رو حس کن.»
چشمام رو بستم و هالهم رو ساطع کردم تا هاله پدرم رو حس کنم.
درست مثل وقتی که انرژیم ببر رو پیدا کرده بود، هاله پدرم رو حس کردم.
آروم.
خیلی آروم.
با دقت انرژی پخششده در اطراف پدرم رو، رشته به رشته بررسی کردم.
دهنم کمکم از تعجب باز موند.
«پدر؟ این دیگه چه صیغهایه؟»
پدرم در مرکز یه تار عنکبوت ایستاده بود.
دهها رشته از او به عنوان مرکز، به تمام جهات کشیده شده بود.
رشتههایی از انرژی که اونقدر دور میشدن که حتی نمیتونستم انتهاشون رو کاوش کنم.
اگه کسی میخواست مخفیانه به پدرم نزدیک بشه، باید از اون تار عنکبوت دوری میکرد، و این مطلقاً غیرممکن بود.
هوا موگی چطور پدرم رو که به چنین سطحی از استادی رسیده بود شکست داد؟ آخه چطور؟
واقعاً نمیخواستم، اما باز هم نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و از اون مرد شگفتزده نشم.
***
اون شب.
«این برگ برنده منه.»
چیزی که از کیسه چرمی بیرون آوردم، شراب بود.
و اون شراب محبوب پدرم بود.
یه جام تمیز و خوب بستهبندیشده رو بیرون آوردم و پر از شراب کردم.
«عالیه.»
«برای من خیلی سنگینه.»
در حقیقت، من شراب دوست داشتم و خوب هم مینوشیدم.
در جستجوی مادامالعمرم برای مواد اولیه هنر بزرگ بازگشت، جرعههای گاهوبیگاهی که در دوران سختی مینوشیدم، روی هم جمع شده بود.
فقط به این خاطر گفتم سنگینه چون قصدی نداشتم درباره ظرفیتم در نوشیدن الکل جلوی پدرم لاف بزنم.
اگه تمام شب رو مینوشیدیم، پدرم اولین کسی بود که از پا درمیاومد.
«هیچ پیرو طریقت اهریمنیای وجود نداره که ناله کنه شراب خیلی سنگینه.»
«چه اهمیتی داره اگه نتونم خوب بنوشم؟ داشتن یه قلب زهرآگین مهمتر از شراب زهرآگینه.»
«قلب زهرآگین؟»
پدرم به عبارت «قلب زهرآگین» پوزخندی زد و پرسید:
«میتونی برای نجات خودت، من رو بکشی؟»
بعد از مکثی کوتاه، جواب دادم:
«نه. چطور یه پسر میتونه پدر خودش رو بکشه؟»
راستش، این هم یه دروغ بود.
اگه دلیل به اندازه کافی خوبی وجود داشت، میتونستم پدرم رو بکشم.
امروز اولین باری بود که یه گفتگوی درستوحسابی داشتیم؛ چطور میتونست از جون خودم باارزشتر باشه؟
این بار من پرسیدم:
«شما چی پدر، میتونید من رو بکشید؟»
«اگه این سوال حتی به یه لحظه فکر کردن نیاز داره، نباید اینقدر بیپروا از داشتن یه قلب زهرآگین حرف بزنی.»
میتونستم این رو توی چشمهای پدرم حس کنم.
اون میتونست بدون لحظهای تردید من رو بکشه.
«پس حدس میزنم باید یاد بگیرم چطور شراب سمی بنوشم.»
همونطور که جرعهای نوشیدم و از تندیش چهرهم درهم رفت، پدرم با نگاه عجیبی بهم خیره شد.
اون شب، تنها نشستم و تمرین گسیل انرژی رو که پدرم بهم یاد داده بود، انجام دادم.
«این سرگرمکنندهست.»
حالا میتونستم نیروم رو سوار بر باد، با سرعت زیاد و به فاصلهای دور بفرستم.
نیروی من توی اون تاریکی مطلق به جستوجو و پرسه زدن مشغول شد.
این کار بهطرز باورنکردنیای هیجانانگیز بود.
«این یه درخته، و زیرش یه سنگه...»
حتی میتونستم حرکت حشره کوچیکی رو که اونجا میخزید حس کنم.
نیروم رو به جای دیگهای فرستادم.
هرچی بیشتر تمرین میکردم، نیروم سریعتر حرکت میکرد.
نیروی من که با سرعت در حال جستوجو بود، ناگهان متوقف شد.
از چیزی رد شده بود که حس میکردم با محیط سازگار نیست.
«اون چی بود؟»
نیروم رو عقب کشیدم و دوباره به اون نقطه فرستادم.
