چپتر 605: آنچه در انتظار ماست
چپتر 605: آنچه در انتظار ماست
«چی میشه اگه تو همون کسی باشی که سرنوشت دنیای رزمی رو تغییر میده؟»
خیلی خوب میشد اگه میگفت رابطهشون میتونه تغییر کنه، اما پادشاه شمشیر سرد و قاطع بود.
«حتی اگه اینطور هم باشه، رابطهی ما تغییری نمیکنه.»
چهرهی گئوم موگوک پر از استیصال بود، اما پاسخ همان باقی ماند.
در حقیقت، گئوم موگوک انتظار داشت که او اینگونه پاسخ دهد.
اگرچه او پیوند خاصی با او برقرار کرده بود، اما این برای آنکه دست در دست هم بگذارند کافی نبود.
حریف او کسی نبود جز پادشاه شمشیر، کسی که نخستین پادشاه از دوازده پادشاه زودیاک بود.
چطور میشد به این سادگی قلب چنین مردی را تغییر داد؟
نه، تغییر دادن قلبش یک چیز بود؛ احتمال کشته شدن به دست او هنوز وجود داشت.
هر چه باشد، آنها توافق کرده بودند که در میدان تمرین با هم مبارزه کنند.
گئوم موگوک به سمت ظرف اسرارآمیز رفت و آن را محکم در آغوش گرفت.
«من طرد شدم. منو برگردون به سیصد سال قبل.»
پادشاه شمشیر نمایش دراماتیک او را تماشا کرد و خندهی کوتاهی سر داد.
به نظر میرسید که او واقعاً میخواست دوباره آن روی او را ببیند.
در حالی که گئوم موگوک ظرف اسرارآمیز را نوازش میکرد، ناگهان پرسید:
«به خاطر یه بدهیه؟»
آنها قبلاً در موردش صحبت کرده بودند.
وقتی از او پرسیده شد که چرا با آنها دست به یکی کرده، پادشاه شمشیر پاسخ داده بود که به آنها بدهکار است.
گئوم موگوک رو به پادشاه شمشیر کرد و با جدیّت گفت:
«اگه به خاطر یه بدهیه، این رو بگیر و همهش رو تسویه کن. این اثر الهی رو بهت میدم!»
پادشاه شمشیر سپس صورتش را به صورت گئوم موگوک نزدیک کرد و پرسید:
«چرا با چیزی که مال منه انقدر دستودلبازی میکنی؟»
گئوم موگوک بدون عقبنشینی پاسخ داد:
«استاد، چرا این مال شماست؟ این مال منه.»
«مال تو؟»
«قول دادی هر چی توی این اتاقه رو به من بدی!»
— هر چی توی این اتاقه رو به من بده.
اینها کلمات گئوم موگوک درست قبل از ورود به این اتاق، یعنی آخرین دروازه بود.
«من هیچوقت نگفتم که این کار رو میکنم.»
البته، گئوم موگوک فقط داشت لجبازی میکرد.
او برای از کار انداختن سازوکارهای زیرزمین تالار رزمی اژدهای زرد تلاش زیادی کرده بود تا این ظرف اسرارآمیز را به دست آورد؛ غیرممکن بود که به این راحتی از آن دست بکشد.
«مگه ندیدی؟ من از توی این اثر الهی اومدم بیرون. من یه آدم معمولی نیستم.»
پادشاه شمشیر نمیتوانست این حرفها را رد کند.
چی میشد اگه این واقعاً وسیلهای بود که میتونست سرنوشت دنیای رزمی رو تغییر بده؟ و چی میشد اگه این همون شخصی بود که توسط اثر الهی انتخاب شده بود؟ آیا این باعث نمیشد که رهبر جوان فرقه همون کسی باشه که سرنوشت دنیای رزمی رو تغییر میده و در عین حال، صاحب این اثر الهی باشه؟
گئوم موگوک با دیدن او که زبانش بند آمده بود، احساس عجیبی پیدا کرد.
«اگه اینطوری باشی، نمیتونم به اصرار کردن ادامه بدم، مگه نه؟»
پادشاه شمشیر به ظرف اسرارآمیز پشت سر گئوم موگوک نزدیک شد.
دستش را دراز کرد و آن را لمس کرد.
همانطور که در چند روز گذشته بود، تنها چیزی که ظرف اسرارآمیز به او اجازه میداد حس کند، سرمایش بود.
پادشاه شمشیر دستش را از روی ظرف اسرارآمیز برداشت و گفت:
«اگه منو بکشی، میتونی صاحبش بشی.»
گئوم موگوک چیزی نگفت.
«چرا ساکتی؟»
«دارم فکر میکنم. به اینکه آیا اونقدر میخوامش که به خاطرش شما رو بکشم یا نه، استاد.»
او واقعاً به نظر میرسید که دارد به آن فکر میکند.
«فکر نمیکنم اونقدرها ارزش داشته باشه.»
پادشاه شمشیر به گئوم موگوک خیره شد.
مشکل این بود که کلماتی مثل این، صادقانه به نظر میرسیدند.
«اما ممکنه برای تغییر دادن سرنوشت دنیای رزمی به این نیاز داشته باشی.»
«مهم نیست. استاد، شما برای من از این ظرف اسرارآمیز مهمترید.»
پادشاه شمشیر با چشمانی مشکوک به گئوم موگوک خیره شد.
«امکان نداره.»
نگاه عمیقتر گئوم موگوک هنگام بازگشت، و سرزندگی پرشورترش.
«تو اون تو یه چیزی به دست آوردی، مگه نه؟ برای همین دیگه بهش نیازی نداری، درسته؟ این فقط یه پوستهی خالیه. واسه همینه که داری سعی میکنی اون رو به من بدی، نه؟»
گئوم موگوک او را فریب نداد.
«واقعاً تیزبینی.»
در واقع، این فقط نیمی از حقیقت بود.
گئوم موگوک به ظرف اسرارآمیز نگاه کرد و گفت:
«درسته که یه چیزی به دست آوردم، اما این فقط یه پوستهی خالی هم نیست.»
آن ظرف به وضوح به ظرف کوچکتر متصل بود.
او هیچوقت نمیدانست که این ظرف ممکن است در آینده چه غافلگیری دیگری از خود نشان دهد.
«پس چرا داری سعی میکنی ازش دست بکشی؟»
دلیلش این بود که او ایمان داشت اگر سرنوشت واقعاً وجود داشته باشد، این چیز دوباره با او ارتباط برقرار خواهد کرد، مهم نبود کجا باشد.
به همین دلیل بود که او میتوانست روی رابطهاش با او تمرکز کند.
«مگه بهت نگفتم؟ استاد، شما مهمترید.»
«تو چی از من میدونی!»
«مگه بهتر نیست وقتی همدیگه رو خوب نمیشناسیم؟»
در حالی که پادشاه شمشیر برای لحظهای جا خورد، حرفهای گئوم موگوک ادامه یافت.
«اگه همدیگه رو بهتر بشناسیم، ممکنه از جنبهای که نمیشناختیم ناامید بشیم، یا ممکنه حوصلهمون سر بره. اما الان نه. چی میتونه توی وجود این آدم باشه؟ چی باعث میشه انقدر جذاب باشه؟ چرا دارم سعی میکنم کسی رو متقاعد کنم که ممکنه منو بکشه، به چی دارم اعتماد میکنم؟»
«بسه!»
همانطور که پادشاه شمشیر فریاد میزد، لنگه کفشی پرتاب شد.
گئوم موگوک کفش پرتاب شده را با دستش گرفت.