اما اون انرژی غریبهای که قبلتر حس کرده بودم، غیب شده بود.
چشمهام رو باز کردم و به اون نقطه خیره شدم.
توی اون تاریکی، هیچ حضوری رو حس نمیکردم.
«اون دیگه چی بود؟ قطعاً یه چیزی اونجا بود.»
درست همون موقع، پدرم که دراز کشیده بود، داشت نگاهم میکرد.
«نخوابیده بودی؟»
«چرا داشتی اونجا رو نگاه میکردی؟»
«یه چیزی اونجا حس کردم، اما... مطمئن نیستم.»
پدرم با چهرهای غافلگیرشده نگاهم کرد و بعد به سمت دیگه غلت زد.
«دیگه بخوابیم.»
«چشم.»
درحالی که آتیش بین من و پدرم بود، دراز کشیدم.
«اون چی میتونست باشه؟»
با توجه به واکنشی که پدرم نشون داد، قطعاً یه چیزهایی میدونست...
«!»
توی اون لحظه، فهمیدم.
«هوی! عمو هویه!»
من متوجه استتار محافظ پدرم شده بودم.
وقتی سعی کردم برای بار دوم حسش کنم، اون دیگه از اونجا رفته بود.
فکر کردن به این موضوع، لرزه به تنم انداخت.
من حضورش رو حس کرده بودم، کاری که تا همین دو روز پیش اصلاً از پسش برنمیآومدم.
البته، اینطور نبود که هوی با تمام توانش سعی در مخفی شدن داشته باشه، اما صرفِ درک استتار اولیهش هم یه پیشرفت بزرگ بود.
اگه به تمرین ادامه میدادم و میتونستم مثل پدرم همزمان دهها رشته انرژی ساطع کنم، هر تکنیک استتاری خنثی میشد.
فرایند جستوجو از بین میرفت؛ نیروی من همهجا حضور داشت، اینجا، اونجا، همهجا.
اونا بهسادگی لو میرفتن.
شاید چون ناشیانه شراب نوشیده بودم، اون شب بهراحتی خوابم نمیبرد.
اون زمانها که از جستوجو برای مواد مورد نیاز هنر بزرگ خسته میشدم، شراب مینوشیدم و توی اون لحظات، اغلب به ستارههای آسمان شب خیره میشدم.
ستارههایی که توی اون روزها شریک تنهاییم بودن، امروز هم همونقدر درخشان میتابیدن.
پدرم هم خوابش نمیبرد.
نمیتونستم دقیقاً بفهمم توی ذهنش چی میگذره، اما شاید از استعداد من توی جذب هنرهای رزمی، مثل کاغذی که آب رو به خودش میکشه، به وجد اومده بود؟
«پدر، بین شهریاران اهریمنی، به کدومشون بیشتر از همه اعتماد داری؟»
لزوماً منتظر جواب نبودم، اما پدرم پاسخ داد.
«چرا میپرسی؟»
روزی که خاندان ما نابود شد.
هوا موگی به تالار اهریمن آسمانی هتک حرمت کرده بود.
تالار اهریمن آسمانی.
جایی که مثل یه دژ آهنین توسط سه آرایش انرژی، شش آرایش سازوکار و رزمیکاران اهریمنیِ برگزیده محافظت میشد.
علاوه بر این، در هشت جهت مختلف اطراف تالار اهریمن آسمانی، هشت فرمانروای اهریمنی و زیردستهاشون از اهریمن آسمانی محافظت میکردن.
در شمال، شمشیرزنان اهریمنیِ خاندان شمشیر آسمان شمالی به رهبری فرمانروای شمشیر شکوفه آلو.
در جنوب، ارواح تیغبهدستِ فرقه مسیر جنوبی به رهبری اهریمن تیغه آسمان خونین.
در شرق، مشتزنان آهنینِ تالار مشت شرقی به رهبری اهریمن مشت شکستناپذیر.
در غرب، متخصصان هنرهای شبحِ فرقه توهم غربی به رهبری اهریمن روحخوار.
در شمال شرقی، بیچهرههایی که میخواستن شبیه اهریمن خندان پلیددل باشن.
در جنوب شرقی، مستانِ سرمست از هنر اهریمن مست بزرگ.
در جنوب غربی، گردآورندگان سم که همراه با پادشاه سم روی انواع سموم تحقیق میکردن.
در شمال غربی، راهبان دیوانهای که دیوانهوار فداییِ فریبهای بودای اهریمنی بودن.
اون زمان، فکر میکردم دشمن از بیرون نفوذ کرده.
اما اینطور نبود.
حالا که به گذشته نگاه میکنم، اون روز لایههای بیرونی هرگز شکسته نشدن.
قطعی بود که یکی از هشت فرمانروای اهریمنی، هوا موگی رو به حریم داخلی، جایی که تالار اهریمن آسمانی قرار داشت، راه داده بود.
خائن میتونست یک نفر باشه، یا شاید هم بیشتر.
هرگز فاش نشد که خائن کی بوده، اما دیگه مهم نیست کی بود.
من هر هشت فرمانروای اهریمنی رو خائن میدونم.
بعد از مرگ پدرم، انتخاب هشت فرمانروای اهریمنی انتقام نبود، بلکه بستن دروازههاشون بود.
حتی یک نفر از اونا هم برای گرفتن انتقام قدم پیش نذاشت.
اگه حتی یکی از اون هشت نفر این کار رو میکرد، من این حس خیانت رو نداشتم.
بله، درک میکنم.
در مواجهه با مهارت رزمیِ خردکننده هوا موگی، که بالای جسد اهریمن آسمانی ایستاده بود، اونا احتمالاً جرئت نداشتن به انتقام فکر کنن.
درک میکنم، شما هم آدم هستید.
پس شما هم باید درک کنید.
در آینده، حتی اگه همونطور که دلم میخواد ازتون استفاده کنم، حتی اگه مثل مهرههای سوختنی باهاتون رفتار کنم، امیدوارم همهتون درک کنید.
اینطوری منصفانه نیست؟
«اگه من اهریمن آسمانی بشم، کنترل هشت فرمانروای اهریمنی رو به دست میگیرم و افسارشون رو سفت میکنم.»
«چی؟»
پدرم نیمخیز شد.
با حرکت ناگهانی اون، علفهای کوبیدهشده اطرافش همگی با هم بلند شدن.
من هم بهسرعت نشستم.
«دلیلش؟»
چون اونا خیلی دورتر از اون چیزی هستن که فکر میکنی، پدر.
تو دقیقاً میدونی ببری که در فاصله صد جانگ پنهان شده کجاست، اما نمیدونی قلب کسانی که روبروت لبخند میزنن چقدر ازت دوره.
نمیتونستم خودم رو راضی کنم که این رو بگم، پس دلیل دیگهای آوردم.
«فساد زیادی در رابطه با اونا وجود داره. خودِ اون افراد، و مخصوصاً کسانی که از اعتبار اونا سوءاستفاده میکنن، همهشون مثل هم هستن.»
پدرم بدون کلمهای حرف به صحبتم گوش داد، پس ادامه دادم.
«البته برای اینکه فرقه بهخوبی اداره بشه، باید اعتبار اونا رو به رسمیت شناخت. اما اونا از حدشون فراتر رفتن.»
در این دوران، اتفاقات مختلفی مربوط به هشت فرمانروای اهریمنی رخ داده بود.
«وقتش نرسیده که نظم و انضباط رو بهدرستی برقرار کنیم؟»
پدرم چیزی نگفت، نه تایید کرد و نه مخالفت.
از رفتارش میتونستم حدس بزنم توی ذهنش چی میگذره.
اینکه اون هم همین حس رو داشت.
اینکه قطعاً از هشت فرمانروای اهریمنی گله داشت.
در غیر این صورت، تا الان یه تشر رعدآسا بابت گستاخیم در پیشنهادِ تنبیه شهریاران اهریمنی، بر سرم فرود اومده بود.
«اگه خیلی طمع کنی، در نهایت خودت رو از هم میدرونی.»
«هاها، آینده من طولانی و روشنه، نمیتونم اجازه بدم همچین اتفاقی بیفته. آروم قدم برمیدارم و کم میخورم.»
اون بهش گفت طمع، نه حرف مفت یا یه اظهارنظر نسنجیده.
فکر پدرم رو حدس زدم.
اینکه جهتِ تیغهای که هنوز از غلاف بیرون نکشیده، با من یکیه.
نگران نباش، پدر.
من اونا رو بهتر از هر کسی میشناسم.
برای به دست آوردن آخرین ماده، یعنی عصاره روح اهریمنی، به فرقه اصلی برگشتم و سالهای طولانی رو اونجا گذروندم.
چون اینها اتفاقات آیندهای دور بودن، من همهچیز رو درباره هشت فرمانروای اهریمنی میدونم.
اینکه چه زندگیهایی داشتن و با چه سرنوشتی روبرو شدن.
«سر جاشون میشونمشون.»
به این ترتیب، شب که به اندازه ستارههای آسمانِ بالای سرمون پر از فکر و خیال بود، در حال سپری شدن بود.