«اگه موقع پرتاب کردن این کفش یه حملهی غافلگیرانه میکردی، من مرده بودم. قبلاً هم اون رو به شوخی پرتاب کرده بودی، برای همین گارد نگرفتم و گرفتمش. اما چرا حمله نکردی؟ چرا منو نکشتی و برنگشتی تا بگی: "من اثر الهی رو به دست آوردم و انتقام رفقای از دست رفتهم رو گرفتم!"؟ چرا ادعای این افتخار رو نمیکنی؟»
پادشاه شمشیر به لنگه کفشی که روی کمرش باقی مانده بود نگاه کرد.
«هنوز یکی دیگه دارم. پس چرند گفتن رو تموم کن. ممکنه واقعاً بمیری.»
پادشاه شمشیر عصبانی بود چون متوجه حس فزایندهای شده بود که نمیخواست رهبر جوان فرقه را بکشد.
«اگه رابطهی ما تغییر کنه؟ میخوای از من به عنوان راهنما استفاده کنی تا تمام رازهای سازمانمون رو فاش کنی؟ قصد داری از من برای کشتن بقیه استفاده کنی؟»
«نه.»
«پس چی؟ میخوای زیردست من بشی؟»
«اون هم نیست.»
«اگه نه، پس چی!»
گئوم موگوک حرف غیرمنتظرهای زد.
«میدونم شما کسی نیستی که کنار من بمونی، استاد. این رو هم میدونم که شما کسی هستی که یهو اون کفش رو میپوشی و به یه جای دور میری.»
«پس چرا؟ چرا مدام سعی میکنی منو متزلزل کنی؟»
گئوم موگوک خطاب به پادشاه شمشیر که از عصبانیت فریاد میزد، با صدای بلندتری گفت:
«اگه این رو نمیخواستی، نباید با اون لباسهای رزمی کهنه و موهای بستهشده، در حالی که یه شمشیر آهنین قدیمی که هر جایی توی بازار پیدا میشه دستت بود، پابرهنه جلوی من ظاهر میشدی. نباید اونطوری جلوی منی که با شمشیر اهریمن سیاه و لایههای زره محافظ و پیچیده شده در نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی داشتم برای زنده موندن دستوپا میزدم، ظاهر میشدی!»
«!»
«من نمیتونم چنین آدمی رو بکشم. نه، من اون رو نمیکشم. به خاطر خودم، کاری رو نمیکنم که تا آخر عمرم پشیمون بشم.»
پادشاه شمشیر زبانش بند آمده بود، هرگز انتظار شنیدن چنین چیزی را نداشت.
احساسی که در این لحظه داشت، شادی بود.
حالش خوب بود.
نمیدانست چرا، اما واقعاً احساس خوبی داشت.
آنقدر خوب که از خودش میپرسید آیا تا به حال چنین حسی داشته است یا نه.
پادشاه شمشیر با شکستن سکوت سنگین، با صراحت گفت:
«فقط به خاطر حالوهوای منه؟»
گئوم موگوک هم با صراحت پاسخ داد:
«فقط؟ این همون تصویریه که من آرزوش رو دارم، همون آزادیای که میخوام.»
«تو یه احمقی. اگه من به نظرت آزاد میاومدم.»
«پس بیا پیش من. بدهیت رو تسویه کن، هر چی که تو رو عقب نگه میداره رو دور بریز و بیا پیش من، استاد.»
«و بعدش؟»
سپس، غافلگیرکنندهترین کلمات کل گفتوگویشان از لبان گئوم موگوک جاری شد.
کلماتی که پادشاه شمشیر را بیشتر از ادعای رفتن به دنیای سیصد سال پیش شوکه کرد.
«لطفاً با من دوست باش.»
پادشاه شمشیر گیجترین حالتی را که تا به حال از خود نشان داده بود، به چهره داشت.
ای احمق روانی، تمومش کن! پادشاه شمشیر به جای گفتن این حرف، پرسید:
«جدی میگی؟»
«جدی میگم. مگه توی دنیا دوستهایی پیدا نمیشن که سنوسال براشون مهم نباشه؟»
«از بین اینهمه رابطه، چرا دوست؟»
«استادم احتمالاً اون بالا منتظرمه. پس به استاد نیازی ندارم. کسی که با شما اومده فرمانروای شمشیره. از اونجایی که همین حالا هم یه فرمانروای اهریمنی شمشیرزن وجود داره، نمیتونم به عنوان یه فرمانروای اهریمنی در خدمتت باشم. دوست دارم تنها پرسه بزنم، پس به محافظ هم نیازی ندارم. به عنوان رهبر جوان فرقه، بیشتر از حد نیاز زیردست دارم. پس لطفاً، با من دوست باش. بهم زیاد میگن که روح پیری دارم. پس فکر میکنم بتونیم دوستهای خوبی باشیم.»
پادشاه شمشیر میتونست این رو حس کنه.
گئوم موگوک داشت از ته دل حرف میزد.
«بیا دوستایی باشیم که هر وقت دلمون خواست همدیگه رو ببینیم، وقتی لازم بود به هم کمک کنیم و گاهی حتی لنگه کفش به سمت هم پرت کنیم.»
بعد دوباره لنگه کفش رو جلو آورد.
درست همون لحظه که پادشاه شمشیر، که برای لحظهای به کفش خیره شده بود، دستش رو دراز کرد تا اون رو بگیره، فکری به ذهنش خطور کرد و چهرهش درهم رفت.
«گفتی یه فرمانروای اهریمنی اون بالا منتظرته؟»
«بله. اونا بدون شک منتظر من هستن.»
پادشاه شمشیر آهی کشید.
انگار لحظهای بود که ناگهان از یه رویای شیرین بیدار شده باشه.
«فقط به همین یه دلیل، ما نمیتونیم با هم دوست باشیم.»
«منظورتون چیه؟»
«چون اون بالا، کسی هم منتظر منه.»
به عبارت دیگه، این حرف یعنی اون فرمانروایان اهریمنی برای اون مرده به حساب میاومدن.
«وقتی بری بالا، غرق در غمی عمیق میشی. با اندوهِ از دست دادنِ استاد و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، شمشیرت رو میکشی و به سمت من نشونه میگیری. با این حال، من درکت میکنم.»
اون به خوبی میدونست مهارتهای پادشاه مشت در چه حدیه.
علاوه بر این، استادای دیگهای هم همراهش اومده بودن.
«استاد من و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به این سادگی به کسی نمیبازن.»
«ما مهارتهای اون فرمانروایان اهریمنی رو ارزیابی کردیم. اونا حریفایی نیستن که اون دو نفر بتونن از پسشون بربیان.»
پادشاه شمشیر نمیتونست چشمای غمگینش رو پنهان کنه.
«تنها چیزی که انتظار ما رو میکشه، یه میدون تمرین خالیه که من و تو باید توش با هم بجنگیم.»
از طرف دیگه، چشمای گئوم موگوک پر از ایمان بود.
«اگه اون دو نفر صحیح و سالم توی اون میدون تمرین ایستاده باشن چی؟»
***
«پدر، من نگهبانی میدم، پس لطفا برید داخل و کمی استراحت کنید.»
با شنیدن حرف لی آن، اهریمن مشت سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد.
«حالم خوبه.»
روزها گذشت، اما گئوم موگوک بالا نیومد.
در تمام این مدت، اهریمن مشت میدون تمرین رو ترک نکرده بود.
همینجا غذا میخورد و برای خواب، گردش انرژی رو جایگزین کرده بود.
لی آن به درک جدیدی رسیده بود.
اون پیش خودش فکر میکرد رابطه گئوم موگوک و پدرش فقط یه رابطه استاد و شاگردیه، اما پدرش خیلی بیشتر از اون چیزی که تصور میکرد، نگران گئوم موگوک بود.
«زیاد نگران نباشید. رهبر جوان فرقه در حالی که یه شوخی لوس میکنه، میاد بالا.»
اهریمن مشت به لی آن نگاه کرد و بیصدا سر تکون داد.
دلیل اینکه اینجا مونده بود و از این مکان محافظت میکرد، فقط این نبود که میخواست اولین کسی باشه که موقع بالا اومدنِ گئوم موگوک به استقبالش میره.
بلکه برای این بود که اگه موقعیت اضطراری مربوط به گئوم موگوک پیش اومد، بتونه حتی ذرهای سریعتر واکنش نشون بده.
نمیخواست غیبتِ حتی یه لحظهای، تبدیل به یه حسرت ابدی بشه.
در گوشهای از میدون تمرین، یئون باک-این حضور داشت.
اون که جسدها و آوارها رو پاکسازی کرده بود، هنوز اونجا رو ترک نکرده بود.
این یه تصمیم داوطلبانه بود.
برای اهریمن مشت و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فرقی نمیکرد که اون بره یا بمونه.
یئون باک-این هنوز امیدش رو از دست نداده بود.
اون فقط منتظر بود تا پادشاه شمشیر از زیر زمین بالا بیاد.
بعد از رها کردن تالار رزمی اژدهای زرد، کجا میتونست بره؟ اون ناامیدی رو با عزم و اراده اشتباه گرفته بود و تا آخر ایستادگی میکرد.
برخلاف اهریمن مشت، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو آزادانه حرکت میکرد.
هنرهای رزمیش رو تمرین میکرد و با خیال راحت میخوابید.
درباره گئوم موگوک، اون فقط یه جمله به لی آن گفته بود.
«کی نگران کیه؟»
هرچند این حرف رو زد، اما با گذشت روزها و برنگشتن گئوم موگوک، اون هم در درونش نگران میشد.
«رهبر جوان فرقه، میدونم شوخی کردن رو دوست داری، اما دیگه اینطوری با ما شوخی نکن.»
اون تصمیم گرفت اگه گئوم موگوک تا پایان امروز بالا نیومد، با اهریمن مشت درباره پایین رفتنِ با هم مشورت کنه.
درست در همون لحظه بود.
سسسسسس.
صندلیای که سازوکار روی اون نصب شده بود، پایین رفت.
همه کسانی که اونجا بودن جا خوردن.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به هوا پرید و پشت سر اهریمن مشت فرود اومد.
لی آن هم پشت سر پدرش ایستاد و فقط به جایی که صندلی بود خیره شد.
سسسسسس.
لحظهای بعد، صندلی دوباره بالا اومد.
چهره هر سه نفری که تماشا میکردن، همزمان درهم رفت.
کسی که روی صندلی نشسته بود گئوم موگوک نبود، بلکه پادشاه شمشیر بود.
اهریمن مشت با چشمایی سرد به حریفش نگاه کرد.
مردی پابرهنه با موهای بسته و یه شمشیر آهنین بر کمر.
هرچند هیچ هاله یا حضوری از خودش نشون نمیداد، اما آدم بلافاصله حس میکرد که اون یه استاد معمولی نیست.
اگه بدون نشون دادنِ درستِ هالهش چنین حضوری داشت؟
اهریمن مشت مشتهاش رو محکمتر از همیشه گره کرد.
در همین حال، پادشاه شمشیر که به سطح زمین اومده بود، از دیدن این صحنه غیرمنتظره مبهوت شد.
به جای افرادی که باید اونجا میبودن، فرمانروایان اهریمنی حضور داشتن.
اطراف فقط آثاری از یه نبرد شدید رو نشون میداد و اثری از پادشاه مشت نبود.
با توجه به اوضاع، به نظر میرسید که اون، شاگردش و استادایی که همراهشون اومده بودن، همگی کشته شدن.
اهریمن مشت با لحنی بم پرسید:
«رهبر جوان فرقه کجاست؟»
پادشاه شمشیر میتونست حسش کنه.
اهریمن مشتِ روبروش، قویتر از اون چیزی بود که پیشبینی کرده بود.
همین موضوع در مورد فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که پشت سرش ایستاده بود هم صدق میکرد.
این همون دلیلی بود که پادشاه مشت اینجا حضور نداشت.
نگاه فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم موقع نگاه کردن به پادشاه شمشیر جدی شد.
اون حضوری عظیمتر از هر دشمنی داشت که تا به حال دیده بود.
اون هم هالهش رو آشکار کرد و با لحنی سرد گفت:
«پرسیدم رهبر جوان فرقه کجاست.»
شوووووووووو!
در یک لحظه، هالههای اونا با هم برخورد کرد.
نقطهای که اهریمن مشت، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و لی آن ایستاده بودن، و همچنین مناطق اطراف، پر از تیغههای انرژی شد.
انگار با برداشتن حتی یه قدم، گوشت تن آدم تکهتکه میشد.
در میون اون تیغههای بیشمار، یه تیغه واحد به سمت پادشاه شمشیر نشونه رفته بود.
بادی از میون اون تیغهها وزید.
این یه باد سهمگین نبود، بلکه بادی بود که روح و جان رو به لرزه میانداخت.
با برخورد هالههای این سه نفر، وضعیتی لبهی تیغ شکل گرفت، انگار که هر لحظه ممکنه به هم حمله کنن.
رشتهی کشیدهی تنش طوری بود که انگار اگه کسی حتی یه نفس عمیق بکشه، پاره میشه.
درست در همون لحظه!
سسسسسس.
صندلی دوباره شروع به پایین رفتن کرد.
و صندلی در حالی که یه شخص بسیار عزیز رو با خودش داشت، بالا اومد.
«میدونستم اینطوری میشه.»
گئوم موگوک در حالی که هاله عظیمی رو که فضا رو پر کرده بود حس میکرد، با لبخند گفت:
«واسه همین گفتم اول من بیام بالا.»
با دیدن این صحنه، اهریمن مشت، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و لی آن بالاخره نفس راحتی کشیدن.
گئوم موگوک بدون هیچ تغییری برگشته بود.
چشمای گئوم موگوک با چشمای اهریمن مشت تلاقی کرد.
هرچند چهرهش ترسناک و جدی بود، اما فقط با نگاه کردن به چشماش، میتونست بفهمه که اون با چه قلبی منتظرش بوده.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با نگاهی که میگفت «بالاخره برگشتی» لبخند زد، در حالی که لی آن، که پاهاش از شدت تسکین سست شده بود، روی زمین چمباتمه زد و با درخشش به گئوم موگوک لبخند زد.
گئوم موگوک به اطراف نگاه کرد.
محیط اطراف ویران شده بود، که گواهی بر شدت نبرد بود.
با دیدن اینکه فقط صندلیِ متصل به زیرزمین باقی مونده، در درونش عمیقا تحت تاثیر قرار گرفت.
لحظهای که اون رو دید، قلب اهریمن مشت رو نسبت به خودش حس کرد.
اهریمن مشت در مرکز ایستاده بود و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و لی آن در دو طرفش بودن.
هر سه نفر با احترام مشتهاشون رو در هم گره کردن و به گئوم موگوک ادای احترام کردن.
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستیم.»
اهریمن مشت، پادشاه مشت رو شکست داده بود و فقط برای گفتن همین کلمات از اینجا محافظت کرده بود.
برای همین لحظه.
گئوم موگوک هم با احترام مشتهاش رو گره کرد و ادای احترام رو پاسخ داد.
«باور داشتم که منتظرم میمونید.»
برای اهریمن مشت، همین کلمات کافی بود.
عمل کردن به اون اعتماد، ماموریت و لذتِ مردی بود که اهریمن مشت نامیده میشد؛ سنتی که از زمان رهبر فرقه به ارث رسیده بود.
گئوم موگوک چرخید تا به پادشاه شمشیر نگاه کنه.
پادشاه شمشیر با چهرهای پر از احساسات مختلف به اون نگاه میکرد.
اون امیدوار بود که در میون اون احساسات پیچیده، حس تسکین و آرامش هم وجود داشته باشه.
«خب، بیاید گفتگویی رو که داشتیم ادامه بدیم.»